Watching the eclipse with daughter!

ECLIPSE
‘Love was like a solar eclipse — breathtakingly beautiful, absorbing, and capable of rendering you blind.’

- Shelby 

Mijn fiets had ik speciaal buiten laten staan. Op de eettafel lag een schuimspaan en een metalen vergiet klaar. Op een leeg vel wit papier. Ik zou de laatste zonsverduistering van mijn leven, de volgende vindt pas plaats in 2081, niet missen. Een zonsverduistering is een once-in-a-lifetime experience die je een nieuw perspectief op je plek in het heelal biedt. In m’n uppie zou ik naar de weilanden fietsen langs m’n hardlooprondje om dit fenomeen te vangen. Zonder speciale bril maar met mijn in elkaar geflanste camera obscura. Tot mijn telefoon een half uur voor de grote verduistering over ging. Mijn Franse buurman had aan vier stukjes donker glas kunnen komen via een lasbedrijf, of ik mee wilde kijken. Ik belde onze middelste dochter in Rotterdam en zij sprong meteen in de auto. Ik vond het fantastisch om te zien dat die kleine ronde zon op m’n glaasje steeds meer bedekt werd door de donkere maan. Het tempo waarmee dit gebeurde was sneller dan ik dacht. We stonden met buurman en zijn volwassen kinderen op straat, want daar hing de stralende zon aan het einde van de weg. Een mooi schouwspel tot aan zonsondergang. Fietsers stopten om ook even te kijken. Wandelaars ook. Mensen verderop op een zitbankje kwamen ook aanlopen. Nieuwe buren die ik nog niet kende kwamen erbij. Allemaal vreemden die elkaar de vier glaasjes doorgaven en zich voorstelden. Mensen die door het gat in de CD staarden. Mensen met een vergiet zoals ik. We waren allemaal wat opgewonden over dit astrologisch fenomeen. Dochterlief uit Rotterdam was op tijd en voegde zich ook bij ons. Het was zo verbindend! Niets is toeval, maar twee fietsers zaten vroeger op de internationale school waar onze twee jongsten ook op zaten, en ook het buurmeisje van de lasglazen. De nieuwe buren met hun dochter met metalen zeef in hun handen kwamen uit India en hadden hiervoor in Singapore gewoond waar onze dochter ook alweer drie jaar woont. Mijn buurman van de lasbrillen had daar ook met z’n gezin een paar jaar gewoond in dezelfde periode notabene. Deze buurvrouw is partner bij Deloitte in Rotterdam waar onze verre-afstand-dochter ook haar carrière begon en zij werkt er in Singapore nog steeds. Ik vertelde dat ik over een paar weken naar Japan verhuis en zij vertelde me dat haar Nederlandse collega ook onlangs met zijn vrouw voor twee jaar naar Tokio is verhuisd. Zij zal ons in contact brengen met elkaar. Eén en al verbinding onder de steeds meer verduisterende zon! De groep op straat groeide. Het licht kleurde magisch. Er viel een schaduw over de aarde. Het spektakelstuk was wonderlijk! Iemand haalde een meisje erbij die aan de overkant van de straat naar ons stond te kijken. Zij wilde er graag bij komen staan, graag door het donkere glaasje kijken maar ze durfde het niet te vragen. De kosmische krachten zorgen ervoor dat zo’n zonsverduistering een reset is van heel veel dingen, een levensveranderend karakter. Ik was me erg bewust van het moment, beetje spiritueel misschien. Met dit willekeurige groepje mensen die over de hele wereld gewoond hadden, nu op dit moment op straat bij elkaar gebracht, deelden we de magie. Ik kan dan heel goed uitzoomen en de bijzonderheid van deze verbinding tussen vreemdelingen op straat inzien. Thuis stond mijn fiets nog ongebruikt voor de deur, mijn ongebruikte schuimspaan en vergiet had ik nog bij buurman thuis laten liggen. 

Vandaag vertrek ik naar Barcelona. De stad die Middeleeuwse architectuur met moderne architectuur op een unieke manier mengt met elkaar. Spaanse cultuur en taal. Heerlijk eten en de ligging niet ver van de bergen én recht aan de Middellandse kust. Middelste dochter en ik wilden er op uit. Mijn lief woont in Japan deze zomer, oudste dochter in Singapore natuurlijk en zij is nu aan het reizen met haar jongste zusje door Thailand. Blijven wij tweetjes over. Natuurlijk zijn wij al in Barcelona geweest, met ons jonge gezin bijna twintig jaar geleden. We hebben tenslotte een paar jaar in Spanje gewoond. Het kwam gewoon zo uit met het kiezen van bestemmingen dat zij iets cultureels en stads wilde doen en ik strand wilde bezoeken. Beiden houden we van bergen. Barcelona dus! Ondanks dat we de meeste toeristische plekken al  bezichtigd hebben blijven de wirwar aan straatjes en fonteinen supergezellig. Bovendien werd de ene arena, de laatste die in Catalonië nog in gebruik was voor stierengevechten, in 2014 gesloten en herbergt nu een museumpje over het stierenvechten. Daar zijn wij natuurlijk niet geweest. De art nouveau ring wordt ook gebruikt als locatie voor avondentertainment. Wie weet? De andere stierenarena is getransformeerd tot een winkelcentrum met een groot vrij toegankelijk dakterras met panoramisch uitzicht over Barcelona. Ik reis straks na mijn yogales met de trein naar Rotterdam, daar vertrekt ons vliegtuig vandaan. Ik zal dochterlief op het station ontmoeten, waar onze reis begint!