Our first antique VW camper in front of our house in Mexico!

BEIGE
‘Niks aan de hand

in onze maatschappij

Ga maar rustig slapen
het gaat Nederland voorbij’
- Annie M.G. Schmidt (musical Foxtrot)

Daar rijdt ie weer, achteruit de grote boerenschuur uit. Mijn grote liefde. Ons ultieme symbool van vrijheid. Mijn lief achter het stuur. Eerst start-ie niet meteen, een paar keer flink gassen en dan hoor je het typische Volkswagen geluid. De typische beat van een ouderwetse luchtgekoelde motor. Het geluid waar mijn hart warm van wordt. Onze Volkswagen oldtimer gebouwd in 1975. Een halve eeuw oud! Het geluid dat ik me herinner uit mijn jeugd in Groningen. Wanneer ik als jong kind op ons pleintje buiten wachtte totdat opa en oma uit Haarlem arriveerden. Ik hoorde ze al van ver in de straat in hun witte kever naar ons pleintje komen rijden. Het relatief luide, ook wel snerpende, zoemende en tikkende geluid van een oude Volkswagen. Oma nam altijd een babypop, zelfgenaaide poppenkleertjes mee of een mandje gevuld met een zelfgemaakt matrasje en dekentje voor de pop. Opa had ooit een heus poppenhuis voor mij gemaakt. Een motorgeluid dat altijd liefde meebracht. Dat vind ik de charme van deze kampeerbusjes en kevertjes. Je hoort ze van verre en ik kijk op straat altijd even nieuwsgierig om wat er aan komt rijden. Zoals de meeste mensen trouwens. Het bekoorlijke geluid van de boomers en hun kinderen (zoals mijn lief en ik) dat ons in één seconde weer terugbrengt naar onze jonge, onbezorgde jaren. Altijd lachende gezichten en opstekende duimpjes wanneer we langs rijden. We halen onze bus vandaag op uit de winterstalling omdat hij morgenochtend naar de garage gaat. We hebben er lang op gewacht, maar er is ein-de-lijk plek bij de autospuiterij. Sinds het avontuur afgelopen zomer - toen ons busje naar huis gesleept moest worden vanuit Oostenrijk vanwege motorpech - willen we ‘m weer lekker opknappen aan de buitenkant. We hebben deze kampeerbus nu tien jaar in ons bezit en de originele lak is behoorlijk verkleurd in de afgelopen vijftig jaar van zijn bestaan, vijftig jaar zonlicht. Je zou het nu betongrijs kunnen noemen maar het wás de iconische Volkswagenkleur uit het midden van de jaren zeventig. Het veelvoorkomende, schitterende Sahara beige. Dat kun je zien op de onderdelen aan de binnenkant van de kampeerbus. Het toeval wil dat wij de eerste Volkswagenbus die we in 2015 in Mexico kochten - die was trouwens lichtblauw toen we hem langs de weg te koop zagen staan in Puebla - ook in deze kleur beige hadden laten spuiten. Deze kleur past ons goed, de huidige Volvo waar we in rijden is ook Sand Dunes beige. Onze tweede, Nederlandse kampeerbus schaften wij een jaar na terugkomst uit Mexico aan. Nadat de door ons in Mexico prachtig gerenoveerde VW bus verscheept naar Nederland was, bleek hij beschadigd in de zeecontainer omdat hij niet goed vast gezet was met riemen. Vervolgens werd hij hier niet goedgekeurd voor import. Een teleurstelling, mijn hart was gebroken. We verkochten hem aan Poolse mensen en kochten zelf een Nederlandse bus terug met blauw kenteken. Het nieuwe interieur hadden we natuurlijk overgezet. Zolang we hem hebben heeft de kleur grijs geleken maar bleek dus van origine beige. Wij laten de kampeerbus binnenkort weer in zijn originele kleur lak spuiten. Het opnieuw lakken is ook nodig vanwege de roest. De schuifdeur is aan de onderkant op elke centimeter verroest. Langs de onderste rubbers van de ruiten roest het ook. We moeten eraan geloven anders wordt het een roestbak, dat laten we niet toe. Dit is als het ware een groot jubileumcadeau voor de vijftigste verjaardag van onze lieftallige bus. Er komt een nieuwe schuifdeur in die we vorig jaar al hadden gekocht. Deze deur staat al heel lang te wachten om erin gezet te worden. Het wordt wel een uitdaging hoe de bekleding aan de binnenkant van de oude deur overgezet gaat worden. Het is een fotocollage van zo’n één bij één meter op een dunne houten plaat. Foto’s van ons gezin tijdens onze wereldreizen. Deze fotowand geeft onze bus een persoonlijk, uniek tintje. Deze foto’s maken van een kampeerbus echt ons rijdend vakantie-thuis. Ze weerspiegelen onze reisherinneringen. Dus heb ik de garagehouder gevraagd er héél voorzichtig mee om te gaan. Ook al weet ik dat de plaat met schroeven bevestigd is en deze zullen met een schroevendraaier dwars door de foto’s heen losgedraaid moeten worden… 

Ik stond met een dienblad vol flesjes frisdrank en alcoholvrije bierpijpjes in mijn handen terwijl mijn collega de drank en glazen uitdeelde. Hij pakte het één-na-laatste flesje met glas en toen kieperde ik het dienblad om. Ik moest lachen om een grapje, verloor mijn concentratie en balans en mijn eigen flesje met green tea ging over de vloer van de grote zaal in het Chassé theater. Gauw terug naar de bar voor een doekje en een theedoek om de plakkerige zooi op te ruimen. Het was pauze tijdens de musical Foxtrot. Mijn drankje voor de aanvang van de show ging ook al bijna mis. Ik had bij mijn collega een koude chocomel besteld en hij kwam met een cappuccino terug, want ze hadden geen chocomel vertelde hij. Ik drink geen koffie dus ik sloot weer aan bij het einde van de lange rij. Vlak voordat omgeroepen werd dat we ons naar de grote zaal mochten begeven nam ik mijn laatste slok. Nogal een haastklus want ik had een deelneemster beloofd samen nog naar het toilet te gaan. De gereserveerde stoelen waren gelukkig super en de musical zelf ook. De nieuwe bewerking, vijftig jaar na dato!, was onheilspellend actueel. Het verhaal speelt zich af in de crisisjaren vlak voor het uitbreken van de oorlog. Roerende tijden, verdeeldheid en stijgende politieke spanningen. Eigenlijk zoals we nu ook in de voordagen van een mogelijk oorlog leven. De inmiddels tachtig-jarige zangeres Gerrie van der Klei is na vijftig jaar opnieuw te zien in de musical. Ik vind zoiets geweldig. De liederen waren mooi gezongen, veel dans (foxtrot) en glitter en een tijdloos verhaal over oorlogsdreiging, hoop en natuurlijk liefde. Lekker een zondagmiddag genoten met de vierhetleven deelnemers van een grootste show.