At Schiphol last week: a cuddle as say goodbye gift

DANSEN MET HET LEVEN
‘Everywhere you go that’s where I follow

Nobody’s promised tomorrow’

- Bruno Mars

Tranen met tuiten, kleine bescheiden waterlanders, een weggepinkte traan of gewoon waterige ogen wisselden zich af. Iets kleins als een aanraking, een blik of een opmerking kon al een trigger zijn. Op Schiphol is het sowieso een komen en gaan van reizigers die elkaar welkom heten of juist afscheid nemen. Emoties en sentimenten hangen in de lucht. In ons geval een bewogen afscheid voor een zomer lang. Mijn lief was vanaf eind april, toen we samen naar Japan vlogen, eigenlijk vrij geweest. Altijd aan mijn zijde. Het jaar daarvoor was hij altijd doordeweeks in Duitsland en zagen we elkaar stukken minder. Nu leefden we al zes weken he-le-maal samen. Zes weken waarin we leefden in een bubbel, in afwachting van de verblijfsvergunning voor mijn lief. De eerste twee weken in Azië en daarna lekker thuis. We gingen tegelijk slapen ‘hoe laat zal ik de wekker zetten?’, stonden samen op, brachten de dag door met voornamelijk voorbereidingen voor de emigratie, aten in de avond samen wat mijn lief gekookt had en keken daarna samen vaak afleveringen van Ik vertrek of Het roer om. Zo heerlijk kneuterig, wij genoten. Een positieve impuls. Tijdens die weken kwam ook mijn operatie op de proppen waarbij we hoopten dat mijn lief nog lang genoeg in Nederland zou zijn om mij te helpen bij mijn herstel. Wij hoopten die hele periode steeds op uitstel van het proces van de vergunningsaanvraag. Alles gebeurde zoals wij het wensten. We hadden het steeds gezelliger samen, groeiden meer naar elkaar door het uitzicht op ons avontuur in Japan. Een twee-eenheid. We dromen van kampeerweekendjes in Japan, zochten onze oude tent op in de garage die we voor proef hadden opgezet in de achtertuin. De bijbehorende kampeerspullen haalden we uit onze antieke hippiebus. Ik had online een lijst gevonden met maar liefst duizend gave campings in Japan. We dromen ook van een heel fijn, licht ingericht appartementje met een groot zonnig balkon. We fantaseren over de indeling van de huiskamer, zijkamer en de slaapkamer. Welke spulletjes van thuis zullen we meenemen? Houten krukjes van thuis, nieuw aangeschaft lichtgekleurd beddengoed, nieuwe linnen gordijnen en een nieuwe set badhanddoeken. Ik restaureerde de tachtig jaar oude Japanse lakkist van mijn tante waar we beiden heel blij van werden! Ons huisje in Azië wordt heel licht en natuurlijk ingericht. We kijken er naar uit om er grotendeels van de tijd samen te wonen. De weekends buiten de deur door te brengen en tot rust te komen in ons nestje. Ik heb inmiddels een internationale yogaschool gevonden, mijn lief een dojo vlakbij de internationale universiteit. Door samen plannetjes te smeden krijgen we er steeds meer zin in. Dit zal een geweldig avontuur van drie jaar worden. Dansen met het leven. We willen veel leren daar en ons verdiepen in Japanse cultuur en geschiedenis.  We voelen ons steeds meer maatjes, avonturiers, vrijbuiters! Zo dankbaar dat deze kans ons gegund is op het eind van zijn carrière. Het Franse bedrijf waar hij al meer dan dertig jaar trouw aan is heeft altijd goed voor ons gezorgd. Ook nu heeft het ons niet in de steek gelaten. Mede door dit groeiende, gedeelde geluksgevoel viel het afscheid voor een lange, gescheiden zomer ons zwaar. Een paar dagen voor zijn vertrek hoorden we dat het weggenomen weefsel van mijn tong schoon was. Wie had gedacht dat wij dit goede nieuws nog sámen zouden kunnen vieren? Door de pijn en het langzame herstel van mijn tong (vanwege bestralingen en chemokuren) voel ik me soms kwetsbaar en broos. Voor mijn lief niet makkelijk om me zo achter te laten, maar ook dit gaat goed komen. Ik ga goed voor mezelf zorgen! 

Een heuse hittegolf. Heel veel dagen achter elkaar. Dan vind ik het iets te tropisch om in de achtertuin te lezen. Het is zelfs zó heet dat wij na de eerste koele uurtjes in de ochtend alle ramen sluiten in huis, de gordijnen sluiten en waar we rolluiken hebben sluiten we die. Ons huis draagt de naam ‘De kluis’ maar met dit absurd hete weer is ons huis ook écht een kluis. De muur op het zonnige zuiden heeft alle rolluiken gesloten. Er sluit een doek automatisch over de lichtstraat in de achterkamer. Het huis wordt donker en koel gehouden. Mede door de schaduw van de grote beukenboom voor ons huis. Ikzelf was zaterdag en zondag naar het strand in Dishoek gevlucht. De eerste dag samen met middelste dochter, jongste moest werken. Het was er tien graden koeler dan in de stad met een heerlijke zeebries. We hadden twee stoeltjes en een parasol mee. Een koeltasje gevuld met een glas vla, een fles proteïnedrank en een bakje met stukjes meloen bijna het enige fruit dat niet prikt in de wond op mijn tong. Onderweg at ik een beker met warme havermout leeg voor lunch. Het klinkt heel saai maar dit is wat ik eet gedurende de dag, en of ik dat nu thuis doe of op het strand maakt niks uit. Ik had ook mijn pijnstillers mee in een pillenbakje en voor inname een alarm op m’n mobiel ingesteld elke paar uur. Op de terugweg bestelden we traditioneel een bolletje ijs bij de ijssalon onderaan de duinen. De dag erop ging ik in m’n uppie terug. Ik had de lease-auto nog een weekje en de strandtassen met badlakens en parasol stonden er tenslotte nog. Easy peasy. Ik had mijn luisterboek mee en een tijdschrift. Helaas vloog de parasol eind van de ochtend de lucht in door de zeewind en knapte de stang in tweeën waardoor ik ‘m meteen kon weggooien, onbruikbaar. Ik ging een keer in zee dippen om af te koelen, ik heb een paar keer gedoucht op het strand en me nog maar een keer extra ingesmeerd tegen zonnebrand. Alhoewel je rug zelf insmeren best een dingetje is… Zonder parasol was het eigenlijk prima te doen. Ik belde er met mijn lief, bestelde wat gebruikte spullen voor ons appartement in Tsukuba op Facebook. Ik zit in een geweldige groep van expats die nu einde van het schooljaar heel veel van hun huisraad wegdoen vanwege hun remigratie. Ik heb een fiets gevonden voor mijn lief die hij volgende week ophaalt, en een houten ladekastje die hij volgende maand met onze auto mag ophalen. Ik heb een optie op een wasmachine, koelkast en een fiets voor mij waar mijn lief morgenavond gaat kijken. Zo zijn we goed bezig voor het milieu, want over drie jaar doen wij ook deze inboedel weer voor een prikkie weg. Een relaxte, en goed bestede dag op het strand.