![]() |
| Cleaning up in autumn! |
‘Leren zwijgen om weer in contact te komen met jezelf, met je gewaarwordingen, maar ook met anderen en je omgeving. Zwijgen om met volle teugen te kunnen genieten van wat er is, om er simpelweg te zijn en te luisteren.’
Door de jetlag van acht uur tijdsverschil was ik afgelopen woensdagochtend net als de ochtend ervoor al ver voor zes uur klaarwakker. Ik bleef natuurlijk nog even wat langer in m’n warme bed liggen. Met drie poezen om heen. Zodra ik bewoog gingen ze weer luidruchtig spinnen, dolgelukkig. Ik kon deze ochtend naar mijn eigen yogaklasje, na twee maanden weer gewoon in de les. Ik werd gezellig gedag gezegd door m’n yogamaatjes en mijn juf riep verbaasd ‘Hee Anja!’. Ik hoor er nog helemaal bij. Een fijn gevoel. De les begon met het bewustzijn dat het elf november was. Spiritueel een startpunt dat staat voor een moment om stil te staan bij wat je werkelijk wilt manifesteren en oude patronen los te laten die niet meer bij je passen. Tijdens de meditatie kregen we de tijd om goed na te denken over een krachtige intentie voor een nieuwe start. Dit jaar is het extra krachtig omdat het jaartal bij elkaar opgeteld ook een nummer één is. Vijf keer een nummer één op een rij. Nu mijn leven er sinds deze zomer totaal anders uitziet met twee maanden in Japan wonen en dan een maand in Breda merk ik dat ik hier in Breda goed mijn grenzen moet stellen om mijn tijd te bewaken. In Japan zijn mijn dagen aangenaam rustig. Wel elke dag iets te doen zoals Japanse les, hardlopen, koek bakken, huiswerk, verse pasta maken of een yogales. De stilte en zwijgen overdag doen mij goed. Nu had ik mijn agenda voor de komende vier weken in Nederland aardig vol geboekt. Het leek me heerlijk om élke dag iets concreets te doen te hebben. Veel vriendinnen terug te zien. Naast mijn ziekenhuisafspraken, mijn werkdagen in het hospice en voor de stichting en de weekends gezellig met twee dochters thuis was er sowieso niet perse ruim tijd over om veel te ondernemen. Toch had ik het geprobeerd in te plannen. Het bleek tóch teveel toen ik eenmaal thuis was. Ik was begonnen met schrappen in mijn agenda. Mijn affirmatie deze ochtend had dus te maken met goed mijn grenzen kunnen aangeven. Liefdevol naar mezelf zijn. Goed voor mezelf kunnen zorgen. Thuisgekomen uit de les heb ik meteen een ticket voor een interessante lezing aan een collega gegeven die geen ticket had kunnen bemachtigen. Kantoor belde een andere workshop af. Dat waren alvast twee vrije avonden erbij. Een afspraak voor diezelfde middag loste zich vanzelf op waardoor ik tijd had de voortuin op te ruimen. Althans…een beginnetje te maken. Er lag een dik tapijt aan herfstblad en beukennootjes op de gehele oprit. De buurvrouw vertelde dat ze zelf ook al twee keer bij ons had geveegd om het wat op te ruimen. De eeuwenoude beukenboom heeft dit jaar reuzenveel beukennootjes laten vallen. Toch heeft de boom ook nog heel veel gekleurd blad aan zijn takken. Die gaan nog vallen… Ik werk heel graag in de tuin en in mijn tuinkas. Aan de uitnodiging tijdens de yogales om naar je binnenste te luisteren en je intuïtie te versterken kon ik goed gehoor geven in de tuin. Lekker buiten in de koude herfstlucht was eigenlijk ook een beetje mediteren, met de bezem in mijn hand. Een krachtig moment. In Japan heb ik - om het gemis aan tuinieren een beetje zachter te maken - een paar potten met rode bieten en Japanse lente-uitjes gezaaid op het balkon. Elke ochtend kijk ik ernaar. Er staan ook aardbeienplanten en twee ananaskronen die aangeslagen zijn en flink wortel schieten. Eén van de avocadopitten heeft ook geworteld. In het voorjaar ga ik daar lekker mee aan de slag. Meteen in januari ga ik een paar biologische aardappelen laten spruiten in het donker en later ook uitzetten in tuinpotten. Zo kan ik daar een beetje aan mijn behoefte om te tuinieren tegemoet komen. De komende drie weken in Nederland ga ik mijn tuinkas opruimen en winterklaar maken, mijn auto blad- en beukennootjesvrij maken want het zit werkelijk in élke kier! Verder met herfstblad en afgebroken takken opruimen in de tuin. Niets is zo fijn om op deze manier te aarden op de plek waar ik nu ben.
Lekker mama zijn. Onze twee volwassen dochters in Nederland hadden al diverse keren gezegd dat het huis niet meer hetzelfde aanvoelt wanneer ze in Breda zijn. De koelkast is leeg natuurlijk. Niemand die even gedag zegt wanneer je binnen komt. Er staat geen muziekje aan. De was wordt niet gedaan. Geen poesjes die komen kroelen. De ziel is er uit. Nu ik thuis ben heb ik lekkere dingen in huis gehaald, koelkast gevuld, verse groentesoep gemaakt, de verwarming en de kaarsjes aan. De radio speelt. Mama is weer thuis. Samen eten, natafelen. Koekjes bakken. Samen TV kijken, meerder Kerstfilms. Kletsen. Melig lachen. Samen koken. Poesjes om ons heen. Een avondje de openhaard aan. Ik vind het heerlijk om thuis te zijn met ze. Natuurlijk zijn ze er alleen in het weekend. Ze hebben beiden een druk gevuld leven, zoals het hoort. Dat zijn voor mij maar liefst vier weekends na elkaar gevuld met gezelligheid! Eentje zit er alweer op. De Sint is net als ik ook weer in het land, lekkernijen in de winkel en elke avond Sinterklaasjournaal. Ik houd zo van dit seizoen! Mijn laatste weekend van dit jaar in Breda sluiten we af met het vieren van Pakjesavond bij ons thuis. Helaas zijn hun vader en oudste zus er niet bij, wel het vriendje en beste vriendin van jongste kind. Het heerlijke avondje van Sinterklaas deze keer samen met wat jongelui, stampotten op tafel, openhaard aan, surprises, gedichten en volle teugen Hollands genieten!
