Two days ago in Loonse & Drunense Duinen!

DINGEN DIE WE TOEN VERZWEGEN
‘The thing I love about me is you, don’t wanna know who I’d become if you were gone.’

- MAX & Andy Grammer

‘Wat is er gebeurd met al die dingen die we denken en voelen, maar verzwijgen?’ Deze mooie romantische zin deed mij mijmeren over mij en mijn lief. Volgend jaar veertig jaar samen maar hebben wij onze gevoelens en gedachten voldoende gedeeld? Vooral tijdens het snelle leven dat we vroeger leidden? Nu hebben we meer tijd om erover na te denken. Belangrijker nog, nu hebben we de mogelijkheid om gedachten en gevoelens van destijds te delen met elkaar. Ik dacht aan onze eerste kus. Ik geloof niet dat we dat daarna uitgebreid besproken hebben. Nu zou ik met hem wel eens terug willen gaan naar dat moment. Het gebeurde tijdens een vrijdagmiddagborrel van de faculteit. We zonderden ons af in een lege collegezaal. ‘Wat voelde en dacht jij eigenlijk toen?’ Of het moment dat we elkaar voor het eerst zagen. Hij weet nog precies waar hij me voor het eerst zag. Ik moet eerlijkheidshalve bekennen dat ik me het moment dat ik hem zag niet meer voor de geest kan halen… Ik had de introductieweek van mijn studie Chemie gemist, want ik was nog aan het feesten op Ibiza. Ik liet me pas zien tijdens het allereerste college-uur in een best grote collegezaal. Mijn eerste keer vanuit huis in Hoorn met de bus naar het station vertrokken, trein naar Amsterdam-Sloterdijk gepakt en vervolgens de bus naar de VU op de Boelelaan. Ik moest het gebouw van de scheikundefaculteit nog vinden, en toen de juiste collegezaal. Ik kwam te laat. Dat moment weet ik nog precies. Ik stond voor die grote bordeauxrode, gesloten deur en ik hoorde iemand binnen luid een hoorcollege geven. Ik móest die deur openen… Ik kwam bovenaan in de zaal binnen en beneden zaten alle studenten op de eerste rijen te luisteren. Ik keek naar beneden, de studenten keken juist allemaal naar boven. Voornamelijk jongens in de zaal, meisjes studeerden in die tijd nog niet zo vaak exacte vakken. Ik liep die trap af. We weten beiden nog precies wat ik droeg. Cowboylaarzen onder een witte spijkerbroek, geblondeerd lang haar met een restje permanent en hartstikke zongebruind. Een rank figuur en pas achttien jaar oud… Ik ging ergens aan de buitenkant zitten, klapte mijn tafeltje uit en pakte mijn ringband plus pen om aantekeningen te gaan maken. Mijn lief herinnert zich dit moment nog als de dag van gisteren. Ik neem aan dat we elkaar in de koffiepauze erna voor het eerst écht ontmoet hebben, maar daar herinner ik me niks van anders dan dat er heel veel studenten waren om mee kennis te maken. 

Tegengesteld aan de gevoelens van onze eerste kus hebben we de gevoelens op onze trouwdag wel heel uitgebreid nabesproken. Eigenlijk omdat we beiden best teleurgesteld waren. De verwachtingen waren veel te hoog na een ge-wel-dig vrijgezellenfeest. De grote gevoelens en wat we dachten tijdens de geboorten van elk van onze drie dochters hebben we vaak gedeeld, ook met de kinderen zelf. Mooie gelukkige verhalen. Oudste die eerst met haar handje naar buiten kwam (‘wat een beleefd kind is dat’ zei de gynaecoloog met een knipoog) om haar vervolgens met een spoedkeizersnede ter wereld te brengen. Ze had drie keer de navelstreng om haar nekje. De schok van de Amerikaanse dokter die zei ‘It’s a girl!’ terwijl wij meenden zeker te weten dat de volgende een jongetje zou zijn. Onze jongste die met blauwe lipjes geboren werd en niet meteen huilde tot ze op de koude gang werd meegenomen in de armen van de verpleegster. Het wonder! De liefde! Deze grote sentimenten versterken de verbinding in ons gezin maar ook tussen ons tweetjes. Ik herinner me vele jaren voordat er kinderen kwamen de grote, gedeelde teleurstellingen die we beiden voelden wanneer een Amsterdams huurhuisje dat we bezichtigd hadden wéér niet voor ons bestemd was. Uiteindelijk kregen we een geweldig benedenhuis vlakbij de Javastraat met zelfs een tuintje en een appelboom in het midden van het grasveldje. Gedeelde herinneringen en gevoelens bepalen de identiteit van onze relatie. Ik denk aan de jaren dat we in het buitenland woonden. Eerst met alleen ons oudste kind, toen anderhalf jaar oud. De reizen die we in The States maakten! We kwamen terug met twee kindjes. Daarna met drie kindjes naar Spanje verhuizen, toen was jongste net geen twee jaar oud. Een geweldige tijd als gezin waarin we ook weer bereveel reisden. Zoveel herinneringen! De laatste uitzending waren ze alweer een stukje ouder. De twee oudsten op de middelbare school en de jongste maakte de lagere school daar af. Daar hebben we ons als gezin extra goed kunnen verbinden door gezamenlijk uitdagingen aan te gaan zoals een nieuwe taal leren, samen in m’n Jeep de weg naar de drie schoolgebouwen vinden door de onbekende stad, uitvinden welke dagen nou een schooluniform verplicht was en vooral wanneer niet. De gevoelens van wanneer het misging worden nog regelmatig besproken en gedeeld. Er kan nu om worden gelachen. Mijn lief en ik kunnen samen alles aan weet ik. Grote keuzes maken kunnen wij samen heel goed. We zijn avonturiers en optimisten, niet bang en vertrouwen erop dat het goed gaat. De angstige gevoelens en onzekerheid die kwamen kijken op het medische pad dat ik ruim drie jaar terug startte kunnen we écht met elkaar bespreken, en samen in groeien. Als optimisten hebben we beiden nooit gedacht dat het verkeerd zou kunnen aflopen… In de loop van de tientallen jaren is onze relatie steeds veiliger en intiemer geworden. Natuurlijk komt dat ook door een milder oordeel en emotioneel stabieler zijn. Wat er gebeurd is met al die dingen die we dachten en voelden maar toen verzwegen, daar kunnen we nu op terugkijken en alsnog samen delen…