Living life to the fullest
Voor de tweede keer mochten we genieten van een live concert van Il Divo in Madrid. En het was weer prachtig! Deze keer hadden we plaatsen in de arena, niet zo ver van het podium. Iedereen had een stoel en de bedoeling was dat iedereen bleef zitten, maar zo nu en dan móest ik gewoon even gaan staan om te applaudisseren of even naar voren kruipen om een foto te maken. Eén keer kwam er iemand van de beveiliging naar voren om mij en wat andere vrouwen weg te sturen: ”¡Señoras, señoras, por favor! Maar de zangers vonden het maar wat leuk, vooral Carlos. Deze Spanjaard is een enorme macho die maar blijft lachen en sjansen met zijn (vrouwelijk) publiek. Eén van de vier heeft een paar jaar in Nederland gestudeerd en sprak een paar woorden Nederlands op het podium. Ik hoopte met heel mijn hart dat ze Amazing Grace zouden zingen en tot het eind werd dat niet gedaan…totdat ze met hun toegift terugkwamen…adembenemend mooi!
Mark en ik wilden heel graag in de periode tussen ons verblijf in Spanje en ons verblijf in Nederland met de meisjes een mooie, onvergetelijke reis maken. En deze week kreeg Mark gelukkig toestemming van zijn werk om de maand augustus vrij te nemen. We hebben meteen retour-tickets naar Johannesburg gekocht en een Landrover Defender met twee daktenten gehuurd. Nu zijn we zo vrij als een vogel om daar rond te trekken: Krugerpark, Botswana, Mozambique of Namibië…het avontuur lokt!
Maar eerst vertrekken we vandaag voor negen dagen naar het Zuidelijkste puntje van Spanje, de provincies Cádiz en Huelva. In Spanje is het komende week Semana Santa en zijn alle scholen gesloten. We gaan kamperen aan het strand, deze camping is in een groot natuurgebied gelegen. We gaan onder andere een excursie maken van vier uur met een 4WD waarbij we eerst een stuk over het strand crossen en daarna door dit natuurgebied waar flamingo´s, herten, everzwijnen en wilde paarden leven. Uiteraard bezoeken we ook de bekende trekpleisters en de witte bergdorpjes. We hebben alle vijf stapels boeken mee en de hangmat is ingepakt, de vakantie kan beginnen!
zondag 5 april 2009
zaterdag 28 maart 2009
Volver a Holanda
Why do all good things come to an end?
- Nelly Furtado –
Mark heeft een nieuwe baan aangeboden gekregen die hij niet kon weigeren. Zijn huidige Amerikaanse werkgever heeft geaccepteerd dat Mark zijn nieuwe functie vanuit ons huis in Breda mag uitvoeren. Uiteraard zal hij wekelijks moeten reizen, want onder zijn verantwoordelijkheid voor Inkoop vallen zes fabrieken in Europa. Maar het is alsof alle puzzelstukjes in elkaar vallen. Anthe kan in september op het Stedelijk Gymnasium in Breda starten zoals ze zelf graag wilde, ons huis zal weer bewoond worden en de nieuwe kans voor Mark die ons weer terug naar Nederland brengt. Toen we het aan de meisjes vertelden in Extremadura juichte Inden met haar handen in de lucht, en bij thuiskomst op zondagavond belde ze meteen haar beste vriendinnetje uit Breda. Anthe zat te grijnzen van oor tot oor en kwam me later tijdens de wandeling vertellen dat ze heel blij was dat ze naar een Nederlandstalige school gaat. (met Spaans als keuzevak) Alleen Maren zei met een klein pruillipje: “ Dat vind ik echt niet leuk, mama!” En dat kunnen we allemaal goed begrijpen, want ze heeft geen herinneringen aan Breda. Ze is in Spanje voor het eerst naar school gegaan en heeft hier haar vriendinnetjes gevonden. Ze heeft zelfs drie van haar vier verjaardagen in Madrid gevierd! Toch denken wij dat zij zich als jongste het snelst weer zal aanpassen.
Voor mijn veertigste verjaardag kreeg ik van Mark een verwenpakket in een hotel in Nederland samen met mijn zus Inge. (zie ons fotoalbum) En het was heerlijk! We hebben weer veel gelachen samen (in onze badjassen met badstof slippertjes over de gang rennen en in de lift van het hotel!), ontzettend geluierd in de sauna, heerlijk gelunched en gedineerd, ons laten verwennen met een gezichtsbehandeling en een lichaamspakking en vooral veel gepraat. Helemaal goed natuurlijk, want ik zie en spreek mijn zus veel te weinig. Oók kreeg ik van mijn vriendin Olga een grote verrassing die ze aankondigde met hints als: een zonnebril mee, zakdoekjes mee, strakke spijkerbroek aantrekken… Op de verjaardagskaart die ze me op een zonnig terrasje gaf stond dat ik vals mocht zingen…(?) en lekker swingen… Ik werd steeds zenuwachtiger! Máár, wat bleek? Ze verraste me met een concert - Wit Licht - van Marco Borsato in Antwerpen! Eerst hebben we samen gegeten op een terrasje in Antwerpen en daarna vertrokken we naar het Sportpaleis. Op de heenweg zagen we al veel mensen in het wit gekleed wachtend bij de entree, maar wij kwamen pas een kwartier voor aanvang aanzetten – veel te lang gekletst natuurlijk. We hebben ons ´professioneel´ een weg naar voren gebaand en zodoende stonden we erg dicht bij het podium. (zie ons fotoalbum) We hebben genoten van zijn liedjes en zijn show. Weliswaar was ik de enige met een brandend vlammetje tijdens zijn ballads (tja….40 hè!), de rest hield heel modern een mobieltje omhoog. Hahaha!
En vandaag is het dan zover...ik ben 40 jaar geworden. Gisteravond waren Mark en ik met vrienden uit eten en toen feliciteerde hij mij ineens in het restaurant, het was 24.00 uur en ik was jarig! Haha, dat was even een confrontatie... Vanmorgen werd ik in alle talen wakker gezongen en na het uitpakken van de zelfgemaakte kadootjes aten we allevijf een ontbijt op het grote bed. We hebben mijn verjaardag gevierd met een lunch op een terras in El Pardo met een grote speeltuin erbij. En uiteraard kreeg ik vandaag veel telefoontjes van familie. En kaarten, e-mails en SMSjes uit Nederland, The States en Madrid. Incluis een heerlijk lange brief van een vriendin, een zelfgetekende kaart van mijn peetzoon Máxime en zelfs een thee-genietpakket van mijn schoonzus. ¡Gracias a todos! Ik heb me nog nooit zo jarig gevoeld als nu op mijn veertigste…!
Donderdagmiddag stond ik met Maren in de keuken drie appeltaarten te bakken, terwijl het buiten 27 graden was! Uiteraard een tarwe- en melkvrij appeltaartje voor Maren, één appeltaart werd opgedeeld tussen de schoolbibliotheek en schilderles en eentje was lekker voor onszelf. Ook ben ik met vriendin Mirjam ons feest aan het voorbereiden. Op 23 april geven we samen een cóctel in de Belvedère Lounge vlakbij Plaza Santa Ana in het centrum van Madrid. Al onze Madrileense vriendinnen zijn uitgenodigd, want wij vieren samen onze 40-jarige verjaardag met tapas en lekkere drankjes. We hebben mooie uitnodigingen verstuurd en er wordt een brownie-taart met kaarsjes geserveerd als laatste tapa… De andere zeven tapas gaan we maandag uitkiezen in het restaurant. Mijn vriendin die een jaar geleden naar Nederland is verhuisd komt speciaal bij mij logeren voor dit feest! We gaan het leven vieren en ik heb er nu al zo´n zin in!
- Nelly Furtado –
Mark heeft een nieuwe baan aangeboden gekregen die hij niet kon weigeren. Zijn huidige Amerikaanse werkgever heeft geaccepteerd dat Mark zijn nieuwe functie vanuit ons huis in Breda mag uitvoeren. Uiteraard zal hij wekelijks moeten reizen, want onder zijn verantwoordelijkheid voor Inkoop vallen zes fabrieken in Europa. Maar het is alsof alle puzzelstukjes in elkaar vallen. Anthe kan in september op het Stedelijk Gymnasium in Breda starten zoals ze zelf graag wilde, ons huis zal weer bewoond worden en de nieuwe kans voor Mark die ons weer terug naar Nederland brengt. Toen we het aan de meisjes vertelden in Extremadura juichte Inden met haar handen in de lucht, en bij thuiskomst op zondagavond belde ze meteen haar beste vriendinnetje uit Breda. Anthe zat te grijnzen van oor tot oor en kwam me later tijdens de wandeling vertellen dat ze heel blij was dat ze naar een Nederlandstalige school gaat. (met Spaans als keuzevak) Alleen Maren zei met een klein pruillipje: “ Dat vind ik echt niet leuk, mama!” En dat kunnen we allemaal goed begrijpen, want ze heeft geen herinneringen aan Breda. Ze is in Spanje voor het eerst naar school gegaan en heeft hier haar vriendinnetjes gevonden. Ze heeft zelfs drie van haar vier verjaardagen in Madrid gevierd! Toch denken wij dat zij zich als jongste het snelst weer zal aanpassen.
Voor mijn veertigste verjaardag kreeg ik van Mark een verwenpakket in een hotel in Nederland samen met mijn zus Inge. (zie ons fotoalbum) En het was heerlijk! We hebben weer veel gelachen samen (in onze badjassen met badstof slippertjes over de gang rennen en in de lift van het hotel!), ontzettend geluierd in de sauna, heerlijk gelunched en gedineerd, ons laten verwennen met een gezichtsbehandeling en een lichaamspakking en vooral veel gepraat. Helemaal goed natuurlijk, want ik zie en spreek mijn zus veel te weinig. Oók kreeg ik van mijn vriendin Olga een grote verrassing die ze aankondigde met hints als: een zonnebril mee, zakdoekjes mee, strakke spijkerbroek aantrekken… Op de verjaardagskaart die ze me op een zonnig terrasje gaf stond dat ik vals mocht zingen…(?) en lekker swingen… Ik werd steeds zenuwachtiger! Máár, wat bleek? Ze verraste me met een concert - Wit Licht - van Marco Borsato in Antwerpen! Eerst hebben we samen gegeten op een terrasje in Antwerpen en daarna vertrokken we naar het Sportpaleis. Op de heenweg zagen we al veel mensen in het wit gekleed wachtend bij de entree, maar wij kwamen pas een kwartier voor aanvang aanzetten – veel te lang gekletst natuurlijk. We hebben ons ´professioneel´ een weg naar voren gebaand en zodoende stonden we erg dicht bij het podium. (zie ons fotoalbum) We hebben genoten van zijn liedjes en zijn show. Weliswaar was ik de enige met een brandend vlammetje tijdens zijn ballads (tja….40 hè!), de rest hield heel modern een mobieltje omhoog. Hahaha!
En vandaag is het dan zover...ik ben 40 jaar geworden. Gisteravond waren Mark en ik met vrienden uit eten en toen feliciteerde hij mij ineens in het restaurant, het was 24.00 uur en ik was jarig! Haha, dat was even een confrontatie... Vanmorgen werd ik in alle talen wakker gezongen en na het uitpakken van de zelfgemaakte kadootjes aten we allevijf een ontbijt op het grote bed. We hebben mijn verjaardag gevierd met een lunch op een terras in El Pardo met een grote speeltuin erbij. En uiteraard kreeg ik vandaag veel telefoontjes van familie. En kaarten, e-mails en SMSjes uit Nederland, The States en Madrid. Incluis een heerlijk lange brief van een vriendin, een zelfgetekende kaart van mijn peetzoon Máxime en zelfs een thee-genietpakket van mijn schoonzus. ¡Gracias a todos! Ik heb me nog nooit zo jarig gevoeld als nu op mijn veertigste…!
Donderdagmiddag stond ik met Maren in de keuken drie appeltaarten te bakken, terwijl het buiten 27 graden was! Uiteraard een tarwe- en melkvrij appeltaartje voor Maren, één appeltaart werd opgedeeld tussen de schoolbibliotheek en schilderles en eentje was lekker voor onszelf. Ook ben ik met vriendin Mirjam ons feest aan het voorbereiden. Op 23 april geven we samen een cóctel in de Belvedère Lounge vlakbij Plaza Santa Ana in het centrum van Madrid. Al onze Madrileense vriendinnen zijn uitgenodigd, want wij vieren samen onze 40-jarige verjaardag met tapas en lekkere drankjes. We hebben mooie uitnodigingen verstuurd en er wordt een brownie-taart met kaarsjes geserveerd als laatste tapa… De andere zeven tapas gaan we maandag uitkiezen in het restaurant. Mijn vriendin die een jaar geleden naar Nederland is verhuisd komt speciaal bij mij logeren voor dit feest! We gaan het leven vieren en ik heb er nu al zo´n zin in!
dinsdag 17 maart 2009
Extremadura
Jesus gave me light
And I´m gonna let it shine
This little light of mine
I´m gonna let it shine
Every day, every day, every day
-Bruce Springsteen-
Mark heeft heel drukke tijden op de fabriek gehad en wilde er graag een weekend op uit om op te laden en te genieten van elkaar en het prachtige lenteweer. Dus had ik een Bed&Breakfast geboekt: een huis uit 1800 (of vroeger) in een heel klein dorpje in Extremadura. We vertrokken op vrijdagmiddag en bezochten onderweg het stadje Trujillo met ontzettend veel geschiedenis dat we terug zagen in oude kasteeltjes, baselieken en kerken. Het gezellige plein was gevuld met een Middeleeuwse markt. We hebben er rondgeslenterd, een kerktoren beklommen en een ijsje gegeten op het plein. Daarna reden we door naar onze eindbestemming in Salorino, vlakbij de Portugese grens. De volgende ochtend kregen we een boers ontbijt op het terras en hoorden we alleen maar pasgeboren lammetjes en vogeltjes om ons heen, terwijl we genoten van scharreleitjes, schapenkaas, zelfgebakken brood, zelfgemaakte jam en verse sinaasappelsap. Een goede start voor een lange wandeling van zo´n 13 kilometer door de dehesa. Een gebied met veel steeneiken en ontzettend veel roofvogels. We hebben bijvoorbeeld twee soorten gieren boven ons hoofd zien cirkelen, wat zijn die beesten groot!
De Extremadura is een vergeten gebied in Spanje waar nog veel armoede heerst en waar het lijkt of de tijd heeft stil gestaan. Nog geen vijfentwintig jaar geleden liepen de kinderen hier nog op blote voetjes naar school en was een groot deel van de bevolking analfabeet. Het is er tijdens de lange zomers snikheet en gortdroog. Er zijn dorpjes waar toeristen nog nagestaard worden. Geen streek bracht verhoudingsgewijs zoveel veroveraars voort als Extremadura, en ook in de jaren zestig vertrok één op de drie Extremeños naar Madrid of West-Europa, om de armoede te ontvluchten. De natuur is op weinig plekken zo puur als hier en daarom voelen de steenarend, de monniksgier, de vale gier, de zwarte ooievaar, de lynx en de visotter zich er de koning te rijk. Jaarlijks telt deze streek 15.000 ooievaarspaartjes - vroeger op weg naar Afrika - maar nu blijven ze gewoon het hele jaar! Er zijn maar weinig kerktorens in Extremadura waar geen ooievaarsnest op gebouwd is. (zie ons fotoalbum)
Na de lange natuurwandeling hebben we gepicknickt onder een steeneik vlakbij een meertje. Daarna hebben de meiden en ik geschilderd en is Mark onder de schildersessie uit gekomen door in slaap te vallen op het kleed…. Die avond aten we in de tuin van het oude huis met uitzicht op de heuvels, de schaapjes van de buurman en de ondergaande zon…. De volgende ochtend werden we getrakteerd op nog zo´n heerlijk landelijk ontbijt en moesten we mee om te kijken naar de gifgroene boomkikkertjes die zich verstopten in de kraan van de waterpomp. Toen Inden water ging pompen kwamen de kikkertjes te voorschijn! Ook kregen we nog een prachtige vogel te zien, de hop. Daarna vertrokken we op weg naar Mérida, een stad van vóór onze jaartelling. Unesco riep deze stad uit tot werelderfgoed vanwege de vele Romeinse monumenten. Naast de bruggen hebben we het Romeins theater en het amfitheater bezocht waarna we door het Museo Nacional de Arte Romano gelopen hebben met veel Romeinse beelden en prachtige mozaïk. Op het sfeervolle plein met een grote fontein en veel sinaasappelbomen en palmbomen hebben we gelunched voordat we aan de terugweg naar Madrid begonnen.
Het is heerlijk om zo´n weekendje er op uit trekken om van natuur en mooie stadjes te genieten, om met z´n vijfjes een paar dagen van elkaar te genieten en écht op te laden. Mark kan er weer een paar weken tegenaan tot Semana Santa, in april, wanneer we een weekje met de tent erop uit trekken. Maar eerst ga ik over twee nachtjes in Nederland van mijn verjaardagskado genieten!
And I´m gonna let it shine
This little light of mine
I´m gonna let it shine
Every day, every day, every day
-Bruce Springsteen-
Mark heeft heel drukke tijden op de fabriek gehad en wilde er graag een weekend op uit om op te laden en te genieten van elkaar en het prachtige lenteweer. Dus had ik een Bed&Breakfast geboekt: een huis uit 1800 (of vroeger) in een heel klein dorpje in Extremadura. We vertrokken op vrijdagmiddag en bezochten onderweg het stadje Trujillo met ontzettend veel geschiedenis dat we terug zagen in oude kasteeltjes, baselieken en kerken. Het gezellige plein was gevuld met een Middeleeuwse markt. We hebben er rondgeslenterd, een kerktoren beklommen en een ijsje gegeten op het plein. Daarna reden we door naar onze eindbestemming in Salorino, vlakbij de Portugese grens. De volgende ochtend kregen we een boers ontbijt op het terras en hoorden we alleen maar pasgeboren lammetjes en vogeltjes om ons heen, terwijl we genoten van scharreleitjes, schapenkaas, zelfgebakken brood, zelfgemaakte jam en verse sinaasappelsap. Een goede start voor een lange wandeling van zo´n 13 kilometer door de dehesa. Een gebied met veel steeneiken en ontzettend veel roofvogels. We hebben bijvoorbeeld twee soorten gieren boven ons hoofd zien cirkelen, wat zijn die beesten groot!
De Extremadura is een vergeten gebied in Spanje waar nog veel armoede heerst en waar het lijkt of de tijd heeft stil gestaan. Nog geen vijfentwintig jaar geleden liepen de kinderen hier nog op blote voetjes naar school en was een groot deel van de bevolking analfabeet. Het is er tijdens de lange zomers snikheet en gortdroog. Er zijn dorpjes waar toeristen nog nagestaard worden. Geen streek bracht verhoudingsgewijs zoveel veroveraars voort als Extremadura, en ook in de jaren zestig vertrok één op de drie Extremeños naar Madrid of West-Europa, om de armoede te ontvluchten. De natuur is op weinig plekken zo puur als hier en daarom voelen de steenarend, de monniksgier, de vale gier, de zwarte ooievaar, de lynx en de visotter zich er de koning te rijk. Jaarlijks telt deze streek 15.000 ooievaarspaartjes - vroeger op weg naar Afrika - maar nu blijven ze gewoon het hele jaar! Er zijn maar weinig kerktorens in Extremadura waar geen ooievaarsnest op gebouwd is. (zie ons fotoalbum)
Na de lange natuurwandeling hebben we gepicknickt onder een steeneik vlakbij een meertje. Daarna hebben de meiden en ik geschilderd en is Mark onder de schildersessie uit gekomen door in slaap te vallen op het kleed…. Die avond aten we in de tuin van het oude huis met uitzicht op de heuvels, de schaapjes van de buurman en de ondergaande zon…. De volgende ochtend werden we getrakteerd op nog zo´n heerlijk landelijk ontbijt en moesten we mee om te kijken naar de gifgroene boomkikkertjes die zich verstopten in de kraan van de waterpomp. Toen Inden water ging pompen kwamen de kikkertjes te voorschijn! Ook kregen we nog een prachtige vogel te zien, de hop. Daarna vertrokken we op weg naar Mérida, een stad van vóór onze jaartelling. Unesco riep deze stad uit tot werelderfgoed vanwege de vele Romeinse monumenten. Naast de bruggen hebben we het Romeins theater en het amfitheater bezocht waarna we door het Museo Nacional de Arte Romano gelopen hebben met veel Romeinse beelden en prachtige mozaïk. Op het sfeervolle plein met een grote fontein en veel sinaasappelbomen en palmbomen hebben we gelunched voordat we aan de terugweg naar Madrid begonnen.
Het is heerlijk om zo´n weekendje er op uit trekken om van natuur en mooie stadjes te genieten, om met z´n vijfjes een paar dagen van elkaar te genieten en écht op te laden. Mark kan er weer een paar weken tegenaan tot Semana Santa, in april, wanneer we een weekje met de tent erop uit trekken. Maar eerst ga ik over twee nachtjes in Nederland van mijn verjaardagskado genieten!
dinsdag 10 maart 2009
Inspiración
Inspiratie voor mijn eigen schilderijen… Vorige week heb ik veel inspiratie opgedaan tijdens drie tentoonstellingen die ik bezocht heb. Wat een cultureel weekje! Vorige week zondag zijn we met z´n vijfjes het centrum ingetrokken om de tentoonstelling La Sombra (de schaduw) te bezoeken. Hier waren veel werken van Nederlandse schilders te bewonderen omdat deze schilders een paar eeuwen geleden de schaduw in de schilderijen terug gebracht hebben. Er hingen werken van Carel Willink en Jan van Eyck tussen schilderijen van overbekende Spaanse schilders zoals Salvador Dalí en Pablo Picasso. Leuke tentoonstelling om met de meiden te bezoeken, omdat je bij elk schilderij de schaduw kunt opzoeken en bepalen waar dan de zon zou moeten hebben staan. Mark was erg gecharmeerd van het schilderij Mémoires d'un Saint van de Brusselse schilder René Magritte. Het was een leuke tentoonstelling voor ons allemaal.
In Madrid zijn sinds januari van dit jaar 105 beschilderde koeien in het centrum te vinden - de koeienparade - beschilderd met zowel lokale als buitenlandse ontwerpen. Er is ook een Nederlandse koe, gedoneerd door de Nederlandse ambassade in Madrid, uiteraard met tulpen! Enkele koeien zullen na de expositie geveild worden en de opbrengst daarvan gaat naar goede doelen. Wij hebben de laatste tijd al heel wat koeien zo kris-kras door Madrid gezien.(zie ons fotoalbum) Laatst hebben vijf jongens een koe mee naar huis genomen, maar helaas voor hen had een buurtbewoner dit gezien heb en heeft de jongens achtervolgd, ze zijn er met een boete vanaf gekomen. Tien jaar geleden is deze tentoonstelling gestart in Zürich door kunstenaar Walter Knapp om het winkelend publiek te vermaken. Door de jaren heen heeft de tentoonstelling al vele grote steden aangedaan en tot 21 maart zijn de koeien dus in Madrid te bewonderen!
Vorige week maandagochtend ben ik met een nieuwe moeder van het schoolplein de stad ingegaan om Museo La Reina Sofía te bezoeken. Maar allereerst heb ik haar meegenomen naar het café om de hoek bij school om haar te laten kennismaken met de gewoonte van veel ouders om daar eerst een kop koffie te drinken. Daarna zijn we de metro ingestapt naar het centrum. We hebben tot lunchtijd rondgeslenterd door het museum van moderne kunst. Weer veel werken van de bekende Spaanse schilders Picasso en Dalí gezien, maar ook bijvoorbeeld van de Amerikaan Mark Rothko. (waar ik op schilderles aandacht aan besteed had). Er was een tijdelijke tentoonstelling van Paul Thek en dat was heel grappig, want terwijl ik naar een geschilderde schommel sta te kijken waar kranten om de touwen heen gevouwen waren zag ik dat het een Nederlandstalige krant was. Hoe toevallig is het dan weer dat een Amerikaanse kunstenaar deze Hollandse krant gebruikte voor zijn kunst! Na het museum hebben we gelunched bij een nieuw tapas-restaurant op Plaza Santa Ana en daarna terug naar school gereisd om onze kindjes op te halen. Wat een heerlijke maandag!
Afgelopen zondag zijn we met vrienden naar de bergen geweest om te wandelen tussen de fruitbomen waarvan de bloesem net ging bloeien. (zie ons fotoalbum) Het was boven de 20 graden en de lucht was strakblauw, je róók de lente! Na de wandeling gingen we lunchen in een restaurant die tegen de berg was aangebouwd en waarachter allemaal grotten gelegen waren. Het diepgelegen restaurant werd sfeervol verwarmd met schalen gevuld met hete kooltjes. We zaten naast de opening naar de grotgangen waar bandieten tijdens de Franco-periode hun diamanten na de overval verstopten. Heel spannend allemaal! Na het heerlijke eten kregen we allemaal een kaarsje en gingen we de grot in om te dwalen. De kinderen vonden het prachtig! Daarna op een terrasje weer opgewarmd in het zonnetje, wat kan het leven toch goed zijn…
Vrijdag halen we de meisjes om 14 uur op van school en rijden we naar de Extremadura, vlakbij de Portugese grens. We gaan een lang weekend naar een B&B uit 1800 om te genieten van de vele bloesem in de vallei del Jerte. Ik pak ook vijf schildersdoeken in met schilderspullen. Het wordt voor Mark een weekend om weer helemaal op adem te komen, dat heeft hij even nodig met al die drukte op zijn werk. De temperatuur stijgt boven de 25 graden!
In Madrid zijn sinds januari van dit jaar 105 beschilderde koeien in het centrum te vinden - de koeienparade - beschilderd met zowel lokale als buitenlandse ontwerpen. Er is ook een Nederlandse koe, gedoneerd door de Nederlandse ambassade in Madrid, uiteraard met tulpen! Enkele koeien zullen na de expositie geveild worden en de opbrengst daarvan gaat naar goede doelen. Wij hebben de laatste tijd al heel wat koeien zo kris-kras door Madrid gezien.(zie ons fotoalbum) Laatst hebben vijf jongens een koe mee naar huis genomen, maar helaas voor hen had een buurtbewoner dit gezien heb en heeft de jongens achtervolgd, ze zijn er met een boete vanaf gekomen. Tien jaar geleden is deze tentoonstelling gestart in Zürich door kunstenaar Walter Knapp om het winkelend publiek te vermaken. Door de jaren heen heeft de tentoonstelling al vele grote steden aangedaan en tot 21 maart zijn de koeien dus in Madrid te bewonderen!
Vorige week maandagochtend ben ik met een nieuwe moeder van het schoolplein de stad ingegaan om Museo La Reina Sofía te bezoeken. Maar allereerst heb ik haar meegenomen naar het café om de hoek bij school om haar te laten kennismaken met de gewoonte van veel ouders om daar eerst een kop koffie te drinken. Daarna zijn we de metro ingestapt naar het centrum. We hebben tot lunchtijd rondgeslenterd door het museum van moderne kunst. Weer veel werken van de bekende Spaanse schilders Picasso en Dalí gezien, maar ook bijvoorbeeld van de Amerikaan Mark Rothko. (waar ik op schilderles aandacht aan besteed had). Er was een tijdelijke tentoonstelling van Paul Thek en dat was heel grappig, want terwijl ik naar een geschilderde schommel sta te kijken waar kranten om de touwen heen gevouwen waren zag ik dat het een Nederlandstalige krant was. Hoe toevallig is het dan weer dat een Amerikaanse kunstenaar deze Hollandse krant gebruikte voor zijn kunst! Na het museum hebben we gelunched bij een nieuw tapas-restaurant op Plaza Santa Ana en daarna terug naar school gereisd om onze kindjes op te halen. Wat een heerlijke maandag!
Afgelopen zondag zijn we met vrienden naar de bergen geweest om te wandelen tussen de fruitbomen waarvan de bloesem net ging bloeien. (zie ons fotoalbum) Het was boven de 20 graden en de lucht was strakblauw, je róók de lente! Na de wandeling gingen we lunchen in een restaurant die tegen de berg was aangebouwd en waarachter allemaal grotten gelegen waren. Het diepgelegen restaurant werd sfeervol verwarmd met schalen gevuld met hete kooltjes. We zaten naast de opening naar de grotgangen waar bandieten tijdens de Franco-periode hun diamanten na de overval verstopten. Heel spannend allemaal! Na het heerlijke eten kregen we allemaal een kaarsje en gingen we de grot in om te dwalen. De kinderen vonden het prachtig! Daarna op een terrasje weer opgewarmd in het zonnetje, wat kan het leven toch goed zijn…
Vrijdag halen we de meisjes om 14 uur op van school en rijden we naar de Extremadura, vlakbij de Portugese grens. We gaan een lang weekend naar een B&B uit 1800 om te genieten van de vele bloesem in de vallei del Jerte. Ik pak ook vijf schildersdoeken in met schilderspullen. Het wordt voor Mark een weekend om weer helemaal op adem te komen, dat heeft hij even nodig met al die drukte op zijn werk. De temperatuur stijgt boven de 25 graden!
zondag 1 maart 2009
Cuarenta
“Je wilt toch niet dat ik een surprise-party voor je organiseer, toch? Wat wil je eigenlijk hebben voor je verjaardag..?” “Nee lieverd, dat hoeft allemaal niet en ik heb een geweldig idee voor mijn verjaardagskado...” Deze maand word ik veertig jaar. Mijn verjaardagskado is dat ik het vier met mijn zus - anderhalve dag lang - in een verwen-spa-hotel in de bossen van Nederland… Anderhalve dag tijd om ongestoord bij te kletsen, diepere gesprekken te voeren, ons te laten verwennen door verschillende veelbelovende behandelingen, samen dineren, een avond doorbrengen op onze hotelkamer met chocolade pindarotsjes en nieuwe tijdschriften en ´s ochtends een uitgebreid ontbijtbuffet en weer tot rust komen in de sauna, jacuzzi en het stoombad. Als ik hier niet van ga stralen, haha!! Aansluitend ga ik samen met mijn vriendin Olga uit eten in Breda om samen onze 40e verjaardag te vieren en de volgende ochtend vlieg ik weer terug naar Madrid.
Tijdens de Carnavalsvakantie gingen Mark´s voorbereidingen voor de bouw van de nieuwe glasoven gewoon door. Geen vrije dagen voor hem om er lekker op uit te trekken met dit mooie voorjaarsweer.(integendeel…hij maakte lange dagen en soms zelfs nachten!) Dus ging ik tijdens de vakantie met onze meiden met een groepje van school naar rivier Manzanares in natuurpark Pedriza, zo´n veertig kilometer buiten Madrid. Picknickmanden en kleden mee en we hadden een heerlijke middag aan het water. (zie ons fotoalbum) De kinderen waren aan het klimmen, sjouwen en met water aan het spelen. Er waren ook twee jongens mee en dat jongens iets wilder zijn en méér durven dan meisjes werd meerdere keren bevestigd: Tijmen verloor het doosje met zelfgebakken muffins in de rivier, Youp plaste staand in het water, Tijmen is twee keer zijn schoen verloren in de snelle stroming (gelukkig met onze visnetten weer gevangen!), Youp viel voorover in het water en was van top tot teen kletsnat en vervolgens liep Tijmen pardoes het diepe water in! Hun moeders hadden hier al ervaring mee en hadden uiteraard veel reservekleding mee, maar ik keek mijn ogen uit…en heb wat afgelachen! Met zonverbrande gezichtjes kwamen we ´s middags weer thuis.
Vandaag, zondag, gaan we weer met z´n vijfjes met de metro de stad in, dit keer om naar een tijdelijke tentoonstelling van het museum Thyssen-Bornemisza te gaan. Dit museum bestaat uit alleen maar privébezit van baron Hans-Heinrich Thyssen-Bornemisza, geboren in 1922 in Scheveningen. Zeven eeuwen Europese schilderkunst verzameld onder één dak, waarvan een deel van bekende Nederlandse schilders… En tot 17 mei hebben ze een tijdelijke tentoonstelling La Sombra, de schaduw, die op mijn lijstje stond om te bezoeken. Schilderijen van grote namen waarin schaduw een rol speelt worden tentoongesteld. Even wat cultuur opsnuiven!
Aankomende week is een spannende week voor Anthe en haar klasgenootjes, want net zoals in Nederland wordt de uitslag van de CITO-toets deze week bekend gemaakt. Ze krijgt haar schooladvies voor de Middelbare school. Daarnaast heeft ze vorige week haar type-examen gedaan en ook daarvan krijgt ze aankomende week de uitslag.
Tijdens de Carnavalsvakantie gingen Mark´s voorbereidingen voor de bouw van de nieuwe glasoven gewoon door. Geen vrije dagen voor hem om er lekker op uit te trekken met dit mooie voorjaarsweer.(integendeel…hij maakte lange dagen en soms zelfs nachten!) Dus ging ik tijdens de vakantie met onze meiden met een groepje van school naar rivier Manzanares in natuurpark Pedriza, zo´n veertig kilometer buiten Madrid. Picknickmanden en kleden mee en we hadden een heerlijke middag aan het water. (zie ons fotoalbum) De kinderen waren aan het klimmen, sjouwen en met water aan het spelen. Er waren ook twee jongens mee en dat jongens iets wilder zijn en méér durven dan meisjes werd meerdere keren bevestigd: Tijmen verloor het doosje met zelfgebakken muffins in de rivier, Youp plaste staand in het water, Tijmen is twee keer zijn schoen verloren in de snelle stroming (gelukkig met onze visnetten weer gevangen!), Youp viel voorover in het water en was van top tot teen kletsnat en vervolgens liep Tijmen pardoes het diepe water in! Hun moeders hadden hier al ervaring mee en hadden uiteraard veel reservekleding mee, maar ik keek mijn ogen uit…en heb wat afgelachen! Met zonverbrande gezichtjes kwamen we ´s middags weer thuis.
Vandaag, zondag, gaan we weer met z´n vijfjes met de metro de stad in, dit keer om naar een tijdelijke tentoonstelling van het museum Thyssen-Bornemisza te gaan. Dit museum bestaat uit alleen maar privébezit van baron Hans-Heinrich Thyssen-Bornemisza, geboren in 1922 in Scheveningen. Zeven eeuwen Europese schilderkunst verzameld onder één dak, waarvan een deel van bekende Nederlandse schilders… En tot 17 mei hebben ze een tijdelijke tentoonstelling La Sombra, de schaduw, die op mijn lijstje stond om te bezoeken. Schilderijen van grote namen waarin schaduw een rol speelt worden tentoongesteld. Even wat cultuur opsnuiven!
Aankomende week is een spannende week voor Anthe en haar klasgenootjes, want net zoals in Nederland wordt de uitslag van de CITO-toets deze week bekend gemaakt. Ze krijgt haar schooladvies voor de Middelbare school. Daarnaast heeft ze vorige week haar type-examen gedaan en ook daarvan krijgt ze aankomende week de uitslag.
zaterdag 21 februari 2009
El Rastro
El Rastro, de bekendste vlooienmarkt van Madrid, wordt gehouden in de smalle straatjes in het centrum die zich op zondagochtend snel vullen met mensen die op zoek zijn naar antiek, boeken of lekker rondneuzen. Zo gingen wij ook op zondagochtend - tamelijk vroeg - met de metro de stad in. We hadden een missie. Vorige week is namelijk ons antiek suikerpotje uit Massachusetts stuk gevallen, dus leek ons een antiek suikerpotje uit Spanje een goed alternatief. De meeste suikerpotjes op de markt waren alleen in een setje te koop: met een melkkannetje, een theepot en eventueel kopjes. En andere suikerpotjes waren te lelijk om aan te schaffen… Buiten op de markt was het vrij druk, maar in de antiekzaakjes in de buurt was het leuk rondneuzen. Zo kwamen we in een pandje waar oude inboedels opgekocht werden, althans het serviesgoed. Alles stond nog in kratten en dozen ingepakt, dus moesten we echt met onze handen in de kratten en elk stuk optillen om te kijken wat eronder lag. En zo kreeg je het gevoel dat je wel eens op een vondst kon stuiten! Zo nu en dan kreeg ik een oude familiefoto in mijn handen of een oud geschreven kaartje… Maar ik vond ook drie oude schalen die ik graag wilde hebben. Een bod heen en weer en daarna vertrokken we met onze aanwinst in de rugzak de markt weer op.
Spanje lijdt ernstig onder de economische recessie. Volgens de laatste cijfers is meer dan 14 % van de werkende bevolking nu werkeloos, dat betekent dat één op de zeven mensen zonder werk zit en een uitkering ontvangt. In januari steeg de werkeloosheid in recordtempo naar het hoogste niveau in twaalf jaar... Ze verwachten dat het percentage nog stijgt naar 20 %... De meeste werkelozen komen uit de bouwsector, maar ook de vastgoedsector heeft het zwaar. We zien het heel dichtbij gebeuren. Onze buurvrouw is makelaar en woont ´voor Spaanse begrippen` op stand. Ze had een mooie Jaguar en een minivan voor de deur staan en een inwonende chica die fulltime voor haar twee kinderen zorgde. Maar eerst verdween de chica een paar maanden geleden en niet lang daarna werden de Jaguar en de minivan ingeruild voor een oude Mercedes en een heel oud tweedehandsje. Vorige week kwam er een vrachtwagentje een partij verhuisdozen afleveren… De volgende stap is dus al gezet, hoe triest. Zo staan er in onze urbanización veel huizen leeg, in ieder blok van vier huizen staat er wel één leeg. In ons blok dus binnenkort ook één… Ondanks de recessie is er in Mark´s fabriek besloten dat er geïnvesteerd gaat worden. Er zal een nieuwe glasoven gebouwd gaan worden, dat is een miljoeneninvestering voor de lange termijn. Er is vertrouwen dat de markt weer zal aantrekken en dat deze fabriek dan klaar zal staan om te produceren. (en geld te verdienen) Een heel positieve insteek dus en de bouw van de oven zal dan ook heel snel plaats gaan vinden. Mark is al erg druk met de voorbereidingen.
Eindelijk zou de antieke kast van Ana en Belén donderdag gebracht gaan worden. Ik heb er speciaal mijn Spaanse les voor laten schieten. Ze zouden er rond een uurtje of twaalf zijn, maar na enen heb ik toch maar eens gebeld. Er was veel verkeer, alles liep uit en ze waren nu onderweg naar ons huis, werd er gezegd. Na een kwartiertje belde Ana dat ze in Alcobendas stond en niet wist hoe ze ons huis moest bereiken. Ze noemde telkens straatnamen waar ik nog nooit van gehoord had. Tja, in mijn beste Spaans heb ik geprobeerd het enigszins uit te leggen, maar ik weet zelf amper de weg daar! Dus na weer een kwartier belde ze nogmaals dat ze bij een winkelcentrum stond met haar camión en of ik haar wilde halen. Nu is dat winkelcentrum maar tien minuutjes rijden bij ons vandaan dus heb ik het verloren vrachtwagentje met drie verdwaalde Spanjaarden erin maar even naar ons huis geloodst. Ik werd thuis enthousiast onthaald door Ana met drie kussen, ik denk dat ze heel opgelucht was, haha! De kast staat nu op zijn plek in de huiskamer (met de antieke schalen van El Rastro erin) en ik ben er zo gelukkig mee. Hij lijkt veel mooier en groter dan toen in die oude, koude antiekschuur van Ana en Belén in de bergen!
De Carnavalsvakantie van twee dagen is goed begonnen voor onze meisjes. Alledrie hadden ze na het feest op school een vriendinnetje mee naar huis. (Twee van de zes meiden pasten niet eens in mijn auto, dus reden met de buurvrouw mee!) Anthe was samen met haar vriendin als rapper verkleed, Inden in de stijl van Mama Mia en Maren natúúrlijk als een roze prinses - zie ons fotoalbum. De weersvoorspellingen voor de komende dagen zijn heel goed. We gaan maandag met een groepje van school naar de rivier Manzanares waar de kinderen goed kunnen klimmen en in het water kunnen spelen, picknickmand mee en we vermaken ons prima in het zonnetje!
Spanje lijdt ernstig onder de economische recessie. Volgens de laatste cijfers is meer dan 14 % van de werkende bevolking nu werkeloos, dat betekent dat één op de zeven mensen zonder werk zit en een uitkering ontvangt. In januari steeg de werkeloosheid in recordtempo naar het hoogste niveau in twaalf jaar... Ze verwachten dat het percentage nog stijgt naar 20 %... De meeste werkelozen komen uit de bouwsector, maar ook de vastgoedsector heeft het zwaar. We zien het heel dichtbij gebeuren. Onze buurvrouw is makelaar en woont ´voor Spaanse begrippen` op stand. Ze had een mooie Jaguar en een minivan voor de deur staan en een inwonende chica die fulltime voor haar twee kinderen zorgde. Maar eerst verdween de chica een paar maanden geleden en niet lang daarna werden de Jaguar en de minivan ingeruild voor een oude Mercedes en een heel oud tweedehandsje. Vorige week kwam er een vrachtwagentje een partij verhuisdozen afleveren… De volgende stap is dus al gezet, hoe triest. Zo staan er in onze urbanización veel huizen leeg, in ieder blok van vier huizen staat er wel één leeg. In ons blok dus binnenkort ook één… Ondanks de recessie is er in Mark´s fabriek besloten dat er geïnvesteerd gaat worden. Er zal een nieuwe glasoven gebouwd gaan worden, dat is een miljoeneninvestering voor de lange termijn. Er is vertrouwen dat de markt weer zal aantrekken en dat deze fabriek dan klaar zal staan om te produceren. (en geld te verdienen) Een heel positieve insteek dus en de bouw van de oven zal dan ook heel snel plaats gaan vinden. Mark is al erg druk met de voorbereidingen.
Eindelijk zou de antieke kast van Ana en Belén donderdag gebracht gaan worden. Ik heb er speciaal mijn Spaanse les voor laten schieten. Ze zouden er rond een uurtje of twaalf zijn, maar na enen heb ik toch maar eens gebeld. Er was veel verkeer, alles liep uit en ze waren nu onderweg naar ons huis, werd er gezegd. Na een kwartiertje belde Ana dat ze in Alcobendas stond en niet wist hoe ze ons huis moest bereiken. Ze noemde telkens straatnamen waar ik nog nooit van gehoord had. Tja, in mijn beste Spaans heb ik geprobeerd het enigszins uit te leggen, maar ik weet zelf amper de weg daar! Dus na weer een kwartier belde ze nogmaals dat ze bij een winkelcentrum stond met haar camión en of ik haar wilde halen. Nu is dat winkelcentrum maar tien minuutjes rijden bij ons vandaan dus heb ik het verloren vrachtwagentje met drie verdwaalde Spanjaarden erin maar even naar ons huis geloodst. Ik werd thuis enthousiast onthaald door Ana met drie kussen, ik denk dat ze heel opgelucht was, haha! De kast staat nu op zijn plek in de huiskamer (met de antieke schalen van El Rastro erin) en ik ben er zo gelukkig mee. Hij lijkt veel mooier en groter dan toen in die oude, koude antiekschuur van Ana en Belén in de bergen!
De Carnavalsvakantie van twee dagen is goed begonnen voor onze meisjes. Alledrie hadden ze na het feest op school een vriendinnetje mee naar huis. (Twee van de zes meiden pasten niet eens in mijn auto, dus reden met de buurvrouw mee!) Anthe was samen met haar vriendin als rapper verkleed, Inden in de stijl van Mama Mia en Maren natúúrlijk als een roze prinses - zie ons fotoalbum. De weersvoorspellingen voor de komende dagen zijn heel goed. We gaan maandag met een groepje van school naar de rivier Manzanares waar de kinderen goed kunnen klimmen en in het water kunnen spelen, picknickmand mee en we vermaken ons prima in het zonnetje!
zaterdag 14 februari 2009
Una primavera precos
Het heeft afgelopen tijd flink gesneeuwd in de bergen buiten Madrid. (wat een prachtig uitzicht geeft op de bergen!) Afgelopen zondag zag het er vanachter onze ramen heel zonnig uit en dus besloten we voor een wandeling de bergen in te trekken. We hadden alleen onze snowboots mee en verder geen skikleding, we dachten aan een zonnige wandeling…. Maar hoe hoger we met de auto klommen hoe meer sneeuw er lag en toen we eenmaal wilden parkeren (op 1800 meter hoogte) sloeg de ijsregen in ons gezicht! Hier waren we niet op gekleed en hier hadden we ook geen zin in, dus binnen vijf minuten klommen we de auto weer in. Voorzichtig en langzaam zijn we terug gereden. Eenmaal onder aan de berg zijn we een wandelpad buiten het dorp Alameda del Valle opgegaan en dat was beter vertoeven. We hadden een thermoskan warme chocomel mee en genoten van het landelijk sfeertje: besneeuwde bergen om ons heen, Spaanse koeien met hun wintervacht op de weilanden en overal nog restjes sneeuw…
Vorige week werd Mark ´s ochtends vroeg gebeld dat er ´s nachts ingebroken was in de fabriek. Hij heeft al heel wat ellende op de fabriek meegemaakt - zoals stakingen van zijn personeel, elektriciteitsuitval, eeuwige problemen met de oven en de staking van Spaanse vrachtwagenchauffeurs - maar een inbraak stond nog niet op dat lijstje… De politie is bijna de hele dag bezig geweest met sporenonderzoek, bewijsmateriaal verzamelen en kijken wat er gestolen zou zijn. Heel vreemd is dat alle laptops nog op de bureau´s aanwezig waren, maar veel archiefkasten opengebroken waren. En het alarm is die nacht niet afgegaan… Volgens de politie waren er die nacht nog een aantal inbraken en waren de inbrekers op zoek naar contant geld en niet naar spullen van waarde… Mark mocht al die tijd dat de politie bezig was niet op zijn kamer, dus het was vooral allemaal heel onpraktisch. Uiteindelijk bleek dat er alleen maar 7 euro en een paar centen uit een lade is verdwenen en veel schade aangericht is aan deuren en kasten. Mark ging van de week naar kantoor met een hamer en een paar doosjes spijkers om de deur van zijn kantoor te repareren…de Spaanse manier duurde hem te lang, haha!
Nu het mooie voorjaarsweer sinds een paar dagen weer begonnen is en we genieten van het zonnetje (ramen open, meiden huiswerk buiten maken, poes na een lange winter weer buiten, op het deck een boek lezen, volle terrasjes!), herinneren we ons ineens weer levendig waarom we 2,5 jaar geleden besloten om in Spanje te gaan wonen. We halen energie uit de zonnestraaltjes en gaan weer plannen maken om te reizen. Er staan weer wat schoolvakanties op stapel en we hebben besloten om tot de zomer wat meer met onze tent er op uit te trekken. De omgeving van Cádiz willen we tijdens Semana Santa in april ontdekken, en in mei denken we aan een tweede bezoek aan buurland Portugal… We zijn ons bewust van de eindigheid van ons verblijf in Madrid en daarom genieten we volop van de vrije tijd met ons gezin. Door er op uit te trekken en te genieten van het Spaanse landschap, het Spaanse zonnetje en de Spaanse keuken kiezen we bewust weer voor een beetje avontuur – zoals morgen als we naar El Rastro gaan in de stad!
Vorige week werd Mark ´s ochtends vroeg gebeld dat er ´s nachts ingebroken was in de fabriek. Hij heeft al heel wat ellende op de fabriek meegemaakt - zoals stakingen van zijn personeel, elektriciteitsuitval, eeuwige problemen met de oven en de staking van Spaanse vrachtwagenchauffeurs - maar een inbraak stond nog niet op dat lijstje… De politie is bijna de hele dag bezig geweest met sporenonderzoek, bewijsmateriaal verzamelen en kijken wat er gestolen zou zijn. Heel vreemd is dat alle laptops nog op de bureau´s aanwezig waren, maar veel archiefkasten opengebroken waren. En het alarm is die nacht niet afgegaan… Volgens de politie waren er die nacht nog een aantal inbraken en waren de inbrekers op zoek naar contant geld en niet naar spullen van waarde… Mark mocht al die tijd dat de politie bezig was niet op zijn kamer, dus het was vooral allemaal heel onpraktisch. Uiteindelijk bleek dat er alleen maar 7 euro en een paar centen uit een lade is verdwenen en veel schade aangericht is aan deuren en kasten. Mark ging van de week naar kantoor met een hamer en een paar doosjes spijkers om de deur van zijn kantoor te repareren…de Spaanse manier duurde hem te lang, haha!
Nu het mooie voorjaarsweer sinds een paar dagen weer begonnen is en we genieten van het zonnetje (ramen open, meiden huiswerk buiten maken, poes na een lange winter weer buiten, op het deck een boek lezen, volle terrasjes!), herinneren we ons ineens weer levendig waarom we 2,5 jaar geleden besloten om in Spanje te gaan wonen. We halen energie uit de zonnestraaltjes en gaan weer plannen maken om te reizen. Er staan weer wat schoolvakanties op stapel en we hebben besloten om tot de zomer wat meer met onze tent er op uit te trekken. De omgeving van Cádiz willen we tijdens Semana Santa in april ontdekken, en in mei denken we aan een tweede bezoek aan buurland Portugal… We zijn ons bewust van de eindigheid van ons verblijf in Madrid en daarom genieten we volop van de vrije tijd met ons gezin. Door er op uit te trekken en te genieten van het Spaanse landschap, het Spaanse zonnetje en de Spaanse keuken kiezen we bewust weer voor een beetje avontuur – zoals morgen als we naar El Rastro gaan in de stad!
donderdag 5 februari 2009
Ir de marcha
Uitgaan… Zaterdagavond hadden we onze oppas ingeschakeld en ze bleef een nachtje slapen, dus we hoefden niet op de klok te kijken. We gingen met een ander Nederlands stel uit eten bij een bekend Thais restaurant in de stad. Wij konden toevallig voor de deur parkeren, maar het restaurant had ook een service om de auto voor jou te parkeren. Daarom stond de hele straat vol dubbel geparkeerde auto´s… Wat trouwens vrij normaal is in het centrum, dan schuif je je mobiel nummer onder je ruitenwisser of je zet de auto niet op de handrem. In het ene geval belt de bestuurder die eruit wil jou op en in het andere geval schuiven ze je auto een stukje vooruit… De sfeer in het restaurant was heel Thais met grote Boeddha-beelden, een watervalletje langs de trap, ramen waarachter een Thaise omgeving getoond werd via een filmpje, en de serveersters liepen in authentieke kleding. Het eten was ook prima, geloof ik… Ik heb de rare tik dat ik in gezelschap nauwelijks iets eet, en zeker niet van het eten geniet… Ik ben dan drukker met het gezelschap en het gesprek, dan met wat er op mijn bord ligt… Daar heeft Mark gelukkig geen last van! Het enige waar ik dan wel van kan genieten is het dessert, daar focus ik al mijn aandacht op. Haha! Na het eten zijn Mark en ik samen nog met de metro de uitgaanswijk Chueca ingegaan en daar zijn we beland in een leuk barretje. Uiteindelijk waren we tegen 3 uur ´s nachts weer thuis. Leuk om zo nu en dan eens saampjes Madrid in te gaan.
Woensdagochtend ging ik naar de verjaardag van Loes en aansluitend gingen we lunchen met een groepje vrouwen. We kozen voor een Orientaals restaurant in La Moraleja, vlakbij ons huis. En wie zaten er aan het tafeltje naast ons te lunchen? Rafael van der Vaart met zijn vrouw Sylvie. Na twee jaar in Madrid gewoond te hebben kom ik eíndelijk ook eens een bekende voetballer tegen, haha! Uiteraard heb ik zijn handtekening gekregen waarmee ik mijn voetballiefhebbende neefjes in Nederland blij gemaakt heb. Overigens zou ik hem zelf niet herkend hebben, hij is best klein van stuk, maar zijn vrouw wél. Zij is precies zoals ze in de bladen afgebeeld staat, die ik natuurlijk ook alleen bij de (beugel)tandarts lees, haha! Die avond ben ik ook nog naar de bioscoop geweest met weer een andere groep vrouwen… Mark gaat volgende week uit met wat mannen...
Voor het afgelopen weekend was noodweer voor Portugal en Spanje voorspeld; windstoten tot wel 130 km/uur en véél neerslag zou er vallen. Tijdens ons nachtelijk uitje hadden we daar gelukkig nog niks van gemerkt (ik droeg alleen een vest), maar toen we zondagochtend wakker werden regende het. Regen die later in de ochtend overging in natte sneeuw en daarna in dikke vlokken met doorsnee van wel twee centimeter! Het bleef sneeuwen tot halverwege de middag en uiteindelijk lag er een aardig pak sneeuw in Madrid. Inden en Maren hebben nog een tijdje in hun skipak buiten gespeeld met de slee… Ondertussen waren Mark en ik in de keuken een grote varkenspoot aan het voorbereiden om dunne plakjes Jamón Ibérico van te snijden. Deze poot lag al meer dan een jaar op Mark´s werk - ooit kado gedaan door een leverancier. En nu vond Mark het tijd om hem mee naar huis te nemen. Het is iets typisch Spaans en we wilden ooit nog wel eens zo´n ding in huis halen – je moet alles een keer geprobeerd hebben, nietwaar? Inden (vanaf haar vierde al vegetariër) en Anthe wilden het niet eten, maar wij drietjes hebben er heerlijk van gegeten. En zullen dat de komende weken ook blijven doen, zo´n groot ding is het!
De meeste andere prachtige dingen in het leven komen met z´n tweeën of drieën, bij dozijnen of honderden tegelijk. Rozen, sterren, zonsondergangen, regenbogen, broers en zusjes, tantes en neven, vrienden en kornuiten te over – maar slechts één moeder in de hele wereld. (Kate Douglas Wiggin)
Het is volgende week vier jaar geleden dat we mijn moeder plotseling moesten missen…
Woensdagochtend ging ik naar de verjaardag van Loes en aansluitend gingen we lunchen met een groepje vrouwen. We kozen voor een Orientaals restaurant in La Moraleja, vlakbij ons huis. En wie zaten er aan het tafeltje naast ons te lunchen? Rafael van der Vaart met zijn vrouw Sylvie. Na twee jaar in Madrid gewoond te hebben kom ik eíndelijk ook eens een bekende voetballer tegen, haha! Uiteraard heb ik zijn handtekening gekregen waarmee ik mijn voetballiefhebbende neefjes in Nederland blij gemaakt heb. Overigens zou ik hem zelf niet herkend hebben, hij is best klein van stuk, maar zijn vrouw wél. Zij is precies zoals ze in de bladen afgebeeld staat, die ik natuurlijk ook alleen bij de (beugel)tandarts lees, haha! Die avond ben ik ook nog naar de bioscoop geweest met weer een andere groep vrouwen… Mark gaat volgende week uit met wat mannen...
Voor het afgelopen weekend was noodweer voor Portugal en Spanje voorspeld; windstoten tot wel 130 km/uur en véél neerslag zou er vallen. Tijdens ons nachtelijk uitje hadden we daar gelukkig nog niks van gemerkt (ik droeg alleen een vest), maar toen we zondagochtend wakker werden regende het. Regen die later in de ochtend overging in natte sneeuw en daarna in dikke vlokken met doorsnee van wel twee centimeter! Het bleef sneeuwen tot halverwege de middag en uiteindelijk lag er een aardig pak sneeuw in Madrid. Inden en Maren hebben nog een tijdje in hun skipak buiten gespeeld met de slee… Ondertussen waren Mark en ik in de keuken een grote varkenspoot aan het voorbereiden om dunne plakjes Jamón Ibérico van te snijden. Deze poot lag al meer dan een jaar op Mark´s werk - ooit kado gedaan door een leverancier. En nu vond Mark het tijd om hem mee naar huis te nemen. Het is iets typisch Spaans en we wilden ooit nog wel eens zo´n ding in huis halen – je moet alles een keer geprobeerd hebben, nietwaar? Inden (vanaf haar vierde al vegetariër) en Anthe wilden het niet eten, maar wij drietjes hebben er heerlijk van gegeten. En zullen dat de komende weken ook blijven doen, zo´n groot ding is het!
De meeste andere prachtige dingen in het leven komen met z´n tweeën of drieën, bij dozijnen of honderden tegelijk. Rozen, sterren, zonsondergangen, regenbogen, broers en zusjes, tantes en neven, vrienden en kornuiten te over – maar slechts één moeder in de hele wereld. (Kate Douglas Wiggin)
Het is volgende week vier jaar geleden dat we mijn moeder plotseling moesten missen…
dinsdag 27 januari 2009
¿Buena o mala suerte?
Praten we hier nu over geluk of over pech…? Laatst vroeg Mark mij enkele kostuums naar de stomerij te brengen. Dat zou ik na mijn Spaanse les doen waar ik die ochtend sinds lange tijd weer eens al mijn huiswerk voor had gedaan. Maar doordat ik mijn handen vol had met kledinghangers en een paraplu ben ik mijn schooltas vergeten. Wat een pech! Na de les reed ik naar de stomerij waar ik al lopend bijna struikel over een pantalon die van het houten hangertje gleed, op de natte stoep. Toen ik Mark´s kleding overhandigde bij de stomerij inclusief de bijna verloren pantalon kreeg ik de indruk dat het om rare combinaties ging, losse pantalons en jasjes. Over de telefoon vertelde ik dat aan Mark en hij begreep niet waar ik het over had – het waren allemaal kostuums en één losse pantalon…. Oeps, dan ben ik ergens een zwarte pantalon van zijn nieuwste Hugo Boss kostuum kwijt geraakt! Uiteraard ben ik weer terug gereden en liep daar wat om me heen te kijken op de parkeerplaats, toen mijn oog op een zwart hoopje bij de vuilnisbak viel…zijn pantalon!
Op iedere school komt het voor en als je er over praat lijkt het wel of iedereen er wel eens mee te maken heeft gehad – ook al is het de schrik van iedere ouder. Ik heb het over… luizen. We hebben vorig jaar eens uit voorzorg alles gewassen en ingepakt in luchtdichte zakken, omdat een vriendinnetje hier gelogeerd had die achteraf luizen bleek te hebben. Maar deze keer was het serieus… De school belde dat de luizenmoeders neten hadden gevonden bij Maren! Ik ben halverwege mijn Spaanse les vertrokken om Maren op te halen en onderweg heb ik lotion, shampoo en een luizenkam gekocht. Ik heb Maren behandeld en álle beddengoed gewassen. De dekbedden, hoofdkussens en Maren´s autostoeltje heb ik op het deck gelegd zodat de nachtelijke vrieskou er overheen kon en daarna alle knuffels, poppenkleedjes, bankstelkussens, plaids, verkleedkleren, winterjassen, shawls en mutsen in zakken verpakt en weggezet op het deck. Crisis, wat is dat veel werk, en hoe verdrietig voor Maren! De opvolgende drie weken (nu nog twee) moeten we elke dag controleren met het luizenkammetje en pas dán kunnen we zeggen dat we deze crisis overleefd hebben. Wat een pech!
Nu januari bijna ten einde loopt merken we dat ons sociale leven weer langzaam op gang komt. Na de drukke decembermaand is het heerlijk om een paar weekends een pyama-dag te houden, foto´s te plakken of simpelweg een wandeling in het park te maken met Maren op de fiets en Anthe en Inden op skeelers. Maar afgelopen week heb ik mijn eerste etentje van het nieuwe jaar gehad - met de moeders van de peutergroep. Als oprichtster word ik elke keer voor de Ladiesnight uitgenodigd, ook al heb geen peuter meer en komen Maren en ik niet meer op de speelochtenden. Deze etentjes zijn altijd heel gezellig en lekker! Inden had dit weekend haar eerste logeerfeestje van 2009, en Anthe een bioscoopfeestje. Aankomend weekend gaan Mark en ik in de stad eten met een Nederlands stel, en ik heb alweer een filmposter van een goede film gezien… Haha, we waken langzaam uit onze winterslaap!
Het is leuk om dingen van jezelf in je kinderen te herkennen. Dat kan in het uiterlijk zijn, in karaktereigenschappen of interesses. Anthe en Inden zijn dol op foto´s maken – net als hun mama – en hadden van de Sint allebei een digitaal cameraatje gekregen. Tijdens de Kerstvakantie zijn er vele foto´s gemaakt en dit weekend hebben de meiden ze gesorteerd en afgedrukt. Van de Kerstman hadden ze allebei een HEMA-fotoalbum gekregen en dus werd er de laatste dagen flink gesneden, geplakt en geschreven in het album. Het resultaat is voor allebei een heel persoonlijk album waarin hun liefdes sterk naar voren komen: veel foto´s van hun vriendinnen (in Nederland en Spanje), schooljuffen, zussen, sneeuw en Woester, ons bijzonder geliefde kater! Ontroerend is het om de bijbehorende teksten te lezen, soms met spelfouten, maar zo waardevol voor later!
Gisteren ben ik met een vriendin een dagje naar de antieke meubelschuur van Ana en Belén geweest. Onderweg in de bergen werd de omgeving prachtig wit, het sneeuwde zelfs een tijdje! Wat is Spanje dan toch mooi… Tussen de antieke meubels in de ijskoude schuren vond ik een prachtige, 100-jarige servieskast die ik graag zou willen hebben. Ik had wat fotootjes gemaakt voor Mark thuis. In het dorpje - met wel zeven kerken! - zagen mijn vriendin en ik een pastelería met heerlijke koekjes en marsepein in de etalage... Op de terugweg hebben we in de auto gesmuld van deze lekkernijen, haha! En gisteravond hebben Mark en ik samen besloten dat we de kast laten leveren. Dat betekent voor later een prachtig aandenken aan ons verblijf in Spanje!
Op iedere school komt het voor en als je er over praat lijkt het wel of iedereen er wel eens mee te maken heeft gehad – ook al is het de schrik van iedere ouder. Ik heb het over… luizen. We hebben vorig jaar eens uit voorzorg alles gewassen en ingepakt in luchtdichte zakken, omdat een vriendinnetje hier gelogeerd had die achteraf luizen bleek te hebben. Maar deze keer was het serieus… De school belde dat de luizenmoeders neten hadden gevonden bij Maren! Ik ben halverwege mijn Spaanse les vertrokken om Maren op te halen en onderweg heb ik lotion, shampoo en een luizenkam gekocht. Ik heb Maren behandeld en álle beddengoed gewassen. De dekbedden, hoofdkussens en Maren´s autostoeltje heb ik op het deck gelegd zodat de nachtelijke vrieskou er overheen kon en daarna alle knuffels, poppenkleedjes, bankstelkussens, plaids, verkleedkleren, winterjassen, shawls en mutsen in zakken verpakt en weggezet op het deck. Crisis, wat is dat veel werk, en hoe verdrietig voor Maren! De opvolgende drie weken (nu nog twee) moeten we elke dag controleren met het luizenkammetje en pas dán kunnen we zeggen dat we deze crisis overleefd hebben. Wat een pech!
Nu januari bijna ten einde loopt merken we dat ons sociale leven weer langzaam op gang komt. Na de drukke decembermaand is het heerlijk om een paar weekends een pyama-dag te houden, foto´s te plakken of simpelweg een wandeling in het park te maken met Maren op de fiets en Anthe en Inden op skeelers. Maar afgelopen week heb ik mijn eerste etentje van het nieuwe jaar gehad - met de moeders van de peutergroep. Als oprichtster word ik elke keer voor de Ladiesnight uitgenodigd, ook al heb geen peuter meer en komen Maren en ik niet meer op de speelochtenden. Deze etentjes zijn altijd heel gezellig en lekker! Inden had dit weekend haar eerste logeerfeestje van 2009, en Anthe een bioscoopfeestje. Aankomend weekend gaan Mark en ik in de stad eten met een Nederlands stel, en ik heb alweer een filmposter van een goede film gezien… Haha, we waken langzaam uit onze winterslaap!
Het is leuk om dingen van jezelf in je kinderen te herkennen. Dat kan in het uiterlijk zijn, in karaktereigenschappen of interesses. Anthe en Inden zijn dol op foto´s maken – net als hun mama – en hadden van de Sint allebei een digitaal cameraatje gekregen. Tijdens de Kerstvakantie zijn er vele foto´s gemaakt en dit weekend hebben de meiden ze gesorteerd en afgedrukt. Van de Kerstman hadden ze allebei een HEMA-fotoalbum gekregen en dus werd er de laatste dagen flink gesneden, geplakt en geschreven in het album. Het resultaat is voor allebei een heel persoonlijk album waarin hun liefdes sterk naar voren komen: veel foto´s van hun vriendinnen (in Nederland en Spanje), schooljuffen, zussen, sneeuw en Woester, ons bijzonder geliefde kater! Ontroerend is het om de bijbehorende teksten te lezen, soms met spelfouten, maar zo waardevol voor later!
Gisteren ben ik met een vriendin een dagje naar de antieke meubelschuur van Ana en Belén geweest. Onderweg in de bergen werd de omgeving prachtig wit, het sneeuwde zelfs een tijdje! Wat is Spanje dan toch mooi… Tussen de antieke meubels in de ijskoude schuren vond ik een prachtige, 100-jarige servieskast die ik graag zou willen hebben. Ik had wat fotootjes gemaakt voor Mark thuis. In het dorpje - met wel zeven kerken! - zagen mijn vriendin en ik een pastelería met heerlijke koekjes en marsepein in de etalage... Op de terugweg hebben we in de auto gesmuld van deze lekkernijen, haha! En gisteravond hebben Mark en ik samen besloten dat we de kast laten leveren. Dat betekent voor later een prachtig aandenken aan ons verblijf in Spanje!
zondag 18 januari 2009
Vorst en dooi
Ondertussen hebben we na zo´n twee weken weer post ontvangen in onze brievenbus. Uiteraard werd er rond Driekoningen geen post bezorgd, want dan zijn alle Spanjaarden vrij. Maar door de hevige sneeuwval van vorige week was onze postbode nog geen enkele keer op zijn scooter gestapt om de post rond te brengen. Met als gevolg dat Maren tot nu toe nog geen enkele verjaardagskaart ontvangen heeft... (Behalve die twee die we zelf in onze koffer meegenomen hadden vanuit Nederland.) Wél is gisteren het pakketje aangekomen met Maren´s schaapje waar ze gewoonlijk iedere dag mee slaapt. Het knuffeltje was per ongeluk in Nederland blijven liggen bij haar neefje Noud, die hem gauw weer gepost heeft richting Spanje. Maren was heel flink geweest al die nachten (bijna drie weken!), maar het moment dat ze het schaapje weer in haar armen hield was ze zielsgelukkig. “Zo lief, mijn schaapje!” zei ze wil honderd keer! Wel een wereldreiziger, dat schaapje van Maren...
De dag na de sneeuwval waren de openbare wegen al goed schoon. De vliegtuigen vertrokken weer, met een kleine vertraging dat wel, maar Mark´s manager kon na een onverwachts nachtje in Madrid weer naar huis. Ik ben de volgende dag met Mark mijn achtergelaten auto gaan opzoeken en die stond schots en scheef op een verlaten weg geparkeerd! Tijdens de sneeuwstorm was ik er juist zo trots op dat hij zo recht langs de wegkant stond, maar dat had ik duidelijk verkeerd ingeschat onder die sneeuwlaag. Haha! Ik heb ondertussen heel wat bizarre verhalen vernomen over de terugreis van school naar huis op die bewuste vrijdagmiddag. Het is decennia lang niet zo´n puinhoop geweest op de Madrileense wegen als toen. Madrilenen hebben geen sneeuwkettingen in hun auto – Mark en ik ook niet! – en zijn dus niet op zulke sneeuwval voorbereid in een gebied met zoveel hellingen!
Maren´s vriendinnetjes en een vriendje zouden op de dag van de sneeuwstorm pannenkoeken komen eten voor Maren´s 4e verjaardag, maar met pijn in mijn hart heb ik dat af moeten zeggen vorige week. Achteraf was dat een goed advies van Mark, die me die ochtend wel tien keer gebeld had om me te wijzen op de ernst van de situatie... Dus afgelopen vrijdag kwamen Ana, Eva, Caroline, Eva en Daniel alsnog met ons mee naar huis om Maren´s verjaardag te vieren. Na de pannenkoeken gingen ze zich verkleden als prinsesjes en één prinsje en daarna op de trampoline springen – het zonnetje scheen volop! Later hadden de kleintjes een high tea op ons deck met Maren´s poppenserviesje: roze snoepjes opgestapeld en roze taartjes op kleine schoteltjes... (zie ons fotoalbum)
Maandagavond hoorden we op het Nederlandse journaal dat eventueel bevroren leidingen konden gaan lekken vanwege de ingezette dooi. En kort daarna ging onze telefoon... De buurvrouw uit Breda hoorde heel hard water stromen in ons huis! Ons huis is de afgelopen twee jaar verhuurd geweest en was zojuist per 1 januari leeg komen te staan. De laatste huurder haalde maandagavond zijn post op en zag dat de lamp – die iedere avond aan springt – niet brandde. Gelukkig klopte hij aan bij onze buurtjes Marja en Berry die ons telefonisch informeerden. Mark riep meteen tegen Berry:” Gooi maar een ruitje in, ga binnen kijken!” De sleutelbossen van ons huis liggen namelijk bij twee makelaarskantoren, die ´s avonds uiteraard gesloten zijn. Gelukkig kwam ik op het heldere idee dat er volgens mij ook nog een sleutelbos bij Olga zou kunnen liggen. Olga had net haar sleutelbakje opgeruimd en zag een bosje sleutels liggen die wel eens de onze zou kunnen zijn...
Toen Olga aankwam had Berry gelukkig nog geen ruitje ingegooid. Het klonk bij de buitendeur alsof het water de trap afstroomde! Met z´n drieën (vriendin Olga, buurman Berry en voormalig huurder Rob) gingen ze met een zaklamp ons donkere, koude huis binnen en ontdekten ze dat de leiding achter de vaatwasser gesprongen was, de keuken stond blank! En omdat de stoppen waren doorgeslagen deed de kachel het ook niet meer... De temperatuur in de huiskamer was al gezakt naar 4 graden. Onze redders in nood hebben de kraan uitgezet, de elektriciteit weer op de CV gezet waardoor de kachel weer aansloeg en hebben toen de deur achter zich dicht getrokken. Een grotere ramp is voorkomen door een samenloop van omstandigheden, de adequaatheid van onze buren en de inzet van deze lieve mensen.... ¡Gracias!
De dag na de sneeuwval waren de openbare wegen al goed schoon. De vliegtuigen vertrokken weer, met een kleine vertraging dat wel, maar Mark´s manager kon na een onverwachts nachtje in Madrid weer naar huis. Ik ben de volgende dag met Mark mijn achtergelaten auto gaan opzoeken en die stond schots en scheef op een verlaten weg geparkeerd! Tijdens de sneeuwstorm was ik er juist zo trots op dat hij zo recht langs de wegkant stond, maar dat had ik duidelijk verkeerd ingeschat onder die sneeuwlaag. Haha! Ik heb ondertussen heel wat bizarre verhalen vernomen over de terugreis van school naar huis op die bewuste vrijdagmiddag. Het is decennia lang niet zo´n puinhoop geweest op de Madrileense wegen als toen. Madrilenen hebben geen sneeuwkettingen in hun auto – Mark en ik ook niet! – en zijn dus niet op zulke sneeuwval voorbereid in een gebied met zoveel hellingen!
Maren´s vriendinnetjes en een vriendje zouden op de dag van de sneeuwstorm pannenkoeken komen eten voor Maren´s 4e verjaardag, maar met pijn in mijn hart heb ik dat af moeten zeggen vorige week. Achteraf was dat een goed advies van Mark, die me die ochtend wel tien keer gebeld had om me te wijzen op de ernst van de situatie... Dus afgelopen vrijdag kwamen Ana, Eva, Caroline, Eva en Daniel alsnog met ons mee naar huis om Maren´s verjaardag te vieren. Na de pannenkoeken gingen ze zich verkleden als prinsesjes en één prinsje en daarna op de trampoline springen – het zonnetje scheen volop! Later hadden de kleintjes een high tea op ons deck met Maren´s poppenserviesje: roze snoepjes opgestapeld en roze taartjes op kleine schoteltjes... (zie ons fotoalbum)
Maandagavond hoorden we op het Nederlandse journaal dat eventueel bevroren leidingen konden gaan lekken vanwege de ingezette dooi. En kort daarna ging onze telefoon... De buurvrouw uit Breda hoorde heel hard water stromen in ons huis! Ons huis is de afgelopen twee jaar verhuurd geweest en was zojuist per 1 januari leeg komen te staan. De laatste huurder haalde maandagavond zijn post op en zag dat de lamp – die iedere avond aan springt – niet brandde. Gelukkig klopte hij aan bij onze buurtjes Marja en Berry die ons telefonisch informeerden. Mark riep meteen tegen Berry:” Gooi maar een ruitje in, ga binnen kijken!” De sleutelbossen van ons huis liggen namelijk bij twee makelaarskantoren, die ´s avonds uiteraard gesloten zijn. Gelukkig kwam ik op het heldere idee dat er volgens mij ook nog een sleutelbos bij Olga zou kunnen liggen. Olga had net haar sleutelbakje opgeruimd en zag een bosje sleutels liggen die wel eens de onze zou kunnen zijn...
Toen Olga aankwam had Berry gelukkig nog geen ruitje ingegooid. Het klonk bij de buitendeur alsof het water de trap afstroomde! Met z´n drieën (vriendin Olga, buurman Berry en voormalig huurder Rob) gingen ze met een zaklamp ons donkere, koude huis binnen en ontdekten ze dat de leiding achter de vaatwasser gesprongen was, de keuken stond blank! En omdat de stoppen waren doorgeslagen deed de kachel het ook niet meer... De temperatuur in de huiskamer was al gezakt naar 4 graden. Onze redders in nood hebben de kraan uitgezet, de elektriciteit weer op de CV gezet waardoor de kachel weer aansloeg en hebben toen de deur achter zich dicht getrokken. Een grotere ramp is voorkomen door een samenloop van omstandigheden, de adequaatheid van onze buren en de inzet van deze lieve mensen.... ¡Gracias!
vrijdag 9 januari 2009
Nuestra princesa
Liselotje is een meisje
en ze woont in een paleisje
in een land hier ver vandaan
waar heel veel paleisjes staan
Zo beginnen alle Liselotje-boeken van Marianne Busser, en zó toepasselijk voor ons prinsesje Maren. Ons prinsesje is deze week vier jaar geworden, en dat vierden we in de besneeuwde bergen van de Sierra Nevada. Deze sprookjesachtige, witte omgeving - die zo nu en dan in een langsdrijvende wolk verdween en verder boven de wolken uitstak - was betoverend! En natuurlijk héél toepasselijk voor de verjaardag van ons prinsesje. Het prinsesje dat alleen haar eerste verjaardag in Nederland vierde en de andere drie in Spanje.
Maren vroeg voor haar verjaardag alleen maar roze prinsessendingetjes en dat is ook precies wat ze heeft gekregen. Ze kreeg van ons een roze koffer gevuld met een roze prinsessenverkleedjurk met daarbij roze schoentjes met een strikje, een kroon, oorbellen en een roze sluier. Verder kreeg ze wat prinsessen make-up, een prinsessenspelletje, prinsessenhaarspeldjes en een grote prinsessengrondpuzzel. Ze was zo gelukkig als een prinses zijn kan! Anthe had zelf een prinsessenjurkje voor Maren´s babypop genaaid en Inden doneerde haar roze juwelendoosje... Heel lief. Natuurlijk hadden we ook voor een prinsessentaart gezorgd.(zie ons fotoalbum) Daarna mocht Maren de Nederlandse kadootjes van de familie open maken.
We hebben twee dagen genoten van de zon en de besneeuwde omgeving. We hebben een wandeling gemaakt langs een langlaufroute waar we bijna niemand tegenkwamen en dan is het echt genieten van de stilte en de ruimte... Engeltjes maken in de sneeuw en rollen van de berg af, eigenlijk heel idyllisch... Natuurlijk hebben we ook veel sleetje gereden, op 2550 meter: op een lange helling, op het dak van Spanje. Werkelijk waar, we zagen alleen maar wolken onder ons en een enkele bergtop die eruit stak...!
Er is vanmorgen onverwachts heel veel sneeuw gevallen in Madrid. Dat is écht uitzonderlijk! We reden door de vallende sneeuw naar school, daarna moest ik werken in de bieb. Het ging steeds harder sneeuwen. Ik kreeg steeds meer slechte berichten over snelwegen die afgesloten werden, het vliegveld Barajas dat gesloten werd en Mark stond al twee uur vast bij ons in de buurt. Hij had zijn baas opgehaald van de luchthaven en na een half uur stil gestaan te hebben op de weg is zijn baas weer terug gaan lopen naar de luchthaven... Uiteindelijk hebben we maar besloten om Maren´s feestje - pannenkoeken eten met wat vriendinnetjes en een vriendje - te verschuiven naar volgende week...
Ik heb de meiden vroeg opgehaald van school en toen zijn we richting huis gaan rijden om te zien hoe ver we zouden komen. Toen we een viaduct over moesten om de snelweg over te steken ging het mis, auto´s schoven alle kanten op. Ik heb mijn auto geparkeerd en we zijn gaan lopen. Overal zagen we auto´s geparkeerd staan, zelfs op de snelweg! (De regering heeft geadviseerd om je auto langs de weg te laten staan.) Mark is ons tegemoet gereden en heeft ons opgepikt. En nu spelen de meiden met de buurkinderen in onze tuin, ze hebben een sneeuwpop gebouwd en ze springen op de trampo met een dikke laag sneeuw...uniek!
en ze woont in een paleisje
in een land hier ver vandaan
waar heel veel paleisjes staan
Zo beginnen alle Liselotje-boeken van Marianne Busser, en zó toepasselijk voor ons prinsesje Maren. Ons prinsesje is deze week vier jaar geworden, en dat vierden we in de besneeuwde bergen van de Sierra Nevada. Deze sprookjesachtige, witte omgeving - die zo nu en dan in een langsdrijvende wolk verdween en verder boven de wolken uitstak - was betoverend! En natuurlijk héél toepasselijk voor de verjaardag van ons prinsesje. Het prinsesje dat alleen haar eerste verjaardag in Nederland vierde en de andere drie in Spanje.
Maren vroeg voor haar verjaardag alleen maar roze prinsessendingetjes en dat is ook precies wat ze heeft gekregen. Ze kreeg van ons een roze koffer gevuld met een roze prinsessenverkleedjurk met daarbij roze schoentjes met een strikje, een kroon, oorbellen en een roze sluier. Verder kreeg ze wat prinsessen make-up, een prinsessenspelletje, prinsessenhaarspeldjes en een grote prinsessengrondpuzzel. Ze was zo gelukkig als een prinses zijn kan! Anthe had zelf een prinsessenjurkje voor Maren´s babypop genaaid en Inden doneerde haar roze juwelendoosje... Heel lief. Natuurlijk hadden we ook voor een prinsessentaart gezorgd.(zie ons fotoalbum) Daarna mocht Maren de Nederlandse kadootjes van de familie open maken.
We hebben twee dagen genoten van de zon en de besneeuwde omgeving. We hebben een wandeling gemaakt langs een langlaufroute waar we bijna niemand tegenkwamen en dan is het echt genieten van de stilte en de ruimte... Engeltjes maken in de sneeuw en rollen van de berg af, eigenlijk heel idyllisch... Natuurlijk hebben we ook veel sleetje gereden, op 2550 meter: op een lange helling, op het dak van Spanje. Werkelijk waar, we zagen alleen maar wolken onder ons en een enkele bergtop die eruit stak...!
Er is vanmorgen onverwachts heel veel sneeuw gevallen in Madrid. Dat is écht uitzonderlijk! We reden door de vallende sneeuw naar school, daarna moest ik werken in de bieb. Het ging steeds harder sneeuwen. Ik kreeg steeds meer slechte berichten over snelwegen die afgesloten werden, het vliegveld Barajas dat gesloten werd en Mark stond al twee uur vast bij ons in de buurt. Hij had zijn baas opgehaald van de luchthaven en na een half uur stil gestaan te hebben op de weg is zijn baas weer terug gaan lopen naar de luchthaven... Uiteindelijk hebben we maar besloten om Maren´s feestje - pannenkoeken eten met wat vriendinnetjes en een vriendje - te verschuiven naar volgende week...
Ik heb de meiden vroeg opgehaald van school en toen zijn we richting huis gaan rijden om te zien hoe ver we zouden komen. Toen we een viaduct over moesten om de snelweg over te steken ging het mis, auto´s schoven alle kanten op. Ik heb mijn auto geparkeerd en we zijn gaan lopen. Overal zagen we auto´s geparkeerd staan, zelfs op de snelweg! (De regering heeft geadviseerd om je auto langs de weg te laten staan.) Mark is ons tegemoet gereden en heeft ons opgepikt. En nu spelen de meiden met de buurkinderen in onze tuin, ze hebben een sneeuwpop gebouwd en ze springen op de trampo met een dikke laag sneeuw...uniek!
vrijdag 2 januari 2009
¡Feliz y próspero 2009!
Het is niet belangrijk hoeveel we doen,
Maar met hoeveel liefde we het doen.
Het is niet belangrijk hoeveel we geven,
Maar met hoeveel liefde we geven.
- moeder Teresa –
Met een heel klein toestel zijn we naar Düsseldorf gevlogen – nog geen 50 mensen konden aan boord. We hebben een heerlijke tijd in Breda gehad. Anthe en Inden logeerden bij hun vriendinnetjes Indi en Tessa, en Maren logeerde bij haar vriendje Sebas op zijn kamer. Die dagen crosste ik op de fiets langs vele winkels in Breda om inkopen te doen. Hugo bracht op zijn bakfiets onze koffers naar ons stadshotel op de Grote Markt - waar tijdelijk het glazen huis gevestigd was voor het ophalen van miljoenen euro´s voor een goed doel. Hij werd bij het plein steeds tegengehouden door de politie, hij mocht er vanwege alle drukte niet langs met zijn bakfiets. Ze vroegen hem zich te legitimeren, maar toen hij de reserveringsbrief van ons hotel liet zien, zei de agent:” Oh, maar familie Rippens mag er wel langs, hoor!” En zodoende kon Hugo onze spulletjes toch nog op onze kamer zetten...
Voor ´old times sake` zijn we op Kerstavond naar de mis in de Martinuskerk geweest. Samen met Olga, Hugo en de kinderen hebben we vele Kerstliederen gezongen. Toen we de kerk uitkwamen stond er buiten een grote verrassing op ons te wachten... Mark was uit Spanje tóch overgevlogen om Kerst met ons te vieren! De produktie van zijn fabriek liep iets beter en daarom had hij een vliegticket naar Brussel gekocht. Eerste Kerstdag vierden we met Olga, Hugo, Victor en Sebas in hun gezellige Kersthuis met kadootjes onder de grote boom, een boswandeling in het Mastbos, warme chocomel op terras, Sissi op TV, spelletjes en lang tafelen. (zie ons fotoalbum)
Het diner op Tweede Kerstdag in ons hotel werd mooi aangekleed met amuses en cocktails. De meiden kregen een vrolijk gekleurd drankje in een mooi glas. Maren hadden we verteld dat als ze dit prinsessendrankje zou opdrinken ze een prinsesje zou worden. Heel serieus en stilletjes dronk ze haar glas leeg en toen ze haar laatste slok uit het glas nam keek ze naar haar kleding om te zien of er iets sprookjesachtigs ging gebeuren, zó aandoenlijk! Het diner was heerlijk, maar wat pas écht een feestje was, was dat het grand dessert naar onze kamer gebracht werd waar de meiden al lagen te slapen. Mark was met Hugo naar de film, dus heb ik in mijn eentje genoten van alle toetjes bij een zoete Kerstfilm op TV!
De dagen erna hebben we doorgebracht met familie, maar voordat we naar het Noorden reden gingen we eerst langs ons huis op de Roskam. Maren stond in onze hal om zich heen te kijken en zei:” Ik ben hier al een keer op visite geweest...” Haha, onze kleine meid is er geboren! Op zondag gingen we met alle nichten en neven naar opa en oma Rippens in Den Helder waar we een strandwandeling maakten en daarna samen hebben gegeten. (zie ons fotoalbum) De meiden genoten deze familiedagen van de tijd met hun neven en nicht.
Uiteraard hebben we ook een bezoek gebracht aan ons nieuwe neefje Ryan. Met mijn zus die al 20 jaar contactlenzen draagt heb ik mijn nieuwe lenzen geoefend. We hebben zo gelachen samen: mijn lenzen klapten gewoon vier keer dubbel of belanden ergens tussen mijn oogharen. Zelfs toen ze het met haar eigen lens wilde voordoen verdween haar lens op een plek waar hij niet hoorde! Na een half uur zaten onze lenzen eindelijk waar ze eigenlijk hoorden, hahaha!
De laatste dagen van onze vakantie brachten we door in een groot, warm vakantiehuis met open haard - prachtig gelegen aan een bevroren vennetje waar we zo het ijs konden op stappen. Waar ook een ijsbaan gemaakt was met muziek en een heuse koek-en-sopie-kraam. We logeerden daar met vrienden uit onze studententijd waar we in het verleden al vele malen een Kerstdag of Oud&Nieuw mee hebben gevierd. We waren met vijf stellen en vele kinders, een gezellige boel dus! We hebben drie dagen lang geschaatst (op gehuurde en geleende schaatsen), warme chocomel gedronken, lekker gegeten en veel gelachen. (zie ons fotoalbum) Op oudejaarsdag wilde ik graag nog ossenworstjes kopen om mee te nemen naar Madrid. Maar het plaatselijke supermarktje had deze worstjes niet, de buurtsuper in een naastgelegen dorp ook niet. Zelfs de ambachtelijke slager van het dorp- een stevige vent met rode wangetjes, zo weggelopen uit zijn koelcel - had geen ossenworstjes! Na deze tour met Tom zijn we maar naar Doetinchem gereden. In de binnenstad bleek helemaal geen slager te zitten, dus toen we de moed bijna opgaven kwam een mevrouw op het idee om naar de HEMA te gaan. Dé HEMA! Op naar de HEMA dus, daar meteen maar genoten van een ouderwetse HEMA-worst uit het warme water.. Dat hadden Tom en ik wel verdiend!
We kijken terug op een drukke, maar ouderwets gezellige vakantie in Nederland. We hebben genoten van alle gastvrijheid en de warme uurtjes met vrienden en familie. De ijspret van de laatste dagen maakte het helemaal af!
Maar met hoeveel liefde we het doen.
Het is niet belangrijk hoeveel we geven,
Maar met hoeveel liefde we geven.
- moeder Teresa –
Met een heel klein toestel zijn we naar Düsseldorf gevlogen – nog geen 50 mensen konden aan boord. We hebben een heerlijke tijd in Breda gehad. Anthe en Inden logeerden bij hun vriendinnetjes Indi en Tessa, en Maren logeerde bij haar vriendje Sebas op zijn kamer. Die dagen crosste ik op de fiets langs vele winkels in Breda om inkopen te doen. Hugo bracht op zijn bakfiets onze koffers naar ons stadshotel op de Grote Markt - waar tijdelijk het glazen huis gevestigd was voor het ophalen van miljoenen euro´s voor een goed doel. Hij werd bij het plein steeds tegengehouden door de politie, hij mocht er vanwege alle drukte niet langs met zijn bakfiets. Ze vroegen hem zich te legitimeren, maar toen hij de reserveringsbrief van ons hotel liet zien, zei de agent:” Oh, maar familie Rippens mag er wel langs, hoor!” En zodoende kon Hugo onze spulletjes toch nog op onze kamer zetten...
Voor ´old times sake` zijn we op Kerstavond naar de mis in de Martinuskerk geweest. Samen met Olga, Hugo en de kinderen hebben we vele Kerstliederen gezongen. Toen we de kerk uitkwamen stond er buiten een grote verrassing op ons te wachten... Mark was uit Spanje tóch overgevlogen om Kerst met ons te vieren! De produktie van zijn fabriek liep iets beter en daarom had hij een vliegticket naar Brussel gekocht. Eerste Kerstdag vierden we met Olga, Hugo, Victor en Sebas in hun gezellige Kersthuis met kadootjes onder de grote boom, een boswandeling in het Mastbos, warme chocomel op terras, Sissi op TV, spelletjes en lang tafelen. (zie ons fotoalbum)
Het diner op Tweede Kerstdag in ons hotel werd mooi aangekleed met amuses en cocktails. De meiden kregen een vrolijk gekleurd drankje in een mooi glas. Maren hadden we verteld dat als ze dit prinsessendrankje zou opdrinken ze een prinsesje zou worden. Heel serieus en stilletjes dronk ze haar glas leeg en toen ze haar laatste slok uit het glas nam keek ze naar haar kleding om te zien of er iets sprookjesachtigs ging gebeuren, zó aandoenlijk! Het diner was heerlijk, maar wat pas écht een feestje was, was dat het grand dessert naar onze kamer gebracht werd waar de meiden al lagen te slapen. Mark was met Hugo naar de film, dus heb ik in mijn eentje genoten van alle toetjes bij een zoete Kerstfilm op TV!
De dagen erna hebben we doorgebracht met familie, maar voordat we naar het Noorden reden gingen we eerst langs ons huis op de Roskam. Maren stond in onze hal om zich heen te kijken en zei:” Ik ben hier al een keer op visite geweest...” Haha, onze kleine meid is er geboren! Op zondag gingen we met alle nichten en neven naar opa en oma Rippens in Den Helder waar we een strandwandeling maakten en daarna samen hebben gegeten. (zie ons fotoalbum) De meiden genoten deze familiedagen van de tijd met hun neven en nicht.
Uiteraard hebben we ook een bezoek gebracht aan ons nieuwe neefje Ryan. Met mijn zus die al 20 jaar contactlenzen draagt heb ik mijn nieuwe lenzen geoefend. We hebben zo gelachen samen: mijn lenzen klapten gewoon vier keer dubbel of belanden ergens tussen mijn oogharen. Zelfs toen ze het met haar eigen lens wilde voordoen verdween haar lens op een plek waar hij niet hoorde! Na een half uur zaten onze lenzen eindelijk waar ze eigenlijk hoorden, hahaha!
De laatste dagen van onze vakantie brachten we door in een groot, warm vakantiehuis met open haard - prachtig gelegen aan een bevroren vennetje waar we zo het ijs konden op stappen. Waar ook een ijsbaan gemaakt was met muziek en een heuse koek-en-sopie-kraam. We logeerden daar met vrienden uit onze studententijd waar we in het verleden al vele malen een Kerstdag of Oud&Nieuw mee hebben gevierd. We waren met vijf stellen en vele kinders, een gezellige boel dus! We hebben drie dagen lang geschaatst (op gehuurde en geleende schaatsen), warme chocomel gedronken, lekker gegeten en veel gelachen. (zie ons fotoalbum) Op oudejaarsdag wilde ik graag nog ossenworstjes kopen om mee te nemen naar Madrid. Maar het plaatselijke supermarktje had deze worstjes niet, de buurtsuper in een naastgelegen dorp ook niet. Zelfs de ambachtelijke slager van het dorp- een stevige vent met rode wangetjes, zo weggelopen uit zijn koelcel - had geen ossenworstjes! Na deze tour met Tom zijn we maar naar Doetinchem gereden. In de binnenstad bleek helemaal geen slager te zitten, dus toen we de moed bijna opgaven kwam een mevrouw op het idee om naar de HEMA te gaan. Dé HEMA! Op naar de HEMA dus, daar meteen maar genoten van een ouderwetse HEMA-worst uit het warme water.. Dat hadden Tom en ik wel verdiend!
We kijken terug op een drukke, maar ouderwets gezellige vakantie in Nederland. We hebben genoten van alle gastvrijheid en de warme uurtjes met vrienden en familie. De ijspret van de laatste dagen maakte het helemaal af!
maandag 22 december 2008
Navidad
Alweer een Kerstmis in Madrid. De Madrilenen hebben dit jaar minder uitbundig uitgepakt met Kerstversieringen in de stad dan andere jaren, vermoedelijk vanwege de crisis, maar toch nog uitbundig! Ons huis is gezellig versierd met een Kerstboom in de huiskamer en zelfs een slinger met Kerstkaarten. Vorig jaar kwamen de Kerstkaarten pas in het nieuwe jaar aan...
Deze laatste dagen voor Kerstmis staan voor ons een beetje in het teken van afscheid. Voor mij een afscheid van twee vriendinnen, voor Anthe en Inden afscheid van hun vriendin Emma, voor Maren van haar vriendinnetje Olivia en voor Mark van twee van zijn nieuwe vrienden. Eén gezin is afgelopen weekend reeds vertrokken en het andere gezin nog niet, dus hebben we dit weekend écht optimaal gebruik gemaakt van de tijd die we nog samen hadden! Zaterdag grotendeels de dag met elkaar in het zonnetje op ons deck doorgebracht, de kids hebben de nieuwe film ´Brief aan de koning´ gekeken. Zondag hebben we gezamelijk in de bergen gelunched bij een piepklein restaurantje in een oud huisje, open haard aan en het vlees werd buiten op het vuur geroosterd. Het dorp lag in de sneeuw en om ons heen zagen we alleen een knalblauwe lucht met witte bergtoppen! De restauranthouder stelde voor om de kinderen snel te laten eten en daarna een sneeuwbalgevecht buiten te laten houden, zodat wij met z´n viertjes een goed tafelgesprek konden voeren. Goed idee! Na de lunch hebben we met z´n tienen sleetje gereden en veel gelachen en genoten! (zie ons fotoalbum) Toen het donker werd zijn we naar een ander bergdorp gereden voor een Belén Vivienda, een levende Kerststal. Helaas waren we te laat, er mochten 500 mensen tegelijk kijken. Dus hebben we op het versierde dorpsplein warme chocomel met churro´s tot ons genomen terwijl er door de luidsprekers Kerstmuziek werd gedraaid....
Op Mark´s werk is helaas niet veel van een Kerstsfeer te merken... De verkoop is flink gedaald en de glasoven loopt heel erg slecht. Er worden nu beslissingen genomen voor de toekomst van de fabriek, een toekomst die er niet rooskleurig uit ziet. Dat houdt voor ons gezin in dat Mark aankomende week niet met ons mee kan naar Nederland om samen Kerst te vieren... We hebben alle mogelijkheden overwogen en dit lijkt de beste keus – zonder Mark naar Nederland. (helaas al eens eerder gebeurd in de zomervakantie) Anthe en Inden kijken er naar uit om bij hun vriendinnen in Breda te logeren, en Maren om tijd met haar grote vriend Sebas door te brengen. Ook hadden we de meiden nieuwe, stoere winterlaarzen beloofd. Op naar Breda dus! Mijn vriendin Olga vond het geen goed idee dat ik met Maren alleen in een hotelkamer zit, dus zullen we bij haar logeren en een Kerstdag samen doorbrengen. Het ziet er naar uit dat Mark zich Tweede Kerstdag bij ons zal voegen en de dagen erna zullen we wat familiebezoekjes afleggen en eindigen met een groep studievrienden met hun kinderen in een groot vakantiehuis om het oude jaar uit te luiden en het nieuwe jaar met z´n allen in te knallen!
Op school heeft Maren afscheid genomen van haar klasje, want ze gaat in het nieuwe jaar naar de basisschool. Ook is er op school veel aandacht geschonken aan Kerstmis met voor de ouders een Kerstconcert (zie ons fotoalbum), een Kerstmarkt met knutsels, een gezellige Kerstborrel en de laatste dag voor de vakantie een Kerstontbijt voor alle leerlingen.
Wij wensen alle lezers van ons blog warme, liefdevolle Kerstdagen en alle goeds voor 2009!
Deze laatste dagen voor Kerstmis staan voor ons een beetje in het teken van afscheid. Voor mij een afscheid van twee vriendinnen, voor Anthe en Inden afscheid van hun vriendin Emma, voor Maren van haar vriendinnetje Olivia en voor Mark van twee van zijn nieuwe vrienden. Eén gezin is afgelopen weekend reeds vertrokken en het andere gezin nog niet, dus hebben we dit weekend écht optimaal gebruik gemaakt van de tijd die we nog samen hadden! Zaterdag grotendeels de dag met elkaar in het zonnetje op ons deck doorgebracht, de kids hebben de nieuwe film ´Brief aan de koning´ gekeken. Zondag hebben we gezamelijk in de bergen gelunched bij een piepklein restaurantje in een oud huisje, open haard aan en het vlees werd buiten op het vuur geroosterd. Het dorp lag in de sneeuw en om ons heen zagen we alleen een knalblauwe lucht met witte bergtoppen! De restauranthouder stelde voor om de kinderen snel te laten eten en daarna een sneeuwbalgevecht buiten te laten houden, zodat wij met z´n viertjes een goed tafelgesprek konden voeren. Goed idee! Na de lunch hebben we met z´n tienen sleetje gereden en veel gelachen en genoten! (zie ons fotoalbum) Toen het donker werd zijn we naar een ander bergdorp gereden voor een Belén Vivienda, een levende Kerststal. Helaas waren we te laat, er mochten 500 mensen tegelijk kijken. Dus hebben we op het versierde dorpsplein warme chocomel met churro´s tot ons genomen terwijl er door de luidsprekers Kerstmuziek werd gedraaid....
Op Mark´s werk is helaas niet veel van een Kerstsfeer te merken... De verkoop is flink gedaald en de glasoven loopt heel erg slecht. Er worden nu beslissingen genomen voor de toekomst van de fabriek, een toekomst die er niet rooskleurig uit ziet. Dat houdt voor ons gezin in dat Mark aankomende week niet met ons mee kan naar Nederland om samen Kerst te vieren... We hebben alle mogelijkheden overwogen en dit lijkt de beste keus – zonder Mark naar Nederland. (helaas al eens eerder gebeurd in de zomervakantie) Anthe en Inden kijken er naar uit om bij hun vriendinnen in Breda te logeren, en Maren om tijd met haar grote vriend Sebas door te brengen. Ook hadden we de meiden nieuwe, stoere winterlaarzen beloofd. Op naar Breda dus! Mijn vriendin Olga vond het geen goed idee dat ik met Maren alleen in een hotelkamer zit, dus zullen we bij haar logeren en een Kerstdag samen doorbrengen. Het ziet er naar uit dat Mark zich Tweede Kerstdag bij ons zal voegen en de dagen erna zullen we wat familiebezoekjes afleggen en eindigen met een groep studievrienden met hun kinderen in een groot vakantiehuis om het oude jaar uit te luiden en het nieuwe jaar met z´n allen in te knallen!
Op school heeft Maren afscheid genomen van haar klasje, want ze gaat in het nieuwe jaar naar de basisschool. Ook is er op school veel aandacht geschonken aan Kerstmis met voor de ouders een Kerstconcert (zie ons fotoalbum), een Kerstmarkt met knutsels, een gezellige Kerstborrel en de laatste dag voor de vakantie een Kerstontbijt voor alle leerlingen.
Wij wensen alle lezers van ons blog warme, liefdevolle Kerstdagen en alle goeds voor 2009!
maandag 15 december 2008
Sola a Holanda
Terug in Madrid…ik heb deze maandagochtend gigantisch in de file gestaan om de stad uit te komen op weg naar huis, alle wegen waren geblokkeerd! Spanjaarden allemaal hevig geëmotioneerd aan het claxoneren, welkom thuis Anja!
Zondagmiddag ben ik thuis gekomen van een weekend in Nederland, helemaal in mijn eentje. Voor de eerste keer...hoe grensverleggend! Vrijdag heb ik de hele dag met mijn zus en haar baby Ryan doorgebracht. Lekker op de bank met een slapende baby op schoot, genietend van zijn warmte en het wonderlijke van een pasgeborene. Mijn zus verwende mij met broodjes belegd met kroket en filet americain, en bij de thee pindarotsjes...net als vroeger thuis... Ik ben eind van de middag nog even op de fiets met mijn nichtje naar de kapper geweest en ´s avonds op koopavond met mijn zus door de HEMA en de Zeeman gestruind – en natuurlijk geëindigd in een Grand Café met een grote kop warme chocomel met echte slagroom...haha!
Zaterdag ben ik naar Breda gereden - mijn zus had voor onderweg bokkepootjes meegegeven! – en ik heb daar even in de stad wat boodschapjes gedaan voor de meisjes zoals Nederlandstalige DVD´s, kniekousen bij de HEMA en een pak chocoladevlokken en ben toen naar mijn vriendin Olga gereden. Olga wist helemaal niets van mijn bezoek, een verrassing die Hugo en ik bekokstoofd hadden voor Olga´s 40e verjaardag. Ze stond helemaal perplex toen ik de deur open deed in haar huis toen ze terug kwam van de kapper! Ze hadden een groots feest georganiseerd voor ´s avonds, om het leven te vieren, een ABBAfeest. We hebben ons samen verkleed en opgetut voor het feest, en ons samen verkneukeld over onze outfits..haha! (zie fotoalbum) Het feest was écht geweldig!! De ambiance was perfekt in hun prachtige huis, alle meubels eruit en een dansvloer erin. De film Mama Mia werd op de muur gedraaid, een discobal, DJ´s met goede muziek, alle gasten mooi verkleed, een heerlijk buffet en zelfs rook op de dansvloer! Ik ben heel blij dat ik erbij was, had het niet willen missen...
Zondagochtend vroeg ben ik weer terug gevlogen naar Madrid waar mijn gezinnetje me stond op te wachten bij de terminal. Thuis samen mijn kleine koffertje uitgepakt gevuld met Hollandse verrassingen en kort daarna weer met z´n allen naar het volgende feest, een afscheidsfeestje van vrienden van ons waar we veel mee optrokken hier in Madrid...
En nu gaan we ons voorbereiden op deze Kerstweek op school, onze reis naar Nederland, én op Maren´s afscheid op La Casita. Maren wordt tijdens de Kerstvakantie 4 jaar en ze gaat dus ná de Kerstvakantie naar de basisschool! Onze kleinste prinses wordt een kleuter...
Zondagmiddag ben ik thuis gekomen van een weekend in Nederland, helemaal in mijn eentje. Voor de eerste keer...hoe grensverleggend! Vrijdag heb ik de hele dag met mijn zus en haar baby Ryan doorgebracht. Lekker op de bank met een slapende baby op schoot, genietend van zijn warmte en het wonderlijke van een pasgeborene. Mijn zus verwende mij met broodjes belegd met kroket en filet americain, en bij de thee pindarotsjes...net als vroeger thuis... Ik ben eind van de middag nog even op de fiets met mijn nichtje naar de kapper geweest en ´s avonds op koopavond met mijn zus door de HEMA en de Zeeman gestruind – en natuurlijk geëindigd in een Grand Café met een grote kop warme chocomel met echte slagroom...haha!
Zaterdag ben ik naar Breda gereden - mijn zus had voor onderweg bokkepootjes meegegeven! – en ik heb daar even in de stad wat boodschapjes gedaan voor de meisjes zoals Nederlandstalige DVD´s, kniekousen bij de HEMA en een pak chocoladevlokken en ben toen naar mijn vriendin Olga gereden. Olga wist helemaal niets van mijn bezoek, een verrassing die Hugo en ik bekokstoofd hadden voor Olga´s 40e verjaardag. Ze stond helemaal perplex toen ik de deur open deed in haar huis toen ze terug kwam van de kapper! Ze hadden een groots feest georganiseerd voor ´s avonds, om het leven te vieren, een ABBAfeest. We hebben ons samen verkleed en opgetut voor het feest, en ons samen verkneukeld over onze outfits..haha! (zie fotoalbum) Het feest was écht geweldig!! De ambiance was perfekt in hun prachtige huis, alle meubels eruit en een dansvloer erin. De film Mama Mia werd op de muur gedraaid, een discobal, DJ´s met goede muziek, alle gasten mooi verkleed, een heerlijk buffet en zelfs rook op de dansvloer! Ik ben heel blij dat ik erbij was, had het niet willen missen...
Zondagochtend vroeg ben ik weer terug gevlogen naar Madrid waar mijn gezinnetje me stond op te wachten bij de terminal. Thuis samen mijn kleine koffertje uitgepakt gevuld met Hollandse verrassingen en kort daarna weer met z´n allen naar het volgende feest, een afscheidsfeestje van vrienden van ons waar we veel mee optrokken hier in Madrid...
En nu gaan we ons voorbereiden op deze Kerstweek op school, onze reis naar Nederland, én op Maren´s afscheid op La Casita. Maren wordt tijdens de Kerstvakantie 4 jaar en ze gaat dus ná de Kerstvakantie naar de basisschool! Onze kleinste prinses wordt een kleuter...
zondag 7 december 2008
Regalos
Kadootjes... Dit jaar had Zwarte Piet de kadootjes op ons deck achtergelaten voor Pakjesavond. Mark had een Piet de straat uit zien rennen... Alle kado’s werden naar binnen gesleept en we hebben ´s middags een beginnetje gemaakt met de brieven van de Sint en het uitpakken van wat kadootjes. (zie ons fotoalbum) Na het eten hebben we de rest van de kadootjes uitgepakt en gesnoept van banketstaaf, gevulde speculaas en pepernoten. Maren’s grootste wens was uitgekomen met een roze mobiele telefoon, Inden’s wens met een digitale camera en Anthe’s wens met een superdik boek van Tonke Dragt. Mark is verwend met een CD van Il Divo én concerttickets, en ik met een theeservies uit India! Uiteraard hebben de dames zoals elk jaar weer veel knutselspullen, een chocoladeletter en een pyama gekregen. En nu is de Sint weer op weg naar Madrid... Wat is overgebleven zijn drie gelukkige kinderen met bergen speelgoed en een tevreden papa en mama.
De dag na Pakjesavond was een Feestdag in Spanje, alle winkels waren gesloten. We hebben er een pyamadag van gemaakt. De hele dag in pyama – de meiden hebben geschilderd in hun nieuwe mandala-kleurboek, we hebben veel spelletjes samen gedaan en natuurlijk onze chocoladeletter gedoopt in een kopje thee. Het lekkerste wat er is, haha! Mark en ik hebben ons tegen negen uur ´s avonds nog aangekleed om sushi te gaan eten in de buurt. Het was heerlijk, in tegenstelling tot de eerste keer dat ik in mijn leven sushi at, in Massachusetts. Daar had ik alles terug naar de keuken laten sturen om het alsnog te laten bakken!
Om het afscheidskado voor mijn vriendin Nicole te kopen - Spaans aardewerk – moesten we vorige week naar het centrum van Madrid. Om precies te zijn; recht tegenover het Prado-museum, een lange paseo met oude bomen zonder parkeerplaatsen. Ik had dit uitstapje gepland met Mirjam en we hadden onze kinderen op de naschoolse geplaatst. Overigens ook twee kinderen van Nicole, want die logeerden die nacht toevallig bij Mirjam en mij vanwege hun verhuizing. Na een verjaardagslunch vertrokken we met hulp van de TomTom richting het centrum. Uiteraard sloeg de TomTom niet meteen aan, waardoor we eerst op ons gevoel afmoesten. En wij zijn echt twee helden in de auto...niet dus! Gelukkig zag Charlotte ons wegrijden in de verkeerde richting waardoor we op tijd weer de juiste richting op genavigeerd werden! Eenmaal op de snelweg zagen Monique en Audrey ons als wegpiraten op het allerlaatste moment (over de vluchtstrook) een afrit inslaan om ons vervolgens even later weer bij hen te voegen op de snelweg waar we vandaan kwamen. Dit zou helemaal goed komen, hahaha! Uiteindelijk kwamen we bij de kadowinkel aan en (ongelofelijk, maar waar) er was een parkeerplek recht voor de winkel. Weliswaar voor laden/lossen – maar dat was technisch gezien toch wat we deden? Met een enorme doos vol aardewerk zijn we trots weer terug naar school gereden waar we zelfs op tijd aankwamen om onze kinderschare weer op te halen. Wéér een overwinning!
We hebben een nieuwe computer. Ik weet nog niet of ik er blij mee ben, want ik ben niet zo op moderne veranderingen... Onze oude computer was niet meer betrouwbaar, soms stopte hij er mee. Mark kreeg hem telkens weer aan de praat, maar het zou niet lang meer duren voordat hij definitief het loodje zou leggen. Daarom heeft Mark de notebook van zijn werk overgekocht. En dat is even wennen, vind ik. Ten eerste is het een Spaanse computer met een Spaans toetsenbord en een Spaanse versie van Microsoft Word. Ten tweede heeft het een veel kleiner beeldscherm dan onze oude vertrouwde, en de kleuren zijn anders! MSNen lukte even niet meer en al mijn favorieten op Internet zijn verdwenen - ik moet ze stuk voor stuk met de hand opnieuw invoeren. Het is nu vast wel duidelijk dat ik het niet zo op moderne vernieuwingen heb. Wij hebben geen iPOD, Wii, Playstation of Nintendo... En het was dat jaren geleden de nood zó hoog was vanwege mijn ziekenhuisopnames (tijdens Anthe´s zwangerschap) dat Mark een magnetron en een wasdroger had aangeschaft, anders... Ik heb bijvoorbeeld wel een mobieltje, de meeste simpele (en ouderwetse) die er bestaat, maar de batterij is vaak leeg óf ik heb hem weer eens niet bij me... Maakt dat van mij nu een digibeet?
De dag na Pakjesavond was een Feestdag in Spanje, alle winkels waren gesloten. We hebben er een pyamadag van gemaakt. De hele dag in pyama – de meiden hebben geschilderd in hun nieuwe mandala-kleurboek, we hebben veel spelletjes samen gedaan en natuurlijk onze chocoladeletter gedoopt in een kopje thee. Het lekkerste wat er is, haha! Mark en ik hebben ons tegen negen uur ´s avonds nog aangekleed om sushi te gaan eten in de buurt. Het was heerlijk, in tegenstelling tot de eerste keer dat ik in mijn leven sushi at, in Massachusetts. Daar had ik alles terug naar de keuken laten sturen om het alsnog te laten bakken!
Om het afscheidskado voor mijn vriendin Nicole te kopen - Spaans aardewerk – moesten we vorige week naar het centrum van Madrid. Om precies te zijn; recht tegenover het Prado-museum, een lange paseo met oude bomen zonder parkeerplaatsen. Ik had dit uitstapje gepland met Mirjam en we hadden onze kinderen op de naschoolse geplaatst. Overigens ook twee kinderen van Nicole, want die logeerden die nacht toevallig bij Mirjam en mij vanwege hun verhuizing. Na een verjaardagslunch vertrokken we met hulp van de TomTom richting het centrum. Uiteraard sloeg de TomTom niet meteen aan, waardoor we eerst op ons gevoel afmoesten. En wij zijn echt twee helden in de auto...niet dus! Gelukkig zag Charlotte ons wegrijden in de verkeerde richting waardoor we op tijd weer de juiste richting op genavigeerd werden! Eenmaal op de snelweg zagen Monique en Audrey ons als wegpiraten op het allerlaatste moment (over de vluchtstrook) een afrit inslaan om ons vervolgens even later weer bij hen te voegen op de snelweg waar we vandaan kwamen. Dit zou helemaal goed komen, hahaha! Uiteindelijk kwamen we bij de kadowinkel aan en (ongelofelijk, maar waar) er was een parkeerplek recht voor de winkel. Weliswaar voor laden/lossen – maar dat was technisch gezien toch wat we deden? Met een enorme doos vol aardewerk zijn we trots weer terug naar school gereden waar we zelfs op tijd aankwamen om onze kinderschare weer op te halen. Wéér een overwinning!
We hebben een nieuwe computer. Ik weet nog niet of ik er blij mee ben, want ik ben niet zo op moderne veranderingen... Onze oude computer was niet meer betrouwbaar, soms stopte hij er mee. Mark kreeg hem telkens weer aan de praat, maar het zou niet lang meer duren voordat hij definitief het loodje zou leggen. Daarom heeft Mark de notebook van zijn werk overgekocht. En dat is even wennen, vind ik. Ten eerste is het een Spaanse computer met een Spaans toetsenbord en een Spaanse versie van Microsoft Word. Ten tweede heeft het een veel kleiner beeldscherm dan onze oude vertrouwde, en de kleuren zijn anders! MSNen lukte even niet meer en al mijn favorieten op Internet zijn verdwenen - ik moet ze stuk voor stuk met de hand opnieuw invoeren. Het is nu vast wel duidelijk dat ik het niet zo op moderne vernieuwingen heb. Wij hebben geen iPOD, Wii, Playstation of Nintendo... En het was dat jaren geleden de nood zó hoog was vanwege mijn ziekenhuisopnames (tijdens Anthe´s zwangerschap) dat Mark een magnetron en een wasdroger had aangeschaft, anders... Ik heb bijvoorbeeld wel een mobieltje, de meeste simpele (en ouderwetse) die er bestaat, maar de batterij is vaak leeg óf ik heb hem weer eens niet bij me... Maakt dat van mij nu een digibeet?
maandag 1 december 2008
Prisa
Druk... Hebben we het niet allemaal druk? En laten we dat niet zelf toe als we onze keuzes maken? Tijd kunnen we maken als we denken ergens geen tijd voor te hebben. Tóch voelt het elk jaar weer aan het eind van het jaar alsof we het met z’n allen heel druk hebben. Uiteraard is het drukker dan andere maanden met de voorbereidingen voor Pakjesavond en daarna de Kerstdagen, maar het voelt ook veel drukker door de vele feestelijkheden die hiermee gepaard gaan. Alles is even gezellig en ergens wil je toch ook niets missen? Dus hollen we van het ene feestje naar de volgende borrel en van het ene afscheid naar het volgende etentje – allemaal leuk! Maar wel druk....
Terwijl Madrid al helemaal versierd wordt voor Navidad met grote versierde Kerstbomen op de pleinen en rotondes, prachtige feestverlichting in de straten en mooie etalages van winkels, maakten de Nederlanders hier in Madrid zich op voor de komst van Sinterklaas in de residentie van de ambassadeur. Wij waren voor de eerste keer ook van de partij! (zie fotoalbum) Meer dan 100 kindjes stonden te wachten op de komst van de Sint... Sinterklaas had voor ieder kind een kadootje en een klein woordje. Onze meisjes werden ieder verblijd met een Nederlands leesboek. Nu komt de Sint vrijdag ook nog langs op school, Anthe en Inden zijn al druk met gedichten en surprises...
Anthe, Inden en Maren hebben vorige week hun schoolrapport gekregen. Ondertussen heb ik ook alle gesprekjes gevoerd op school met hun juffen en kan ik zeggen dat ze het alledrie heel goed doen op school. Maren heeft een ware metamorfose ondergaan nu ze de oudste is van de klas. Ze is van een verlegen rustig meisje veranderd in een grote meid die het leuk vindt om de juf te helpen. Ze heeft de laatste weken veel interesse in letters en kan sinds kort letters van haar eigen naam schrijven (linkshandig) – klaar voor de basisschool dus! Inden doet het ook goed in groep 5. Haar Spaanse juf vindt dat ze wel wat meer Spaans kan praten dan ze nu doet, maar in haar schriftje doet ze het perfekt! Anthe zal dit schooljaar de afsluitende CITO-toets doen, waarna ze naar een internationale school zal gaan. Daar bereiden ze haar op voor door Anthe Spaans rekenen te laten volgen (lijkt methodisch op Engels rekenen). Dit rekenen loopt ver vooruit op Nederlands rekenen zoals met machten, breuken, mingetallen en vergelijkingen. Anthe vindt het allemaal even geweldig!
Vrijdag had ik zo’n bizarre, mooie ervaring.... Ik reed naar de supermarkt voor mijn wekelijks boodschappen zoals ik de laatste twee jaar iedere week doe. Niets bijzonders dus, behalve dat ik dus vergeet de ventweg op te rijden om bij de Carrefour te komen. Ik zit te balen in de auto, want ik had haast. Ik had die ochtend gewerkt in de bibliotheek en moest om twee uur de meiden weer ophalen van school. Ik moest via twee rotondes weer terug naar de plek waar ik de ventweg op kon en vervolgens zie ik dat de auto die voor mij reed door een lange autobus aangereden is! De bus had die auto niet gezien bij het wegrijden van de bushalte. Meteen besefte ik dat áls ik niet door een verstandsverbijstering die ventweg voorbij gereden was, míjn auto dus aangereden was... Bijzonder, hè?
Zondagochtend hebben we mijn vriendin verrast met een afscheidsontbijt van mijn oude peutergroep. Iedereen had lekkere hapjes mee, servies, tafellaken – voor alles was gezorgd! Annemarie had niks doorgehad van onze heimelijke plannetjes. We hebben genoten van alle lekkere hapjes en het gezelschap zónder kindjes. Mark was met de meiden naar de dierentuin geweest. Eenmaal thuisgekomen zouden we naar de bergen gaan om sleetje te rijden. Er is veel sneeuw gevallen deze week, maar uiteindelijk bleven we thuis om te relaxen, huiswerk te maken, suprises af te ronden en de film Minoes te kijken. Aan het eind van de middag werd ik plotseling ziek, buikkrampen en later spugen... Volgend weekend is een extra lang weekend vanwege een nationale feestdag, dus dat sleeën komt dan helemaal goed!
Terwijl Madrid al helemaal versierd wordt voor Navidad met grote versierde Kerstbomen op de pleinen en rotondes, prachtige feestverlichting in de straten en mooie etalages van winkels, maakten de Nederlanders hier in Madrid zich op voor de komst van Sinterklaas in de residentie van de ambassadeur. Wij waren voor de eerste keer ook van de partij! (zie fotoalbum) Meer dan 100 kindjes stonden te wachten op de komst van de Sint... Sinterklaas had voor ieder kind een kadootje en een klein woordje. Onze meisjes werden ieder verblijd met een Nederlands leesboek. Nu komt de Sint vrijdag ook nog langs op school, Anthe en Inden zijn al druk met gedichten en surprises...
Anthe, Inden en Maren hebben vorige week hun schoolrapport gekregen. Ondertussen heb ik ook alle gesprekjes gevoerd op school met hun juffen en kan ik zeggen dat ze het alledrie heel goed doen op school. Maren heeft een ware metamorfose ondergaan nu ze de oudste is van de klas. Ze is van een verlegen rustig meisje veranderd in een grote meid die het leuk vindt om de juf te helpen. Ze heeft de laatste weken veel interesse in letters en kan sinds kort letters van haar eigen naam schrijven (linkshandig) – klaar voor de basisschool dus! Inden doet het ook goed in groep 5. Haar Spaanse juf vindt dat ze wel wat meer Spaans kan praten dan ze nu doet, maar in haar schriftje doet ze het perfekt! Anthe zal dit schooljaar de afsluitende CITO-toets doen, waarna ze naar een internationale school zal gaan. Daar bereiden ze haar op voor door Anthe Spaans rekenen te laten volgen (lijkt methodisch op Engels rekenen). Dit rekenen loopt ver vooruit op Nederlands rekenen zoals met machten, breuken, mingetallen en vergelijkingen. Anthe vindt het allemaal even geweldig!
Vrijdag had ik zo’n bizarre, mooie ervaring.... Ik reed naar de supermarkt voor mijn wekelijks boodschappen zoals ik de laatste twee jaar iedere week doe. Niets bijzonders dus, behalve dat ik dus vergeet de ventweg op te rijden om bij de Carrefour te komen. Ik zit te balen in de auto, want ik had haast. Ik had die ochtend gewerkt in de bibliotheek en moest om twee uur de meiden weer ophalen van school. Ik moest via twee rotondes weer terug naar de plek waar ik de ventweg op kon en vervolgens zie ik dat de auto die voor mij reed door een lange autobus aangereden is! De bus had die auto niet gezien bij het wegrijden van de bushalte. Meteen besefte ik dat áls ik niet door een verstandsverbijstering die ventweg voorbij gereden was, míjn auto dus aangereden was... Bijzonder, hè?
Zondagochtend hebben we mijn vriendin verrast met een afscheidsontbijt van mijn oude peutergroep. Iedereen had lekkere hapjes mee, servies, tafellaken – voor alles was gezorgd! Annemarie had niks doorgehad van onze heimelijke plannetjes. We hebben genoten van alle lekkere hapjes en het gezelschap zónder kindjes. Mark was met de meiden naar de dierentuin geweest. Eenmaal thuisgekomen zouden we naar de bergen gaan om sleetje te rijden. Er is veel sneeuw gevallen deze week, maar uiteindelijk bleven we thuis om te relaxen, huiswerk te maken, suprises af te ronden en de film Minoes te kijken. Aan het eind van de middag werd ik plotseling ziek, buikkrampen en later spugen... Volgend weekend is een extra lang weekend vanwege een nationale feestdag, dus dat sleeën komt dan helemaal goed!
woensdag 19 november 2008
Mi sobrino Ryan
Ons neefje Ryan is geboren! Gisteravond vertelde mijn zus al dat het niet lang meer zou gaan duren.... En inderdaad, gisteravond laat is ons neefje Ryan geboren! Inge heeft ons in onze diepe slaap gewekt om het geweldige nieuws te melden. Een klein donkerharig broertje voor Emma en David, mét superlange oogwimpertjes – is mij verteld...
De aankomst van Sinterklaas in de haven van Almere. Eindelijk was het zover! De meiden hebben iedere dag het Sinterklaasjournaal gekeken en meegeleefd met alle avonturen. Afgelopen zaterdag zaten we om 12 uur klaar met een kop warme chocomel en een bakje pepernoten voor de TV om de intocht van de Goedheiligman mee te maken. Het was nogal een contrast: de kindjes op de kade met winterjassen en koude neusjes en wij hier met onze voordeur wijd open, en na de uitzending gingen we buiten lunchen in het zonnetje! Ik was zelfs een beetje verbrand die middag, omdat ik in slaap gevallen was op het deck.... Haha!
Anthe, Inden en Maren mochten zondagavond voor het eerst hun laarsje zetten voor de Pieten die hier in Madrid achtergebleven zijn. (waaronder natuurlijk de Paardenpiet die niet mee naar Nederland is gegaan vanwege haar schimmelvoet) De verlanglijstjes zijn die nacht opgehaald samen met de twee wortels en de appel, en de laarsjes zijn gevuld. En die maandagochtend kwamen alle kinderen van school tesamen in de comedor waar Sint-liedjes gezongen werden en ze erachter kwamen dat de Sint zijn leesbril kwijt geraakt is, en alle klassen een nieuwe bril voor de Sint moeten maken.
Daarnaast leef ik helaas ook toe naar het vertrek van twee van mijn goede vriendinnen hier in Madrid... Ik ben voor allebei bezig een afscheid te organiseren. Annemarie krijgt een verrassingsontbijt met al haar vriendinnen en krijgt als aandenken een grote houten plaat volgeplakt met foto’s van mooie herinneringen... Afgelopen zondag hebben we met onze gezinnen een mooie herfstwandeling gemaakt in de bergen bij een stuwmeer. Ik heb nog mooie foto’s gemaakt voor op haar afscheidskado... Nicole krijgt een fotokalender met alle verjaardagen van onze gezinnen en een lunch met vele moeders van het schoolplein. Allebei mijn vriendinnen zijn ná ons in Madrid komen wonen, kun je nagaan hoe snel het verloop hier kan zijn...
Het expat-leven is hier ook snel, vind ik. Altijd feestjes van de kinderen in de weekends, veel gezellige lunches en vaak gezamelijke etentjes. Heel flitsend en leuk, maar soms ook wel wat veel... Vanavond bijvoorbeeld weer mijn Ladiesnight, na mijn gezellige lunch van gisteren!
De aankomst van Sinterklaas in de haven van Almere. Eindelijk was het zover! De meiden hebben iedere dag het Sinterklaasjournaal gekeken en meegeleefd met alle avonturen. Afgelopen zaterdag zaten we om 12 uur klaar met een kop warme chocomel en een bakje pepernoten voor de TV om de intocht van de Goedheiligman mee te maken. Het was nogal een contrast: de kindjes op de kade met winterjassen en koude neusjes en wij hier met onze voordeur wijd open, en na de uitzending gingen we buiten lunchen in het zonnetje! Ik was zelfs een beetje verbrand die middag, omdat ik in slaap gevallen was op het deck.... Haha!
Anthe, Inden en Maren mochten zondagavond voor het eerst hun laarsje zetten voor de Pieten die hier in Madrid achtergebleven zijn. (waaronder natuurlijk de Paardenpiet die niet mee naar Nederland is gegaan vanwege haar schimmelvoet) De verlanglijstjes zijn die nacht opgehaald samen met de twee wortels en de appel, en de laarsjes zijn gevuld. En die maandagochtend kwamen alle kinderen van school tesamen in de comedor waar Sint-liedjes gezongen werden en ze erachter kwamen dat de Sint zijn leesbril kwijt geraakt is, en alle klassen een nieuwe bril voor de Sint moeten maken.
Daarnaast leef ik helaas ook toe naar het vertrek van twee van mijn goede vriendinnen hier in Madrid... Ik ben voor allebei bezig een afscheid te organiseren. Annemarie krijgt een verrassingsontbijt met al haar vriendinnen en krijgt als aandenken een grote houten plaat volgeplakt met foto’s van mooie herinneringen... Afgelopen zondag hebben we met onze gezinnen een mooie herfstwandeling gemaakt in de bergen bij een stuwmeer. Ik heb nog mooie foto’s gemaakt voor op haar afscheidskado... Nicole krijgt een fotokalender met alle verjaardagen van onze gezinnen en een lunch met vele moeders van het schoolplein. Allebei mijn vriendinnen zijn ná ons in Madrid komen wonen, kun je nagaan hoe snel het verloop hier kan zijn...
Het expat-leven is hier ook snel, vind ik. Altijd feestjes van de kinderen in de weekends, veel gezellige lunches en vaak gezamelijke etentjes. Heel flitsend en leuk, maar soms ook wel wat veel... Vanavond bijvoorbeeld weer mijn Ladiesnight, na mijn gezellige lunch van gisteren!
woensdag 12 november 2008
Sinterklaas
Ondertussen heeft de kredietcrisis al flink om zich heen gegrepen. Iedereen kent wel een ongelukkig verhaal van een bedrijf dat harde klappen heeft gekregen. Nu, dat geldt helaas ook voor Mark’s fabriek. Voordat de crisis ontstond liep zijn fabriek al niet goed. De fabriek heeft zoveel pech gehad de afgelopen twee jaar dat Mark er werkt! Het begon uiteraard met de stakingen van het personeel in het voorjaar van Mark’s eerste jaar in Spanje. Die zomer viel de elektriciteit uit tijdens onze zomervakantie en moest de glasoven opnieuw opgestart worden. Dat heeft zoveel geld gekost! Vervolgens kwamen de stakingen van de Spaanse vrachtwagenchauffeurs en nu dus deze kredietcrisis waardoor de afzetmarkt gehalveerd is.
Nog niet zo lang geleden hebben ze daarom een aantal produktieposities stil gelegd, want het produkt wordt toch niet verkocht. Toch ziet het produktiepersoneel niet de ernst van de situatie in. Mark kondigde laatst aan dat er dit jaar geen jaarlijkse Kerstdiner of traditie van een goedgevuld Kerstpakket zal zijn. Daar had het personeel dus geen begrip voor! In het nieuwe jaar zal er weer onderhandeld moeten worden voor een nieuwe CAO. Informeel had de ondernemingsraad al aangegeven dat ze met behoud van de inflatiecorrectie zo voor drie jaar zouden tekenen. Inflatiecorrectie, loonsverhoging, Kerstpakket....van een kale kip kun je volgens mij niet plukken....
Anthe, Inden en Maren krijgen niets van deze zorgjes mee en maken zich alleen maar zorgen om hun verlanglijstje voor de Sint. Sinterklaas is al onderweg met zijn stoomboot van Madrid naar Nederland. Er zijn speciaal wat Pieten hier in Madrid achtergebleven om de Nederlandse kindjes die hun schoen zetten te verwennen! Sinterklaas zal ook nog een bezoek brengen aan de Nederlandse school en aan de ambassade. Dit jaar gaan wij voor het eerst naar het huis van de ambassadeur om Sinterklaas te ontmoeten en de meisjes krijgen een kadootje van de Goedheiligman! Het wordt een gezellig kinderfeest met allemaal Hollandse lekkernijen zoals snert met worst, banketstaaf en pepernoten. In The States hebben we zo’n bezoek ook een keer gedaan met Anthe en Inden. De Sint kwam toen naar de Nederlandse winkel in Connecticut. Daar stonden we toen met allemaal onbekende mensen (van multinationals in New York) in een klein winkeltje luidkeels Sinterklaasliedjes te zingen. Heel kneuterig eigenlijk....haha!
Hier in Madrid heerst een nachtelijk spuugvirusje... Een nacht flink spugen en een dagje uitzieken. Vorige week werd Anthe geveld en heb ik lekker een dagje met haar alleen thuis doorgebracht. We hebben samen appelflapjes en dieetpepernootjes voor Maren gebakken. Afgelopen weekend werd Maren geveld en heb ik met Maren de maandag samen doorgebracht. Samen zijn we naar de grote speelgoedafdeling van een warenhuis geweest om ideetjes op te doen voor haar verlanglijstje. En we hebben drie dikke speelgoedcatalogi meegebracht voor thuis. En als laatste werd Inden gisteren geveld. Samen met Inden heb ik gezellig de speelgoedcatalogus doorgenomen, kadootjes eruit geknipt en opgeplakt voor in haar schoen. Zo’n doorbroken nacht en veel wasgoed is geen pretje, maar de meisjes één voor één thuis is wel heel gezellig. Ze hebben er stuk voor stuk van genoten, en ik ook!
Nog niet zo lang geleden hebben ze daarom een aantal produktieposities stil gelegd, want het produkt wordt toch niet verkocht. Toch ziet het produktiepersoneel niet de ernst van de situatie in. Mark kondigde laatst aan dat er dit jaar geen jaarlijkse Kerstdiner of traditie van een goedgevuld Kerstpakket zal zijn. Daar had het personeel dus geen begrip voor! In het nieuwe jaar zal er weer onderhandeld moeten worden voor een nieuwe CAO. Informeel had de ondernemingsraad al aangegeven dat ze met behoud van de inflatiecorrectie zo voor drie jaar zouden tekenen. Inflatiecorrectie, loonsverhoging, Kerstpakket....van een kale kip kun je volgens mij niet plukken....
Anthe, Inden en Maren krijgen niets van deze zorgjes mee en maken zich alleen maar zorgen om hun verlanglijstje voor de Sint. Sinterklaas is al onderweg met zijn stoomboot van Madrid naar Nederland. Er zijn speciaal wat Pieten hier in Madrid achtergebleven om de Nederlandse kindjes die hun schoen zetten te verwennen! Sinterklaas zal ook nog een bezoek brengen aan de Nederlandse school en aan de ambassade. Dit jaar gaan wij voor het eerst naar het huis van de ambassadeur om Sinterklaas te ontmoeten en de meisjes krijgen een kadootje van de Goedheiligman! Het wordt een gezellig kinderfeest met allemaal Hollandse lekkernijen zoals snert met worst, banketstaaf en pepernoten. In The States hebben we zo’n bezoek ook een keer gedaan met Anthe en Inden. De Sint kwam toen naar de Nederlandse winkel in Connecticut. Daar stonden we toen met allemaal onbekende mensen (van multinationals in New York) in een klein winkeltje luidkeels Sinterklaasliedjes te zingen. Heel kneuterig eigenlijk....haha!
Hier in Madrid heerst een nachtelijk spuugvirusje... Een nacht flink spugen en een dagje uitzieken. Vorige week werd Anthe geveld en heb ik lekker een dagje met haar alleen thuis doorgebracht. We hebben samen appelflapjes en dieetpepernootjes voor Maren gebakken. Afgelopen weekend werd Maren geveld en heb ik met Maren de maandag samen doorgebracht. Samen zijn we naar de grote speelgoedafdeling van een warenhuis geweest om ideetjes op te doen voor haar verlanglijstje. En we hebben drie dikke speelgoedcatalogi meegebracht voor thuis. En als laatste werd Inden gisteren geveld. Samen met Inden heb ik gezellig de speelgoedcatalogus doorgenomen, kadootjes eruit geknipt en opgeplakt voor in haar schoen. Zo’n doorbroken nacht en veel wasgoed is geen pretje, maar de meisjes één voor één thuis is wel heel gezellig. Ze hebben er stuk voor stuk van genoten, en ik ook!
zondag 2 november 2008
Rondreis Ronda-Chefchaouen-Granada
Blijf niet hangen in het verleden
Droom niet van de toekomst
Maar concentreer je geest op het huidige moment
-Boeddha
Gistermiddag zijn we aangekomen in Ronda. Wat een mooi plekje om te logeren: veel Marokkaanse invloeden zoals lantaarns en tegeltjes, en overal terrasjes en zitjes! En op de finca zijn wel dertig paarden. ’s Avonds hebben we gezellig het houtkacheltje aangezet in ons huiskamertje. Ons bezoek aan Ronda op zondag was heel relaxed. Eerst hebben we de Puente Nuevo bezocht; de bekende brug gebouwd aan het eind van de 18e eeuw die twee bergen aan elkaar verbindt over de rivier Guadalavín. Daarna zijn we de berg af gaan lopen, zodat we dit symbool van Ronda goed op afstand konden zien. Na de lunch op een terras naast de brug zijn we het Moorse gedeelte van het dorp ingewandeld. Tussen alle smalle straatjes met witte huizen en steegjes zagen we een antiekzaakje waar we binnen liepen. Twee oudjes zaten in hun luie stoel onder een dekentje hun siësta te houden. Toen ze ons opmerkten veerden ze op. We vonden een setje oude wandtegeltjes waar we interesse in hadden. Na betaling bleken ze onder het huis nog meer tegeltjes te hebben! De tegeltjes zijn afkomstig uit 1890 uit het afgebroken casino van Ronda. In het magazijntje hebben we samen met het vrouwtje nog acht tegeltjes bij elkaar gezocht op kleur, die we ook meegenomen hebben.
********************************************************
Na een prachtige route door de bergen van Andalusia kwamen we bij de haven van Algeciras waar we heel makkelijk onze tickets konden ophalen en met een boot eerder meekonden. Met een grote catamaran waar we onderop onze auto parkeerden net zoals het Spaanse postwagentje, nog wat auto’s en een grote truck, vertrokken we naar Marokko. Na een uur en twee groepen dolfijnen gespot te hebben kwamen we aan in Ceuta, een Spaanse enclave. Bij de grens gonsde het ineens van de mannetjes op straat en werden we door een man meegeleid naar twee balies waar we al onze papieren mochten laten zien. Tijdens het wachten zag ik regelmatig onderhands wat geld uitgewisseld worden dat bijna ongezien in andermans jaszakken verdween... De man kreeg € 2 van ons en we vervolgden onze weg naar de laatste controle waar een grensdouanier vroeg of we pistolen bij ons hadden, en daarna reden we Marokko in – en wat een armoede zagen we daar! We hebben een stuk langs het strand gereden, maar ergens hebben we toch een bord gemist, want ons doel – het stranddorp Oued Laou – hebben we niet kunnen vinden. Door het Rifgebergte hebben we Chefchaouen bereikt en hebben we de rest van de middag vanaf een terras de sfeer op het plein geproefd. Na het eten liepen we door het donker door de smalle straatjes van de Medina met al hun verlichtte winkeltjes en voelden we opnieuw de betovering zoals in Marrakech!
**********************************************************
Chefchaouen is een heel relaxte bergplaats zonder toeterende auto’s en scooters. Tijdens het dolen door alle smalle blauwe steegjes, straatjes en trappetjes van Chaouen werden we door een man mee naar een achterafje genomen waar zijn familie kleden weefde en verkocht. Uiteraard konden we niet fatsoenlijk vertrekken zonder dat we iets kochten, een tafelkleed dus. Na de lunch zag Mark in een winkeltje een mooie vaas staan en gingen we binnen even verder kijken. En daar stond ie...een immens grote, prachtige vaas voor een eveneens immens bedrag! Na wat aftasten over de prijs moesten we van de verkoper even apart zitten. Hij bood ons muntthee aan en stelde ons voor om hem stiekum een tip te geven en dan zou hij voor ons een goede prijs afdingen bij zijn baas. Zo gaat dat dus hier! Hij kreeg € 40 van ons dat meteen in de zak van zijn jellaba verdween en uiteindelijk kochten wij twee vazen voor een heel scherpe prijs. (bijna de helft) Het was nu of nooit, nu waren we immers met de auto in Marokko! De vazen werden stevig ingepakt en later afgeleverd bij ons hotel.
*********************************************************
Via een prachtige landelijke route met de auto door het Rif kwamen we in Akchour aan waar we met gids Mofdal een wandeling door een gorge maakten op weg naar een natuurlijke brug, ‘Bridge of God’. Het was een flinke klim, maar Anthe en Inden genoten volop. Maren viel zoals vanouds in slaap in de rugdrager. De aapjes die daar woonden lieten zich niet zien gelukkig. Het zijn dezelfde brutale apen als in Gibraltar die ontbijtkoek uit onze auto pikten. De terugweg liepen we aan de andere kant van de berg: uitzicht op een besneeuwde bergtop en overal kruiden zoals munt (voor in de thee) en vrouwen die op het land werkten. Geitjes met een herder, koeien met wat kinderen, muilezels wachtend op hun vracht – hét landelijk leven in het Rifgebergte. Helaas mocht ik geen foto’s maken van de mensen in hun mooie klederdrachten. Na de wandeling picknickten we bij de rivier in de gorge, even uitpuffen in de zon. Wat een mooie ervaring!
*********************************************************
Nog zo’n unieke ervaring: zwalken over een lokale markt! Elke donderdag komen marktlui van heinde en verre om hun goed te verkopen, stond er in de Lonely Planet... Ik genoot ervan om tussen al deze mensen te lopen en hun koopwaar te bekijken (en een enkele keer een foto te maken). Veel tweedehandskleding en –schoenen, lokaal fruit zoals granaatappels, sinaasappel en manderijnen, kippen, gekleurde en geurende kruiden, groenten, maar ook geiten en schapen werden verhandeld! Maren kreeg veel aandacht op de markt van vrouwen, maar ook mannen keken haar aan of zeiden iets – zo’n kleine, blonde meid met grote blauwe ogen trekt wat aandacht... Met wat fruit en een grote granaatappel liepen we weg van de markt. Met onze auto reden we later door een gorge naar de kust, het dorp dat we eerder niet konden vinden. Aan het strand hebben we garnaaltjes gegeten voor lunch – met wel tien straatkatten, een bedelende zwerver en drie zwerfhonden om ons heen – maar mét uitzicht op zee en de vissersbootjes. Door het NOODweer van vóór onze komst (in 35 jaar niet zoveel geregend) zijn de wegen hier soms helemaal kapot geslagen. Zo ook de weg naar dit bijna onbereikbare kustplaatsje. We moesten over de onverharde weg slalommen om grote gaten te ontwijken. We hadden voor het eerst het gevoel dat we in Afrika waren... Toen we wilden tanken stonden de mannen ons lachend aan te gapen, bleek er geen elektriciteit te zijn en dus geen mogelijkheid om te tanken! De vrouwen op straat - bij één van de vele waterpompen, werkend op het land of met een ezel of kindjes onderweg - droegen folklorekleding: een sombrero van riet over hun shawltje en een rood-wit gestreepte doek als rok, en vaak ook een handdoek over hun schouders. Ondanks de uitdagingen voor onze auto was deze route door het Rif het zeker waard!
*****************************************************
We zijn weer thuis. Het is koud geworden en we zien sneeuw op onze bergen. De verwarming staat aan... Eergisteren zijn we vertrokken uit Chefchaouen met een volgepakte auto, er kon niets meer bij! We waren een beetje angstig voor de grensovergang naar Spanje door waarschuwingen over drugspakketjes die onder onze auto zouden kunnen worden geplakt. Maar ondanks dat de auto’s voor ons in de rij hun kofferbak moesten openen en een enkele auto aan de onderkant (dus toch!) gecheckt werd, mochten wij doorrijden. Pfff, gelukkig! Ook deze keer konden we een uur eerder met de boot mee. Deze boot was echter veel groter en de golven waar ook véél groter door het slechte weer! Door enorm veel regenval zijn we naar Granada gereden in de Sierra Nevada – waar we bij een afrit door diep water moesten.... Allemaal de voeten omhoog en flink gas geven, en toen zei Maren bloedserieus “Mijn patatjes blijven wél droog, hoor!” De volgende ochtend hebben we door de Moorse wijk Albaicín gewandeld, op een terrasje gezeten met warme chocomel en genoten van een prachtig uitzicht op het paleis La Alhambra met op de achtergrond de Sierra Nevada waar dezelfde nacht verse sneeuw was gevallen!
Droom niet van de toekomst
Maar concentreer je geest op het huidige moment
-Boeddha
Gistermiddag zijn we aangekomen in Ronda. Wat een mooi plekje om te logeren: veel Marokkaanse invloeden zoals lantaarns en tegeltjes, en overal terrasjes en zitjes! En op de finca zijn wel dertig paarden. ’s Avonds hebben we gezellig het houtkacheltje aangezet in ons huiskamertje. Ons bezoek aan Ronda op zondag was heel relaxed. Eerst hebben we de Puente Nuevo bezocht; de bekende brug gebouwd aan het eind van de 18e eeuw die twee bergen aan elkaar verbindt over de rivier Guadalavín. Daarna zijn we de berg af gaan lopen, zodat we dit symbool van Ronda goed op afstand konden zien. Na de lunch op een terras naast de brug zijn we het Moorse gedeelte van het dorp ingewandeld. Tussen alle smalle straatjes met witte huizen en steegjes zagen we een antiekzaakje waar we binnen liepen. Twee oudjes zaten in hun luie stoel onder een dekentje hun siësta te houden. Toen ze ons opmerkten veerden ze op. We vonden een setje oude wandtegeltjes waar we interesse in hadden. Na betaling bleken ze onder het huis nog meer tegeltjes te hebben! De tegeltjes zijn afkomstig uit 1890 uit het afgebroken casino van Ronda. In het magazijntje hebben we samen met het vrouwtje nog acht tegeltjes bij elkaar gezocht op kleur, die we ook meegenomen hebben.
********************************************************
Na een prachtige route door de bergen van Andalusia kwamen we bij de haven van Algeciras waar we heel makkelijk onze tickets konden ophalen en met een boot eerder meekonden. Met een grote catamaran waar we onderop onze auto parkeerden net zoals het Spaanse postwagentje, nog wat auto’s en een grote truck, vertrokken we naar Marokko. Na een uur en twee groepen dolfijnen gespot te hebben kwamen we aan in Ceuta, een Spaanse enclave. Bij de grens gonsde het ineens van de mannetjes op straat en werden we door een man meegeleid naar twee balies waar we al onze papieren mochten laten zien. Tijdens het wachten zag ik regelmatig onderhands wat geld uitgewisseld worden dat bijna ongezien in andermans jaszakken verdween... De man kreeg € 2 van ons en we vervolgden onze weg naar de laatste controle waar een grensdouanier vroeg of we pistolen bij ons hadden, en daarna reden we Marokko in – en wat een armoede zagen we daar! We hebben een stuk langs het strand gereden, maar ergens hebben we toch een bord gemist, want ons doel – het stranddorp Oued Laou – hebben we niet kunnen vinden. Door het Rifgebergte hebben we Chefchaouen bereikt en hebben we de rest van de middag vanaf een terras de sfeer op het plein geproefd. Na het eten liepen we door het donker door de smalle straatjes van de Medina met al hun verlichtte winkeltjes en voelden we opnieuw de betovering zoals in Marrakech!
**********************************************************
Chefchaouen is een heel relaxte bergplaats zonder toeterende auto’s en scooters. Tijdens het dolen door alle smalle blauwe steegjes, straatjes en trappetjes van Chaouen werden we door een man mee naar een achterafje genomen waar zijn familie kleden weefde en verkocht. Uiteraard konden we niet fatsoenlijk vertrekken zonder dat we iets kochten, een tafelkleed dus. Na de lunch zag Mark in een winkeltje een mooie vaas staan en gingen we binnen even verder kijken. En daar stond ie...een immens grote, prachtige vaas voor een eveneens immens bedrag! Na wat aftasten over de prijs moesten we van de verkoper even apart zitten. Hij bood ons muntthee aan en stelde ons voor om hem stiekum een tip te geven en dan zou hij voor ons een goede prijs afdingen bij zijn baas. Zo gaat dat dus hier! Hij kreeg € 40 van ons dat meteen in de zak van zijn jellaba verdween en uiteindelijk kochten wij twee vazen voor een heel scherpe prijs. (bijna de helft) Het was nu of nooit, nu waren we immers met de auto in Marokko! De vazen werden stevig ingepakt en later afgeleverd bij ons hotel.
*********************************************************
Via een prachtige landelijke route met de auto door het Rif kwamen we in Akchour aan waar we met gids Mofdal een wandeling door een gorge maakten op weg naar een natuurlijke brug, ‘Bridge of God’. Het was een flinke klim, maar Anthe en Inden genoten volop. Maren viel zoals vanouds in slaap in de rugdrager. De aapjes die daar woonden lieten zich niet zien gelukkig. Het zijn dezelfde brutale apen als in Gibraltar die ontbijtkoek uit onze auto pikten. De terugweg liepen we aan de andere kant van de berg: uitzicht op een besneeuwde bergtop en overal kruiden zoals munt (voor in de thee) en vrouwen die op het land werkten. Geitjes met een herder, koeien met wat kinderen, muilezels wachtend op hun vracht – hét landelijk leven in het Rifgebergte. Helaas mocht ik geen foto’s maken van de mensen in hun mooie klederdrachten. Na de wandeling picknickten we bij de rivier in de gorge, even uitpuffen in de zon. Wat een mooie ervaring!
*********************************************************
Nog zo’n unieke ervaring: zwalken over een lokale markt! Elke donderdag komen marktlui van heinde en verre om hun goed te verkopen, stond er in de Lonely Planet... Ik genoot ervan om tussen al deze mensen te lopen en hun koopwaar te bekijken (en een enkele keer een foto te maken). Veel tweedehandskleding en –schoenen, lokaal fruit zoals granaatappels, sinaasappel en manderijnen, kippen, gekleurde en geurende kruiden, groenten, maar ook geiten en schapen werden verhandeld! Maren kreeg veel aandacht op de markt van vrouwen, maar ook mannen keken haar aan of zeiden iets – zo’n kleine, blonde meid met grote blauwe ogen trekt wat aandacht... Met wat fruit en een grote granaatappel liepen we weg van de markt. Met onze auto reden we later door een gorge naar de kust, het dorp dat we eerder niet konden vinden. Aan het strand hebben we garnaaltjes gegeten voor lunch – met wel tien straatkatten, een bedelende zwerver en drie zwerfhonden om ons heen – maar mét uitzicht op zee en de vissersbootjes. Door het NOODweer van vóór onze komst (in 35 jaar niet zoveel geregend) zijn de wegen hier soms helemaal kapot geslagen. Zo ook de weg naar dit bijna onbereikbare kustplaatsje. We moesten over de onverharde weg slalommen om grote gaten te ontwijken. We hadden voor het eerst het gevoel dat we in Afrika waren... Toen we wilden tanken stonden de mannen ons lachend aan te gapen, bleek er geen elektriciteit te zijn en dus geen mogelijkheid om te tanken! De vrouwen op straat - bij één van de vele waterpompen, werkend op het land of met een ezel of kindjes onderweg - droegen folklorekleding: een sombrero van riet over hun shawltje en een rood-wit gestreepte doek als rok, en vaak ook een handdoek over hun schouders. Ondanks de uitdagingen voor onze auto was deze route door het Rif het zeker waard!
*****************************************************
We zijn weer thuis. Het is koud geworden en we zien sneeuw op onze bergen. De verwarming staat aan... Eergisteren zijn we vertrokken uit Chefchaouen met een volgepakte auto, er kon niets meer bij! We waren een beetje angstig voor de grensovergang naar Spanje door waarschuwingen over drugspakketjes die onder onze auto zouden kunnen worden geplakt. Maar ondanks dat de auto’s voor ons in de rij hun kofferbak moesten openen en een enkele auto aan de onderkant (dus toch!) gecheckt werd, mochten wij doorrijden. Pfff, gelukkig! Ook deze keer konden we een uur eerder met de boot mee. Deze boot was echter veel groter en de golven waar ook véél groter door het slechte weer! Door enorm veel regenval zijn we naar Granada gereden in de Sierra Nevada – waar we bij een afrit door diep water moesten.... Allemaal de voeten omhoog en flink gas geven, en toen zei Maren bloedserieus “Mijn patatjes blijven wél droog, hoor!” De volgende ochtend hebben we door de Moorse wijk Albaicín gewandeld, op een terrasje gezeten met warme chocomel en genoten van een prachtig uitzicht op het paleis La Alhambra met op de achtergrond de Sierra Nevada waar dezelfde nacht verse sneeuw was gevallen!
woensdag 22 oktober 2008
El cine
Afgelopen zomer heb ik een mooi boek gelezen, het jongetje in de gestreepte pyama. En nu zag ik de laatste weken steeds filmposters hangen in Madrid van de verfilming van dit boek, el niño con el pijama de rayas. Afgelopen weekend ben ik met twee vrouwen naar deze film geweest. De originele versie, want de meeste films worden in Spanje nagesynchroniseerd. Het oorlogsverhaal was prachtig verfilmd en sommige stukjes waren wat aangepast, maar het einde...! Het einde in het boek was dramatisch, maar in de vorm van de suggestie. In de film werd alles gedetailleerd weergegeven en uiteraard nog gedramatiseerd...heftig! We kwamen alledrie met natte ogen uit de zaal en waren erg onder de indruk. Eerst maar even lekker een kop warme chocomel drinken met iets lekkers erbij: kleine broodjes met een stukje chocolade reep ertussen. Eigenlijk een merienda (een vijf-uurtje) maar het café wilde ze zo laat nog wel voor ons klaar maken, heerlijk!
Ik vergeet nooit meer dat ik heel lang geleden met mijn vriendin Irma naar de middagvoorstelling van Schindler’s List in het Tuschinsky theater ging... De zaal zat vol met oude besjes die ook met een goedkoop middagkaartje naar de bios gingen - net zoals Irma en ik als arme studentjes. Tijdens de film hoorden we regelmatig huilende mensen en zelfs mensen die overstuur raakten of gilden... De beelden en de emotionele reakties van deze oudjes hadden zoveel indruk op ons gemaakt dat we ons winkelmiddagje maar hebben laten zitten en allebei met zwaar hoofdpijn op de fiets naar huis zijn gegaan...
Waar we hier ook veel filmposters van zien is High School Musical 3. Deze film gaat wereldwijd op dezelfde dag in première, namelijk op 24 oktober a.s.. Wij gaan het weekend na onze vakantie met ons gezin naar deze film. (Filmkaartjes zijn hier niet zo duur, zo’n € 4,50.) Anthe, Inden en Maren zijn dol op dit soort films. Ze kijken graag naar High School Musical 1 en 2 en ook naar Grease 1 en 2. Ze hebben alle liedjes op hun MP3speler staan. En nu is Anthe niet lang geleden met vriendinnen naar de film Mama Mia! geweest. Mark heeft de CD met de soundtracks onlangs gekocht en nu zingen we de hele dag ABBA-liedjes! (ook Maren in haar kinder-Engels!) Ik herleef mijn eigen tienertijd weer. Ik weet nog toen ik zo oud was als Anthe (precies 30 jaar geleden!) ik met mijn vriendinnen op zolder alle dansjes op ABBA aan het oefenen was voor de weekafsluiting... De liedjes uit Grease 2 vinden Anthe en Inden eigenlijk het allermooist, maar die CD had ik hier nooit gezien. Als verrassing voor onze rondreis heb ik de muziek van Grease 2 gekocht via bol.com, voor tijdens de autoritten.... Dat wordt weer veel zingen onderweg!
Het kopen van de tickets voor de ferry naar Marokko ging trouwens niet echt van een leien dakje. Allereerst kwamen de vertrektijden van de boot pas onlangs op de website. Ik keek al weken naar deze site om te kijken of we nu al eens konden boeken! Begin van deze week stonden eindelijk onze reisdagen erop, maar toen ik ging boeken kon de site geen departures vinden..nou ja! Een mogelijkheid is om de tickets in de haven te kopen, maar bij dat idee werd Mark een beetje zenuwachtig. Dus heb ik een e-mail gestuurd naar het vervoersbedrijf (geen telefoonnummer te vinden uiteraard) en ik kreeg als antwoord dat ik me geen zorgen moest maken dat hun site niet werkte, want we hadden nog een paar dagen voor vertrek! Uiteraard ben ik verder gaan zoeken, want wij plannen graag alles vooruit. En nu hebben we allevijf een ticket voor een stoel op de boot en de auto mag ook mee, met de duurste ticket...haha!
Een paar weken geleden had ik een wegenkaart van Marokko besteld bij een grote boekhandel en ik zou een SMSje krijgen zodra de kaart binnen was. Na een tijdje kreeg ik een SMSje en toog naar de boekhandel waar bleek dat de bestelling gecancelled was en de meneer niet wist waarom. Hij kon de wegenkaart niet meer bestellen. Een vriendin van mij kwam er na bezoek aan verschillende boekhandels achter dat de kaart niet meer in herdruk is, en dus niet meer te bestellen. Ik heb nu via-via een 10-jaar oude kaart geleend, dus nu maar hopen dat er in die tijd niet teveel veranderd is tussen de aankomsthaven in Ceuta en het blauwe dorp Chefchaouen..hahaha!
Nog drie nachtjes slapen voordat ons avontuur begint...
Ik vergeet nooit meer dat ik heel lang geleden met mijn vriendin Irma naar de middagvoorstelling van Schindler’s List in het Tuschinsky theater ging... De zaal zat vol met oude besjes die ook met een goedkoop middagkaartje naar de bios gingen - net zoals Irma en ik als arme studentjes. Tijdens de film hoorden we regelmatig huilende mensen en zelfs mensen die overstuur raakten of gilden... De beelden en de emotionele reakties van deze oudjes hadden zoveel indruk op ons gemaakt dat we ons winkelmiddagje maar hebben laten zitten en allebei met zwaar hoofdpijn op de fiets naar huis zijn gegaan...
Waar we hier ook veel filmposters van zien is High School Musical 3. Deze film gaat wereldwijd op dezelfde dag in première, namelijk op 24 oktober a.s.. Wij gaan het weekend na onze vakantie met ons gezin naar deze film. (Filmkaartjes zijn hier niet zo duur, zo’n € 4,50.) Anthe, Inden en Maren zijn dol op dit soort films. Ze kijken graag naar High School Musical 1 en 2 en ook naar Grease 1 en 2. Ze hebben alle liedjes op hun MP3speler staan. En nu is Anthe niet lang geleden met vriendinnen naar de film Mama Mia! geweest. Mark heeft de CD met de soundtracks onlangs gekocht en nu zingen we de hele dag ABBA-liedjes! (ook Maren in haar kinder-Engels!) Ik herleef mijn eigen tienertijd weer. Ik weet nog toen ik zo oud was als Anthe (precies 30 jaar geleden!) ik met mijn vriendinnen op zolder alle dansjes op ABBA aan het oefenen was voor de weekafsluiting... De liedjes uit Grease 2 vinden Anthe en Inden eigenlijk het allermooist, maar die CD had ik hier nooit gezien. Als verrassing voor onze rondreis heb ik de muziek van Grease 2 gekocht via bol.com, voor tijdens de autoritten.... Dat wordt weer veel zingen onderweg!
Het kopen van de tickets voor de ferry naar Marokko ging trouwens niet echt van een leien dakje. Allereerst kwamen de vertrektijden van de boot pas onlangs op de website. Ik keek al weken naar deze site om te kijken of we nu al eens konden boeken! Begin van deze week stonden eindelijk onze reisdagen erop, maar toen ik ging boeken kon de site geen departures vinden..nou ja! Een mogelijkheid is om de tickets in de haven te kopen, maar bij dat idee werd Mark een beetje zenuwachtig. Dus heb ik een e-mail gestuurd naar het vervoersbedrijf (geen telefoonnummer te vinden uiteraard) en ik kreeg als antwoord dat ik me geen zorgen moest maken dat hun site niet werkte, want we hadden nog een paar dagen voor vertrek! Uiteraard ben ik verder gaan zoeken, want wij plannen graag alles vooruit. En nu hebben we allevijf een ticket voor een stoel op de boot en de auto mag ook mee, met de duurste ticket...haha!
Een paar weken geleden had ik een wegenkaart van Marokko besteld bij een grote boekhandel en ik zou een SMSje krijgen zodra de kaart binnen was. Na een tijdje kreeg ik een SMSje en toog naar de boekhandel waar bleek dat de bestelling gecancelled was en de meneer niet wist waarom. Hij kon de wegenkaart niet meer bestellen. Een vriendin van mij kwam er na bezoek aan verschillende boekhandels achter dat de kaart niet meer in herdruk is, en dus niet meer te bestellen. Ik heb nu via-via een 10-jaar oude kaart geleend, dus nu maar hopen dat er in die tijd niet teveel veranderd is tussen de aankomsthaven in Ceuta en het blauwe dorp Chefchaouen..hahaha!
Nog drie nachtjes slapen voordat ons avontuur begint...
woensdag 15 oktober 2008
El crisis en España
In Nederland staan de kranten er bol van, maar hier in Madrid merken we ook dat er een economische crisis heerst. Op het schoolplein werd de laatste tijd uiteraard - net als in Nederland - ook gesproken over de spaartegoeden bij Icesave... En er heeft een Nederlands gezin afgelopen week te horen gekregen dat ze onverwachts terug naar Nederland moeten, want de broodwinner van dit gezin werkt bij Fortis... Maar naast deze aan-Nederland-gerelateerde invloeden zien we het vooral aan de nieuwbouw van flatgebouwen hier in Madrid. Iedere dag als we naar school rijden komen we door een nieuwe wijk, barrio Sanchinarro, welke volgebouwd wordt met hoogbouw. Een paar flats zijn afgelopen zomer opgeleverd, maar de gebouwen staan grotendeels leeg. Overal aanplakbiljetten met ‘te huur’ en ‘te koop’ achter de ramen...heel treurig. Ik hoorde dat de mensen die er wél zijn gaan wonen geen geld meer over hebben voor de inrichting, ze zitten op de verhuisdozen... Daarnaast worden steeds meer bouwvakkers werkeloos, projekten worden stilgelegd omdat er geen geld binnenkomt. Hetzelfde geldt helaas ook voor Mark’s fabriek, zijn afzetmarkt is gerelateerd aan de bouw...
Afgelopen zondag zijn we naar een Middeleeuwse markt geweest in Alcála de Henares, de plaats waar Mark’s fabriek staat. Het is een oud stadje met een eeuwenoude universiteit en het is de geboorteplaats van Cervantes, de schrijver van het boek over Don Quichote. In oktober wordt er ieder jaar een Middeleeuwse markt gehouden. En voor Mark en mij was dit het derde(!) jaar al dat we hier rondliepen! Het eerste jaar waren we in oktober in Madrid om naar huizen te kijken en verzeilden we min of meer per ongeluk met de makelaar op deze leuke markt. Vorig jaar namen we voor de eerste keer de meiden mee die het erg leuk vonden om alle oude beroepen te zien, de verkopers dragen mooie Middeleeuwse kleding en er worden veel leuke handgemaakte spulletjes verkocht. En nu zijn we er dus wéér heen getogen – leuk om hier in Spanje een ‘o ja!’-ervaring te hebben!
De laatste weken was ik weer druk met het opzetten van judo- en flamencolessen voor de kinderen van de Nederlandse school. Vorig jaar ben ik daarmee begonnen. Het vergde veel organisatie, maar het liep goed en iedereen was tevreden. Maandag- en woensdagmiddag was er een judoles en dinsdag- en donderdagmiddag was er een flamencoles. Dit alles vond plaats in een sportschool vlakbij school. Dit jaar had ik weer contact opgenomen met dezelfde judoleraar en de flamencojuf en het leek erop dat alles weer soepel zou gaan lopen. Maar door wat veranderingen hadden een aantal ouders wat op te merken over de gang van zaken. En uiteindelijk blijkt eigenlijk dat je het niet iedereen naar de zin kunt maken! Dit schooljaar ging het dus heel wat moeizamer en dat samen genomen met het feit dat Anthe en Inden al een jaar niet meer op judo en flamenco zitten – en daar ben ik het oorspronkelijk allemaal om begonnen! – heb ik deze week bij de directrice en het bestuur aangegeven dat ik met de organisatie stop. Frappant is dat ik alleen maar reakties vol begrip kreeg van alle bestuursleden, want nu bleek dat in het verleden heel vaak dit soort akties dood gebloed zijn vanwege de houding van sommige ouders... Toch jammer..
Gelukkig hebben we ook weer iets leuks om naar uit te kijken! We gaan volgende week namelijk een rondreis maken. De kinderen hebben eind volgende week Herfstvakantie en dan gaan we een week weg. We gaan eerst een paar dagen in een B&B in Ronda, een mooi bergdorp in Andalusia en daarna gaan we met onze eigen auto op de ferry naar Marokko. We gaan het blauwe dorp bezoeken waar Anna van Praag met haar man Ilco en hun drie dochters ook geweest zijn met hun Zeerover! (zie Anna’s blog onder ‘leuke links’) Daar blijven we een paar dagen om in het Rifgebergte te wandelen en de Medina van Chefchaouen te bezoeken en dan gaan we met de ferry terug naar Spanje om de stad Granada te bezoeken. We vinden het een heel avontuur..met onze eigen auto naar Marokko!
Afgelopen zondag zijn we naar een Middeleeuwse markt geweest in Alcála de Henares, de plaats waar Mark’s fabriek staat. Het is een oud stadje met een eeuwenoude universiteit en het is de geboorteplaats van Cervantes, de schrijver van het boek over Don Quichote. In oktober wordt er ieder jaar een Middeleeuwse markt gehouden. En voor Mark en mij was dit het derde(!) jaar al dat we hier rondliepen! Het eerste jaar waren we in oktober in Madrid om naar huizen te kijken en verzeilden we min of meer per ongeluk met de makelaar op deze leuke markt. Vorig jaar namen we voor de eerste keer de meiden mee die het erg leuk vonden om alle oude beroepen te zien, de verkopers dragen mooie Middeleeuwse kleding en er worden veel leuke handgemaakte spulletjes verkocht. En nu zijn we er dus wéér heen getogen – leuk om hier in Spanje een ‘o ja!’-ervaring te hebben!
De laatste weken was ik weer druk met het opzetten van judo- en flamencolessen voor de kinderen van de Nederlandse school. Vorig jaar ben ik daarmee begonnen. Het vergde veel organisatie, maar het liep goed en iedereen was tevreden. Maandag- en woensdagmiddag was er een judoles en dinsdag- en donderdagmiddag was er een flamencoles. Dit alles vond plaats in een sportschool vlakbij school. Dit jaar had ik weer contact opgenomen met dezelfde judoleraar en de flamencojuf en het leek erop dat alles weer soepel zou gaan lopen. Maar door wat veranderingen hadden een aantal ouders wat op te merken over de gang van zaken. En uiteindelijk blijkt eigenlijk dat je het niet iedereen naar de zin kunt maken! Dit schooljaar ging het dus heel wat moeizamer en dat samen genomen met het feit dat Anthe en Inden al een jaar niet meer op judo en flamenco zitten – en daar ben ik het oorspronkelijk allemaal om begonnen! – heb ik deze week bij de directrice en het bestuur aangegeven dat ik met de organisatie stop. Frappant is dat ik alleen maar reakties vol begrip kreeg van alle bestuursleden, want nu bleek dat in het verleden heel vaak dit soort akties dood gebloed zijn vanwege de houding van sommige ouders... Toch jammer..
Gelukkig hebben we ook weer iets leuks om naar uit te kijken! We gaan volgende week namelijk een rondreis maken. De kinderen hebben eind volgende week Herfstvakantie en dan gaan we een week weg. We gaan eerst een paar dagen in een B&B in Ronda, een mooi bergdorp in Andalusia en daarna gaan we met onze eigen auto op de ferry naar Marokko. We gaan het blauwe dorp bezoeken waar Anna van Praag met haar man Ilco en hun drie dochters ook geweest zijn met hun Zeerover! (zie Anna’s blog onder ‘leuke links’) Daar blijven we een paar dagen om in het Rifgebergte te wandelen en de Medina van Chefchaouen te bezoeken en dan gaan we met de ferry terug naar Spanje om de stad Granada te bezoeken. We vinden het een heel avontuur..met onze eigen auto naar Marokko!
maandag 6 oktober 2008
Muebles
Laatst ben ik met een vriendin de bergen van Segovia ingereden op zoek naar een oude schuur van twee oude broers die daar vroeger antieke meubels opknapten en verkochten. Op hun zolder lagen oude kruiken en olijvenmanden die ook verkocht werden. Mijn vriendin was er zes jaar geleden voor het laatst geweest en ze wist nog ongeveer waar het was. Toen we daar aankwamen was er nieuwbouw geplaatst en geen oude schuur meer te bekennen... We belden aan bij een huisje waar een bord “antigüedades” aan de muur hing. En toevallig deed een van de broers open! Broer Rafael werkte er niet meer, was doof aan een oor en liep met een stok, maar zijn dochters Ana en Belén hadden de zaak overgenomen. De oude man belde zijn dochter Ana en zij kwam ons ophalen om de weg te wijzen naar hun nieuwe werkplaats. Geweldige plek met oude (apothekers)kasten, servies, speilenbedden, schalen, klokken, antieke deuren en lange tafels!
Omdat we toch een beetje een speciale behandeling kregen mochten we mee naar de voorraadschuur waar nog veel meer meubels stonden te wachten om opgeknapt te worden. Ook vonden we de kruiken van de oude zolder, maar die mochten van de broers niet verkocht worden. Ik heb de maten van mooie kasten opgenomen om thuis op te meten en heb een antieke, houten schaal gekocht die vroeger in de keuken op tafel werd gezet, waar de hele familie met een lepel uit at. Ook een stenen schaal die in de oven werd gebruikt en een heel grote houten bak waar vroeger het brooddeeg in werd gemaakt. Buiten lagen wat meubels met oud hout op een hoop om weg te gooien... Mijn vriendin mocht gratis een kastje meenemen en ik een keukentafel met twee laden. Goed dat we met mijn grote Volvo waren, die werd tot z’n nok helemaal volgeladen!
We voelen en ruiken in de lucht dat de herfst is begonnen. De temperatuur haalt ’s middags met groot gemak de 25 graden, maar de wind wordt frisser. De avond valt wat eerder in waardoor we sinds deze week niet meer ’s avonds buiten op het deck eten. (gisteravond toevallig weer wel!) Ook als we ’s ochtends rond 8 uur vertrekken naar school doen we een vest of een jasje aan, maar nog wel blote-voeten-sandaaltjes eronder. Normaliter staat de airco in mijn auto standaard koude lucht te blazen, maar sinds deze week zetten we hem ’s ochtends nog uit – om hem ’s middags weer voluit aan te zetten. Normaal gesproken blijft deze temperatuurwisseling gedurende de maand oktober waarna in november de koude zal invallen...
Ik krijg ook trek in gevulde speculaas en pepernoten... Zit er dan toch een soort biologisch klokje in me die de seizoenen aangeeft en zorgt voor trek in Sinterklaassnoepgoed ookal zien we dat hier nergens? Wél heb ik Hollandse stroopwafeltjes ontdekt in een supermarkt. Ik dacht er eentje te nemen onderweg naar huis, maar bij thuiskomst was het zakje bijna leeg!! In de Spaanse supermarkt begint er een verandering in te treden... Laatst kreeg ik een biologisch afbreekbaar tasje thuis gestuurd om uit te proberen. Ze zijn nu te koop bij de kassa voor 5ct per tasje. Ik neem al zolang we hier wonen mijn grote shoppers en een boodschappenkrat mee als ik boodschappen ga doen. Vaak zegt de kassajuffrouw daar iets positiefs van, want normaal gesproken pakt zij de boodschappen in die kleine plastic tasjes in. Maar er hangen nu ook shoppers te koop bij de ingang van de supermarkt, alhoewel de kassajuffrouw laatst zei dat het wel een paar jaar zou duren voordat iedereen in Spanje een grote shopper zal gebruiken.
Zondag zijn we weer eens gaan wandelen in de bergen. Ruim een half uur rijden van ons huis is een natuurpark waar je mooi kunt wandelen en klimmen over grote rotsblokken. Wandelstokken van de meiden mee, een rugzak met water en lekkers en toen gingen we op pad. Het zonnetje scheen uitbundig dus we hebben een flink stuk gelopen, de top bereikt van een berg en een leuke picknickplek ontdekt met tafels en banken van zwerfkeien... Absoluut een plek om terug te keren! Zeker sinds deze week de drukte van alledag weer gaat beginnen. Mijn Spaanse les is begonnen; twee dagen per week op de Universidad Popular mét huiswerk. Anthe en Inden zijn trouwens gestopt met extra Spaanse les. Mijn schilderles en flamencoles beginnen deze week en ik werk weer wekelijks in de schoolbibliotheek. Daarnaast beginnen de tekenlessen van de meiden deze week en Anthe heeft natuurlijk haar tennislessen. Mark’s werk vergt ook nog steeds al zijn aandacht en energie, dus dan is het heerlijk om in het weekend erop uit te trekken de bergen in!
Omdat we toch een beetje een speciale behandeling kregen mochten we mee naar de voorraadschuur waar nog veel meer meubels stonden te wachten om opgeknapt te worden. Ook vonden we de kruiken van de oude zolder, maar die mochten van de broers niet verkocht worden. Ik heb de maten van mooie kasten opgenomen om thuis op te meten en heb een antieke, houten schaal gekocht die vroeger in de keuken op tafel werd gezet, waar de hele familie met een lepel uit at. Ook een stenen schaal die in de oven werd gebruikt en een heel grote houten bak waar vroeger het brooddeeg in werd gemaakt. Buiten lagen wat meubels met oud hout op een hoop om weg te gooien... Mijn vriendin mocht gratis een kastje meenemen en ik een keukentafel met twee laden. Goed dat we met mijn grote Volvo waren, die werd tot z’n nok helemaal volgeladen!
We voelen en ruiken in de lucht dat de herfst is begonnen. De temperatuur haalt ’s middags met groot gemak de 25 graden, maar de wind wordt frisser. De avond valt wat eerder in waardoor we sinds deze week niet meer ’s avonds buiten op het deck eten. (gisteravond toevallig weer wel!) Ook als we ’s ochtends rond 8 uur vertrekken naar school doen we een vest of een jasje aan, maar nog wel blote-voeten-sandaaltjes eronder. Normaliter staat de airco in mijn auto standaard koude lucht te blazen, maar sinds deze week zetten we hem ’s ochtends nog uit – om hem ’s middags weer voluit aan te zetten. Normaal gesproken blijft deze temperatuurwisseling gedurende de maand oktober waarna in november de koude zal invallen...
Ik krijg ook trek in gevulde speculaas en pepernoten... Zit er dan toch een soort biologisch klokje in me die de seizoenen aangeeft en zorgt voor trek in Sinterklaassnoepgoed ookal zien we dat hier nergens? Wél heb ik Hollandse stroopwafeltjes ontdekt in een supermarkt. Ik dacht er eentje te nemen onderweg naar huis, maar bij thuiskomst was het zakje bijna leeg!! In de Spaanse supermarkt begint er een verandering in te treden... Laatst kreeg ik een biologisch afbreekbaar tasje thuis gestuurd om uit te proberen. Ze zijn nu te koop bij de kassa voor 5ct per tasje. Ik neem al zolang we hier wonen mijn grote shoppers en een boodschappenkrat mee als ik boodschappen ga doen. Vaak zegt de kassajuffrouw daar iets positiefs van, want normaal gesproken pakt zij de boodschappen in die kleine plastic tasjes in. Maar er hangen nu ook shoppers te koop bij de ingang van de supermarkt, alhoewel de kassajuffrouw laatst zei dat het wel een paar jaar zou duren voordat iedereen in Spanje een grote shopper zal gebruiken.
Zondag zijn we weer eens gaan wandelen in de bergen. Ruim een half uur rijden van ons huis is een natuurpark waar je mooi kunt wandelen en klimmen over grote rotsblokken. Wandelstokken van de meiden mee, een rugzak met water en lekkers en toen gingen we op pad. Het zonnetje scheen uitbundig dus we hebben een flink stuk gelopen, de top bereikt van een berg en een leuke picknickplek ontdekt met tafels en banken van zwerfkeien... Absoluut een plek om terug te keren! Zeker sinds deze week de drukte van alledag weer gaat beginnen. Mijn Spaanse les is begonnen; twee dagen per week op de Universidad Popular mét huiswerk. Anthe en Inden zijn trouwens gestopt met extra Spaanse les. Mijn schilderles en flamencoles beginnen deze week en ik werk weer wekelijks in de schoolbibliotheek. Daarnaast beginnen de tekenlessen van de meiden deze week en Anthe heeft natuurlijk haar tennislessen. Mark’s werk vergt ook nog steeds al zijn aandacht en energie, dus dan is het heerlijk om in het weekend erop uit te trekken de bergen in!
maandag 29 september 2008
¡Qué un finde!
Mark was laatst vanuit zijn werk op weg naar huis toen hij mij belde vanuit de auto. Ik had al gegeten met de meiden en wilde lekker in bad gaan en daarna in pyama voor de TV hangen. Mark stelde voor om even te wachten zodat hij ook thuis was, hij was ook moe en had ook zin in een bad. En toen...BOEM! “Anja, ik heb net een ongeluk gehad!” en toen legde hij de telefoon neer. Met Mark was alles gelukkig goed, alleen veel blikschade aan onze auto. Later hoorde ik van Mark dat iemand probeerde in te voegen en Mark niet meer kon remmen door het natte wegdek. Hij reed 60 km/uur en het was rustig op zijn weghelft. Die man probeerde in te voegen vanuit een zijweg aan de andere kant van de weg. Mark was onschuldig. De politie moest gebeld worden, want er waren drie auto’s bij betrokken. En Mark had geen schadeformulier in zijn auto... Een collega van Mark was gekomen om hem te helpen met alle communicatie en heeft hem vervolgens veilig thuis gebracht. Onze auto moest weggesleept worden... Daar ging Mark’s rustige avondje voor de buis!
Afgelopen woensdag gingen Anthe en Inden op schoolkamp, een volle bus kinderen werd uitgezwaaid door papa’s en mama’s. Traantjes welden tijdens het zwaaien bij mij op...maar volgens de andere moeders heb ik ieder jaar zo’n “Anja-moment”. Haha! Het is toch best spannend wanneer je meiden voor een paar dagen op kamp gaan naar een onbekende plek? De laatste schoolkampdag ging Maren ook met een grote reisbus naar dezelfde plek voor een schoolreisje met alle kleintjes van school. Mark en ik hebben haar samen uitgezwaaid, ons kleinste meisje was zo vrolijk en had zo’n zin! Daarna heb ik Mark meegenomen naar het café om de hoek van de school waar ik regelmatig een kop thee drink met andere ouders van school. Leuk voor hem om eens te zien welk Spaans café wij als Nederlanders geconfisceerd hebben!
Donderdagavond kwamen Mark’s broer Ramon en ons neefje Dani bij ons logeren. Vrijdag zijn we naar de bergen gereden om lekker met ze te lunchen en bij te praten in Pedraza, een prachtig gelegen typisch Spaans plaatsje. (zie ons fotoalbum) En eind van de middag mochten we de meiden ophalen van hun avontuur. Ze hadden het geweldig gehad, waren moe van alle indrukken, het pyamafeest en de disco. Maren had ook een leuke dag gehad en had met Ana op een ezeltje gezeten. En zóóó moe dat ze voor het avondeten al in slaap viel! Ik ben diezelfde avond vertrokken voor een Ladiesnight in Madrid met acht vrouwen. Dat was zo goed bevallen dat we gaan proberen iedere maand zo’n Ladiesnight te organiseren.
De rest van het weekend hebben we door Madrid gedoold om de highlights aan onze gasten te laten zien. En de broertjes zijn zaterdagavond samen naar het Casino geweest, waar ze tot vroeg in de ochtend flink hebben zitten zweten - maar waar vandaan Ramon met bijna € 2000 winst naar huis ging! Dat hebben we zondag met de kinderen in het Parque de Attracíones gevierd en aansluitend een etentje in een hippe tapasbar in het centrum - die uiteindelijk druk bezocht bleek te worden door veel ‘bilcornuiten’.. Hahaha! Ondertussen had Anthe een feestje van een oudklasgenootje die nu op een Spaanse Middelbare School zit. Zij woont in een prachtig pand in de stad met een antieke hal met plavuizen, een mooie houten trap, glas-in-lood ramen en een ouderwetse lift met een koperen hek en openslaande deurtjes. Prachtig! Ramon heeft meteen meegemaakt hoe het is om door de stad te rijden en niet precies te weten welke kant je op moet. De Tom-Tom liet ons telkens weer in de steek...
Toen we dachten dat we écht alles uit dit weekend gehaald hadden wat er in zat, belde zondagmiddag een vriend van ons dat hij kaarten voor Atletico Madrid tegen Sevilla kon kopen. En daar hadden de broertjes wel zin in. Wát een weekend!
Afgelopen woensdag gingen Anthe en Inden op schoolkamp, een volle bus kinderen werd uitgezwaaid door papa’s en mama’s. Traantjes welden tijdens het zwaaien bij mij op...maar volgens de andere moeders heb ik ieder jaar zo’n “Anja-moment”. Haha! Het is toch best spannend wanneer je meiden voor een paar dagen op kamp gaan naar een onbekende plek? De laatste schoolkampdag ging Maren ook met een grote reisbus naar dezelfde plek voor een schoolreisje met alle kleintjes van school. Mark en ik hebben haar samen uitgezwaaid, ons kleinste meisje was zo vrolijk en had zo’n zin! Daarna heb ik Mark meegenomen naar het café om de hoek van de school waar ik regelmatig een kop thee drink met andere ouders van school. Leuk voor hem om eens te zien welk Spaans café wij als Nederlanders geconfisceerd hebben!
Donderdagavond kwamen Mark’s broer Ramon en ons neefje Dani bij ons logeren. Vrijdag zijn we naar de bergen gereden om lekker met ze te lunchen en bij te praten in Pedraza, een prachtig gelegen typisch Spaans plaatsje. (zie ons fotoalbum) En eind van de middag mochten we de meiden ophalen van hun avontuur. Ze hadden het geweldig gehad, waren moe van alle indrukken, het pyamafeest en de disco. Maren had ook een leuke dag gehad en had met Ana op een ezeltje gezeten. En zóóó moe dat ze voor het avondeten al in slaap viel! Ik ben diezelfde avond vertrokken voor een Ladiesnight in Madrid met acht vrouwen. Dat was zo goed bevallen dat we gaan proberen iedere maand zo’n Ladiesnight te organiseren.
De rest van het weekend hebben we door Madrid gedoold om de highlights aan onze gasten te laten zien. En de broertjes zijn zaterdagavond samen naar het Casino geweest, waar ze tot vroeg in de ochtend flink hebben zitten zweten - maar waar vandaan Ramon met bijna € 2000 winst naar huis ging! Dat hebben we zondag met de kinderen in het Parque de Attracíones gevierd en aansluitend een etentje in een hippe tapasbar in het centrum - die uiteindelijk druk bezocht bleek te worden door veel ‘bilcornuiten’.. Hahaha! Ondertussen had Anthe een feestje van een oudklasgenootje die nu op een Spaanse Middelbare School zit. Zij woont in een prachtig pand in de stad met een antieke hal met plavuizen, een mooie houten trap, glas-in-lood ramen en een ouderwetse lift met een koperen hek en openslaande deurtjes. Prachtig! Ramon heeft meteen meegemaakt hoe het is om door de stad te rijden en niet precies te weten welke kant je op moet. De Tom-Tom liet ons telkens weer in de steek...
Toen we dachten dat we écht alles uit dit weekend gehaald hadden wat er in zat, belde zondagmiddag een vriend van ons dat hij kaarten voor Atletico Madrid tegen Sevilla kon kopen. En daar hadden de broertjes wel zin in. Wát een weekend!
donderdag 18 september 2008
Ruudje!
Mijn eerste keer... Mijn eerste ervaring in een voetbalstadion, en wat voor één! Het enorme Santiago Bernabéu-stadion in Madrid. Gisteravond ben ik met Mark en vrienden van ons naar de Champions League wedstrijd van Koninklijk Madrid tegen Bate Borisov geweest. Via verschillende roltrappen kwamen we boven in het stadion terecht en moesten we via een héél steil trappetje in ons vak naar beneden om naar onze stoelen te lopen. We zaten recht boven het doel en de man met de grote trommel zat een vak onder ons. Hoe sfeervol!
Helaas startte de wedstrijd in mineur met een minuut stilte, omdat een paar uur voor de wedstrijd een UEFA-waarnemer plotseling overleden was tijdens een ommetje - vlakbij het stadion. Er speelden dit keer drie Nederlanders mee: Arjen Robben, Rafael van der Vaart en Ruud van Nistelrooij - en later viel Royston Drenthe ook nog in voor de dribbelkoning.
Leuk was het om te zien dat de Madrilenen allemaal zonnepitjes meenamen naar het stadion om op te kauwen en het schilletje uit te spugen. Niet alleen de grond lag helemaal bezaaid met schilletjes, Annemarie ook! Ik had er spijt van dat ik ons verrekijkertje niet mee had genomen om de voetbalvrouwen te spotten, maar Sylvie van der Vaart hebben we tóch gezien.
Toen Ruud van Nistelrooij zijn doelpunt scoorde riep Mark heel hard boven het doel: RUUDJE! RUUDJE! En Ruud keek dus om naar boven, uiteraard wij allemaal zwaaien terwijl we ons afvroegen..zou hij het écht gehoord hebben? Maar na de wedstrijd draaide Ruud zich om naar ons en begon te zwaaien - en wij viertjes zwaaiden uiteraard enthousiast weer terug. Maar als je weet dat er zo’n 80.000 supporters in het stadion passen en vrijwel alle stoelen bezet waren, twijfelden we nog steeds en keken elkaar vragend aan. Overtuigd waren we pas toen Ruud nog één keer opkeek en voor de laatste maal zwaaide...naar ons!
Helaas startte de wedstrijd in mineur met een minuut stilte, omdat een paar uur voor de wedstrijd een UEFA-waarnemer plotseling overleden was tijdens een ommetje - vlakbij het stadion. Er speelden dit keer drie Nederlanders mee: Arjen Robben, Rafael van der Vaart en Ruud van Nistelrooij - en later viel Royston Drenthe ook nog in voor de dribbelkoning.
Leuk was het om te zien dat de Madrilenen allemaal zonnepitjes meenamen naar het stadion om op te kauwen en het schilletje uit te spugen. Niet alleen de grond lag helemaal bezaaid met schilletjes, Annemarie ook! Ik had er spijt van dat ik ons verrekijkertje niet mee had genomen om de voetbalvrouwen te spotten, maar Sylvie van der Vaart hebben we tóch gezien.
Toen Ruud van Nistelrooij zijn doelpunt scoorde riep Mark heel hard boven het doel: RUUDJE! RUUDJE! En Ruud keek dus om naar boven, uiteraard wij allemaal zwaaien terwijl we ons afvroegen..zou hij het écht gehoord hebben? Maar na de wedstrijd draaide Ruud zich om naar ons en begon te zwaaien - en wij viertjes zwaaiden uiteraard enthousiast weer terug. Maar als je weet dat er zo’n 80.000 supporters in het stadion passen en vrijwel alle stoelen bezet waren, twijfelden we nog steeds en keken elkaar vragend aan. Overtuigd waren we pas toen Ruud nog één keer opkeek en voor de laatste maal zwaaide...naar ons!
maandag 15 september 2008
La muralla
De stadsmuur van Ávila is wat de stad zo bijzonder maakt. Ruim 2500 meter lang, ooit gebouwd in de 11e eeuw door moslims en christenen samen. Ávila staat al heel lang op ons lijstje om te bezoeken. De stad ligt op 1117 meter boven zeespiegel. De route er naar toe leidt door het Guadarama-gebergte waarvan het hoogtste punt boven de 1500 meter ligt. De laatste weekends waren weer gevuld met veel verjaardagspartijtjes voor de kinderen, dus hadden we afgelopen zondag gereserveerd voor een leuke dagtrip met ons gezin. In Ávila was het zo’n 10 graden kouder dan in Madrid vanwege haar hoge ligging... Die ligging zorgt voor lange, strenge winters en een korte, koele zomer. We hebben een heel stuk over de muur gewandeld en de Gotische kathedraal bezocht waarvan het oudste deel uit 1160 stamt. Er zijn veel kloosters gelegen binnen en buiten de stadsmuur, maar die hebben we dit keer niet bezocht. Wél hebben we in een stadstuin gelunched en wat door de straten gestruind van deze stad die sinds 1985 op de erfgoedlijst van UNESCO prijkt...
Anthe wilde dit schooljaar graag weer sporten. Helaas geen judo wat ik vorig jaar voor haar - maar uiteindelijk ook voor de hele school - opgezet had. Ze wilde graag een nieuwe sport en haar keuze viel op tennis. Nu we al wat langer in Spanje wonen heeft ze niet meer de zekerheid van Nederlandse kinderen om zich heen nodig, dus togen we naar de dichtstbijzijnde tennisclub in La Moraleja. Anthe mocht meteen van Pedro een proeftest doen om haar niveau te bepalen, maar ze liep op teenslippers! Dus eerst even thuis haar gympen aangetrokken, en met een geleend racket van de club heeft Anthe tien minuten gespeeld met Pedro. Haar eerste keer, dus ze werd ingedeeld als beginner. Zodra hij drie of vier kinderen had zou Pedro ons bellen wanneer de lessen konden starten. Pedro heeft dit weekend gebeld: Anthe start aanstaande donderdag al met haar eerste tennisles. Ze heeft er zin in!
Na iedere schoolvakantie worden ook op onze school in Madrid alle kinderen door een groepje luizenmoeders gecontroleerd op luizen. Na de zomervakantie mocht ik invallen en heb ik in heel wat kinderharen mogen wroeten, maar geen luis of neetjes gezien. Toen onze kinderen ruim anderhalf jaar geleden op deze school kwamen hadden we onze luizencapes van de Montessorischool in Breda meegenomen en dat vond de school zo’n mooi systeem dat nu alle klassen ‘onze’ luizencapes gebruiken! Maar ja, zo’n cape dekt niet alles... Vorige week kregen we een vriendinnetje van Anthe te logeren. De volgende dag belde haar vader met het nieuws dat het meisje luizen had. Groot luizenalarm dus! Eerst onze meisjes, Mark en mezelf gecontroleerd, maar wij waren gelukkig schoon. En toen moest ik uit voorzorg alle dekbedden, hoofdkussens, bankstelkussens, plaids en luchtbed van onze logé luchtdicht gaan verpakken en voor een week opbergen. Daarna de wasmachine gevuld met alle beddengoed en gedragen kleding van die dag. Ik was er een hele avond zoet mee! En we moeten ook nog twee weken lang iedere dag onze haren controleren met de luizenkam...
Bij de Madrileense voetbalclub Real Madrid spelen op het ogenblik vijf Nederlandse spelers. Mark is twee keer naar een wedstrijd van deze club geweest. Zelf houd ik niet van voetbal en kijk er nooit naar op TV, maar onder het mom dat je alles eens moet proberen in je leven, gaan Mark en ik woensdag met vrienden naar het Bernabéu-stadion voor een voetbalwedstrijd van Real Madrid. Dat zal een ervaring worden, haha!
Anthe wilde dit schooljaar graag weer sporten. Helaas geen judo wat ik vorig jaar voor haar - maar uiteindelijk ook voor de hele school - opgezet had. Ze wilde graag een nieuwe sport en haar keuze viel op tennis. Nu we al wat langer in Spanje wonen heeft ze niet meer de zekerheid van Nederlandse kinderen om zich heen nodig, dus togen we naar de dichtstbijzijnde tennisclub in La Moraleja. Anthe mocht meteen van Pedro een proeftest doen om haar niveau te bepalen, maar ze liep op teenslippers! Dus eerst even thuis haar gympen aangetrokken, en met een geleend racket van de club heeft Anthe tien minuten gespeeld met Pedro. Haar eerste keer, dus ze werd ingedeeld als beginner. Zodra hij drie of vier kinderen had zou Pedro ons bellen wanneer de lessen konden starten. Pedro heeft dit weekend gebeld: Anthe start aanstaande donderdag al met haar eerste tennisles. Ze heeft er zin in!
Na iedere schoolvakantie worden ook op onze school in Madrid alle kinderen door een groepje luizenmoeders gecontroleerd op luizen. Na de zomervakantie mocht ik invallen en heb ik in heel wat kinderharen mogen wroeten, maar geen luis of neetjes gezien. Toen onze kinderen ruim anderhalf jaar geleden op deze school kwamen hadden we onze luizencapes van de Montessorischool in Breda meegenomen en dat vond de school zo’n mooi systeem dat nu alle klassen ‘onze’ luizencapes gebruiken! Maar ja, zo’n cape dekt niet alles... Vorige week kregen we een vriendinnetje van Anthe te logeren. De volgende dag belde haar vader met het nieuws dat het meisje luizen had. Groot luizenalarm dus! Eerst onze meisjes, Mark en mezelf gecontroleerd, maar wij waren gelukkig schoon. En toen moest ik uit voorzorg alle dekbedden, hoofdkussens, bankstelkussens, plaids en luchtbed van onze logé luchtdicht gaan verpakken en voor een week opbergen. Daarna de wasmachine gevuld met alle beddengoed en gedragen kleding van die dag. Ik was er een hele avond zoet mee! En we moeten ook nog twee weken lang iedere dag onze haren controleren met de luizenkam...
Bij de Madrileense voetbalclub Real Madrid spelen op het ogenblik vijf Nederlandse spelers. Mark is twee keer naar een wedstrijd van deze club geweest. Zelf houd ik niet van voetbal en kijk er nooit naar op TV, maar onder het mom dat je alles eens moet proberen in je leven, gaan Mark en ik woensdag met vrienden naar het Bernabéu-stadion voor een voetbalwedstrijd van Real Madrid. Dat zal een ervaring worden, haha!
zaterdag 6 september 2008
Vuelta al cole
Terug naar school... Anthe, Inden en Maren hebben hun eerste schoolweek erop zitten. Maandag was er alleen maar een welkomstborrel op het schoolplein om alle nieuwe gezinnen en juffen welkom te heten. En dinsdag was de eerste schooldag. Anthe heeft drie nieuwe jongens in haar klas erbij en Inden een nieuw Nederlands meisje, Bloem. Ze is er blij mee, want ze ging met een groepje Spaans-talige meiden over naar groep 5. Inden’s ene vriendin is namelijk deze zomer naar Australië verhuisd en de andere doet een jaar over. En nu zit Inden dus naast Bloem. En in Maren’s klas zijn uiteraard veel nieuwe 3-jarige peuters, ze vindt het weer leuk op school.
Vannacht heeft het voor het eerst sinds maanden weer eens geregend, het regende zelfs vanmorgen nog zachtjes... Maar vandaag vierden we Inden’s verjaardagspartijtje! Gelukkig was het zonnetje nog sterk, dus zij overwon! In onze straat stond een file: allemaal minivan’s die de weg blokkeerden om kinderen af te zetten bij Inden’s feestje – een goed begin... Inden had een heerlijke verjaardag waarvan het taart eten nog in onze huiskamer plaatsvond, maar het kadootjes uitpakken, kleien, trampoline springen en pizza eten uiteraard buiten plaatsvond. (zie ons fotoalbum) Afsluitend was er een gezellige borrel voor de ouders, en toen zat het er weer op.
Nu alle Nederlandse gezinnen weer terug zijn in Madrid en de mannen weer aan het werk, beginnen de eerste verhuizingen zich alweer aan te melden... Waarvan twee van mijn vriendinnen hier; zij gaan in de Kerstvakantie weer verder verhuizen. Nicole gaat naar Hongkong en Annemarie gaat naar Praag. Ik hoorde het van allebei in de laatste week van de schoolvakantie. Ik vind dit toch écht een nadeel van het expatwereldje; iedereen trekt na verloop van tijd weer verder of gaat terug naar Nederland. Het gebeurt hier continu om je heen, maar als het je vriendinnen betreft dan is het toch vervelend. Túúrlijk beloof je brieven te schrijven, te bellen of te MSNen, maar in de praktijk houdt niet iedereen dat vol. Maar iedere nieuwe vriendschap zou een vriendschap voor eeuwig kunnen betekenen...en bovendien kun je ook genieten van de maanden of jaren die je samen beleeft op een vreemde plek... Gelukkig pakken de kinderen het elke keer weer goed op, kinderen zijn zo flexibel blijkt keer op keer.
Toch voelde de eerste schoolweek nog niet écht. Alle Spaanse scholen zijn nog gesloten, de gezinnen in onze wijk zijn vrijwel allemaal nog op vakantie. En het zwembad is nog iedere dag open. Zwemles, sport en cursussen beginnen pas per oktober. En de eerste dagen op school zijn nog een feestje met een nieuw klaslokaal, nieuwe juf, nieuwe klasgenoten en nieuwe schoolspulletjes. In Maren’s klas houden ze na de lunch een siësta, de rolluiken gaan dicht en de kinderen gaan liggen op matjes. Sommigen kinderen slapen, maar onze Maren niet hoor.... Ze zei afgelopen week dat ze bij de grote kinderen hoort en daarom niet hoefde te slapen!
Voor Anthe ben ik op zoek naar tennisles in de buurt en Anthe en Inden gaan samen op tekenles dit najaar. Voor Anthe heb ik ook een typecursus besteld in Nederland - die door haar lieve tante Debora steeds opgestuurd zal worden naar Madrid. Mijn nieuwe cursus Spaans op de Universidad Popular start per oktober, elke dinsdag en donderdag. En mijn flamencoles en schildercursus beginnen dan ook weer. Deze maand starten we dus langzaam op om in oktober op volle toeren mee te draaien!
Vannacht heeft het voor het eerst sinds maanden weer eens geregend, het regende zelfs vanmorgen nog zachtjes... Maar vandaag vierden we Inden’s verjaardagspartijtje! Gelukkig was het zonnetje nog sterk, dus zij overwon! In onze straat stond een file: allemaal minivan’s die de weg blokkeerden om kinderen af te zetten bij Inden’s feestje – een goed begin... Inden had een heerlijke verjaardag waarvan het taart eten nog in onze huiskamer plaatsvond, maar het kadootjes uitpakken, kleien, trampoline springen en pizza eten uiteraard buiten plaatsvond. (zie ons fotoalbum) Afsluitend was er een gezellige borrel voor de ouders, en toen zat het er weer op.
Nu alle Nederlandse gezinnen weer terug zijn in Madrid en de mannen weer aan het werk, beginnen de eerste verhuizingen zich alweer aan te melden... Waarvan twee van mijn vriendinnen hier; zij gaan in de Kerstvakantie weer verder verhuizen. Nicole gaat naar Hongkong en Annemarie gaat naar Praag. Ik hoorde het van allebei in de laatste week van de schoolvakantie. Ik vind dit toch écht een nadeel van het expatwereldje; iedereen trekt na verloop van tijd weer verder of gaat terug naar Nederland. Het gebeurt hier continu om je heen, maar als het je vriendinnen betreft dan is het toch vervelend. Túúrlijk beloof je brieven te schrijven, te bellen of te MSNen, maar in de praktijk houdt niet iedereen dat vol. Maar iedere nieuwe vriendschap zou een vriendschap voor eeuwig kunnen betekenen...en bovendien kun je ook genieten van de maanden of jaren die je samen beleeft op een vreemde plek... Gelukkig pakken de kinderen het elke keer weer goed op, kinderen zijn zo flexibel blijkt keer op keer.
Toch voelde de eerste schoolweek nog niet écht. Alle Spaanse scholen zijn nog gesloten, de gezinnen in onze wijk zijn vrijwel allemaal nog op vakantie. En het zwembad is nog iedere dag open. Zwemles, sport en cursussen beginnen pas per oktober. En de eerste dagen op school zijn nog een feestje met een nieuw klaslokaal, nieuwe juf, nieuwe klasgenoten en nieuwe schoolspulletjes. In Maren’s klas houden ze na de lunch een siësta, de rolluiken gaan dicht en de kinderen gaan liggen op matjes. Sommigen kinderen slapen, maar onze Maren niet hoor.... Ze zei afgelopen week dat ze bij de grote kinderen hoort en daarom niet hoefde te slapen!
Voor Anthe ben ik op zoek naar tennisles in de buurt en Anthe en Inden gaan samen op tekenles dit najaar. Voor Anthe heb ik ook een typecursus besteld in Nederland - die door haar lieve tante Debora steeds opgestuurd zal worden naar Madrid. Mijn nieuwe cursus Spaans op de Universidad Popular start per oktober, elke dinsdag en donderdag. En mijn flamencoles en schildercursus beginnen dan ook weer. Deze maand starten we dus langzaam op om in oktober op volle toeren mee te draaien!
Abonneren op:
Posts (Atom)
