Towerbridge | Londen

LIVING ON A PRAYER
‘We’ve gotta hold on to what we’ve got 

It doesn’t make a difference if we make it or not 

 We got each other, and that’s a lot for love 

We’ll give it a shot Livin’ on a prayer 

Take my hand, we’ll make it, I swear’

- Bon Jovi 

 Mijn yogajuf sprak er tijdens de laatste yogales veel over. Woorden als courage, durf en moed. Deze vaardigheden haal je uit jezelf. Laat je niet leiden door wat anderen van je denken of vinden. Ga uit van jezelf, van je eigen moed. Ik vertaalde het natuurlijk naar de grote stap die ik maak door morgen naar Japan te verhuizen. Zonder de kinderen en zonder onze drie poezen. Ik vind het een heel grote stap, maar ik máák die stap. Samen met mijn lief. Hij had weinig keus, deze stap is de beste keuze voor hem. Op het eind van zijn carrière zo’n kans om naar het buitenland te gaan voor drie jaar, daar zijn wij heel dankbaar voor. Het had voor hem ook niet op een beter tijdstip kunnen zijn. Een nieuwe start op een leuke functie binnen het bedrijf waar hij al meer dan dertig jaar voor werkt. Wij hebben heel fijn op drie continenten gewoond, maar Azië zat daar nog niet bij. Dit wordt de vierde van de zeven. Het is helemaal compleet nieuw. Nieuwe taal, nieuwe cultuur en voor het eerst zonder onze drie dochters. Ik ben ervan overtuigd dat ik daar veel ga leren. Mijn yogajuf sprak tijdens de les ook steeds over confidence. Niet in de zin dat je wéét hoe het gaat verlopen of dat je weet dat dit avontuur goed afloopt, nee in de zin van dat je zoveel vertrouwen in jezelf hebt dat je weet dat je dit kán. Ik heb mijn angst in toom, mijn zin in avontuur en nieuwsgierigheid overheersen. Ik heb vertrouwen in mezelf. Zoveel buitenlandse verhuizingen meegemaakt. Er zullen vast pittige tijden komen. Ik ga dit doen. Samen met mijn lief. We’ll give it a shot. Samen met onze drie volwassen dochters op afstand. Ik heb er nu zelfs zin in. Laat het morgen maar gebeuren. Ik ben er wel aan toe. 

 Bijna een jaar geleden. Een nieuwe baan was helemaal niet een onderwerp in ons leven, kwam het nieuws naar buiten dat Bon Jovi de Forever tour ging doen. Bon Jovi speelt een grote rol in het muziekleven van mijn lief en mij. We praten over de jaren tachtig. Hun eerste hit was in 1984. Vijftien jaar oud, middelbare school, eerste verliefdheden, eerste stapjes in het uitgaansleven. Daarna volgden vele hits waaronder hun superhit in 1986 ‘You give love a bad name’. Een jaar later kregen wij verkering. Onze dochters zijn thuis opgegroeid met muziek van Bon Jovi uit onze CDspeler thuis én in de auto. Hoe leuk dat we tickets hadden bemachtigd voor ons vier van één van hun drie concerten in Londen! In het grote Wembley stadion. Niet wetende dat dit zonnige weekend in een geweldig sfeervol Airbnb in de Londense wijk Notting Hill tegelijkertijd ons afscheidsweekend zou zijn... We lunchten daar op zaterdag op een terras, slenterden over een vintage market, pakten de tube naar de Victoriaanse Towerbridge over de Thames waar we rondhingen en buiten heerlijk aten bij een Libanees restaurantje. Eerst vooraf een potje kaarten natuurlijk zoals we altijd doen in restaurants. Living on a prayer. Genieten van elkaars gezelschap. De middag voor het vroege concert brachten we door in de gezellige, statige straten van Notting Hill. Na van scones met jam en clotted cream genoten te hebben bij een leuk bakkertje bezochten we het bekende British museum. Zoveel historische spullen uit andere landen dan Engeland stonden daar tentoongesteld. Ik liep daar met een dubbel gevoel. Dertig jaar geleden liep ik met mijn lief, tijdens onze huwelijksreis, langs leeggeroofde graven in Egypte. Nu zagen we die gestolen mummies en sacrofagen liggen, in het museum in Londen. Zo ook beelden uit Mexico die mijn inziens in Mexico horen te liggen. Of historische pronkstukken uit Griekenland. Het voelde als roofkunst uit de koloniale tijd. We aten daarna lekker noodles op het terrasje van een klein Chinees restaurantje voordat we richting het stadion gingen. Het voorprogramma van James Bay was leuk, hij heeft inmiddels wat hits. Het was de eerste keer voor ons dat we Bon Jovi live zagen optreden. Wàt een band, wat een kracht en energie! De eerste keer in Wembley stadion. Nog nooit met zóveel mensen van een concert genoten. Jon klonk hoorbaar anders na zijn stembandoperatie. Echter zijn dankbaarheid en mooie woorden maakten voor mijnalles goed. Een ontroerende comeback. Zijn onhandige dansjes vol passie deden mij doen lachen. Zijn grote hits waren mooi bewerkt en lang uitgerekt. We hadden écht genoten, veel gezongen, gejoeld en gedanst. Fantastische stadionsfeer! Nog drie steengoeie toegifts cadeau gekregen waaronder het gevoelige ‘Always’. Met tachtigduizend fans liepen we vervolgens verzadigd het stadion uit. De stroom mensen naar het metrostation werd gereguleerd en tijdens het wachten zongen we dan met z’n allen één van de songs van Bon Jovi. Hoe bijzonder zo eensgezind. Op veel manieren een onvergetelijke avond. Helaas namen we na zo’n prachtig warm weekend afscheid van onze jongste op het NS station van Eindhoven. Thuis van onze middelste. Vanmiddag worden we al naar Hoofddorp gebracht. Morgenochtend vroeg naar Schiphol gebracht, het OV staakt landelijk. Wij laten ons niet kisten. We got each other.