 |
| Japan! |
‘Japan is the most intoxicating place for me. The Japanese culture fascinates me: the food, the dress, the manners, and the traditions. It's the travel experience that moved me the most.’
Die middag waarop de dame van Personeelszaken belde waren mijn lief en ik toevallig samen aan het lunchen in de achterkamer. Zijn telefoon ging. ‘Ik neem hem even boven op mijn werkkamer’ zei mijn lief. ‘Zal ik met je meegaan?’ stelde ik voor. Zo kwam het dat ik met gekruiste benen op de grond zat met mijn bordje op schoot, mijn lief op zijn bureaustoel achter zijn beeldgesprek en wij tegelijkertijd hoorden dat de deur naar een nieuw expatleven opengezet was. Na het gesprek vlogen we elkaar in de armen. Het is gelukt! Mijn lief heeft een nieuwe baan! Dit is het resultaat van zijn keuzes en zo was hij ook de architect van onze toekomst. Ongeveer een kwart van de Nederlanders is ongelukkig met zijn werk. Mijn lief is al een jaar lang ontevreden met zijn destijds aangewezen nieuwe functie. Hij was begin vorig jaar overgeplaatst en had na een kennismakingsbezoek in Duitsland de overstap geweigerd maar hij bleek helaas niks in te brengen te hebben. Zo kwam het dat hij inmiddels alweer een jaar lang doordeweeks in Aachen werkt en woont. Lang niet iedereen durft de stap te nemen om het roer om te gooien, maar mijn lief had na een half jaar - die voor hem immens lang duurde - de stoute schoenen aangetrokken. Hij had tegen zijn leidinggevende gezegd dat hij zeer ongelukkig werd van zijn werkzaamheden. Kleine keuzes lijken klein… maar ze bepalen je richting. Hij had aangegeven weg te willen. Hij had afgelopen zomervakantie voor zichzelf de keuze gemaakt, en nu had hij het openbaar gemaakt. Zelf had hij ook wat buiten zijn bedrijf rondgekeken maar het lukte hem niet een andere interessante baan te vinden. In november kwam zijn bedrijf met twee functievoorstellen. Eentje had mijn persoonlijke voorkeur maar die werd het helaas niet, bleek al snel. De andere functie, héél ver van huis, sprak mij vanwege onze privésituatie niet perse aan. Die baan bleek uiteindelijk bijna onbereikbaar, omdat vanaf november elk sollicitatiegesprek weer opgevolgd werd door een volgende. Maar liefst acht gesprekken voor één andere baan binnen hetzelfde bedrijf! Mijn lief nam na bijna vier maanden lang sollicitatiegesprekken voeren automatisch afstand van de situatie. Het voelde alsof het buiten zijn controle lag. Zijn geduld raakte op. Na zoveel sollicitatiegesprekken met als antwoord steeds wéér een nieuw gesprek met andere mensen in de organisatie, lieten wij de controle los. Het leverde hem alleen maar stress en frustratie op. Mijn lief zat inmiddels bijna een jaar op de functie waar hij weinig verbinding mee voelde en dat veranderde ook niet. Om ons heen hoorden we steeds vaker verhalen van mannen van dezelfde leeftijd als mijn lief die zonder werk kwamen te zitten. Bijna uitzichtloos probeerden zij een nieuwe baan te vinden. Voor een blanke man die tegen de zestig loopt is dat tegenwoordig flink moeilijk. Doemscenario’s popten bij ons op als ‘Stel dat dit pad ons geen andere baan gaat opleveren?’ of ’Stel dat het bedrijf überhaupt geen geschikte functie kan vinden?’ en ‘Stel dat ze ons een zak geld aanbieden, én een ontslagbrief?’. Hoe meer maanden verstreken en hoe meer uit de sollicitatiegesprekken geen concrete uitkomst volgde hoe meer ik ging relativeren. Ik kreeg tijd om naar deze verhuizing toe te groeien. Ik ging uiteindelijk verlangen naar een positieve uitkomst. Ookal zou het dan heel ver van thuis zijn. Mijn lief mag nog een aantal jaren werken voordat hij met pensioen kan. Stel dat we dat veraf wél op een gelukkige manier kunnen waarmaken? Mijn lief en ik zijn kosmopolieten, wij voelen ons wereldburgers die zich overal ter wereld thuis kunnen voelen. Wij zijn vaak internationaal georiënteerd, tolerant en nieuwsgierig. Zigeunerbloed. Wij hebben in Massachusetts en Alabama gewerkt en gewoond, maar ook in Spanje en Mexico. Succes is geen gebeurtenis. Het is persoonlijke ontwikkeling. Je krijgt niet wat je wilt. Je krijgt wat je wordt. Mijn lief wordt weer industrieel directeur wat hij zo fijn vindt om te doen. In het land van de rijzende zon. Japan. Hij had verantwoordelijkheid genomen en dat bleek de sleutel tot zijn vrijheid. Wij hebben deze kans met beiden handen aangenomen. We zijn heel dankbaar dat dit ons gegund is binnen zijn internationale bedrijf. Dat is de betekenis die ik eraan wens te geven. Juíst doordat dit proces zoveel maanden duurde kreeg ik de kans om mijn mening om te buigen. Ik zag uiteindelijk dat dit de oplossing was voor onze ongezonde situatie. Nieuwe horizonten en opwaartse kracht. Precies op tijd.
Ik schrik wakker van mijn rinkelende telefoon. Ik was kennelijk even weg gedommeld op de bank. Het bleek toch later dan ik dacht toen ik ‘t telefoontje uit Aachen aannam. Door het telefoontje van mijn lief was ik op tijd om me voor te bereiden op een avondje uit met vierhetleven. Ik was die ochtend al om zeven uur opgestaan om snel te ontbijten, want ik moest drie uur nuchter zijn voordat ik de geplande echo had in het Erasmus ziekenhuis. Ik had al een tijdje een niet-pijnlijke bult tussen mijn heupbot en lies zo groot als een grote knikker - een reuzebonk van vroeger zeg maar. Onze jongste dochter wees me erop toen ik er weer eens mee zat te spelen door het heen en weer te duwen. Ik noemde de bobbel tijdens mijn controle bij de kaakchirurg. Ze wilde alles uitsluiten met een echo. De arts die de echogram maakte stelde me meteen gerust door te zeggen dat het écht niks met mijn lymfeklieren te maken had. Zo’n geruststelling is natuurlijk het mooiste om te horen voor mij en mijn gezin. Opluchting, want stel je voor dat die uitzaaiing van destijds..? Ik ben nu drie jaar kankervrij maar helaas nooit meer zorgeloos. Nog even gezellig geluncht bij middelste dochter in Rotterdam en weer terug naar huis. Daar stortte ik op de bank van vermoeidheid in slaap. De leuke avondshow ‘Ramses enzo’ van pianist Cor Bakker en acteur/zanger Maarten Heijmans was een muzikale ode aan Ramses Shaffy doorspekt met anekdotes, ontroering en humor. Ik vond het een heel verrassende en vermakelijke avond. Ze bundelden hun talenten om de mooiste nummers zoals ‘Zing-Vecht-Huil-Bid-Lach-Werk en Bewonder' en 'Laat me' ten gehore te brengen. Ook een prachtig liedje van Kermit de Kikker en Michael Jackson. Ook voor mij onbekende muziekstukken waarvan sommigen heel klein en sommige juist héél uitbundig ten gehore werden gebracht. Na middernacht stopte ik mijn sleutel weer in het slot van de voordeur waarna ik nog niet meteen kon slapen…
