Tsukuba mountain near our place

KENNISMAKEN
‘Zoals een enkele druppel pas de oceaan wordt in samensmelting, zo vindt de mens zijn ware kracht in verbondenheid met anderen.’

- Zen wijsheid

We hebben een huis in Japan! Mijn lief woont er nu sinds een paar dagen. Onze negenendertig verhuisdozen kwamen zaterdagochtend aan uit Nederland. Onze fijne spulletjes van thuis waren met het vliegtuig meegegaan. Normaliter gaat onze inboedel overzee wanneer we internationaal verhuizen. Alhoewel naar Spanje en Alabama de spullen in een grote verhuiswagen gingen. Zelfs onze auto ging toen in een truck van Massachusetts naar Alabama! Ons eigen huis in Breda lieten we altijd leeg achter voor nieuwe huurders. Deze keer zijn er geen huurders. Ons huis blijft ingericht achter voor onze dochters en voor mij. Ik zal er deze zomer wonen en vervolgens telkens na twee maanden terugkomen voor de meiden, voor mijn medische controles en follow-up, en voor de poezen die dan tijdelijk terug naar Breda kunnen. Nu hebben we dus een typisch modern Japans appartement in een hoge torenflat. Ik heb grotendeels zelf de keuzes voor de inrichting gemaakt. Mijn lief heeft alles steeds opgehaald met de metro, lopend, met zijn huurautootje of met een geleende stationwagon van de zaak. Een heel gedoe soms vanwege de communicatie over Facebook die ik van jongste dochter gekaapt had. Wanneer de verkoper te laat op de afgesproken plek was moest ik een berichtje sturen via Facebook. Mijn lief stond ergens te wachten, maar ik leefde zeven uur vroeger! Later leerden we dat het handiger was dat mijn lief telefoonnummers uitwisselde met de verkopers. Wat we helemaal nieuw hebben gekocht is ons bed en alles wat erbij hoort zoals matrassen, topper, beddengoed en kussens. Ook de handdoeken zijn nieuw. Verder is alles tweedehands gekocht en daar ben ik eigenlijk heel trots op. Alles is hip, leuk en natuurlijk schoon en netjes. Ik had alle tijd om goed te pluizen en zoeken op marktplaats via Facebook. In Japan is recycling immens populair! Ook doordat er veel regels zijn en het veel geld kost om iets door grofvuil op te laten halen. Dan kun je het beter gratis weg geven of voor een prikkie te koop zetten. Eerst keek ik steeds in de stad waar wij wonen, maar ik keek ook steeds vaker in Tokio op marktplaats. Daar zijn moderne woonwinkels in de stad en ik zie gewoon dat de meubels hipper zijn. Leukere lampen en leukere zitmeubels. Zo heb ik een dame uit Parijs ontmoet, een kosmopoliet die na haar studie voor heel lang naar China verhuisde en daarna naar Japan. Ze heeft een galerie en laat jonge kunstenaars exposeren, ze reist beurzen af over de hele wereld. Ze is onlangs van Kyoto waar ze een hele woning had naar een appartement in Tokio verhuisd. Bij haar vriend ingetrokken en ze moet eigenlijk haar hele interieur kwijt. Ze heeft mijn smaak. Haar post met haar zachte, grijze sofa te koop viel me meteen op en we raakten aan de praat. Twee Europese vrouwen over ons zigeunerleven. Ons thuis in Europa. Over inrichting en wat we mooi vinden. Zij legde dingen uit over het Japanse leven, want ze woont er al heel veel jaren. Ik klaagde over de dure vliegtickets en zij gaf tips over een goede overstap en veel geld besparen. Zij vroeg mij wat ik nog nodig had, zij ruimde thuis op en zette alles voor mij op de foto. Ik heb voor een paar honderd euro een flinke uitzet gekocht qua keukengerei en servies, lamp, spiegels, keukenkasten, vuilnisbakjes, een mooie sofa, plantenpotten en zelfs een grote plant! Een broodtoaster, strijktafel, rijstkoker, stofzuiger en Marie Kondo boxen voor kleding. Onze twee walkin-closets hebben niet veel planken voornamelijk stangen voor hangers. Mijn lief heeft zondagochtend voordat het echt zinderend heet werd in Tokio de geleende stationwagon volgestouwd samen met Aurelié. Ik ga met haar in september een kop thee drinken in de Japanse hoofdstad. Zij woont vlakbij Shibuya crossing, in het échte centrum. Mijn allereerste kennis. Mijn lief haalde eerder voor mij een IKEA bureau en een extra logeerbed op. Bij een aardige Canadees, Larry die al tientallen jaren in Tsukuba woont met zijn Japanse vrouw. De mannen bleken in dezelfde sportschool te trainen. Ook zij gaan een keertje afspreken. Zó leuk om kennissen op te doen. Verbinding via een online marktplaats. Volgens Aurelié een typisch Japans cultuurdingetje!

Ik miste de verbinding met het hospice. Ik was inmiddels al zes weken thuis. Waarvan drie alleen in huis. Tijdens mijn laatste controle vroeg ik aan de arts of ik alweer terug kon naar mijn werk. De vrouwelijke arts zei dat het pas kon wanneer mijn wond geheeld is… Dat is nog steeds niet het geval, en wie weet hoe lang dat nog gaat duren? De mannelijke arts zei dat ik boventallig kan starten met werken, dan kan ik naar huis als het tóch niet blijkt te gaan. Dat heb ik besproken met mijn coördinator en afgelopen zaterdag was het zover. Een lieve collega viel voor mij in, en ikzelf kwam ook werken. Drie vrijwilligers en twee verpleegkundigen, dat was een fullhouse. We hadden één van de zes kamers net leeg en één van de bewoners was de dag ervoor in sedatie gaan. De andere vier waren bedlegerig en slaperig. We hadden bij de overdracht in ons kantoor, om half negen in de ochtend, alle tijd van de wereld. Heel fijn, omdat ik lang niet geweest was. Ik gebruikte deze aangeboden mogelijkheid om mijn verhaal van de afgelopen bijna vier jaar openhartig met ze te delen. Dat was bijzonder. Buiten mijn coördinator en wat dichtbij collegaatjes kende de rest van het team mijn complete verhaal amper. Op zaterdag krijgen we altijd veel brood als donatie van een goede bakker, vaak met een taart erbij. Ik heb op m’n gemakkie al het brood verdeeld. We hebben nóg een keer uitgebreid koffie gedronken in de eetkeuken. Toen heb ik een bewoner lekker verzorgd, verfrist en gerustgesteld voordat haar dochter op bezoek kwam. Ineens zat ik er doorheen. Zoveel sociale interacties, zoveel traplopen. Ik ging een uur voor einde van de dienst naar huis. Voordat ik naar mijn fiets liep nam ik afscheid van de lieve bewoonster in sedatie. Ik kende haar al een jaar voor haar komst in het hospice vanwege het andere vrijwilligerswerk dat ik doe. Wij hadden zoveel plezier samen gehad. Ik vond haar altijd een zeer inspirerende vrouw. Tot in het hospice heeft ze mensen geïnspireerd met haar positiviteit en dankbaarheid. Ik heb haar zachtjes bedankt daarvoor, ook haar dochter gesproken. Daarna ging ik weg. Dat kon.