 |
| My love and I | about 7 years ago... |
't Liefste loop ik alleen, niemand om me heen in mezelf te dromen.’
Ineens is er ruimte in mijn hoofd ontstaan voor de operatie die ik deze week ga ondervinden. In april had ik al besloten mee te gaan in het voorstel van mijn twee oncologisch chirurgen om mijn tong opnieuw te laten opereren. Sinds de grote operatie van tien uur lang, nu drieënhalf jaar geleden inmiddels, is mijn gereviseerde en mooi opgelapte tong iets te breed en vaak iets verdikt aan één kant. Dat mijn tong de ene dag dikker is dan de andere dag heeft met oedeem te maken dat weer een gevolg is van stress en vermoeidheid. Ik heb dat zelf niet in de hand. Toen eenmaal bekend werd dat het ‘eelt’ dat aan de aangedane zijkant van mijn tong ontstond - door het slijten van mijn tong langs de kiezenrij - een belemmering ging worden voor mijn controles moest ik nog steeds even nadenken. Ik had zó geen zin in weer een operatie in mijn mond, weer slapen op de afdeling oncologie in het Erasmus ziekenhuis, weer een narcose en weer veel pijn en gebruik van morfine. Ik zag de noodzaak er niet meteen van in. Nu weet ik dat ik helemaal niks aan de controles heb als de artsen niet kunnen zien of het er gezond of ongezond uitziet. Eén van mijn twee artsen heeft de ‘eelt’ langs de zijkant van mijn tong het elfenbankje genoemd. Dat elfenbankje wordt over een paar dagen verwijderd. Mijn tong wordt wat smaller en slanker en dan ziet het er weer rustig en glad uit. Toen ik in april instemde met de operatie begon het afwachten. Wachten op een datum voor de operatie. Leven in afwachting van beslissingen kan mentaal uitputtend zijn. Wij wachten niet alleen op de operatiedatum maar ook op de beslissing van de huiseigenaar in Japan of hij zijn appartement aan ons, niet Japans sprekende mensen, wil verhuren. Wij wachten op de verblijfsvergunning van mijn lief zodat hij naar Japan kan verhuizen. Wij wachten ook op de beslissing waar hij zal werken als hij onverhoopt niet per juni in Japan kan starten. Wij wachten ook op antwoord of we internationaal voor zorg verzekerd zijn per juni. Wanneer komt het verhuisbedrijf onze spullen voor Japan inpakken? Kan mijn lief begin september mee naar ons geboekte concert in het Wembley stadion in Londen? Dit niet-weten kan leiden tot een verlammend gevoel van machteloosheid. Ik merk dat ik daar gelukkig grotendeels ongevoelig voor ben. Ik kan met meditatie, rust en mijn yogalessen aardig in het nu leven. Het is zoals het is. Als het gevoel me toch bespringt weet ik dat het volkomen normaal is dat wij ons in deze situatie soms machteloos of gefrustreerd voelen. Ik probeer de frustratie niet krampachtig weg te duwen. Ik merk ze op en realiseer me dat dit een logische reactie is op de situatie. Het is goed zoals het is. Wij zijn goed zoals we zijn. Zolang we niets weten zullen we meebewegen met de flow met wat we mondjesmaat wél krijgen te horen. De sleutel is denk ik om m’n focus te verleggen van hetgeen dat buiten mijn controle ligt, naar de dingen waar ik wél de regie over hebt. En zo was er door de opkomende verhuizing dus al een hele maand totaal geen focus op mijn operatie. Na de tijd dat we in Japan en Singapore verbleven leefde ik in een soort tussentijd, of vacuüm, waarin ik gewoon door leefde en door plande in mijn agenda alsof er niks stond te gebeuren. Mijn werk en mijn sociale leven vulden mijn dagen. Focus op de dingen waar ik wel regie over heb. Met die gedachte heb ik stapels leesboeken ingekocht op de rommelmarkt, stapels handdoeken en beddengoed bij Albert Heijn, een voorraad pure chocolade in de aanbieding en een pastamachine op marktplaats. Alles voor Japan. Dáár heb ik controle over! Na een bepaalde datum pakten we de telefoon om zelf om een update te vragen, mensen aan te sporen. Leven in afwachting van beslissingen van anderen – of het nu gaat om een vergunning, een baan of een medische uitslag – kost enorm veel energie. Het zorgt voor onzekerheid en een gevoel van onvermogen. Dit is onze vijfde internationale verhuizing en zó traag heb ik het nog nooit meegemaakt. De laatste dagen vallen er ineens beslissingen. Mijn lief is per juni internationaal verzekerd, ik pas in september wanneer ik vertrek. We weten welk verhuisbedrijf komt inpakken binnenkort en dat alles met luchtvracht gaat. We hebben een online bezichtiging van ons gewenste appartement overmorgen in onze agenda staan. Én we hebben ein-de-lijk een datum voor de operatie. Na dat telefoontje van het ziekenhuis en het delen met mijn omgeving kwam er in mijn hoofd pas ruimte voor wat de operatie eigenlijk voor mij inhoudt. Namelijk een volledige narcose en dus een infuus in mijn arm dat altijd moeilijk aan te brengen is, veel wondpijn erna en dus amper kunnen eten. Nauwelijks kunnen praten in het begin… Wachten op uitslag van het opgestuurde weefsel naar de patholoog. Daar kwamen de emoties naar boven, en die mogen er ook zijn, er is ruimte voor.
Voorlopig de laatste keer dat ik mee ga als gastvrouw voor stichting Vierhetleven, en zo voelde het ook precies. Het theaterseizoen loopt op z’n eind en ik ga een aantal weken herstellen van de operatie. We eindigen met de stichting elk jaar het seizoen met een ongedwongen optreden in een schattig dorpshuis in Zeeland, op de grens met Brabant. Helemaal afgehuurd voor deelnemers uit de regio Zeeland én West-Brabant. Op deze tropische dag trad Dennis Alberti, kleinzoon van Willy Alberti, op met ’100 jaar Alberti’ waarbij hij alle hits van zijn opa en tante Willeke zong. Het was een geluk dat we op tijd bij het theatertje waren. Ik had de verkeerde vertrektijd in mijn hoofd geprent op zaterdagmiddag. Eén van de deelnemers belde mij op waar ik bleef. Ik sprong in de auto en haalde veel van mijn verloren tijd, zo’n twintig minuten, weer in. Ik plan gelukkig altijd heel ruim dus we konden vooraf lekker rustig nog een kop koffie drinken, een gevulde koek erbij, en op ons gemak plaats nemen in de zaal. Na de show was er een borrel georganiseerd. Mijn drie dames hadden genoten van de show en van het leuke onderlinge contact in de auto en tijdens de borrel. Het is zulk betekenisvol werk om eenzame ouderen zo’n gezellig dagje uit aan te bieden. Dankbaarheid is groot aan beiden zijden. Tijdens de weken dat ik terug in Nederland zal zijn zal ik graag blijven werken als gastvrouw.
