Youngest and I starting a meal together | Utrecht

UTRECHT
‘We must love our adult children enough to let them go. This is what tough love is. We must hope that their future, as well as ours, can be filled with positive changes and abundant love.’

- Allison Bottke

Op een houten bankje samen in een gezellig vooroorlogs buurtje in het centrum van de stad Utrecht. Stadse kinderen spelen buiten, voetballen en steppen over straat. Tegenover ons ligt een yogaschool. Het is er een komen en gaan van yogi die voornamelijk op de fiets komen. Hippe mannen en vrouwen met een yogamat op hun rug. Op deze vroege lente-avond zitten jongste dochter en ik buiten op een terrasje te wachten op onze kaasfondue. Nog een verjaardagscadeau van haar aan mij. We hebben allebei een glas met een heerlijke limonade met een takje munt en een citroentje voor ons staan. We genieten van de gezellige omgeving van moeders die hun kind ophalen van het pleintje om thuis aan tafel te gaan. Meerdere huiskatten zwerven hier over straat. Zeer weinig auto’s maar des te meer fietsers en voetgangers. Wij kletsen, de serveerster brengt ons potjes met hete kaasfondue, stokbrood en gesneden groenten. Ik denk dat karton morgen opgehaald wordt in deze buurt, ik zie meerdere bewoners met karton in hun armen voorbij lopen. In het benedenhuis voor ons, met ouderwetse vitrages, zien we een mantelverzorger vertrekken die de huissleutel buiten in ‘n bakje aan de muur met een code legt en op de fiets stapt. Het Nederlandse, typische en gewoonlijke dagelijkse leven in een eigentijdse stad. Dochter en ik genieten van de omgeving, van het eten en van onze ongestoorde gesprekken. Moeder en kind. Wij maken deel uit van de vrouwenlijn. Door onze bloedband zijn we verbonden met elkaar. Ik herken mijn jonge zelf in haar in hoe zij leeft. Het makkelijk vriendinnen maken, de zin in avontuur, de zin in het leven, onvermoeid zijn, aanstekelijk enthousiast en je angst kunnen parkeren om iets heel nieuws te proberen. Zij praat vanavond en ik luister. Deze tijd samen is belangrijk en het voelt heel natuurlijk voor mij dat ik als moeder haar, en mijn andere twee dochters, als gelijkwaardige en onafhankelijke volwassenen behandel. 

De dag hiervoor was ik in Rotterdam bij onze tweede dochter. Ze liet twee verstandskiezen trekken in het ziekenhuis en als vanzelfsprekend vergezelde ik haar. Eerst even bij haar thuis boterhammen eten en toen met de bus naar het ziekenhuis. Tijdens de procedure hield ik natuurlijk haar hand vast onder het steriele lichtblauwe kleedje en kneep zij m’n hand van angst bijna plat. Eenmaal weer bij haar thuis dronk ik nog een kopje thee terwijl zij nog bijkwam van wat er net gebeurd was. Ik luisterde. Voor de files uit reed ik weer terug naar huis. Haar veilig achterlatend in haar gezellige appartementje in de grote stad. Zij redt het wel. Haar koelkast stond vol met vloeibare en zachte etenswaren die ze de dagen erna kon eten. De avond van de kaasfondue met haar zusje bleef ik gezellig slapen in de twijfelaar. Op haar studentenkamer. De relatie tussen mij en mijn dochters voelt zeer hecht en ik hoop ook ondersteunend voor ze. Van beiden kanten herkenning in uiterlijk en in ons doen en laten. De allereerste relatie die je als meisje hebt, is die met je moeder. Wij zijn allemaal dochters. Dat schept veel herkenning en daaruit vloeit als vanzelfsprekend verbinding. Verbinding voel ik heel sterk. Oók met de dochter die al bijna drie jaar mijlenver van ons vandaan woont. Zeven uur tijdsverschil dat na de zomer, na mijn verhuizing naar Japan, nog maar een uurtje tijdsverschil zal zijn. Helaas heb ik dan met haar zusjes juist acht uur tijdsverschil… Wij kunnen dat. Veel strubbelingen in het contact tussen moeders en dochters gaan over ‘Zie en hoor je mij helemaal?’ Ik herinner me mijn eigen strubbelingen met mijn moeder precies daarover. Ik ben een dochter waarvan mijn moeder al is overleden, al twintig jaar geleden inmiddels. Een moeder geeft haar dochter het gevoel dat ze goed is zoals ze is, leert haar op een gezonde manier met emoties om te gaan en biedt grenzen wanneer dat nodig is. Ik hoop dat mijn dochters het gevoel hebben dat ze mogen zijn wie ze zijn en dat ze voelen dat ik onvoorwaardelijk van ze houd. Ik hoop dat hun papa en ik ze alle ruimte hebben gegeven, en nog steeds geven, om een eigen identiteit te ontwikkelen. Het plannen van momenten zoals in Utrecht of mee naar het Rotterdamse ziekenhuis helpen om blijvende herinneringen te creëren. We vergeten soms om de tijd te nemen om écht te verbinden met onze volwassen kinderen. Vooral nu wij gaan emigreren naar Japan worden deze herinneringen juist steeds dierbaarder. Die ochtend die volgde gingen we lekker lang ontbijten op een zonnig terras. Nog even een beetje shoppen, nóg een theetje en toen was het moment daar dat zij een bus naar de universiteit moest nemen en ik de tram naar de parkeerplaats waar mijn auto stond geparkeerd. Een beetje depri moment en dus stapte ze eerst nog twee haltes bij mij in de tram. Uitstel van dat weeïge gevoel van komende heimwee. Nog wat lieve berichtjes na ons afscheid heen en weer. Ook al kwam ze de volgende dag alweer terug naar Breda…