 |
| Sunny Scheveningen beach! |
‘Desperado, why don’t you come to your senses?
It may be rainin’, but there’s a rainbow above you’
- Eagles
‘Recuerda que todo tiene sus tiempos perfectos…’ schreef mijn Mexicaanse vriendin onlangs. Alles heeft zijn perfecte tijd. Soms neemt het leven een onverwachte wending. Zoals mijn leven vorige week. Het leven kun je niet voorspellen. Het bestaat uit een reeks van leuke en minder leuke onverwachte gebeurtenissen waar je geen invloed op hebt. Zo gebeurde het dat mijn lief en ik lekker op het zonnige, Scheveningse strand op een loungebank zaten met onze blote voetjes in het zand toen mijn mobieltje ging. Ik heb eigenlijk altijd het geluid uit maar ik verwachtte een telefoontje van de garagehouder over onze Volkswagenbus die opnieuw gespoten wordt. Mijn verbazing was groot toen ik het nummer van het ziekenhuis zag oplichten. Mijn operatie werd uitgesteld kreeg ik te horen vanwege een patiënt met een trauma die voorrang kreeg. Ik was zó teleurgesteld. Ik werd destijds ook met grote spoed geopereerd dus daar had ik best alle begrip voor. Ook al dacht ik meteen aan mijn leeg geveegde agenda thuis. Toen de secretaresse zei dat het minimaal nog twee weken ging duren voor de opnieuw ingeplande operatie - én dat het dan kennelijk nog niet zeker is vanwege eventuele nieuwe spoedgevallen dacht ik erbij - stortte ik wel in. Diep teleurgesteld al sjokkend met mijn blote voeten door zee. Als ik er bij de volgende operatiedag niet bij ben wordt het al eind juni voordat ik geopereerd word. Dan is mijn lief al lang aan het werk in Japan. Wat erg. Ik heb dan alweer een Zeeuws kampeerweekend met de meiden ingepland staan, en een concert in Amsterdam begin juli. Zo niet praktisch. De twee chirurgen hebben beiden een jong gezin en willen ook een keer op vakantie had ik al bedacht, in het slechtste scenario was ik pas halverwege de zomer aan de beurt. Ik zag het al bijna niet meer zitten. Wat een domper! Op de ochtend van de eigenlijke operatie liep ik naar mijn yogaschool bedenkend dat ik op dit moment eigenlijk nuchter naar het Erasmus ziekenhuis zou vertrekken. Tot mijn mobieltje in mijn zak weer rinkelde. Wederom de secretaresse van mijn twee chirurgen, deze keer met goed nieuws zei ze. Na het weekend mocht ik me in de ochtend nuchter melden. Ze hadden een operatiekamer kunnen reserveren en een anesthesioloog gevonden. Hoe blij kun je zijn met de gekozen dag van een operatie? Een rollercoaster was het. ‘Recuerda que todo tiene sus tiempos perfectos…’
‘Het is onze tweede keuze’ schreef ik eerlijk aan de Japanse makelaar. Onze eerste keuze was een appartement in een hoge wolkenkrabber, een stuk groter qua oppervlakte, nieuwer, drie slaapkamers, een grotere huiskamer én een parkeerplek in de parkeergarage. Helaas wilde de eigenaar er geen Europeanen in. De huurder moest vloeiend Japans kunnen spreken in verband met calamiteiten. Dat kon ik niet serieus nemen, maar ja het zijn natuurlijk niet onze regels. Afgelopen week hadden we een online bezichtiging van een appartement waarvan we zelf al destijds in Tsukuba op een avond stiekem het gebouw in waren gelopen en op de twaalfde verdieping hadden rond gelopen. We waren er destijds heel positief over, de zon op het balkon, chique entree en een goede ligging in de stad. Later kregen we de tekening van de indeling van het appartement en werd dit onze tweede keus. Dezelfde makelaar als destijds leidde ons vandaag met zijn mobieltje rond. We konden alles zien. Mooie vloeren, mooie zachte kleuren behang, moderne badkamer, twee walk-in-closets en een kleine lichthouten keuken. De huiskamer was zes meter breed met schuifdeuren over de hele breedte van het balkon op het zuiden. Wat mij he-le-maal inpakte was de heuse Japanse tatami kamer! Oorspronkelijk een luxe die alleen de rijken zich konden veroorloven. Ook nu behoudt een tatami ruimte nog zijn exclusiviteit. Het wordt in deze tijd gewaardeerd om zijn traditie en aanpasbaarheid vanwege alle schuifdeuren. Ik zie het als een relaxruimte. Onze leesboeken zullen er worden neergezet. Ik ga er mijn yoga practise doen. De tatami kamer is een ruimte met tatami matten als vloerbedekking. De matten zijn gemaakt van geweven stro en al eeuwenlang een vast onderdeel van Japanse huizen. De kamer versterkt de essentie van het Japanse erfgoed. Oorspronkelijk waren tatami dunne matten waarop mensen zaten of sliepen voor comfort. Tijdens de veertiende tot de zestiende eeuw werd de tatami kamer voornamelijk door de elite gebruikt als studeer- of meditatieruimte. Ook nu in de moderne tijd heeft de tatami kamer zijn rijke erfgoedwaarde behouden. Ik vind het zo’n Japanse charme hebben dat ons toekomstige appartement een tatami kamer heeft met veel schuifdeuren en originele tatami matten! Omdat de matten zacht en kwetsbaar zijn als vloerbedekking bepaalt dit ook het soort meubilair dat Japanners gebruiken. Over het algemeen lichte, verplaatsbare en minimalistische meubels, Japandi interieurstijl. Ik heb zin om er een relax|yoga kamer van te maken. Een paar typische items voor de tatami kamer zijn een zabuton, vlakke vloerkussens of futons gebruikt bij het zitten. Ook de typische chabudai, een lage theetafel of zaisu, lage Japanse stoelen met rugleuning (maar geen poten) horen erbij. Ik wil op zoek naar zo’n chabudai bij een kringloopwinkel. Van mijn tante heb ik vorig jaar een vintage Japanse kist geërfd met ingelegde edelstenen als kimono’s van de geisha’s die afgebeeld staan. Mijn lief en ik willen deze nu weer mee terug brengen om in de tatami kamer te plaatsen. Hoe bijzonder. De fusuma, de verticale witte deurpanelen die van links naar rechts geschoven kunnen worden zijn ook typisch voor zo’n kamer. Ze fungeren als grote, beweegbare wanden. Hierdoor kan de kamer naar behoefte worden afgesloten of geopend, omdat Japanse huizen over het algemeen niet zo groot zijn. En wie kan de rijke, traditionele Japanse sfeer die de scheidingswand aan een ruimte geeft, weerstaan? Ik niet!
Breda | 29 mei 2026
