 |
| National park Montserrat | Barcelona |
‘Een berg bedwing je niet met een sprong maar met duizend kleine stappen’
Ik voelde iets op mijn schouder leunen en toen ik naar rechts keek zag ik Youssef, veertien jaar oud, gezellig op mijn schouder slapen. Ik tikte middelste dochter aan die aan de andere zijde van mij zat en seinde met mijn ogen dat hij op mijn schouder lag. We kwamen niet meer bij van het lachen. Heel zachtjes en zonder te schokken natuurlijk want ik wilde hem ook niet wakker maken. Hij lag zo lekker ontspannen te slapen dat z’n oortje zelfs uit gevallen was. Tranen in onze ogen van het lachen. Dochter maakte stiekem een filmpje van de slapende, toen nog onbekende, jongen op mijn schouder en mijn ingehouden lach. Het was pas iets na acht uur in de ochtend en we zaten in een minibusje die bestuurd werd door onze Spaanse gids David. Ons kleine groepje bestond uit een Irakees stel met hun drie zonen, hun oudste zoon was in het hotel achtergebleven. Dochterlief en ik zaten op de achterste bank met hun jongste zoon Youssef. Het was een uur rijden waarvan een deel door de mist naar de top van berg Montserrat. Montserrat betekent zoiets als 'gezaagde berg' vanwege de unieke, grillige rotsen en pieken. Het is een geliefd bedevaartsoord: het Benedictijner mannenklooster, dat trouwens nog steeds in gebruik is, en de basiliek. Beiden iets na het jaar 1800 kapot gemaakt door de Franse keizer Napoleon die op weg naar Portugal Spanje ook maar meteen wilde veroveren. Alles werd opnieuw opgebouwd met hulp van architecten uit Barcelona. Zelfs de zwarte Madonna werd weer terug gevonden op de plek waar de Fransen het beeld hadden weg gesmeten. Een bezoek aan deze bijzondere, heilige plek, waar de paus twee maanden terug ook nog was om zijn zege uit te spreken, was ons doel. Volgens de legende werd de zwarte Madonna van Montserrat in het jaar 880 ontdekt door herdersjongens. Zij zagen een vreemd licht en hoorden hemelse muziek bij een grot op de berg Montserrat. Daar vonden zij het houten Mariabeeld. Zij wilden het mee naar hun dorp slepen en kwamen niet verder dan de plek op de hoge berg. Het beeld werd daar veel te zwaar om te tillen zodra men het wilde verplaatsen. Dit werd gezien als een teken dat de maagd Maria op de berg wilde blijven. Daar is nu de basiliek gebouwd. Het houten Maria beeld is zwart gekleurd vanwege roet uit de kaarzen destijds. Gids David legde ons alles goed uit. Tussendoor leerden wij het gezin beter kennen. Het stel, beiden ingenieur, waren met hun oudste zoontje van één gevlucht uit Irak twintig jaar geleden na de militaire aanval op last van de Amerikaanse president. Ze waren in Zweden terecht gekomen waar nog drie jongens geboren werden. Alleraardigst en warm gezin waarbij ons vooral opviel hoe lief de zonen voor hun moeder waren. Steeds even aanraken of in haar lange haar kroelen. Na de rondleiding gingen we met een kabelbaan nóg hoger de bergen in. Ook daar was het trouwens nog snikheet. Vanaf het uitzichtpunt wandelden we door het national park langs de kapel van de heilige Michael langzaam terug naar beneden. We kregen even pauze en dochter en ik kochten ijs en een ijskoude cola. We waren werkelijk oververhit door de wandeling van een uur in de felle zon. Het gezin ging nog langs het zwarte Madonna beeld en wij puften uit aan een tafeltje in een lauw briesje. Op de terugweg door de hoge bergen vielen we al-le-maal in slaap in de gekoelde minibus. Behalve David natuurlijk achter het stuur! Youssef deze keer niet tegen mijn schouder aan… Beneden in het centrum van Barcelona namen we afscheid van elkaar. Vader zei heel lief tegen me ‘Take good care of each other’ en toen gingen we ieder onze eigen weg waarbij dochter en ik nog een tijdje napraatten over dit bijzondere gezin. Ze hadden écht een mooie indruk achtergelaten bij ons.
Haar twee vriendinnen hadden het stiekem geregeld. Na het verjaardagsdiner van middelste dochter op een leuk pleintje naast een oude basiliek zou het plaatsvinden. Dochter had zelf een tapasbar uitgezocht met heel goede recensies voor haar verjaardagsdiner. Tafeltje speciaal buiten gereserveerd onder de oude bomen. Twee mannen zongen en maakten muziek. Eenkoude limonada en een sangría op ons tafeltje. Diverse tapas werden erbij gezet. Een klein briesje koelde het buiten net voldoende af. Jarige dochter werd vanmorgen door haar zussen uit Thailand en vader uit Japan vrolijk wakker gezongen. Een dag doorgebracht op het heerlijke strand van Barcelona en dobberend in de lauwe, lichtblauwe Middellandse zee vlakbij ons Airbnb appartement. Een gebakje op de terugweg van het strand. In mijn hoofd had ik de vriendinnenverrassing al geregeld. Op de heenweg naar de tapasbar waren we namelijk langs een chocolaterie gewandeld met veel smaken zelfgemaakt ijs. Op de terugweg zouden we daar een ijsje uitkiezen. Een verjaardagscadeau van haar vriendinnen die altijd zoiets voor elkaar verzinnen op hun verjaardagen. Grote bollen romig ijs én een chocolade saus eroverheen voor ons beiden. Gelukkig hadden we servetten meegenomen. Het smelten begon zodra we een seconde het bakkerijtje uitwandelden. Een filmpje gemaakt voor haar vriendinnen. Zo eindigde de verjaardag van middelste dochter die al diverse keren haar verjaardag in Spanje had gevierd. Bijna twintig jaar geleden alweer dat wij in Madrid woonden. Veel herinneringen aan die tijd komen weer terug door hier te zijn, hier te eten en Spaans te spreken en om ons heen te horen. Rap Spaans, weer heel anders dan in Mexico. Gelukkig laat mijn Mexicaanse vriendin nog wekelijkse Spaans ingesproken berichten achter waardoor ik hier complimenten krijg over mijn Spaans. Het is heerlijk om in Spanje te zijn, misschien genieten we nog het meest van de verse gazpacho hier - nog geen dag overgeslagen om van de ijskoude Spaanse soep te smullen!
Barcelona | 19 augustus 2026
