 |
| At a sunny canal in Utrecht! |
‘All human beings have three lives: public, private, and secret.’
Ik word wakker in het studentenhuis. Zoals alle dagen tijdens de hittegolf, veel te vroeg… Ik twijfel steeds of dat ook komt omdat ik er steeds aan denk hoe laat het in Japan is. Wanneer ik wakker word reken ik eerst uit hoe laat mijn lief leeft. Of we even kunnen bellen, of hij lunchpauze heeft op zijn werk? Eigenlijk ben ik al met één been in Japan… Naast me in haar tweepersoonsbed ligt onze jongste dochter nog helemaal in coma. Het is vannacht gelukkig afgekoeld op haar kamer. Ik hoor achter het huis veel bouwgeluiden, er wordt niet ver een torenhoge flat gebouwd. Ik hoor voor het huis ook zware vrachtwagens met zand achteruit manoeuvreren in de straat. Er worden grote betonnen pijpleidingen vervangen. Andere geluiden dan thuis met bijna absolute stilte bij het ontwaken wanneer je alle vogelgetjilp weg zou denken. Mijn lief probeert te bellen, maar ik kan nu niet praten. Ik scroll wat op mijn telefoon. Ik denk aan gisteren. Ik was hierheen gereden. Omleiding omdat de A27 afgesloten was. In mijn piepkleine stadsautootje zonder airco stilstaan in de file. Voor een dag lekker winkelen met dochter in Utrecht. Ik was op een missie. Ik was namelijk toevallig op YouTube tegengekomen dat een zichtbaar decolleté absoluut not done is in Japan. Ik twijfelde daaraan dus verifieerde dit feitje bij Aurelié die al bijna tien jaar in Japan woont. ‘No decollete!!! Never in Japan!!’ reageerde ze bijna geschokt op mijn vraag. Een zichtbaar decolleté is sociaal zeer ongebruikelijk. Het is niet direct strafbaar of verboden, maar een grote faux pas en zeer ongepast. Zelfs een subtiel decolleté zorgt voor verbaasde blikken. Ik ging in gedachten even door mijn zomergarderobe. Al mijn zomertops hebben een laag decolleté of spaghettibandjes… In Nederland geen enkel probleem. Ik zal wat hoger gesloten t-shirts en hemdjes moeten kopen. In ingetogen kleuren en minimalistisch. In de zomeruitverkoop natuurlijk. Het was er gisteren bijna veertig graden en vochtige lucht, vertelde mijn lief. Met dat in gedachten zijn wij gaan shoppen. Bij Mango slaagden we beiden. Gevolgd door tosti’s en ijskoude tropische limonade als lunch. Op naar de Bijenkorf waar ze in Nederland nog Benetton kleding verkopen. Wederom voor een blouse en T-shirtje hoog aan bij de kraag gesloten, geslaagd. Een ijsje voor mij en kaasbroodje voor ons kind beneden aan de gracht als beloning verorberd. Bij Sissy Boy slaag ik altijd, gisteren niet. We wilden beiden nog even bij Hunkemöller naar binnen. Het was bijna sluitingstijd en rustig in de winkel, ik waagde het erop een medewerkster te vragen mijn maat op te nemen. Ik schrok van de nieuwe opgemeten maat, maar wat paste het mooi! Ik besloot meteen drie BH’s mee te nemen. Zo blij met goed passend ondergoed! Bij de HEMA subiet gekeken voor een nieuwe bikinitop in de juiste maat, ook geslaagd. We aten friet en een kapsalon als afsluiting van deze shopping spree, een verkoelende milkshake erbij. Dochter wilde nog één keer voor een leuke afgeprijsde zomerblouse een hippe kledingwinkel in en slaagde goed. Helemaal verzadigd, oververhit, dorstig en moe pakten we de tram terug naar het studentenhuis.
Ik zie onze twee dochters bij mij thuis helemaal gebogen over mijn mobieltje hangen. Ze lachen en kijken enthousiast steeds meer filmpjes terug in de tijd. We hebben namelijk sinds kort een Ring deurbel. Een enorme stap voor mij, want ik ben al decennia lang blij met onze deurklopper. Ooit gekregen van de vorige bewoonster, want na de verkoop van haar huis verlangde ze ineens heel erg naar haar oude deurklopper. Uit Maastricht kwam die waar ze was opgegroeid. Destijds hing die deurklopper aan hun familiehuis. Sentiment. Of ze hem mocht omruilen voor een andere vrijwel dezelfde koperen die wij dan van haar kregen. Natuurlijk deden we dat. Ook de koperen windwijzer op het dak gaven we haar mee. Herinneringen van thuis. Dierbare gevoelens van haar Maastricht waar ze advocaat was geworden, iets met patenten. Met strafrechtadvocaat Max Moskowitz studeerde ze af en ze onderhielden nauw contact. Brievenschrijvers waren ze. Haar deurklopper pronkt nog steeds aan onze voordeur, maar iedereen gebruikt nu de veilige deurbel met camera. Zo'n deurbel geeft je direct zicht op wie aanbelt, waar je ook bent. Dus ook in Japan. Met een digitale deurbel ontvang je meldingen op je mobieltje en kijk je live mee wanneer er beweging is. Dankzij de ingebouwde intercom van de deurbel praat je eenvoudig terug met bezoekers of bezorgers. Alles wordt opgeslagen en kan terug gekeken worden op de mobieltjes van mijn lief en mij. Wij als gezin en de vaste mensen die aan de deur komen zijn inmiddels geïdentificeerd. Wij komen met onze naam in beeld. Het valt de kinderen op dat ik heel vaak door de deur loop om vuil weg te gooien, te vegen, te sproeien of om met mijn gieter langs de plantenpotten te lopen. Ze zien me op de fiets stappen en ze horen me zelfs een keer in mezelf praten. ‘Fuck, de autosleutel ligt nog binnen’ mompel ik terwijl ik mijn sleutel weer in het slot steek. Vanmorgen was ik in beeld in mijn hardloopkleding. Voor het eerst sinds mijn operatie, zeven weken geleden. Ik wilde een klein loopje van drie kilometer doen om te proberen. Het was mooi fris weer en ik had die nacht goed geslapen. Middelste dochter ging mee. Het werd een rondje van vier kilometer. Het ging goed, ik was niet moe. Ik voelde me prima, lekker zelfs. Ik had weer eens wat aan mijn conditie gedaan. Veel te lang geleden. Ook het rekken en stretchen na het hardlopen werd vast gelegd. Big brother is watching me. Ik zou zo’n bel nooit aangeschaft hebben als we niet naar Japan zouden verhuizen. Veiligheid. Dikke kans dat ik alles weer laat weghalen zodra we weer terug in Breda wonen. Nu blijkt dat alle huizen om ons heen flinke beveiliging hebben. Je wilt nooit de zwakste schakel zijn. Dus ook bij ons hangen nu camera’s. Dit is de nieuwe wereld. Onze meiden vinden het nu nog geweldig dat ze in de voortuin bespied worden en vooral dat ze het terug kunnen kijken. Het komt er eigenlijk op neer dat ik me in mijn eigen voortuin maar beter niet kan misdragen. De nieuwe digitale wereld.
