 |
| In front of El Béso | Barcelona |
‘Wie zijn voeten voelt, vergeet zijn hoofd. Wie de aarde voelt, vergeet zijn zorgen.’
De jongeman maakt met zijn wijsvinger en duim het symbool dat ‘heel goed’ betekent. Ik lach naar hem. Hij zit naast z’n vriend in een Thaise massagesalon op heel luie relaxstoelen. De Thaise vrouwen zitten op lage krukjes naast hun voeten. Ze masseren hun kuiten en voeten. Dochter en ik kijken ernaar vanaf de open deur en besluiten ook zo’n massage te bestellen. De prijs valt ons mee. We kiezen voor een voetmassage van een half uur. Het is een uurtje of acht in de avond. Donker. We hebben het ook wel verdiend vinden we. We lopen sinds eind van de middag een stadswandeling die we gekocht en gedownload hadden op onze mobiel. We gaan naast de Engelse jongemannen zitten en doen onze gympies en sokken uit. Zij doen juist hun sokken en gympies aan. ‘Nice shoes!’ zegt de ene die naar me zit met een grote lach. Hij heeft precies dezelfde bruine Adidas gympies. Ze zijn hun huurauto kwijt vertelt de andere. Ergens geparkeerd in de stad, en ze hebben geen flauw idee meer waar. Wat ze wél weten is dat ze voor morgen een full body massage hebben geboekt. Dochter en ik wensen ze succes met het vinden van hun auto en leunen achterover in de stoel. De massage begint. De laatste uren slenterden we dus door Barcelona. We liepen langs basilieken en pleinen. Ook langs kunstwerk El Béso, een mozaiek gemaakt van vierduizend foto’s van inwoners van Barcelona waarop volgens hen het gevoel van vrijheid te zien is. Al deze foto’s gebruikte de kunstenaar Juan Fontcuberta om een muurgroot kunstwerk te maken van een kus. The world begins in every kiss. Van verre is dat mooi te zien en als je er vlak voorstaat zie je alle persoonlijke plaatjes. Veel foto’s van mensen in en op zee. Vrijheid. Veel toeristen lieten een foto maken dat ze elkaar een (hand)kus geven of toewuiven. Wij deden dat ook natuurlijk ook al was het iets buiten de comfort zone van dochterlief met al die toekijkende mensen. Na een hele tijd door de hete stad gezwalkt te hebben ploften we neer op een terras met heerlijk romige milkshakes. We draaiden onze beiden stoelen om, want we zaten naast een steegje waar een continue stroom van mensen uitkwam. Groepen toeristen met een gids, gezinnen, vrienden en stelletjes. Het leek wel of er een blik met toeristen opengetrokken werd die allemaal langs onze stoelen liepen. Hoe leuk voor ons om iedereen te observeren en te jureren. Van leuke zomerjurkjes of korte broekjes tot lelijke goedkope T-shirts of vreselijke kleuren. We werden er zelfs melig van. Daar zaten we met z’n tweeën naast elkaar op die omgedraaide stoelen iedereen te bekijken. Soms wees dochter zelfs met haar rietje uit de beker naar de persoon waarover ze sprak. Heel erg maar oh zo leuk om een keer te doen. We hebben de citytour uiteindelijk half afgemaakt door de ontspannen voetmassages. Daarna ploften op een knus pleintje, op het terras van een tapasbar neer. Natuurlijk waren we als eerste met de verse, koude gazpacho gestart.
Ik volgde haar de lift in naar beneden, een klein stukje lopen door een parkeergarage onder het appartementencomplex door en toen weer met de lift naar het dak. Toen we boven de deur openden zagen we het zwembad. Dochter en ik hadden er een keer gezwommen. Het was nu acht uur in de ochtend en het was helemaal stil daar. We legden onze yogamatjes neer, mijn opgerolde badhanddoek als kussentje en wachtten op de andere leerlingen. Er kwam er nog één, Ana een Spaanse jonge moeder. De jonge Indiase yogajuf was mijn hospita Richea van de Airbnb hier in Barcelona. Ze had me uitgenodigd om een les van haar bij te wonen. Natuurlijk zei ik ‘Ja!’. Zodoende zat ik op mijn yogamatje pal naast het zwembad. Een knalblauwe lucht. De juf droeg een hip zonnebrilletje tijdens de les. Ze was zeven jaar geleden naar Barcelona gekomen, haar echtgenoot gevolgd naar Spanje. Ze startte met een stukje geschiedenis van de eeuwenoude yogasutra’s. De monniken in Nepal en India. Het bestond toentertijd, eeuwen geleden, alleen uit mediteren en ademhalingsoefeningen in afgelegen kloosters in de bergen. Later kwam de kennis naar hen en maakten ze de regels van yoga, de achtvoudige paden. Wat je wel en juist niet doet in het leven en de asana’s (houdingen). Richea gaf vinyasa yoga, reeksen van houdingen achter elkaar. Gelukkig had ik vorige zomer daar wekenlang een soort cursus van gedaan om zeven uur in de ochtend. Samen met een Indiase leraar en zijn Nederlandse vrouw. Ik heb thuis een boek met alle uitleg van de reeksen oefeningen en tekeningen ervan. Aantekeningen van mij erbij. Zodoende kende ik de oefeningen, de volgorde niet perse meer. Het was heerlijk op het dak met dat zachte briesje door mijn haar. In Mexico deden we ook wel eens een yogales op het dak, echt genieten. Tijdens de ontspanning na de les, savasana, masseerde Richea m’n voorhoofd en schedel. Een cadeautje voordat we naar het strand Platja Fórum vertrokken.
Barcelona | 21 augustus 2026
