 |
| Last Saturdaynight Bruno Mars concert | Amsterdam |
‘Summer afternoon—summer afternoon; to me those have always been the two most beautiful words in the English language.’
We wonen sinds zomer 2003 in dit huis aan het kleine doodlopende straatje in Breda. Op het allereerste koopcontract staat gekgenoeg een ander adres. Namelijk de naam van een lange straatweg naar Antwerpen en vervolgens naar Brussel. De andere kant op naar Amsterdam. De allereerste bestraatte weg van Amsterdam naar Parijs. Aangelegd ten tijde van Napoleon Bonaparte, keizer der Fransen. De keizer reed samen met zijn kersverse, tweede vrouw Marie Louise over de keitjes in mei 1810. Deze vierkanten keitjes liggen nog steeds in twee rijtjes voor ons huis. De beukenboom pal voor ons huis is net voor de komst van Napoleon geplant. Nu drie eeuwen oud! Toen wij er kwamen wonen was er al een straatvereniging. Deze is er nu nog steeds. Misschien wel net zo actief als ooit toen het voor de oorlog opgericht werd. We hebben een onlangs nieuw samengesteld bestuur. Een net verhuisde buurman is erbij gekomen. Hij is zo enthousiast, een beetje opdringerig soms. Een uitnodiging voor de zomerborrel in de brievenbus, in m’n mailbox én via berichten in de buurt’app. Of we allemaal willen bevestigen vanwege de inkoop van drank en hapjes. Dan krijg je heel erg veel berichtjes in de groep met een ja of een nee, en ook vaak waarom een nee. Ik had niet gereageerd in afwachting hoe ik me zou voelen. Ik kreeg een persoonlijk bericht of ik nou wél kwam, of niet. Beetje stuitend vond ik dat. Ik ging op de middag zelf toch maar even kort kijken. Ik kan welbeschouwd steeds meer praten en eten. Ik draag mijn bitje overdag wat mijn tong goed beschermt. Het was een mooie zomermiddag en de statafels stonden bijna voor onze deur. Ik had mijn eigen mok met kamillethee mee. Ik liep op met twee buurtjes die net langs liepen toen ik de voordeur dichttrok. Fijn dat ik niet in m’n uppie op zo’n groep hoefde af te lopen. Ik kon de nieuwe buurman ontlopen. Ik heb twee buurvrouwen gesproken en ben toen weer terug gegaan. Ik heb mijn gezicht laten zien. M’n beste beentje voorgezet, deze zomermiddag.
Maanden geleden toen we tickets kochten voor de grootste zanger van deze tijd hadden middelste dochter en ik kaartjes voor een apart vak in het stadion bemachtigd. Máár we hadden tenminste kaartjes, zo blij! Zaterdagavond bleek dat we dezelfde ingang in de Amsterdamse arena hadden met twee vakken uit elkaar. Ik zat recht voor het podium, onderaan in het vak van de eerste ring. Helemaal gelukkig. Dochter zat juist boven in haar vak, in haar zicht stonden twee palen met lichten of geluidsboxen. De stoel naast haar was nog leeg. Ik had mijn beiden buurmannen gevraagd om te ruilen, maar één was met dochter en één met vriendin dus zij wilden niet. Vlak voor Bruno Mars op zou komen kwam de buurvrouw van dochter naar haar stoel toe. Ik pushte dochter om stoelenruil te vragen. Ze durfde het werkelijk pas te vragen toen de eerste deuntjes al te horen waren van de eerste song. Het meisje ging natuurlijk akkoord, veel betere plek. Ik had keihard gezwaaid naar haar vanaf mijn stoel zodat ze wist waar ik zat. Ik stond meteen op, rende het vak uit over een complete verlaten gang, tranen in mijn ogen van de spanning en emoties. Wat deed ik? Het concert stond op het punt te beginnen en ik moest m’n nieuwe stoel nog vinden. Ik zweefde twee trappen op, wurmde me door mensen op de laatste trap. Moest langs iedereen sluipen op dochter’s rij en nét toen Bruno het podium op kwam stond ik gearmd met dochter te gillen. Samen meer dan twee uur gedanst, gezongen, gegild en enorm genoten samen met vijftigduizend andere fans. Bruno is een topartiest. Voor mij past hij in het rijtje van Elvis en Michael. Ze dansen alledrie ook op dezelfde manier met losse heupen. Bij Michael’s concerten in ’92 en ’96 in Nederland was ik helaas niet aanwezig. Elvis is van voor mijn tijd, alhoewel hij onlosmakelijk verbonden is met Breda. Op bezoek bij zijn legendarische manager. Colonel Tom Parker die uit Breda kwam. Nu zat ik gewoon bij een live concert van een grootheid als Bruno die zo ongelofelijk veel hits heeft. The Romantic tour. Hij zong zo zuiver en vaak met veel emotie, nooit een valse noot. Hij danst onovertreffelijk goed, wat een maatgevoel heeft die man. Eén van de grootste entertainers van de huidige popmuziek. Net als hij zijn ook al die muzikanten waanzinnige dansers. Heel knap om tijdens het bespelen van een instrument ook nog eens zo ongeveer de hele avond synchroon te bewegen. Ik vond het allemaal super. Een typisch Amerikaanse show met een oude knalrode klassieke Chevrolet die het podium op werd gereden en Bruno zong op de motorkap. Ook wij hadden - zoals bijna iedereen - rode romantische details aan. Ik droeg een witte broek en een rode rozen shawl in mijn haar geknoopt. Die witte broek had ik in de auto al met chocolade vlekken besmeurd natuurlijk. Het was een avond om nooit te vergeten. Je moet het maar durven: een stadionconcert met vijftigduizend fans te beginnen met een ballad. Risk It All - een mierzoet zwijmelnummer in latinstyle - was deze avond de spreekwoordelijke stilte voor de storm. Het was nog niet afgelopen of een waar spektakel barstte los. Twee uur en een kwartier straalde Bruno op het podium en afgezien van een rondje prachtige lovesongs aan de piano lag het tempo hoog en was de energie voelbaar en aanstekelijk. Snikheet ook. The Romantic is een ode aan de latin cultuur. Er klonken niet alleen Mexicaanse mariachi-trompetten, maar ook latinrock zoals Santana. Bij Cha-Cha-Cha nam Bruno zelf achter de conga’s plaats, magistraal!, een muzikale alleskunner! Leave The Door Open is nog maar vijf jaar oud, maar klonk nu al als een ware soulklassieker. In de arena mondde de uitvoering ervan uit in een geweldige uitgerekte battle tussen Bruno en zanger Anderson .Paak. Zoveel enthousiasme, vuurwerk en een heus confettikanon op het podium zorgde voor zoveel adrenaline in mijn lijf. Ik heb geen pijntje in mijn mond gevoeld. Het waren uiteindelijk de wereldhits Locked Out Of Heaven en Uptown Funk twee popklassiekers die de arena volledig tot een kookpunt brachten. Wij tweetjes dansten er op los. Overal zweet en verbondenheid. Bruno kwam nog één keer terug om een ballad te zingen waardoor we toch enigszins rustig naar de auto konden lopen. We deden er uiteindelijk meer dan twee uur over om van Amsterdam naar Rotterdam te geraken. Wat een zomernacht!
