Me during a visit at the Royal Palace | Amsterdam

NATUURLIJK RITME
‘Wie de randen van de dag mist, mist iets wezenlijks’

- Susan Smit

Laten we eerlijk zijn, in Japan zijn er weinig mensen op de hoogte van mijn bestaan. Het is dus aan mij om te laten zien wie ik ben en om het initiatief te nemen. Dat betekent in het begin veel zaaien door zelf voor te stellen iets te gaan doen, en geduld te hebben met het oogsten. Ik ken dit proces inmiddels. Altijd een lach op mijn gezicht en nieuwsgierig zijn naar de ander. Het opbouwen van een nieuwe sociale omgeving kost tijd en energie. Zeker in een land waarin ik de taal en de cultuur nog niet eigen ben. Ik heb inmiddels bijna zeventig dagen op een rij korte Japanse lesjes gevolgd op Duo Lingo. Dat is echt de basis van de basis. Toch is het hebben van fijne sociale contacten voor veel mensen, en voor mij ook!, van vitaal belang om zich ergens thuis te kunnen voelen. Om me verbonden te weten met mijn nieuwe omgeving. Ik heb al twee Delfstblauwe huisjes bij mijn spulletjes klaar liggen om mee te nemen voor de buurtjes aan iedere kant van ons appartement. Kennismaken. Emigreren voor drie jaar is best een grote stap. Niet alleen gooien wij ons hele (gezins)leven op z’n kop, emigreren betekent ook structureel ‘anders’ zijn. Anders zijn dan onze nieuwe landgenoten, Japanners. Ik zal het als een groot avontuur ervaren. Naast de eerste voorzichtige stapjes naar een leven in Japan ben ik ook begonnen met de eerste stapjes met afscheid nemen van mijn vriendinnen hier. De dagen glijden namelijk snel voorbij. Bijna augustus. De meeste van mijn dagen beginnen en eindigen ongemerkt. Ik word wakker van vogelgekwetter in de vroege morgen en val (te) vaak achter de TV in slaap. Terwijl ik slaap of doorga met wat ik aan het doen ben, voltrekt zich buiten de dageraad en de avondschemering. Dat laatste steeds vroeger. Het begin en einde van de dag. De dagen en überhaupt de tijd gaan deze zomer zó snel voor mij. Nu ik me eindelijk beter ga voelen qua energie en heling in mijn mond staan er afspraken ingepland in mijn papieren agenda. Afspraken voor een weerzien én om tegelijk afscheid te nemen. Ik vind het best veel sociale afspraken eigenlijk en dat is natuurlijk heel fijn. Een compliment dat mijn vriendinnen naar mijn huis komen voor een lunch, of middagthee, of een avondmaaltijd of zelfs een logeerpartijtje. Ook mijn twee oude tante’s komen ieder een middag langs, begeleid door mijn nichten. Ik zoek binnenkort mijn zus op in Friesland en mijn zwager in Noord-Holland voor een logeerpartijtje. De ochtendstond en het invallen van de nacht lijken op afscheid nemen en verwelkomen, steeds opnieuw. Ik was afgelopen week op een uitzonderlijk warm en liefdevol afscheid van een negentigjarige mevrouw die ik twee jaar geleden heb leren kennen. Via de stichting om eenzame ouderen mee uit te nemen en later in het hospice. Zij was een voorbeeld voor mij hoe ze met tegenslagen omging, met haar ziekte en met haar familie. Op een uitvaart sta ik altijd stil bij de grote lijnen van het leven die er écht toe doen. Het ging over meebewegen met het leven. Over het vertrouwen dat je iets nieuws ten deel zal vallen. Leven is beweging. Alles verdwijnt, verschijnt en verdwijnt weer. Die beweging herkende ik terug in het levensverhaal van deze mooie vrouw. Hoe haar zus, haar beiden dochters, bonusdochter en kleinkinderen haar leven beschreven en hoe ze haar typeerden. Twee keer een echtgenoot verloren, waarvan de eerste vlak na de geboorte van haar jongste dochter. Veerkracht toonde ze. Ik genoot van haar vele foto’s met mooie kapsels en mode uit de jaren ’60, ’70 en ’80. Ook van foto’s genomen in het hospice en tijdens het uitje met de wensambulance. Ik zou het vermogen willen hebben om de omgeving in me op te nemen. Ik wil m’n oren spitsen, voelen wat er in m’n lichaam en geest gebeurt en letten op wat er elke minuut verandert. Bewust, anders is het ongemerkt voorbij gegaan. Ik sta daar bij stil door deze bijzondere uitvaart en ook door de fase waarin ik nu bén. Een tussenfase tussen twee levens. Afscheid nemen van familie (waaronder twee dochters!) en vrienden hier én een splinternieuwe start met mijn lief die ergens heel ver weg op me wacht.

Ik kijk door het glas-in-loodraam van de balkonkamer naar de Dam. Langs de bekende balustrade van het koninklijke balkon kijk ik naar de verzameling mensen die de Pride Walk in Amsterdam gaan starten deze zaterdag. Ik kijk er met middelste dochter naar vanaf het paleis, op de plek waarop onze koning en voormalige koninginnen ook altijd naar de mensenmassa hebben gekeken. Best bijzonder. Het is sowieso indrukwekkend om zelf in het compleet aangeklede paleis rond te wandelen bijvoorbeeld door de burgerzaal waar de officiële staatsbanketten gegeven worden. Onlangs nog ter ere van de Japanse keizer en zijn vrouw. We zien het staatsieportret met de koninklijke familie en de keizer en zijn vrouw in dezelfde kamer als waar de foto voor de schouw genomen is. We zien de logeerkamer van de keizer in het paleis. Oorspronkelijk nog ingericht door onze eerste koning, de Franse Lodewijk Napoleon. Alleen wordt voor elke logée het bed verwisseld door een nieuw modern bed met fris beddengoed. Het gebouw werd pas een paleis in 1808. Napoleon koos het stadhuis van Amsterdam als zijn paleis. Het stadhuis is gebouwd rond 1650. Toen was de Dam een drukke, bedrijvige markt- en havenplek. Het plein zag er heel anders uit, een Waag midden op het plein en het Damrak waar schepen direct aanlegden. Een open binnenhaven vol met scheepsmasten. Op de kades en de Dam was het een drukte van jewelste met sjouwende sjouwers, karren en paarden Het stadhuis werd ooit geopend voor alle burgers van de stad Amsterdam en hun bezoekers. Er werkten zo’n vierhonderd ambtenaren. Ik probeer écht m’n fantasie te gebruiken om me dit allemaal voor te stellen. Er zijn twee redenen waarom ik hier vandaag ben. De eerste reden is dat jongste dochter een trainingsdag heeft op de Prins Hendrikkade voor haar bijbaan in de zorg. Halen en brengen. Ook is er een tentoonstelling met Japanse giften van de keizers tot vierhonderd jaar terug. Kamerschermen bijvoorbeeld en een zeventiende eeuws lakkabinet met heel veel laatjes. Ik wilde niet met mijn autootje het centrum in, maar omdat ik mijn medicijnen vergeten was en we omkeerden kwam dochterlief te laat. Als goedmakertje mocht zij tot aan de deur rijden. Na haar training ontmoetten wij elkaar weer op de Dam, met z'n drietjes gegeten in de Rosse buurt. Eind van de dag mochten de meiden niet met hun beker vol limonade zonder deksel in de bus en dus haalden we jongste met mijn autootje op bij de Kiss&Ride achter het Centraal station waar ze met twee koude limonadebekers stond te wachten. Ik heb heel veel geleerd vandaag in onze hoofdstad. Het was een cadeau om onverwacht een dag door te brengen in de mooie stad die zo’n belangrijke rol speelt in mijn leven.

At a sunny canal in Utrecht!

UTRECHT
‘All human beings have three lives: public, private, and secret.’ 

-  Gabriel García Márquez

Ik word wakker in het studentenhuis. Zoals alle dagen tijdens de hittegolf, veel te vroeg… Ik twijfel steeds of dat ook komt omdat ik er steeds aan denk hoe laat het in Japan is. Wanneer ik wakker word reken ik eerst uit hoe laat mijn lief leeft. Of we even kunnen bellen, of hij lunchpauze heeft op zijn werk? Eigenlijk ben ik al met één been in Japan… Naast me in haar tweepersoonsbed ligt onze jongste dochter nog helemaal in coma. Het is vannacht gelukkig afgekoeld op haar kamer. Ik hoor achter het huis veel bouwgeluiden, er wordt niet ver een torenhoge flat gebouwd. Ik hoor voor het huis ook zware vrachtwagens met zand achteruit manoeuvreren in de straat. Er worden grote betonnen pijpleidingen vervangen. Andere geluiden dan thuis met bijna absolute stilte bij het ontwaken wanneer je alle vogelgetjilp weg zou denken. Mijn lief probeert te bellen, maar ik kan nu niet praten. Ik scroll wat op mijn telefoon. Ik denk aan gisteren. Ik was hierheen gereden. Omleiding omdat de A27 afgesloten was. In mijn piepkleine stadsautootje zonder airco stilstaan in de file.  Voor een dag lekker winkelen met dochter in Utrecht. Ik was op een missie. Ik was namelijk toevallig op YouTube tegengekomen dat een zichtbaar decolleté absoluut not done is in Japan. Ik twijfelde daaraan dus verifieerde dit feitje bij Aurelié die al bijna tien jaar in Japan woont. ‘No decollete!!! Never in Japan!!’ reageerde ze bijna geschokt op mijn vraag. Een zichtbaar decolleté is sociaal zeer ongebruikelijk. Het is niet direct strafbaar of verboden, maar een grote faux pas en zeer ongepast. Zelfs een subtiel decolleté zorgt voor verbaasde blikken. Ik ging in gedachten even door mijn zomergarderobe. Al mijn zomertops hebben een laag decolleté of spaghettibandjes… In Nederland geen enkel probleem. Ik zal wat hoger gesloten t-shirts en hemdjes moeten kopen. In ingetogen kleuren en minimalistisch. In de zomeruitverkoop natuurlijk. Het was er gisteren bijna veertig graden en vochtige lucht, vertelde mijn lief. Met dat in gedachten zijn wij gaan shoppen. Bij Mango slaagden we beiden. Gevolgd door tosti’s en ijskoude tropische limonade als lunch. Op naar de Bijenkorf waar ze in Nederland nog Benetton kleding verkopen. Wederom voor een blouse en T-shirtje hoog aan bij de kraag gesloten, geslaagd. Een ijsje voor mij en kaasbroodje voor ons kind beneden aan de gracht als beloning verorberd. Bij Sissy Boy slaag ik altijd, gisteren niet. We wilden beiden nog even bij Hunkemöller naar binnen. Het was bijna sluitingstijd en rustig in de winkel, ik waagde het erop een medewerkster te vragen mijn maat op te nemen. Ik schrok van de nieuwe opgemeten maat, maar wat paste het mooi! Ik besloot meteen drie BH’s mee te nemen. Zo blij met goed passend ondergoed! Bij de HEMA subiet gekeken voor een nieuwe bikinitop in de juiste maat, ook geslaagd. We aten friet en een kapsalon als afsluiting van deze shopping spree, een verkoelende milkshake erbij. Dochter wilde nog één keer voor een leuke afgeprijsde zomerblouse een hippe kledingwinkel in en slaagde goed. Helemaal verzadigd, oververhit, dorstig en moe pakten we de tram terug naar het studentenhuis. 

Ik zie onze twee dochters bij mij thuis helemaal gebogen over mijn mobieltje hangen. Ze lachen en kijken enthousiast steeds meer filmpjes terug in de tijd. We hebben namelijk sinds kort een Ring deurbel. Een enorme stap voor mij, want ik ben al decennia lang blij met onze deurklopper. Ooit gekregen van de vorige bewoonster, want na de verkoop van haar huis verlangde ze ineens heel erg naar haar oude deurklopper. Uit Maastricht kwam die waar ze was opgegroeid. Destijds hing die deurklopper aan hun familiehuis. Sentiment. Of ze hem mocht omruilen voor een andere vrijwel dezelfde koperen die wij dan van haar kregen. Natuurlijk deden we dat. Ook de koperen windwijzer op het dak gaven we haar mee. Herinneringen van thuis. Dierbare gevoelens van haar Maastricht waar ze advocaat was geworden, iets met patenten. Met strafrechtadvocaat Max Moskowitz studeerde ze af en ze onderhielden nauw contact. Brievenschrijvers waren ze. Haar deurklopper pronkt nog steeds aan onze voordeur, maar iedereen gebruikt nu de veilige deurbel met camera. Zo'n deurbel geeft je direct zicht op wie aanbelt, waar je ook bent. Dus ook in Japan. Met een digitale deurbel ontvang je meldingen op je mobieltje en kijk je live mee wanneer er beweging is. Dankzij de ingebouwde intercom van de deurbel praat je eenvoudig terug met bezoekers of bezorgers. Alles wordt opgeslagen en kan terug gekeken worden op de mobieltjes van mijn lief en mij. Wij als gezin en de vaste mensen die aan de deur komen zijn inmiddels geïdentificeerd. Wij komen met onze naam in beeld. Het valt de kinderen op dat ik heel vaak door de deur loop om vuil weg te gooien, te vegen, te sproeien of om met mijn gieter langs de plantenpotten te lopen. Ze zien me op de fiets stappen en ze horen me zelfs een keer in mezelf praten. ‘Fuck, de autosleutel ligt nog binnen’ mompel ik terwijl ik mijn sleutel weer in het slot steek. Vanmorgen was ik in beeld in mijn hardloopkleding. Voor het eerst sinds mijn operatie, zeven weken geleden. Ik wilde een klein loopje van drie kilometer doen om te proberen. Het was mooi fris weer en ik had die nacht goed geslapen. Middelste dochter ging mee. Het werd een rondje van vier kilometer. Het ging goed, ik was niet moe. Ik voelde me prima, lekker zelfs. Ik had weer eens wat aan mijn conditie gedaan. Veel te lang geleden. Ook het rekken en stretchen na het hardlopen werd vast gelegd. Big brother is watching me. Ik zou zo’n bel nooit aangeschaft hebben als we niet naar Japan zouden verhuizen. Veiligheid. Dikke kans dat ik alles weer laat weghalen zodra we weer terug in Breda wonen. Nu blijkt dat alle huizen om ons heen flinke beveiliging hebben. Je wilt nooit de zwakste schakel zijn.  Dus ook bij ons hangen nu camera’s. Dit is de nieuwe wereld. Onze meiden vinden het nu nog geweldig dat ze in de voortuin bespied worden en vooral dat ze het terug kunnen kijken. Het komt er eigenlijk op neer dat ik me in mijn eigen voortuin maar beter niet kan misdragen. De nieuwe digitale wereld. 

Tsukuba mountain near our place

KENNISMAKEN
‘Zoals een enkele druppel pas de oceaan wordt in samensmelting, zo vindt de mens zijn ware kracht in verbondenheid met anderen.’

- Zen wijsheid

We hebben een huis in Japan! Mijn lief woont er nu sinds een paar dagen. Onze negenendertig verhuisdozen kwamen zaterdagochtend aan uit Nederland. Onze fijne spulletjes van thuis waren met het vliegtuig meegegaan. Normaliter gaat onze inboedel overzee wanneer we internationaal verhuizen. Alhoewel naar Spanje en Alabama de spullen in een grote verhuiswagen gingen. Zelfs onze auto ging toen in een truck van Massachusetts naar Alabama! Ons eigen huis in Breda lieten we altijd leeg achter voor nieuwe huurders. Deze keer zijn er geen huurders. Ons huis blijft ingericht achter voor onze dochters en voor mij. Ik zal er deze zomer wonen en vervolgens telkens na twee maanden terugkomen voor de meiden, voor mijn medische controles en follow-up, en voor de poezen die dan tijdelijk terug naar Breda kunnen. Nu hebben we dus een typisch modern Japans appartement in een hoge torenflat. Ik heb grotendeels zelf de keuzes voor de inrichting gemaakt. Mijn lief heeft alles steeds opgehaald met de metro, lopend, met zijn huurautootje of met een geleende stationwagon van de zaak. Een heel gedoe soms vanwege de communicatie over Facebook die ik van jongste dochter gekaapt had. Wanneer de verkoper te laat op de afgesproken plek was moest ik een berichtje sturen via Facebook. Mijn lief stond ergens te wachten, maar ik leefde zeven uur vroeger! Later leerden we dat het handiger was dat mijn lief telefoonnummers uitwisselde met de verkopers. Wat we helemaal nieuw hebben gekocht is ons bed en alles wat erbij hoort zoals matrassen, topper, beddengoed en kussens. Ook de handdoeken zijn nieuw. Verder is alles tweedehands gekocht en daar ben ik eigenlijk heel trots op. Alles is hip, leuk en natuurlijk schoon en netjes. Ik had alle tijd om goed te pluizen en zoeken op marktplaats via Facebook. In Japan is recycling immens populair! Ook doordat er veel regels zijn en het veel geld kost om iets door grofvuil op te laten halen. Dan kun je het beter gratis weg geven of voor een prikkie te koop zetten. Eerst keek ik steeds in de stad waar wij wonen, maar ik keek ook steeds vaker in Tokio op marktplaats. Daar zijn moderne woonwinkels in de stad en ik zie gewoon dat de meubels hipper zijn. Leukere lampen en leukere zitmeubels. Zo heb ik een dame uit Parijs ontmoet, een kosmopoliet die na haar studie voor heel lang naar China verhuisde en daarna naar Japan. Ze heeft een galerie en laat jonge kunstenaars exposeren, ze reist beurzen af over de hele wereld. Ze is onlangs van Kyoto waar ze een hele woning had naar een appartement in Tokio verhuisd. Bij haar vriend ingetrokken en ze moet eigenlijk haar hele interieur kwijt. Ze heeft mijn smaak. Haar post met haar zachte, grijze sofa te koop viel me meteen op en we raakten aan de praat. Twee Europese vrouwen over ons zigeunerleven. Ons thuis in Europa. Over inrichting en wat we mooi vinden. Zij legde dingen uit over het Japanse leven, want ze woont er al heel veel jaren. Ik klaagde over de dure vliegtickets en zij gaf tips over een goede overstap en veel geld besparen. Zij vroeg mij wat ik nog nodig had, zij ruimde thuis op en zette alles voor mij op de foto. Ik heb voor een paar honderd euro een flinke uitzet gekocht qua keukengerei en servies, lamp, spiegels, keukenkasten, vuilnisbakjes, een mooie sofa, plantenpotten en zelfs een grote plant! Een broodtoaster, strijktafel, rijstkoker, stofzuiger en Marie Kondo boxen voor kleding. Onze twee walkin-closets hebben niet veel planken voornamelijk stangen voor hangers. Mijn lief heeft zondagochtend voordat het echt zinderend heet werd in Tokio de geleende stationwagon volgestouwd samen met Aurelié. Ik ga met haar in september een kop thee drinken in de Japanse hoofdstad. Zij woont vlakbij Shibuya crossing, in het échte centrum. Mijn allereerste kennis. Mijn lief haalde eerder voor mij een IKEA bureau en een extra logeerbed op. Bij een aardige Canadees, Larry die al tientallen jaren in Tsukuba woont met zijn Japanse vrouw. De mannen bleken in dezelfde sportschool te trainen. Ook zij gaan een keertje afspreken. Zó leuk om kennissen op te doen. Verbinding via een online marktplaats. Volgens Aurelié een typisch Japans cultuurdingetje!

Ik miste de verbinding met het hospice. Ik was inmiddels al zes weken thuis. Waarvan drie alleen in huis. Tijdens mijn laatste controle vroeg ik aan de arts of ik alweer terug kon naar mijn werk. De vrouwelijke arts zei dat het pas kon wanneer mijn wond geheeld is… Dat is nog steeds niet het geval, en wie weet hoe lang dat nog gaat duren? De mannelijke arts zei dat ik boventallig kan starten met werken, dan kan ik naar huis als het tóch niet blijkt te gaan. Dat heb ik besproken met mijn coördinator en afgelopen zaterdag was het zover. Een lieve collega viel voor mij in, en ikzelf kwam ook werken. Drie vrijwilligers en twee verpleegkundigen, dat was een fullhouse. We hadden één van de zes kamers net leeg en één van de bewoners was de dag ervoor in sedatie gaan. De andere vier waren bedlegerig en slaperig. We hadden bij de overdracht in ons kantoor, om half negen in de ochtend, alle tijd van de wereld. Heel fijn, omdat ik lang niet geweest was. Ik gebruikte deze aangeboden mogelijkheid om mijn verhaal van de afgelopen bijna vier jaar openhartig met ze te delen. Dat was bijzonder. Buiten mijn coördinator en wat dichtbij collegaatjes kende de rest van het team mijn complete verhaal amper. Op zaterdag krijgen we altijd veel brood als donatie van een goede bakker, vaak met een taart erbij. Ik heb op m’n gemakkie al het brood verdeeld. We hebben nóg een keer uitgebreid koffie gedronken in de eetkeuken. Toen heb ik een bewoner lekker verzorgd, verfrist en gerustgesteld voordat haar dochter op bezoek kwam. Ineens zat ik er doorheen. Zoveel sociale interacties, zoveel traplopen. Ik ging een uur voor einde van de dienst naar huis. Voordat ik naar mijn fiets liep nam ik afscheid van de lieve bewoonster in sedatie. Ik kende haar al een jaar voor haar komst in het hospice vanwege het andere vrijwilligerswerk dat ik doe. Wij hadden zoveel plezier samen gehad. Ik vond haar altijd een zeer inspirerende vrouw. Tot in het hospice heeft ze mensen geïnspireerd met haar positiviteit en dankbaarheid. Ik heb haar zachtjes bedankt daarvoor, ook haar dochter gesproken. Daarna ging ik weg. Dat kon.

Last Saturdaynight Bruno Mars concert | Amsterdam

BRUNO
‘Summer afternoon—summer afternoon; to me those have always been the two most beautiful words in the English language.’ 

- Henry James

We wonen sinds zomer 2003 in dit huis aan het kleine doodlopende straatje in Breda. Op het allereerste koopcontract staat gekgenoeg een ander adres. Namelijk de naam van een lange straatweg naar Antwerpen en vervolgens naar Brussel. De andere kant op naar Amsterdam. De allereerste bestraatte weg van Amsterdam naar Parijs. Aangelegd ten tijde van Napoleon Bonaparte, keizer der Fransen. De keizer reed samen met zijn kersverse, tweede vrouw Marie Louise over de keitjes in mei 1810. Deze vierkanten keitjes liggen nog steeds in twee rijtjes voor ons huis. De beukenboom pal voor ons huis is net voor de komst van Napoleon geplant. Nu drie eeuwen oud! Toen wij er kwamen wonen was er al een straatvereniging. Deze is er nu nog steeds. Misschien wel net zo actief als ooit toen het voor de oorlog opgericht werd. We hebben een onlangs nieuw samengesteld bestuur. Een net verhuisde buurman is erbij gekomen. Hij is zo enthousiast, een beetje opdringerig soms. Een uitnodiging voor de zomerborrel in de brievenbus, in m’n mailbox én via berichten in de buurt’app. Of we allemaal willen bevestigen vanwege de inkoop van drank en hapjes. Dan krijg je heel erg veel berichtjes in de groep met een ja of een nee, en ook vaak waarom een nee. Ik had niet gereageerd in afwachting hoe ik me zou voelen. Ik kreeg een persoonlijk bericht of ik nou wél kwam, of niet. Beetje stuitend vond ik dat. Ik ging op de middag zelf toch maar even kort kijken. Ik kan welbeschouwd steeds meer praten en eten. Ik draag mijn bitje overdag wat mijn tong goed beschermt. Het was een mooie zomermiddag en de statafels stonden bijna voor onze deur. Ik had mijn eigen mok met kamillethee mee. Ik liep op met twee buurtjes die net langs liepen toen ik de voordeur dichttrok. Fijn dat ik niet in m’n uppie op zo’n groep hoefde af te lopen. Ik kon de nieuwe buurman ontlopen. Ik heb twee buurvrouwen gesproken en ben toen weer terug gegaan. Ik heb mijn gezicht laten zien. M’n beste beentje voorgezet, deze zomermiddag. 

Maanden geleden toen we tickets kochten voor de grootste zanger van deze tijd hadden middelste dochter en ik kaartjes voor een apart vak in het stadion bemachtigd. Máár we hadden tenminste kaartjes, zo blij! Zaterdagavond bleek dat we dezelfde ingang in de Amsterdamse arena hadden met twee vakken uit elkaar. Ik zat recht voor het podium, onderaan in het vak van de eerste ring. Helemaal gelukkig. Dochter zat juist boven in haar vak, in haar zicht stonden twee palen met lichten of geluidsboxen. De stoel naast haar was nog leeg. Ik had mijn beiden buurmannen gevraagd om te ruilen, maar één was met dochter en één met vriendin dus zij wilden niet. Vlak voor Bruno Mars op zou komen kwam de buurvrouw van dochter naar haar stoel toe. Ik pushte dochter om stoelenruil te vragen. Ze durfde het werkelijk pas te vragen toen de eerste deuntjes al te horen waren van de eerste song. Het meisje ging natuurlijk akkoord, veel betere plek. Ik had keihard gezwaaid naar haar vanaf mijn stoel zodat ze wist waar ik zat. Ik stond meteen op, rende het vak uit over een complete verlaten gang, tranen in mijn ogen van de spanning en emoties. Wat deed ik? Het concert stond op het punt te beginnen en ik moest m’n nieuwe stoel nog vinden. Ik zweefde twee trappen op, wurmde me door mensen op de laatste trap. Moest langs iedereen sluipen op dochter’s rij en nét toen Bruno het podium op kwam stond ik gearmd met dochter te gillen. Samen meer dan twee uur gedanst, gezongen, gegild en enorm genoten samen met vijftigduizend andere fans. Bruno is een topartiest. Voor mij past hij in het rijtje van Elvis en Michael. Ze dansen alledrie ook op dezelfde manier met losse heupen. Bij Michael’s concerten in ’92 en ’96 in Nederland was ik helaas niet aanwezig. Elvis is van voor mijn tijd, alhoewel hij onlosmakelijk verbonden is met Breda. Op bezoek bij zijn legendarische manager Colonel Tom Parker die uit Breda kwam. Nu zat ik gewoon bij een live concert van een grootheid als Bruno die zo ongelofelijk veel hits heeft. The Romantic tour. Hij zong zo zuiver en vaak met veel emotie, nooit een valse noot. Hij danst onovertreffelijk goed, wat een maatgevoel heeft die man. Eén van de grootste entertainers van de huidige popmuziek. Net als hij zijn ook al die muzikanten waanzinnige dansers. Heel knap om tijdens het bespelen van een instrument ook nog eens zo ongeveer de hele avond synchroon te bewegen. Ik vond het allemaal super. Een typisch Amerikaanse show met een oude knalrode klassieke Chevrolet die het podium op werd gereden en Bruno zong op de motorkap. Ook wij hadden - zoals bijna iedereen - rode romantische details aan. Ik droeg een witte broek en een rode rozen shawl in mijn haar geknoopt. Die witte broek had ik in de auto al met chocolade vlekken besmeurd natuurlijk. Het was een avond om nooit te vergeten. Je moet het maar durven: een stadionconcert met vijftigduizend fans te beginnen met een ballad. Risk It All - een mierzoet zwijmelnummer in latinstyle - was deze avond de spreekwoordelijke stilte voor de storm. Het was nog niet afgelopen of een waar spektakel barstte los. Twee uur en een kwartier straalde Bruno op het podium en afgezien van een rondje prachtige lovesongs aan de piano lag het tempo hoog en was de energie voelbaar en aanstekelijk. Snikheet ook. The Romantic is een ode aan de latin cultuur. Er klonken niet alleen Mexicaanse mariachi-trompetten, maar ook latinrock zoals Santana. Bij Cha-Cha-Cha nam Bruno zelf achter de conga’s plaats, magistraal!, een muzikale alleskunner! Leave The Door Open is nog maar vijf jaar oud, maar klonk nu al als een ware soulklassieker. In de arena mondde de uitvoering ervan uit in een geweldige uitgerekte battle tussen Bruno en zanger Anderson .Paak. Zoveel enthousiasme, vuurwerk en een heus confettikanon op het podium zorgde voor zoveel adrenaline in mijn lijf. Ik heb geen pijntje in mijn mond gevoeld. Het waren uiteindelijk de wereldhits Locked Out Of Heaven en Uptown Funk twee popklassiekers die de arena volledig tot een kookpunt brachten. Wij tweetjes dansten er op los. Overal zweet en verbondenheid. Bruno kwam nog één keer terug om een ballad te zingen waardoor we toch enigszins rustig naar de auto konden lopen. We deden er uiteindelijk meer dan twee uur over om van Amsterdam naar Rotterdam te geraken. Wat een zomernacht!