Our girls ran 10 kilometers | Rotterdam

TUSSENFASE
‘There is no such thing as a bad run. There are just some runs that feel better than others.’

 - Hal Higdon

Voor achten vertrokken we afgelopen zondagochtend al met ons ontbijtje in de hand richting Rotterdam. Twee dochters liepen tien kilometer op de dag van de marathon. We gingen met de auto, aten ons ontbijtje onderweg. Het was maar negen graden buiten, met een straf windje. We waren half negen bij de woning van middelste dochter. Alle spullen werden verstandig uitgewisseld in tassen die wij als ouders bij ons droegen en toen vertrokken we met de metro. Eenmaal boven de grond bleek het bij Blaak een enorme drukte van hardlopers te zijn. De sportievelingen voor de lange marathon liepen de ene kant op en de hardlopers voor tien kilometer liepen weer een andere kant op. Lange rijen voor de mobiele toiletten. Voorbij de kubuswoningen was de start. Ieder kind had een ander startvak aan de hand van hun gemiddelde looptijd over de afstand. Mijn lief en ik zouden alvast vooruit lopen en dan zouden we ze voorbij zien komen rennen, daarna konden we makkelijk oversteken en zouden we ze op de terugweg nóg een keer voorbij zien rennen. Ik had zelf een bord van karton gemaakt om ze enthousiast toe te juichen. Wij zijn niet zo thuis in Rotterdam en mijn lief vroeg de weg aan een andere toeschouwer. Hij stuurde ons terug naar de startvakken, wat ik heel vreemd vond, en daar moesten we oversteken dan zouden we onze dochters zien. Na de start van jongste kwamen we er online achter dat we inderdaad in de verkeerde richting gewezen waren. We zouden ze vanaf deze plek maar één keer kunnen zien, alleen op de terugweg… Mijn lief is nog hard vooruit gelopen om tóch een glimp van ze op te pikken na de start. Ik bleef een uur wachten in de sterke wind en in de kille schaduw tegen een tijdelijk hekwerk aan. Ik stond een kilometer van de finish vandaan, mooi in de bocht om ze van verre te zien aankomen.  Ik was inmiddels verkleumd, had bevroren voeten.  Bevroren handen ook van dat stokje met bord vasthouden en mijn neus begon van de kou te druipen. Het was allemaal niet voor niks, uiteindelijk zag ik jongste aan komen rennen. Fris en fruitig en ik had haar gefilmd. Missie gelukt. Nog een half uurtje later kwam middelste dochter ook aan rennen, ook nog zo vrolijk en niet uitgeput. Ze zijn beiden vastgelegd op film. Natuurlijk moesten die beelden online meteen naar Singapore gestuurd worden. Hun oudste zus had het weekend ervoor namelijk zelf meegedaan aan de halve marathon van Singapore. In de nacht natuurlijk, vanwege de hitte, twintig kilometer gerend. Wat een sportieve dochters hebben wij! 

Ik heb een diep verlangen om de Japanse berg Tsukuba te kunnen zien. Ik vermoed dat we in Japan in een flat gaan wonen. Dat is daar niet bijzonder maar voor mij wel heel bijzonder. Ik heb nog nooit in mijn leven in een flat gewoond. Ik vind het niet eens erg. Het is tenslotte voor een beperkt aantal jaren, we keren natuurlijk weer terug naar ons fijne huis in Breda. We gaan er met z’n tweetjes wonen, mijn lief en ik. Ik stel me dus voor in een appartement en ik hoop vurig dat het een balkon heeft, want ik lees graag boeken buiten. Ik manifesteer dat het op zo’n hoge verdieping is dat we ergens vanuit onze ramen de bekende heilige berg kunnen zien. Deze berg heeft twee toppen, beiden toppen zijn bijna negenhonderd meter hoog. De berg wordt graag beklommen om van het uitzicht in de omgeving te genieten, bij helder weer is de skyline van Tokio zichtbaar. Waar de meeste bergen in Japan van vulkanische oorsprong zijn, bestaat de berg Tsukuba uit graniet. De berg die ik erg graag zou willen zien vanuit ons appartement wordt als heilig beschouwd. Er is een schrijn aanwezig, een tempel, met een zekere aantrekkingskracht op bedevaartgangers en trouwkoppeltjes. De berg Tsukuba is een populaire bestemming om zijn wandelpaden en warmwaterbronnen (onsen) aan de voet van de berg. Beroemd om zijn alkalische, mineraalrijke water dat een huidverzorgende werking zou hebben. Daar word ik blij van. De stapjes die we maken richting ons expat-avontuur zijn klein. Mijn lief heeft vorige week de overeenkomst getekend. We hebben pas zojuist vliegtickets ontvangen omdat we deze maand een week naar Japan gaan om ons te oriënteren op een woning met een makelaar. Mijn lief gaat daar wat belangrijke mensen ontmoeten in de organisatie. Ook zou ik met een relocator rond willen kijken naar een meubelzaak, het liefst een Japans alternatief voor IKEA, waar we wat meubels in ‘Japandi’ stijl zullen kopen om in te richten. Een gemeubileerd appartement is namelijk niet te vinden. Ons huis in Breda blijft ingericht zoals het is. Ik wil natuurlijk wat spullen van thuis meenemen zoals serviesgoed, want wij hebben zoveel in de kasten staan. Ik kan het makkelijk in tweeën verdelen. Ons bed met beddengoed, boeken en kampeerspullen willen we ook mee. Ik wil ook met de relocator naar Engelstalige yogalessen kijken, Japanse les, (internationale) supermarkten én Qigong lessen in de buitenlucht. In Japan heet dat vaak kiko. Het is een populaire, zelfhelende kunstvorm die beweging, ademhaling en meditatie combineert. In een Japans stadspark zie je vaak grote groepen deze bewegingen maken. Het lijkt me geweldig dit samen met mijn lief te doen op een vroege zaterdag- of zondagochtend! De stap naar een nieuwe baan voor mijn lief gaat ons naar een grote reeks veranderingen leiden. Het lijkt wel alsof we ons met een grote liaan naar de overkant laten slingeren. Wij zijn nu voorzichtig een drempel aan het overstappen, maar nog lang niet aangekomen in ons nieuwe huis. Een tussenfase, dat dit wat langer duurt vinden we heel fijn. Ik mag lang stilstaan bij de grote verandering en dat geeft mij een gevoel van luxe en vrijheid. Het geeft een grotere diepte van ervaring als ik er de tijd voor kan nemen. Uit iets dat nog geen vorm heeft kan van alles ontstaan en alles is mogelijk. Qua woonplaats, qua woning, qua inrichting, qua daginvulling, qua vrijetijdsbesteding en invulling van reizen… Álles is mogelijk en daarin zit de magie. Elementen van het oude zitten door het nieuwe ingevlochten zoals wat meubeltjes, foto’s van thuis, ons eigen bed en dagelijks servies dat we meeverhuizen en vergeet niet dat we onszelf meenemen! Omdat het proces niet zo snel gaat, verkeren we al maanden in het niet-weten, in het vertrouwen dat het wel goed komt (optimisten dat we zijn). Ik denk zelfs dat wij misschien wel beter landen omdat we daar nu zorgvuldig tijd voor hebben gekregen, en gemaakt.