Tsukimachi Falls | Daigo

ZWARTE BEREN
‘Alles is een beweging van energie; wie stil wordt, voelt de stroom die alles verbindt.’

- Zen gezegde 

Het is sowieso het hele jaar door belangrijk om bewust om te gaan met je mobiele telefoon en in beweging te blijven, toch geeft tijdens de herfst écht persoonlijk contact me een boost. Ik heb nog nooit zoveel tijd met mijn mobiel doorgebracht als hier in Japan. In Nederland ben ik bewust offline wanneer ik de deur uitga. Ik ben er niet. Hier staat mijn mobiel altijd aan, altijd bereikbaar. Dit weekend gingen we twee dagen bewegen in de natuur. Mobiel alleen mee als fototoestel. Naar de bergen in de buurt van stadje Daigo zo’n twee uur rijden vanaf ons huis. Wandelschoenen aan, regenjassen gekocht en zelfs een dagrugzak met een regenhoesje. Op alles voorbereid. Samen het bergavontuur aangaan en daarmee endorfine en dopamine aanmaken, geluksgevoel! Aan het eind van een bloedhete zomer trekt er een zucht van verlichting hier over Japan. Het is maandenlang vochtig en benauwd geweest en eindelijk is het weer nu prettig om naar buiten te gaan. In de herfst lijkt de natuur mensen uit te nodigen om weer eens langs te komen. De bladeren van de Japanse esdoorn verkleuren waardoor soms hele bossen of bergen ineens rood kleuren. Ook onze eigen berg Tsukuba! Het fenomeen van de verkleurende herfstbladeren staat in Japan bekend als momiji. Dat is dit jaar pas eind november gepland, voor dit fenomeen waren we dus twee maanden te vroeg. We reden langs beboste bergen, laatste stuk slingerend langs lichtblauwe rivier Kuji op weg naar de hoge Fukuroda waterval. Deze is maar liefst honderdtwintig meter hoog en het water klettert met een enorme snelheid op de zwarte rotsen. Je komt er via een donkere tunnel van een paar honderd meter en ineens sta je naar schitterend wit glinsterend vallend water te kijken met volop zonnestralen er bovenop. Een hevig kabaal van kletterend water. Waterdruppels in de lucht. Volgens mij viel mijn mond open. We waren er express vroeg zodat het panoramadek zo goed als leeg was. Amper andere bezoekers. Later zouden bussen vol toeristen uit Tokio arriveren. Wat een cadeau was deze sensatie van de natuur! Na hevige zomerregen verdubbelt het volume water en daarom was het echt luidruchtig. We liepen naar een lift waar we de immense waterval van een grotere hoogte konden aanschouwen. Vervolgens liepen we over een hangbrug van planken over de rivier langs de waterval naar de berg waar we een flinke wandeling maakten. We dachten dat we op weg waren naar de summit van de Tsukiore berg maar dat bleek later een ruïne van een kasteel te zijn. Nauwelijks andere wandelaars, mijn lief liep regelmatig met z’n hoofd in een spinnenweb. Verlaten bospaden. We hadden over rotsen geklommen met hulp van een touw of ons over enorme boomwortels steil omhoog getrokken via een touw. Megahoogtes beklommen over ellenlange stenen trappen en nu bleek dat we verkeerd gelopen waren… Met recht een verkenningstocht. Weer terug en vanaf de hangbrug een steile metalen trap omhoog geklommen. Vervolgens wederom superlange stenen trappen. Uiteindelijk kwamen we bezweet en puffend bij de hoogste top waar we genoten, een foto maakten van het uitzicht en daarna neerploften voor water en een handje pinda’s. Terug beneden leek het ons leuk om streetfood als lunch te bestellen naast de rivier. We zagen diverse barbecues waar gezouten complete vissen op een stokje gespietst waren maar ook stokjes met stukjes Okukuji vechthoentjes in sojasaus, de lokale specialiteit. Ook stokjes met drie balletjes zoete plakrijst. Heerlijk! We kregen kopjes groene thee in schattig porselein erbij geserveerd. Na de lunch bezochten we de Boeddhistische tempel Eigenji op een berg in Daigo. Langs het pad was het met Japanse esdoorns begroeid. Sommige bomen begonnen net wat herfstig rood te kleuren in de zon. Mooi vredige plek met prachtige Japanse tuin. Een vijver met koi karpers. Onze Airbnb was gelegen in de bergen bij Daigo. Met een grote, stille tuin waar een antieke, charmante Citroënbus geparkeerd stond waar al het serviesgoed in stapels klaarstond voor de bediening. Overal slingers met lampjes. Leuke bohemian vibe. Een eigen mini onsen. Even wat boodschapjes bij de Seven-Eleven gehaald en daarna…relaxen op het terras met de beentjes omhoog. We aten in de avond bij een knus restaurantje met welgeteld drie tafels, gerund door een senioren koppel. De kok stopte zoveel liefde en aandacht in elk gerechtje op de barbecue. Ik had een vijf gangen menuutje met een heerlijke kleine salade, kipspiesjes in diverse smaken, een gepocheerd eitje met sojasaus, twee stukjes gepofte zoete aardappel en appelsap van een lokale appelboomgaard. Geen rijst, heel bijzonder. Hij nam alle tijd voor élk spiesje, voor de presentatie op het bord en ook voor ons. Ik mocht een punaise op de wereldkaart, op Nederland prikken. Wij waren de eerste Nederlanders in zijn zaak. Zo vertederend.

We zaten zo lekker in stilte buiten, ik voelde me heerlijk senang. Tussen de appelbomen, in een prachtige boomgaard. We hadden hier beiden nog uren kunnen zitten. Met een kopje groene thee van een theeplantage hier vlakbij, stukje citroengras in de thee. Zondagochtend gingen we naar de Tsukimachi waterval vlakbij Daigo. Heel bijzonder, want we konden er achterlangs lopen. Het water viel namelijk over een overhangende rotswand. Het water bracht geluk lazen we. Het soba restaurant pal naast de waterval kookte hun noedels in dit water, geluk van binnenuit. Wij dronken daar een glas lokale appelsap en groene thee op het terras. Met uitzicht op de waterval. Toen we terug wilden lopen kwamen we langs een geweldige kringloopwinkel. Ik houd daar zó van! Zoveel Japanse serviezen, ik moest me écht inhouden. We hebben eierdopjes gekocht, wat eigenlijk sake bekertjes zijn. Uiteindelijk kregen we ze cadeau samen met een oud prachtig schaaltje met twee scheurtjes erin. Buiten viel ik namelijk als een blok voor een mosterdkleurige grote plantenpot met een natuurtafereel erop getekend. Dit was een heel goede verkoop voor ze. Het schaaltje met scheurtjes was precies wat ik zocht, want ik wil de scheurtjes met goudverf repareren zoals ze dat in Japan doen. Kintsugi. Natuurlijk gingen we verderop appels plukken waar deze regio zo om bekend staat. We aten dus in alle stilte warm appelgebak voor lunch, in de boomgaard. Een fles appelsap en zak appels mee naar huis. Onderweg hadden we het over het berenbelletje van ‘n wandelaar op de berg. Ik las dat juíst op de berg waar wij liepen zwarte beren gespot zijn! Ook in het stadje Daigo zelf. Oh my god! Wat hadden we moeten doen bij een encounter dan? Je zo groot mogelijk maken met je jas wijd open of armen in de lucht. Langzaam naar achter lopen en de indrukwekkende beer ruimte geven om te ontsnappen. Bij een aanval juist als dood op de grond gaan liggen.  Gauw op zoek naar een berenbelletje dus!