Our three cats, next to me in bed

POEZENBEESTEN
‘Maar ik heb in mijn hoofd nog wat zonlicht bewaard

Dus ik ben de laatste die lacht’

- Guus Meeuwis

Onze beesten. Poezenbeesten zoals mijn moeder katten altijd noemde. We hebben er drie. Ze voelen als gezinsleden. Vooral de oudste die binnen een paar dagen zeventien jaar wordt. Zij kwam bij ons nadat we remigreerden uit Spanje. Onze kater Woester was zes weken gaan logeren bij Heidi, de kattenfokster van dit ras, toen wij met een Defender met twee tenten op het dak rondreisden door drie Afrikaanse landen. Hij werd daar dikke maatjes met een gestreepte kitten met een wit buikje. We noemden haar Etosha- naar de witte zoutpan waar we doorheen gereden waren in Namibië. Woester werd zestien jaar oud. Hij verhuisde mee naar Spanje, verhuisde mee naar Mexico. Écht een gezinslid, ons mannetje. Hij was elf weken vermist in Mexico wat een groot drama was voor ons, briefjes opplakken in de buurt, wekenlang elke avond roepen in de omgeving waarbij Etosha standvastig meeliep. Op een avond stond hij ineens hard te miauwen bij de schuifdeur… De helft van zijn gewicht verloren en versleten voetkussentjes… Ik krijg er nog tranen van in mijn ogen. Wat is er al die tijd met hem gebeurd? Gestolen en zelf terug komen lopen? Opgesloten gezeten ergens? Zelf gaan dwalen en de weg kwijtgeraakt? Vlak voor we remigreerden was hij gelukkig op tijd weer thuis bij ons. Met speciaal krachtvoer voor herstellende katten kwam hij weer een beetje bij. Nooit wilde hij meer alleen naar buiten. Zijn lieve maatje Etosha was echt drie dagen boos op hem geweest omdat hij haar zo lang verlaten had. Mensen die zeggen dat huisdieren geen menselijke gevoelens kennen hebben het mis. Na mijn operatie onlangs hebben ze alledrie veel dagen gewaakt op mijn bed toen ik lag te slapen en te rusten. Ze voelen zóveel aan. Vooral Etosha vinden wij heel intelligent. Zij heeft ons eens gewaarschuwd toen haar grote vriend Woester vast zat op de bovenste trede van de brandtrap op de Mexicaanse patio. Ze snapt heel veel, praat ook terug. De drie katten kunnen helaas niet mee met mijn lief en mij naar Japan. Japan neemt rabiës uiterst serieus — het land is sinds 1957 rabiësvrij en handhaaft één van 's werelds strengste invoerregimes voor huisdieren om dit zo te houden. Als je het invoerschema niet precies volgt, riskeren we het risico dat de poezen tot zes maanden lang (!) in een overheidsquarantainefaciliteit moeten verblijven op onze kosten. Dit gebeurt regelmatig bij eigenaren die een stapje missen of het tijdschema verkeerd berekenen. Leg dat maar eens uit aan een stokoude poes die ook nog eens in het vliegtuigruim moet vliegen. Beginnend dementerende Etosha zal dat niet overleven vermoed ik. Ik kan er niet eens aan denken… De andere twee grijsjes zijn heel bang voor vreemden en vreemde geluiden, volgens mij door de corona periode toen er weinig mensen thuis over de vloer kwamen, en zouden er een groot trauma aan overhouden. Ik heb zelf nog steeds een trauma aan onze eerste poes Chopin, op Kerstavond uit een Amsterdams asiel opgehaald. Zij verhuisde met ons mee naar Massachusetts en moest eerst bij mijn moeder logeren, terwijl wij al vertrokken waren. Daarna alleen vliegen in het ruim van het toestel en vervolgens op de luchthaven in Boston in quarantaine. Toen ze eenmaal onze stemmen hoorde in de lobby van het hotel vloog ze zowat door de tralies van de kattenkennel heen van opluchting. Hartverscheurend….  Vervolgens moest ze eerst in haar uppie in ons lege huis wonen, in de winterse sneeuwkoude, totdat onze inboedel eindelijk arriveerde en wij er ook kwamen wonen. Natuurlijk kwamen we elke dag langs om haar te voeren en te knuffelen. Een paar maanden later werd onze tweede dochter in de zomer geboren en toen startte Chopin met plassen in de walkin closet. Ze mocht daarom in de nacht alleen nog in de serre verblijven. Toen we haar één nacht niet binnengelaten hadden voordat we uitgeput met onze newborn naar bed gingen, hebben we haar nooit meer terug gezien. Overal gezocht en rondgebeld. Ze was zeer waarschijnlijk door een cyote, op het landgoed waar we woonden, te pakken genomen. Groot schuldgevoel aan overgehouden. Dus daarom gaan onze poezenbeesten deze keer heel veilig voor drie jaar in Rotterdam wonen. Bij onze middelste dochter. Elk kwartaal komen ze gezellig weer een maand bij mij in huis wonen. De meest relaxte en liefdevolle oplossing voor de komende drie jaar denken wij. Ik ga ze zo erg missen.

Wanneer de laatste dagen naderen voor het vertrek van mijn lief leven we tussen afscheid en voorbereiding, tussen dozen en het vertrek. Best hectisch en ook weer helemaal niet. Ik ben heel moe en suf. Ik zorg niet goed voor mezelf, eet te weinig en let niet voldoende op de tijden dat ik mijn pijnstilling moet innemen. Er komt daardoor niet veel uit mijn handen. Ik rijd regelmatig met mijn lief mee in de auto. Gewoon voor de gezelligheid heen en weer. Ik ben alleen maar thuis aan het herstellen. Het hectische deel bestaat uit de visumaanvraag voor mijn lief, zijn twee ritjes naar de Japanse ambassade in Den Haag, kopen van lange herenbroeken (want in Japan zijn broekspijpen te kort) en de laatste klussen in en om het huis voordat hij de huisdeur sluit voor heel wat jaren. Hij wil graag wat dingen afronden die nog op zijn klussenlijstje stonden zoals een slaapkamerraam die niet goed sloot met een kiertje ertussen. Een stukje Marokkaans tadelakt repareren dat uit de muur gesprongen was in de douchecel, de dakplataan nog een keer goed snoeien zodat de boom tot het voorjaar weer happy is. Een andere klus die af moest was het aanbrengen van een nieuw systeem voor onze lampen in huis die bij zonsondergang netjes aan springen en rond bedtijd weer uit. Ook hadden we wat camera’s en zo’n vreselijke deurbel met camera online gekocht voor beveiliging van ons huis. Die deurbel gaat er na terugkeer uit Japan natuurlijk meteen weer af, want wij hebben een ouderwetse deurklopper. Helaas is met de bestelling iets mis gegaan, onze bestelling is zoek geraakt. Ook werd mijn online autoverzekering ongevraagd stopgezet omdat ik in een chatbox een robot een vraag stelde over uitschrijven uit Nederland en m'n autootje. Het onlangs tweedehands gekochte autootje voor onze dochter en de poezen - om heen en weer te rijden - bleek een mankement te hebben en staat al een paar dagen in Den Bosch in plaats van thuis. So far het hectische gedeelte, alles onder tijdsdruk. Ik voel me kwetsbaar met een zere tong, ben heel moe van de pijn en te weinig eten. M’n emoties zitten hoog en ik word regelmatig overmand door tranen. Ik beweeg maar mee met de flow het zal vast allemaal goed komen. Wat kan ik anders doen?

In Erasmus hospital last week...

DANKBAARHEID UIT MIJN HART
‘Whatever happens in your life, no matter how troubling things might seem, do not enter the neighborhood of despair. Even when all doors remain closed, God will open up a new path only for you. Be thankful!’ 

- Elif Shafak

Dit wordt volgens mij een heel zoet stukje om te lezen. Misschien niet veel diepgang maar wel met veel zoetsappige feitjes uit het leven van twee bijna zestigers. Mijn lief en ik staan op het punt om bijna drie maanden uit elkaar te gaan. We zullen ieder aan de andere kant van de aardbol leven. In een heel andere tijd. In een heel andere cultuur. We zijn nog nooit zo ver en zo lang uit elkaar geweest. Mijn lief stapt in zijn nieuwe werkende leven in Japan. Ik blijf nog een paar zomermaanden achter bij onze kinderen en dieren. Met aandacht voor mijn herstel en ziekenhuiscontroles. In ons fijne huis met tuin waar ik zo van houd. Een karakteristiek huis waar we al bijna een kwart eeuw wonen. Volgend jaar zijn wij tweetjes veertig jaar een paar. Langzaam getransformeerd van twee verliefde pubers van achttien jaar oud naar twee bijna zestigers met een heel leven achter zich. Vader en moeder van drie prachtige dochters. Ik ken hem. Hij kent mij op z’n duimpje. Als geen ander ken ik hem. Ik ben de enige voor wiens ogen niets is verborgen. Hij is er als er geluk door me heen stroomt en ook als ik geroerd, met tranen in m’n ogen, kijk naar de prachtige natuur die me onverwacht raakt. Hij is er ook als ik naar beneden tuimel en verdrietig ben. Ik ben er ook voor hem als hij radeloos is, als alles zwaar wordt. Wij zijn al een leven lang samen. Net als in ieders leven hebben ook wij onze hoogte- en dieptepunten meegemaakt. Gebeukt en gebutst raken door het leven, het hoort erbij. Teleurstellingen in ons rugzakje samengepropt bij opgelopen trauma’s. Vaak rijden wij als twee treinwagonnetjes op één spoor en soms even op twee verschillende sporen om ons daarna weer bij elkaar te voegen op één spoortje. Wij kunnen moeilijke beslissingen heel goed samen nemen. Niet bang samen het avontuur aan te gaan. We kunnen op elkaar bouwen. Volgende week vertrekt mijn lief met het vliegtuig naar Japan waar hij zal starten met zijn nieuwe baan, de sleutel aannemen van ons nummer één keuze appartement (die zonder tatami kamer) en aankopen doen voor ons nieuwe thuis daar. Een keerpunt in ons leven. Onze twee jongste kinderen zijn zelfstandige twintigers en gaan niet mee naar het land van de rijzende zon. De oudste woont al drie jaar in Azië. De carrière van mijn lief zal ons de komende drie jaar leiden naar nieuwe ervaringen die ons helpen groeien. Zoals onze eerdere vier internationale verhuizingen voor zijn bedrijf dat ook hebben gedaan. Dankbare kosmopolieten zijn wij, met drie kosmopolieten-kindertjes.

De verdoving is inmiddels uitgewerkt en iedereen gaat gewoon naar zijn werk, sporten, boodschappen doen of met vriendinnen op stap. Ik heb de eerste dagen na de operatie veel geslapen overdag. Geprobeerd de hevige brandpijn te onderdrukken met pijnstilling. Het is nog steeds een kriem om iets te eten. Niks knapperigs, niks met citrusvruchten, niks met tomaat of spinazie en niks dat zout, zoet of gekruid is. Eigenlijk blijft alleen kamille- en saliethee, havermoutpap en zachte, gezeefde soepjes over. Toch kan ik me ondanks de pijn ook senang voelen in deze rust. Ik slaap langer uit. Ik relax in bed met tijdschriften terwijl de regen hard tegen het zolderraam tikt. Ik douche pas tegen het eind van de ochtend.  Een lege agenda, een lege dag voor me. Mijn lief werkt een verdieping onder mij met zijn nieuwe Japanse collega’s, online. Elke ochtend als ik beneden kom open ik de keukendeur naar de tuin. Ik neem deze dagen uitgebreid de tijd. Kijk eerst even rustig naar buiten. Ik geniet van de buitengewoon groene tuin met bloeiende lichtroze pioenrozen. Ik zet de openslaande deuren op een kier. Het regent af en toe buiten. Binnen is de temperatuur heerlijk. Ik bekijk alle tuinplanten, de rode roos van mijn moeder in volle bloei, de salie waarvan de bloemen lila beginnen te kleuren. In de kas ben ik elke dag blij als ik het piepkleine groene spruitje in de mangopit zie groeien. De tomatenplanten kunnen bijna vastgebonden worden aan de klimrekken. De blauwe bessen zijn bijna rijp. De avocadoplant die het zwaar had afgelopen winter is helemaal bijgekomen in de warmte van vorige weken. Ik laat dankbaarheid uit mijn hart stromen wanneer ik ze allemaal water geef. Ik kan vanwege mijn langzame herstel leven alsof de wereld een geschenk is en ik de dankbare ontvanger ben van dat geschenk.

Sunny Scheveningen beach!

TATAMI KAMER
‘Desperado, why don’t you come to your senses?

Come down from your fences, open the gate

It may be rainin’, but there’s a rainbow above you’

- Eagles

‘Recuerda que todo tiene sus tiempos perfectos…’ schreef mijn Mexicaanse vriendin onlangs. Alles heeft zijn perfecte tijd. Soms neemt het leven een onverwachte wending. Zoals mijn leven vorige week. Het leven kun je niet voorspellen. Het bestaat uit een reeks van leuke en minder leuke onverwachte gebeurtenissen waar je geen invloed op hebt. Zo gebeurde het dat mijn lief en ik lekker op het zonnige, Scheveningse strand op een loungebank zaten met onze blote voetjes in het zand toen mijn mobieltje ging. Ik heb eigenlijk altijd het geluid uit maar ik verwachtte een telefoontje van de garagehouder over onze Volkswagenbus die opnieuw gespoten wordt. Mijn verbazing was groot toen ik het nummer van het ziekenhuis zag oplichten. Mijn operatie werd uitgesteld kreeg ik te horen vanwege een patiënt met een trauma die voorrang kreeg. Ik was zó teleurgesteld. Ik werd destijds ook met grote spoed geopereerd dus daar had ik best alle begrip voor. Ook al dacht ik meteen aan mijn leeg geveegde agenda thuis. Toen de secretaresse zei dat het minimaal nog twee weken ging duren voor de opnieuw ingeplande operatie - én dat het dan kennelijk nog niet zeker is vanwege eventuele nieuwe spoedgevallen dacht ik erbij - stortte ik wel in. Diep teleurgesteld al sjokkend met mijn blote voeten door zee. Als ik er bij de volgende operatiedag niet bij ben wordt het al eind juni voordat ik geopereerd word. Dan is mijn lief al lang aan het werk in Japan. Wat erg. Ik heb dan alweer een Zeeuws kampeerweekend met de meiden ingepland staan, en een concert in Amsterdam begin juli. Zo niet praktisch. De twee chirurgen hebben beiden een jong gezin en willen ook een keer op vakantie had ik al bedacht, in het slechtste scenario was ik pas halverwege de zomer aan de beurt. Ik zag het al bijna niet meer zitten. Wat een domper! Op de ochtend van de eigenlijke operatie liep ik naar mijn yogaschool bedenkend dat ik op dit moment eigenlijk nuchter naar het Erasmus ziekenhuis zou vertrekken. Tot mijn mobieltje in mijn zak weer rinkelde. Wederom de secretaresse van mijn twee chirurgen, deze keer met goed nieuws zei ze. Na het weekend mocht ik me in de ochtend nuchter melden. Ze hadden een operatiekamer kunnen reserveren en een anesthesioloog gevonden. Hoe blij kun je zijn met de gekozen dag van een operatie? Een rollercoaster was het. ‘Recuerda que todo tiene sus tiempos perfectos…’ 

‘Het is onze tweede keuze’ schreef ik eerlijk aan de Japanse makelaar. Onze eerste keuze was een appartement in een hoge wolkenkrabber, een stuk groter qua oppervlakte, nieuwer, twee slaapkamers, een grotere huiskamer én een optie op een parkeerplek in de parkeergarage. Helaas wilde de eigenaar er geen Europeanen in. De huurder moest vloeiend Japans kunnen spreken in verband met calamiteiten. Dat kon ik niet serieus nemen, maar ja het zijn natuurlijk niet onze regels. Afgelopen week hadden we een online bezichtiging van een appartement waarvan we zelf al destijds in Tsukuba op een avond stiekem het gebouw in waren gelopen en op de twaalfde verdieping hadden rond gelopen. We waren er destijds heel positief over, de zon op het balkon, chique entree en een goede ligging in de stad. Later kregen we de tekening van de indeling van het appartement en werd dit onze tweede keus. Dezelfde makelaar als destijds leidde ons vandaag met zijn mobieltje rond. We konden alles zien. Mooie vloeren, mooie zachte kleuren behang, moderne badkamer, twee walk-in-closets en een kleine lichthouten keuken. De huiskamer was zes meter breed met schuifdeuren over de hele breedte van het balkon op het zuiden. Wat mij he-le-maal inpakte was de heuse Japanse tatami kamer! Oorspronkelijk een luxe die alleen de rijken zich konden veroorloven. Ook nu behoudt een tatami ruimte nog zijn exclusiviteit. Het wordt in deze tijd gewaardeerd om zijn traditie en aanpasbaarheid vanwege alle schuifdeuren. Ik zie het als een relaxruimte. Als het doorgaat zullen onze leesboeken er worden neergezet. Dan ga ik er mijn yoga practise doen. De tatami kamer is een ruimte met tatami matten als vloerbedekking. De matten zijn gemaakt van geweven stro en al eeuwenlang een vast onderdeel van Japanse huizen. De kamer versterkt de essentie van het Japanse erfgoed. Oorspronkelijk waren tatami dunne matten waarop mensen zaten of sliepen voor comfort. Tijdens de veertiende tot de zestiende eeuw werd de tatami kamer voornamelijk door de elite gebruikt als studeer- of meditatieruimte. Ook nu in de moderne tijd heeft de tatami kamer zijn rijke erfgoedwaarde behouden. Ik vind het zo’n Japanse charme hebben dat ons mogelijk toekomstige appartement een tatami kamer heeft met veel schuifdeuren en originele tatami matten! Omdat de matten zacht en kwetsbaar zijn als vloerbedekking bepaalt dit ook het soort meubilair dat Japanners gebruiken. Over het algemeen lichte, verplaatsbare en minimalistische meubels, Japandi interieurstijl. Ik heb zin om er een relax|yoga kamer van te maken. Een paar typische items voor de tatami kamer zijn een zabuton, vlakke vloerkussens of futons gebruikt bij het zitten. Ook de typische chabudai, een lage theetafel of zaisu, lage Japanse stoelen met rugleuning (maar geen poten) horen erbij. Ik wil dan op zoek naar zo’n chabudai bij een kringloopwinkel. Van mijn tante heb ik vorig jaar een vintage Japanse kist geërfd met ingelegde edelstenen als kimono’s van de geisha’s die afgebeeld staan. Mijn lief en ik willen deze nu weer mee terug brengen om eventueel in de tatami kamer te plaatsen. Hoe bijzonder. De fusuma, de verticale witte deurpanelen die van links naar rechts geschoven kunnen worden zijn ook typisch voor zo’n kamer. Ze fungeren als grote, beweegbare wanden. Hierdoor kan de kamer naar behoefte worden afgesloten of geopend, omdat Japanse huizen over het algemeen niet zo groot zijn. En wie kan de rijke, traditionele Japanse sfeer die de scheidingswand aan een ruimte geeft, weerstaan? Ik niet!

Breda | 29 mei 2026