At the sunny beach | Barcelona

PECH!
‘The good thing about flying solo is it's never boring.’

- Steve Fossett

De laatste vakantiedag was er één van afscheid nemen. We pakten op tijd in de ochtend onze weekendtassen in die we in het appartement mochten achterlaten gelukkig. Onze vlucht vertrok namelijk pas later in de avond. We vertrokken zoals de andere dagen na ons ontbijtje met de lift naar beneden. Om de hoek zat een supermarktje die verse gazpacho in de koeling verkocht, in een plastic fles. Elke dag namen we zo’n fles mee naar het strand. Ook kochten we een bak met fruit, meestal zoete ananas, soms meloen en soms allebei. Vandaag ook. Bij de cafetaria ernaast, van dezelfde eigenaar als de super die dagelijks een praatje met ons maakte in het Spaans, kochten we steeds een stuk pizza die we koud meenamen in onze strandtas. Zo ook onze laatste dag. Meestal hadden we ook wel citroencakejes in onze tas mee. Het was een kleine twintig minuten lopen en dan liepen we het laatste stukje onder de palmbomen door naar de boulevard. Langs de openbare douche liepen we via een houten vlonder langs de hoge stoel met de strandwacht erop richting de blauwe zee. Het was een kiezelstrand en daar legden we de twee badhanddoeken van de Airbnb op, naast elkaar, met het geleende parasolletje ertussen. Een groot deel van elke stranddag hingen we in de lauwwarme golven. Het liep best stijl af waardoor het snel diep werd en dat was heerlijk om te zwemmen. Regelmatig hingen we aan het touw met gele dobbers en lieten we ons door de golven omhoog en omlaag slepen. Het was élke dag heerlijk aan zee. De eerdere dagen sloften we aan het eind van de middag terug naar ons appartementje en daar douchten we ons, kleedden we ons mooi aan voor een avond in het historische centrum. Een keer liepen we een stadswandeling, de avond erna de andere helft van de wandeling. We aten sowieso elke avond laat tapas en altijd als voorafje een koude gazpacho. Bijna ook altijd een heerlijk romig ijsje trouwens en de dag dat we die overgeslagen hadden kozen we voor een milkshake. De laatste dag aten we op het vliegveld. We konden eind van de middag niet meer douchen in het appartement dus wilden we bij het zwembad op het dakterras douchen. Zo heerlijk vanzelf als alles alle dagen verliepen, zo niet op deze laatste dag. De lift naar het dakterras deed het niet meer. Daar stonden we in een zweterig warm halletje met onze weekendtassen en ieder een plastic zak met schone kleding voor de vlucht onder onze arm. Ik had een man in de parkeergarage gezien die aan zijn auto aan het sleutelen was, en hij heeft ons naar een andere lift begeleid. Dochter en ik namen plaats op twee ligbedjes en koelden in het zwembad af. We wilden allebei ons boek uitlezen voor vertrek. En dáár ging het weer mis. Naast ons kwam een jong Slavisch gezinnetje plaats nemen met een tentje voor hun baby’tje, een kinderwagen, een wipstoeltje en wel drie ligbedjes. De vader en moeder hadden flinke ruzie en dat vochten ze luidruchtig uit naast het zwembad. De man ging verderop op een ander bedje liggen. Het dochtertje van zo’n zes jaar was de bemiddelaar en had papa overgehaald terug te komen. Vader ging op een matje bij de baby in het tentje liggen. Werkelijk amper een meter van mijn hoofd vandaan waar ik lag te lezen. De vrouw wilde het goedmaken en ging tegen haar man aan liggen… Ze bleef maar door zijn haar wrijven, het werd erg ongemakkelijk voor mij. Ik ging maar zwemmen. Weer terug wilde ik mijn boek oppakken toen ze een speeltje met een irritant deuntje voor de huilende baby aan gezet hadden. Ik keek ze inmiddels geïrriteerd aan. Ze zei dat het maar voor een minuutje was en die minuut werd zeker een half uur. Deze mensen hadden overal lak aan en namen heel veel ruimte in beslag, letterlijk en figuurlijk. Ik verplaatste me naar de schaduw. Inmiddels was de wel werkende liftdeur opengegaan en kwamen er jongemannen met kratten corona bier en koelboxen uitlopen, een vriend met een barbecue in zijn armen er achteraan. Niet veel later dreunde muziek door de boxen over het dak, kwam er blauwe rook uit de barbecue en wandelden de gasten binnen. Het toeval wil dat precies waar het feestje gehouden werd ook de afgesloten douche was waar dochter en ik ons wilden wassen en omkleden voor de vlucht. Het wachten naast de gesloten deur van die badkamer duurde zó lang dat een dame van het feest vroeg waar we op stonden te wachten. Het slot ging niet open. Zij belde de klusjesman van het appartementencomplex die pas tijd had om vijf uur. Pech, helaas te laat voor ons. We douchten ons maar openbaar naast het zwembad. De taxi kwam op tijd, het vliegtuig helaas niet. Met vertraging zijn we uiteindelijk vertrokken waarbij dochter veel hoofdpijn kreeg hoog in de lucht dat na het dalen gelukkig weer verdween. Wát een pech en tegenslag deze middag en avond!

Terwijl we op de luchthaven in Barcelona aan een tafeltje zaten te wachten op meer nieuws over onze vertraagde vlucht konden we onze mobieltjes opladen in een stekkerdoos naast ons tafeltje. We dachten te horen dat er meer informatie bekend was dus liepen we naar het informatiebord. Helaas zou er pas weer over een half uur meer bekend worden. Tafeltje was inmiddels bezet dus namen we samen plaats in luie stoelen naast een incheckbalie van Wizz Air. Er stonden twee rekken naast de balie waar je de grootte van je handbagage kon testen. De grondstewardessen waren streng. Ze pikten diversen passagiers eruit om van twee tassen er één te maken. Meteen even passen of de grote rugzak of kleine koffer wel in de mal paste. Wat een stress vond er pal naast ons plaats. Dochter en ik vermaakten ons prima. Passagiers trokken stiekem twee waterflessen uit hun rugzak en verstopten die bij hun partner. Als de tas door de mal gedrukt kon worden, sommigen hielpen elkaar om met knieën de tas omlaag gewurmd te krijgen, gingen de flessen weer stiekem terug in de tas. Soms moest de tas er met veel geweld weer uit getrokken worden. Enkele pechvogels rekenden extra kilo’s af bij de balie. Er werd heel erg veel gesjoemeld. Het was heel vermakelijk om naar te kijken. Toen wij eenmaal in onze eigen rij stonden kreeg ik het zelf ineens op mijn heupen. Ik had in Barcelona voor souvenirs geshopt, ansichtkaarten en sleutelhangers gekocht ook afgeprijsde kleding in de rebajas van Benetton. Zelfs een immens groot katoenen badlaken bij een Pakistaanse verkoper op het strand. Mijn tas zou onmogelijk in het controlerek passen. Vanwege de vertraging controleerde de grondstewardess de boardingpasses en paspoorten in de rij. Ze keek een keer om naar onze (te) grote weekendtassen, maar liep godzijdank door. Zonder problemen mochten we het vliegtuig instappen. Vliegen is nooit saai.