It is health that is real wealth and not pieces of gold and silver.
- Mohandas Gandhi
Om deze zomer op grote hoogte een stuk van het oude Incapad te lopen is het nodig dat we een goede conditie hebben. Als voorbereiding willen we kilometers maken door zo nu en dan een flink stuk te wandelen met de meiden. Onze eerste wandeling vond plaats op Eerste Paasdag. De route die we hadden uitgezocht was twaalf kilometer lang en liep door het Biesbosch. De zon scheen uitbundig en het was een prachtige route. (zie ons fotoalbum) We snapten alleen de bewegwijzering niet uit mijn wandelboek en uiteindelijk besloten we dat we de weg kwijt waren. We hebben er zelf nog een draai aan gegeven en toen we na zo’n tweeënhalf uur terug bij de parkeerplaats kwamen hadden we er zo’n acht kilometer opzitten. We waren niet ontevreden, maar de volgende wandeling wordt er een met pijltjes die we kunnen volgen! Het pad dat we in Peru gaan belopen begint op 2100 meter en klimt naar 2700 meter, dat is berg Wiñay Wayna, waarna het pad weer afdaalt naar 2400 meter. (Incarijk Machu Picchu) Deze wandeling zal zo’n zeven á acht uur duren en dan loop je een afstand van 16 kilometer… Pas na vier uur kom je bij een waterval waar je je waterfles kunt vullen, dus we moeten flink wat liters water bij ons dragen. Er wordt geadviseerd om twee liter water per persoon mee te nemen… Om mijn conditie op peil te houden blijf ik elk weekend zo’n zes kilometer hardlopen. Mark kan helaas niet meer heel fanatiek hardlopen, want hij heeft een blessure in zijn enkel. De orthopeed heeft ons uitgelegd dat hij door zijn kromme benen steeds vaker blessures zal krijgen. Zijn lichaam krijgt door ouderdom steeds minder souplesse, waardoor de frictie door zijn kromme benen steeds minder goed opgevangen wordt. Arme Mark. Zijn laatste kunstje zal de marathon van Amsterdam worden, zegt hij.
Volgens de legende ligt er op de bodem van het Titicacameer een waanzinnige schat van goud en zilver. Deze schat bevat het losgeld voor een belangrijke Inca die de Spaanse veroveraar Francisco Pizarro gevangen hield in de 16de eeuw. De schat is nooit bij Pizarro aangekomen, maar wel op de bodem van het meer.... Ik twijfel nog steeds over het stukje van de reis rondom dit Titicacameer. Iedereen verblijft daar in Puno, een saai stadje dat alleen leeft vanwege de toeristen die de drijvende eilandjes van stro in het Titicacameer willen bezoeken of op doorreis zijn. Deze eilandjes trekken me steeds minder omdat ze zo ontzettend veel reizigers trekken dat ze naar mijn idee niet meer authentiek kunnen zijn. Ik denk dus dat wij vanuit Puno meteen naar Arequipa reizen voor een bezoek aan de vallei met grote condors en warmwaterbronnen (onze oudste wil daar graag een meerdaagse trektocht maken). En daarna terug naar Puno reizen om vervolgens de Boliviaanse grens over te gaan met een bus naar het plaatsje Copacobana. Daar pakken we een boot om over het meer naar Isla del Sol te varen. Het eiland waar de zon geboren is volgens de Inca’s en waar veel ruïnes en witte stranden zijn en prachtige uitzichten. Het allerliefst wil ik op dit eilandje een nachtje slapen, maar de spaarzame hotels op dit eiland zijn zo uniek dat ze daarom helaas peperduur zijn…
Goed doen voor een ander is in. Goede doelen steunen is heel eigentijds anno 2011. Ruim 3300 mensen werden dit jaar onderscheiden met een lintje. Bij de traditionele lintjesregen op de dag voor Koninginnedag worden Nederlanders onderscheiden die speciale verdiensten voor de samenleving hebben geleverd. Vrijwel alle gedecoreerden, 3298, doen vrijwilligerswerk. En daar zijn ze niet onlangs mee begonnen, omdat het nu trendy is. In Breda mochten wij bij Het Nederlandse Rode Kruis ook een zeer sociaal bewogen mevrouw verblijden met een koninklijk lintje. Ze is al meer dan vijftig jaar collectante voor het Rode Kruis en meer dan dertig jaar voor KWF! Haar lintje werd officieel overhandigd door een wethouder van Breda, haar hele familie was als verrassing aanwezig en natuurlijk werd er feestelijk voor taart, bloemen en champagne gezorgd. Heel bijzonder was de reden dat ze ooit begon voor het Rode Kruis. Na de Tweede Wereldoorlog werd ze als kind opgevangen in tenten met dekens, water en eten. Ooit, had ze zich voorgenomen, zal ik iets terugdoen voor deze organisatie. Geïnspireerd door dit soort mooie mensen zal ons gezin in juni ook gaan collecteren – voor de eerste keer. Op Koninginnedag heb ik een dagdeel in promokleding bij onze kraam op de vrijmarkt gestaan: heliumballonnen weg geven en bij een waterbadje staan waar iedereen een muntje naar een drijvend eendje kon gooien voor prijsjes. Dit was de eerste keer voor mij en ik vond het best inspannend om met al die onbekende mensen te spreken en enthousiast te zijn. Deze maand zal ik ook aanwezig zijn bij een groot gala van het Rode Kruis voor de aanschaf van een nieuwe ambulance. De stoelen voor dit gala waren snel uitverkocht - en dat voor een bedrag van € 350 per stoel! Er komen veel prominente mensen uit Breda zoals de burgemeester en Marlies Dekkers… Ik leen een zwarte jurk en hakschoentjes van een vriendin en heb er een vestje en chique panties bij gekocht. Mijn haar wordt bij de kapper opgestoken. Het wordt wederom een eerste-keer-ervaring: mijn eerste gala van mijn leven!
De meivakantie brengen we dit jaar door in het zonnige Breda, haha! Vorig jaar waren de meiden voor het eerst terug in Madrid. We hebben deze twee weken vriendinnetjes en een nichtje te logeren, een tennis- en voetbaltoernooi en gezellige bezoekjes thuis en buiten de deur. Maar vooral de overvloedige zonnestralen geven ons het vakantiegevoel – veel buiten lezen, liggen op de zonnebedjes en gezellig buiten eten… En dat allemaal in onze achtertuin!
donderdag 5 mei 2011
zaterdag 23 april 2011
Kruiden
Nothing would be more tiresome than eating and drinking if God had not made them a pleasure as well as a necessity.
~Voltaire
De Aardkinderen… De beroemde reeks dikke boeken van Jean M. Auel brengen je duizenden jaren terug naar de IJstijd in Europa. Onlangs is het zesde en laatste deel maar liefst dertig jaar na verschijning van het eerste deel uitgekomen. Geïntrigeerd werd ik pas toen ik laatst een recensie in de krant las, ondanks de lovende woorden van mijn achternichtje zo’n 25 jaar geleden. Laatst hebben Anthe en ik de eerste twee delen uit de bibliotheek mee genomen. Anthe was halverwege het tweede deel afgehaakt vanwege de uitgebreide beschrijving van landschappen, kruiden, bomensoorten en bloemen. Maar ik ben nog steeds geïntrigeerd door Jean’s beschrijvingen van de twee soorten mensen die toen leefden (de cro-magnonmens en de neanderthalers) en de mysterie rondom het ontstaan van de mensheid. Hun uiterlijke kenmerken, manier van communiceren en hun beschaving. Het leefgebied, de schuilplaatsen, de verlangens, het geloof, de creativiteit en het dagelijks leven zijn allemaal net zo echt als de werkelijkheid die we dagelijks meemaken. Reuze-interessant vind ik het om te weten dat door vermenging van deze twee stammen ons soort mens is ontstaan. Dit feit is in 2010 ook immers ontdekt… De geneeskrachtige werking van alle kruiden die ze beschrijft is de homeopathie van dezer dagen. Ayla, de blonde lange vrouw in deze reeks, maakt enorm veel mee als ze als kind door een aardbeving haar familie verliest en opgevoed wordt door stamleden die behaard en klein zijn, niet kunnen articuleren zoals zij en minder intelligent zijn. De mystiek uit deze reeks vind ik ook interessant: de stam gelooft in totems, een geest die hem of haar beschermt, en een leven na dit leven. Ayla, die al jong als medicijnvrouw opgeleid wordt door de stam, wordt uiteindelijk in het zesde deel een spiritueel leider van de andere soort.
Door veel uurtjes in het zonnetje te lezen in deze verslavende boekenserie ben ik helemaal into de eeuwenoude traditie van de geneeskrachtige werking van kruiden. En prompt komt de gaste van mijn yoga-docente - Ela uit Latijns-Amerika - met het verhaal van het kruid Stevia aan. Ze maakt er dagelijks thee van zoals mint-thee of groene thee. De indianen maakten vroeger door de blaadjes in kokend water te doen een heel zoet aftreksel. Dit kun je drinken, maar ook gebruiken als alternatief voor suiker. Dat is interessant voor mij, sinds ik probeer over te stappen naar ongeraffineerde suikers en koolhydraten. De zoetstof uit Stevia is in Europa lange tijd geboycot geweest door de suikerindustrie, maar sinds kort verkrijgbaar in biologische winkels. Weliswaar alleen de druppeltjes zoetstof, de gedroogde blaadjes om thee te zetten kun je bestellen bij boeren die dit verbouwen. Ik heb de stap nog niet gezet, maar ik voel wel de behoefte om het te gaan proberen… Mijn medicijnen slaan helaas nog steeds niet aan en ik werd ziek van het wachten bij de apotheek op nieuwe potten met pillen. Ik slikte meer dan honderd pillen per week - niet aan te slepen. Nu ben ik overgestapt op nieuwe tabletten en ga deze vier keer per dag slikken. Mijn medische gegevens worden opgestuurd naar een professor in Maastricht (hij is specialist in mijn zeldzame ziekte), omdat ik nog steeds geen baat heb van mijn medicijnen en ik prednison liever niet als oplossing zie. Daarnaast ben ik er achter gekomen dat de oudste zus van mijn moeder zeer waarschijnlijk dezelfde ziekte heeft. Haar is toentertijd, zo’n 40 of 50 jaar geleden, verteld dat ze verlamde oogspiertjes heeft. We hebben onlangs haar 80e verjaardag gevierd dus oud kun je er zeker er mee worden! Ik ben heel blij dat ik nu naar een gespecialiseerde arts ga, maar aan de andere kant voelt mijn ziekte nu wel ernstiger…
Zul je altijd zien dat zoiets gebeurt als er niemand bereikbaar is en je er helemaal alleen voor staat. Tenminste…als enige volwassene en dus enige verantwoordelijke. Maren had me die middag zo goed geholpen met was vouwen en in de kast leggen, ze hielp met koken en we gingen net de tafel dekken. Onze placemats liggen in een lade die stroef opent en sluit…. En toen gilde ze het uit; haar vinger zat ertussen! Het bloedde als een rund, dus gauw onder de kraan, daar zag ik haar nagel blauw worden. IJs erop en toen zag ik dat de huid van haar vingertop opgestroopt was. Nu werd het toch wel serieus en aan Maren’s huil kon je horen dat het niet goed zat. Mark zat in het vliegtuig en was telefonisch onbereikbaar, onze vriend Hugo was niet thuis en Olga zou haar moeder om advies bellen… Op dat moment besloot ik de huisartsenpost te bellen. Die mevrouw stelde mij gerust en zij nodigde ons uit om langs te komen. Fornuis uit gezet, oudsten thuis gelaten en met Maren naar het ziekenhuis. De aardige arts heeft haar huid terug geplaatst en zwaluwstaartjes erop geplakt. Een stoer verband erom heen, een plastic spuit en een rolletje verband mee voor thuis in de dokterskoffer. Natuurlijk mocht ze thuis in het grote bed slapen en hebben we haar verteld hoe trots we op haar zijn, wat was ze stoer die kleine meid met sproeten!
Wat een ongelofelijk zonnig en warm weer is het de laatste tijd! En het houdt nog niet over… Ik heb mijn hart opgehaald door al mijn zonnige jurkjes weer uit de kast te halen en veel tijd buiten door te brengen. Maren heeft bezoek gehad van haar schoolvriendin Eva uit Madrid die nu in Londen woont. De hele middag in onze tuin doorgebracht en later daar met elkaar gegeten – net als in Madrid! (zie ons fotoalbum)
Mijn vriendin Irma ken ik al 30 jaar – uit de eerste klas van de Middelbare! Ze is heel lang geleden verliefd geworden op een Franse marinier. Ze heeft met Laurent in Tahiti gewoond voor de marine, twee zonen gekregen (waarvan één mijn peetzoon is) en ze woont in Toulon. We zien elkaar eens in de zoveel jaren, de laatste keer was vijf jaar geleden bij de doop van Maxime. En Goede Vrijdag was zo’n dag, een mooie warme zonnige dag. (zie ons fotoalbum) We hebben flink bijgepraat en elkaars kinderen gade geslagen. Het geeft een warm gevoel dat je elkaars ouders gekend hebt en dat we samen onze Middelbare School doorgelopen hebben in Hoorn: samen stappen, samen op vakantie, verliefd worden en samen ons einddiploma gehaald.
~Voltaire
De Aardkinderen… De beroemde reeks dikke boeken van Jean M. Auel brengen je duizenden jaren terug naar de IJstijd in Europa. Onlangs is het zesde en laatste deel maar liefst dertig jaar na verschijning van het eerste deel uitgekomen. Geïntrigeerd werd ik pas toen ik laatst een recensie in de krant las, ondanks de lovende woorden van mijn achternichtje zo’n 25 jaar geleden. Laatst hebben Anthe en ik de eerste twee delen uit de bibliotheek mee genomen. Anthe was halverwege het tweede deel afgehaakt vanwege de uitgebreide beschrijving van landschappen, kruiden, bomensoorten en bloemen. Maar ik ben nog steeds geïntrigeerd door Jean’s beschrijvingen van de twee soorten mensen die toen leefden (de cro-magnonmens en de neanderthalers) en de mysterie rondom het ontstaan van de mensheid. Hun uiterlijke kenmerken, manier van communiceren en hun beschaving. Het leefgebied, de schuilplaatsen, de verlangens, het geloof, de creativiteit en het dagelijks leven zijn allemaal net zo echt als de werkelijkheid die we dagelijks meemaken. Reuze-interessant vind ik het om te weten dat door vermenging van deze twee stammen ons soort mens is ontstaan. Dit feit is in 2010 ook immers ontdekt… De geneeskrachtige werking van alle kruiden die ze beschrijft is de homeopathie van dezer dagen. Ayla, de blonde lange vrouw in deze reeks, maakt enorm veel mee als ze als kind door een aardbeving haar familie verliest en opgevoed wordt door stamleden die behaard en klein zijn, niet kunnen articuleren zoals zij en minder intelligent zijn. De mystiek uit deze reeks vind ik ook interessant: de stam gelooft in totems, een geest die hem of haar beschermt, en een leven na dit leven. Ayla, die al jong als medicijnvrouw opgeleid wordt door de stam, wordt uiteindelijk in het zesde deel een spiritueel leider van de andere soort.
Door veel uurtjes in het zonnetje te lezen in deze verslavende boekenserie ben ik helemaal into de eeuwenoude traditie van de geneeskrachtige werking van kruiden. En prompt komt de gaste van mijn yoga-docente - Ela uit Latijns-Amerika - met het verhaal van het kruid Stevia aan. Ze maakt er dagelijks thee van zoals mint-thee of groene thee. De indianen maakten vroeger door de blaadjes in kokend water te doen een heel zoet aftreksel. Dit kun je drinken, maar ook gebruiken als alternatief voor suiker. Dat is interessant voor mij, sinds ik probeer over te stappen naar ongeraffineerde suikers en koolhydraten. De zoetstof uit Stevia is in Europa lange tijd geboycot geweest door de suikerindustrie, maar sinds kort verkrijgbaar in biologische winkels. Weliswaar alleen de druppeltjes zoetstof, de gedroogde blaadjes om thee te zetten kun je bestellen bij boeren die dit verbouwen. Ik heb de stap nog niet gezet, maar ik voel wel de behoefte om het te gaan proberen… Mijn medicijnen slaan helaas nog steeds niet aan en ik werd ziek van het wachten bij de apotheek op nieuwe potten met pillen. Ik slikte meer dan honderd pillen per week - niet aan te slepen. Nu ben ik overgestapt op nieuwe tabletten en ga deze vier keer per dag slikken. Mijn medische gegevens worden opgestuurd naar een professor in Maastricht (hij is specialist in mijn zeldzame ziekte), omdat ik nog steeds geen baat heb van mijn medicijnen en ik prednison liever niet als oplossing zie. Daarnaast ben ik er achter gekomen dat de oudste zus van mijn moeder zeer waarschijnlijk dezelfde ziekte heeft. Haar is toentertijd, zo’n 40 of 50 jaar geleden, verteld dat ze verlamde oogspiertjes heeft. We hebben onlangs haar 80e verjaardag gevierd dus oud kun je er zeker er mee worden! Ik ben heel blij dat ik nu naar een gespecialiseerde arts ga, maar aan de andere kant voelt mijn ziekte nu wel ernstiger…
Zul je altijd zien dat zoiets gebeurt als er niemand bereikbaar is en je er helemaal alleen voor staat. Tenminste…als enige volwassene en dus enige verantwoordelijke. Maren had me die middag zo goed geholpen met was vouwen en in de kast leggen, ze hielp met koken en we gingen net de tafel dekken. Onze placemats liggen in een lade die stroef opent en sluit…. En toen gilde ze het uit; haar vinger zat ertussen! Het bloedde als een rund, dus gauw onder de kraan, daar zag ik haar nagel blauw worden. IJs erop en toen zag ik dat de huid van haar vingertop opgestroopt was. Nu werd het toch wel serieus en aan Maren’s huil kon je horen dat het niet goed zat. Mark zat in het vliegtuig en was telefonisch onbereikbaar, onze vriend Hugo was niet thuis en Olga zou haar moeder om advies bellen… Op dat moment besloot ik de huisartsenpost te bellen. Die mevrouw stelde mij gerust en zij nodigde ons uit om langs te komen. Fornuis uit gezet, oudsten thuis gelaten en met Maren naar het ziekenhuis. De aardige arts heeft haar huid terug geplaatst en zwaluwstaartjes erop geplakt. Een stoer verband erom heen, een plastic spuit en een rolletje verband mee voor thuis in de dokterskoffer. Natuurlijk mocht ze thuis in het grote bed slapen en hebben we haar verteld hoe trots we op haar zijn, wat was ze stoer die kleine meid met sproeten!
Wat een ongelofelijk zonnig en warm weer is het de laatste tijd! En het houdt nog niet over… Ik heb mijn hart opgehaald door al mijn zonnige jurkjes weer uit de kast te halen en veel tijd buiten door te brengen. Maren heeft bezoek gehad van haar schoolvriendin Eva uit Madrid die nu in Londen woont. De hele middag in onze tuin doorgebracht en later daar met elkaar gegeten – net als in Madrid! (zie ons fotoalbum)
Mijn vriendin Irma ken ik al 30 jaar – uit de eerste klas van de Middelbare! Ze is heel lang geleden verliefd geworden op een Franse marinier. Ze heeft met Laurent in Tahiti gewoond voor de marine, twee zonen gekregen (waarvan één mijn peetzoon is) en ze woont in Toulon. We zien elkaar eens in de zoveel jaren, de laatste keer was vijf jaar geleden bij de doop van Maxime. En Goede Vrijdag was zo’n dag, een mooie warme zonnige dag. (zie ons fotoalbum) We hebben flink bijgepraat en elkaars kinderen gade geslagen. Het geeft een warm gevoel dat je elkaars ouders gekend hebt en dat we samen onze Middelbare School doorgelopen hebben in Hoorn: samen stappen, samen op vakantie, verliefd worden en samen ons einddiploma gehaald.
zaterdag 9 april 2011
Honderd jaar later
He who does not travel does not know the value of men.
– Moors spreekwoord
Het is de ochtend van 24 juli 1911. Hiram Bingham III, een 35–jarige docent Latijns-Amerikaanse geschiedenis aan Yale University, is uit zijn basiskamp bij de Urubambarivier vertrokken. Met twee Peruaanse metgezellen gaat hij op onderzoek uit naar de ruïnes die naar verluidt op een hoog oprijzende bergkam liggen en bekend staan als Machu Picchu (‘oude berg’ in oude Incataal). Na een klim van 550 meter komen de mannen twee boeren tegen. Zij verzekeren Bingham, wiens twijfels steeds groter worden, ervan dat de vermeende ruïnes vlakbij zijn. Als Bingham zijn bestemming eindelijk heeft bereikt, kijkt hij stomverbaasd naar het schouwspel voor hem. Uit de dichte wirwar van struiken verrijst een doolhof van terrassen en muren, een Inca-spookstad die bijna 400 jaar voor de buitenwereld verborgen is gebleven. “Het leek een onwerkelijke droom” schrijft hij later. “Wat was dit?” Precies 100 jaar later op 23 juli 2011 zullen wij vijfjes onze voet zetten op wat later het koninklijke buitenverblijf bleek te zijn van Incakoning Pachacutec. Wij zullen - op één dag na - precies 100 jaar later het tafereel aanschouwen dat Bingham deed uitroepen: ”Dit is werkelijk adembenemend.”
Door mooie artikelen te lezen over Peru die onlangs verschenen in twee glossy maandtijdschriften is het vuurtje van onze reislust weer opgelaaid. Door meerdere redenen waaronder mijn ziekte en mijn vrijwilligerswerk was de voorbereiding van onze reis naar de achtergrond geraakt. Een stapeltje reisboeken over Peru lagen hier stof te vangen in een hoekje van de huiskamer. Onze reis is ingedeeld in regio’s en de meeste slaapplaatsen hebben we al uitgekozen. We hebben echter een lege, ongeplande periode van zo’n tien dagen dat we rond het Titicacameer reizen en van daaruit mogelijk naar Bolivia en naar Arequipa gaan. Ik heb alleen de plaatsnamen in onze route genoteerd, maar verder geen acties ondernomen. Nu rijst de vraag: laten we het zo en gaan we op de bonnefooi of zal ik er nog eens in duiken en pensionnetjes en vervoermiddelen gaan boeken? De periode dat we daar rondreizen is het hoogseizoen en we reizen natuurlijk met een groepje van vijf personen wat meestal betekent dat we twee kamers moeten boeken. Het lokt allebei: de vrijheid, spanning en avontuur en aan de andere kant het zekere voor het onzekere nemen sinds we drie kinderen bij ons hebben. Wat is een wijs besluit?
In Ronda, op weg naar Marokko, hebben we eens een setje antieke tegels uit 1890 gekocht. Een Moors patroontje met veel kleuren wat zo typisch is voor de patio’s in Sevilla. De wandtegels kwamen uit het oude afgebroken casino. Twee oudjes hadden een klein stapeltje liggen in hun antiekwinkeltje. Ik heb er ruim twee jaar terug al over geschreven op dit blog. Toen hadden we nog geen idee wat we ermee wilden doen. We wilden ze gewoon hebben omdat ze ons enorm inspireerden. Bijna een jaar geleden toen de achtertuin opnieuw ingedeeld werd na de verbouwing hadden we de bestemming gevonden. De mozaïektegels moesten boven een oud wasbakje komen en dan allemaal rode en roze geraniums eromheen, lekker Spaans! En toen het laatst zo’n warme zaterdag was hebben we ze in het cement gezet. Wat trouwens niet eenvoudig was, want de bakstenen muur én de tegels absorbeerden als een gek. Na veel zuchten en steunen en een kort Google-zoekopdrachtje kwam ik erachter dat we alles moesten voorbehandelen en daarna was het resultaat geweldig. Nu hebben we een authentiek Spaans plekje, nagenoeg onder de dakplataan op ons pleintje achter het huis.
En niet alleen dat Spaanse plekje in de tuin doet mij denken aan Madrid – ook mijn vriendinnetjes van toen. Naast een lang Skype-gesprek met mijn vriendin in Rwanda, die vaak zonder verbinding zit, had ik deze week nog twee gezellige afspraken met vriendinnetjes van toen. Eén vriendin woont alweer bijna een jaar in Nederland en de andere woont alweer bijna een jaar in Budapest. Onderweg met de trein naar Zeeland haalde ik laatst genoemde op van het station in Breda en hebben we samen geluncht op een zonnig terras op de Grote Markt. Het was net alsof we elkaar gisteren nog spraken. We pakten alles zo weer op en hebben uren gepraat en geluisterd terwijl we bijna 1400 kilometer uit elkaar wonen. Wat is de wereld - met dit soort momentjes - toch klein!
– Moors spreekwoord
Het is de ochtend van 24 juli 1911. Hiram Bingham III, een 35–jarige docent Latijns-Amerikaanse geschiedenis aan Yale University, is uit zijn basiskamp bij de Urubambarivier vertrokken. Met twee Peruaanse metgezellen gaat hij op onderzoek uit naar de ruïnes die naar verluidt op een hoog oprijzende bergkam liggen en bekend staan als Machu Picchu (‘oude berg’ in oude Incataal). Na een klim van 550 meter komen de mannen twee boeren tegen. Zij verzekeren Bingham, wiens twijfels steeds groter worden, ervan dat de vermeende ruïnes vlakbij zijn. Als Bingham zijn bestemming eindelijk heeft bereikt, kijkt hij stomverbaasd naar het schouwspel voor hem. Uit de dichte wirwar van struiken verrijst een doolhof van terrassen en muren, een Inca-spookstad die bijna 400 jaar voor de buitenwereld verborgen is gebleven. “Het leek een onwerkelijke droom” schrijft hij later. “Wat was dit?” Precies 100 jaar later op 23 juli 2011 zullen wij vijfjes onze voet zetten op wat later het koninklijke buitenverblijf bleek te zijn van Incakoning Pachacutec. Wij zullen - op één dag na - precies 100 jaar later het tafereel aanschouwen dat Bingham deed uitroepen: ”Dit is werkelijk adembenemend.”
Door mooie artikelen te lezen over Peru die onlangs verschenen in twee glossy maandtijdschriften is het vuurtje van onze reislust weer opgelaaid. Door meerdere redenen waaronder mijn ziekte en mijn vrijwilligerswerk was de voorbereiding van onze reis naar de achtergrond geraakt. Een stapeltje reisboeken over Peru lagen hier stof te vangen in een hoekje van de huiskamer. Onze reis is ingedeeld in regio’s en de meeste slaapplaatsen hebben we al uitgekozen. We hebben echter een lege, ongeplande periode van zo’n tien dagen dat we rond het Titicacameer reizen en van daaruit mogelijk naar Bolivia en naar Arequipa gaan. Ik heb alleen de plaatsnamen in onze route genoteerd, maar verder geen acties ondernomen. Nu rijst de vraag: laten we het zo en gaan we op de bonnefooi of zal ik er nog eens in duiken en pensionnetjes en vervoermiddelen gaan boeken? De periode dat we daar rondreizen is het hoogseizoen en we reizen natuurlijk met een groepje van vijf personen wat meestal betekent dat we twee kamers moeten boeken. Het lokt allebei: de vrijheid, spanning en avontuur en aan de andere kant het zekere voor het onzekere nemen sinds we drie kinderen bij ons hebben. Wat is een wijs besluit?
In Ronda, op weg naar Marokko, hebben we eens een setje antieke tegels uit 1890 gekocht. Een Moors patroontje met veel kleuren wat zo typisch is voor de patio’s in Sevilla. De wandtegels kwamen uit het oude afgebroken casino. Twee oudjes hadden een klein stapeltje liggen in hun antiekwinkeltje. Ik heb er ruim twee jaar terug al over geschreven op dit blog. Toen hadden we nog geen idee wat we ermee wilden doen. We wilden ze gewoon hebben omdat ze ons enorm inspireerden. Bijna een jaar geleden toen de achtertuin opnieuw ingedeeld werd na de verbouwing hadden we de bestemming gevonden. De mozaïektegels moesten boven een oud wasbakje komen en dan allemaal rode en roze geraniums eromheen, lekker Spaans! En toen het laatst zo’n warme zaterdag was hebben we ze in het cement gezet. Wat trouwens niet eenvoudig was, want de bakstenen muur én de tegels absorbeerden als een gek. Na veel zuchten en steunen en een kort Google-zoekopdrachtje kwam ik erachter dat we alles moesten voorbehandelen en daarna was het resultaat geweldig. Nu hebben we een authentiek Spaans plekje, nagenoeg onder de dakplataan op ons pleintje achter het huis.
En niet alleen dat Spaanse plekje in de tuin doet mij denken aan Madrid – ook mijn vriendinnetjes van toen. Naast een lang Skype-gesprek met mijn vriendin in Rwanda, die vaak zonder verbinding zit, had ik deze week nog twee gezellige afspraken met vriendinnetjes van toen. Eén vriendin woont alweer bijna een jaar in Nederland en de andere woont alweer bijna een jaar in Budapest. Onderweg met de trein naar Zeeland haalde ik laatst genoemde op van het station in Breda en hebben we samen geluncht op een zonnig terras op de Grote Markt. Het was net alsof we elkaar gisteren nog spraken. We pakten alles zo weer op en hebben uren gepraat en geluisterd terwijl we bijna 1400 kilometer uit elkaar wonen. Wat is de wereld - met dit soort momentjes - toch klein!
zondag 27 maart 2011
Fotosessie
People are like stained glass windows: they sparkle and shine when the sun is out, but when the darkness sets in, their true beauty is revealed only if there is a light within.
- Elizabeth Kubler-Ross
Aandacht, Inden is er dol op. Ze staat graag op een podium te stralen, ze treedt graag publiekelijk op. Gordijnen die open gaan, spotlights aan, applaus, ogen die op haar gericht zijn, muziek die opzwelt of een staande ovatie….Inden geniet. In de klas doet ze bijna wekelijks wel een toneelstukje met klasgenootjes. Ze volgt met veel plezier verschillende cursussen om op het podium te kunnen fonkelen. Ze doet al jaren een cursus Dansatelier, zelfs al voordat we naar Madrid verhuisden. Elk jaar treedt ze met deze dansgroep meerdere keren per jaar in verscheidene theaters op. Zo ook zaterdagavond een leuk optreden in Etten-Leur. Ook heeft ze afgelopen jaar een workshop van theaterdans gevolgd welke afgerond werd met een leuk optreden. (zie ons fotoalbum) Op het ogenblik volgt ze naast haar danscursus ook een workshop theater. Ze oefent voor een optreden op Nassaudag – welke valt op Tweede Pinksterdag. Er wordt die dag een podium gebouwd bij het KMA kasteel en ze zullen verschillende voorstellingen geven. Ook is het deze dag Kastelendag en dus zal het kasteel geopend zijn voor publiek. En nu deed Inden onlangs mee met een professionele fotoshoot in de studio van een bekende Bredase fotograaf, Reinout. De foto’s worden twee seizoenen gebruikt voor posters, kaarten en ander promotiemateriaal van Inden’s dansstudio. Ze vond het ondanks het wachten, herhalen en geduld opbrengen heel leuk om te doen! We zijn benieuwd naar het resultaat!
Zonlicht maakt mij weer actief en bruisend van energie. Dus heb ik alle ramen gelapt, de voortuin aangeharkt en kilo’s beukenblad en beukennootjes opgeruimd. De beukenboom voor ons huis is oud. Hij stond er al toen ons huis begin vorige eeuw nog aan de weg van Brussel tot Amsterdam lag waar zelfs Napoleon zich over begeven heeft. Deze oude boom geeft ons veel vreugde zoals zijn kleur in de herfst en zijn schaduw in de zomer, maar helaas ook veel gevallen blad en beukennootjes in de voortuin… Maar alle buxus-omlijnde vakken zijn weer bladvrij en alle plantjes kunnen weer boven de aarde uitpiepen - zoals de pioenroos en de hosta. Achter in de tuin en naast ons huis hebben we een beukenhaag geplant en een taxushaagje in de achtertuin, ook hebben we een keuze gemaakt voor een nieuwe houten schutting. Deze wordt voor Pasen geplaatst. We hebben nieuwe buren en zij gaan achter in de tuin dezelfde indeling maken als wij, dus onze terrassen komen naast elkaar te liggen… En dat is even wennen, want onze oude buurman Rinus had geen terras en scharrelde alleen wat rond tussen zijn wedstrijdduiven. Waar hij overigens ook wel eens een kat om zeep hielp, blijkt nu, want de nieuwe buurman vond een kattenschedeltje in zijn tuin met het plastic vlooienbandje er nog omheen. Het schedeltje was ingeslagen en nog meer luguber… de kat was ingemetseld in een fundering! Onze dikke grijze kater wilde vroeger nog wel eens liggen zonnebaden op het dak van de duivenhokken, maar dat het niet geheel zonder risico was hebben we nooit geweten!
De eendjesrace-actie voor het Nederlandse Rode kruis groeit groter… Afspraken op basisscholen voor het plannen van een eendjesrace worden niet makkelijk gemaakt, maar er zijn toch scholen in Breda enthousiast geraakt. Ondanks dat scholen het altijd te druk hebben, voldoende goede doelen acties houden en niet wachten op extra werk. Mijn team is uitgebreid met nieuwe mensen en er wordt zelfs een landelijke academie opgericht - de eendjesacademie, haha! Het is de bedoeling dat door heel Nederland basisscholen eendjesraces gaan houden. Een ander leuk nieuwtje is dat het bestuur van de Bredase Singelloop heeft besloten om ons dit jaar als goede doel te benoemen! Elke deelnemer draagt automatisch 25 cent bij aan het Rode Kruis in Breda, en er waren vorig jaar meer dan 10.000 hardlopers. De donatie wordt gebruikt voor een nieuwe tent. Natuurlijk wordt er aandacht aan besteed in de media. Heel leuk om mee te maken dat mijn acties direct vruchten afwerpen! Voor Koninginnedag heb ik een kraam geregeld bij het Valkenbergpark en een vergunning van de gemeente gekregen om te collecteren. Er is een promotieteam die de kraam bemand, maar onze directeur en ik zullen er ook een paar uurtjes staan. Binnenkort word ik op de ledenvergadering voorgesteld aan het bestuur en de leden. Eigenlijk werd mij gevraagd een enthousiast verhaal te houden over de eendjesrace, maar dat heb ik afgeslagen…ik ben geen held in spreken voor grote groepen. Nu vertelt een collega over Rode Kruis-vakanties met gehandicapte mensen. Als ik zou willen zou ik heel veel tijd kunnen besteden aan het Rode Kruis, maar ik houd het bewust tot twee ochtenden in de week…nou oké, ook af en toe een middag!
En…hebben jullie afgelopen zaterdagavond ook het licht uitgedaan - en de kaarsjes aan in hal, toilet, keuken en huiskamer - tijdens Earth Hour? Een wereldwijde actie van het Wereld Natuurfonds waarbij 131 landen tegelijk het licht een uur uit doen. In Nederland deed bijvoorbeeld het Rembrandtplein in Amsterdam mee en de Erasmusbrug in Rotterdam, en natuurlijk bijna 30.000 mensen door heel Nederland. En miljoenen mensen over de hele wereld met ons, maar ook plekken als Times Square in New York, Niagara Falls in Canada, het Opera House in Sydney en de Eiffeltoren deden mee. Zo gaven we een signaal af. En geven we de aarde door, zodat generaties na ons ook kunnen genieten van alles wat de aarde ons te bieden heeft. Mooi gebaar….
- Elizabeth Kubler-Ross
Aandacht, Inden is er dol op. Ze staat graag op een podium te stralen, ze treedt graag publiekelijk op. Gordijnen die open gaan, spotlights aan, applaus, ogen die op haar gericht zijn, muziek die opzwelt of een staande ovatie….Inden geniet. In de klas doet ze bijna wekelijks wel een toneelstukje met klasgenootjes. Ze volgt met veel plezier verschillende cursussen om op het podium te kunnen fonkelen. Ze doet al jaren een cursus Dansatelier, zelfs al voordat we naar Madrid verhuisden. Elk jaar treedt ze met deze dansgroep meerdere keren per jaar in verscheidene theaters op. Zo ook zaterdagavond een leuk optreden in Etten-Leur. Ook heeft ze afgelopen jaar een workshop van theaterdans gevolgd welke afgerond werd met een leuk optreden. (zie ons fotoalbum) Op het ogenblik volgt ze naast haar danscursus ook een workshop theater. Ze oefent voor een optreden op Nassaudag – welke valt op Tweede Pinksterdag. Er wordt die dag een podium gebouwd bij het KMA kasteel en ze zullen verschillende voorstellingen geven. Ook is het deze dag Kastelendag en dus zal het kasteel geopend zijn voor publiek. En nu deed Inden onlangs mee met een professionele fotoshoot in de studio van een bekende Bredase fotograaf, Reinout. De foto’s worden twee seizoenen gebruikt voor posters, kaarten en ander promotiemateriaal van Inden’s dansstudio. Ze vond het ondanks het wachten, herhalen en geduld opbrengen heel leuk om te doen! We zijn benieuwd naar het resultaat!
Zonlicht maakt mij weer actief en bruisend van energie. Dus heb ik alle ramen gelapt, de voortuin aangeharkt en kilo’s beukenblad en beukennootjes opgeruimd. De beukenboom voor ons huis is oud. Hij stond er al toen ons huis begin vorige eeuw nog aan de weg van Brussel tot Amsterdam lag waar zelfs Napoleon zich over begeven heeft. Deze oude boom geeft ons veel vreugde zoals zijn kleur in de herfst en zijn schaduw in de zomer, maar helaas ook veel gevallen blad en beukennootjes in de voortuin… Maar alle buxus-omlijnde vakken zijn weer bladvrij en alle plantjes kunnen weer boven de aarde uitpiepen - zoals de pioenroos en de hosta. Achter in de tuin en naast ons huis hebben we een beukenhaag geplant en een taxushaagje in de achtertuin, ook hebben we een keuze gemaakt voor een nieuwe houten schutting. Deze wordt voor Pasen geplaatst. We hebben nieuwe buren en zij gaan achter in de tuin dezelfde indeling maken als wij, dus onze terrassen komen naast elkaar te liggen… En dat is even wennen, want onze oude buurman Rinus had geen terras en scharrelde alleen wat rond tussen zijn wedstrijdduiven. Waar hij overigens ook wel eens een kat om zeep hielp, blijkt nu, want de nieuwe buurman vond een kattenschedeltje in zijn tuin met het plastic vlooienbandje er nog omheen. Het schedeltje was ingeslagen en nog meer luguber… de kat was ingemetseld in een fundering! Onze dikke grijze kater wilde vroeger nog wel eens liggen zonnebaden op het dak van de duivenhokken, maar dat het niet geheel zonder risico was hebben we nooit geweten!
De eendjesrace-actie voor het Nederlandse Rode kruis groeit groter… Afspraken op basisscholen voor het plannen van een eendjesrace worden niet makkelijk gemaakt, maar er zijn toch scholen in Breda enthousiast geraakt. Ondanks dat scholen het altijd te druk hebben, voldoende goede doelen acties houden en niet wachten op extra werk. Mijn team is uitgebreid met nieuwe mensen en er wordt zelfs een landelijke academie opgericht - de eendjesacademie, haha! Het is de bedoeling dat door heel Nederland basisscholen eendjesraces gaan houden. Een ander leuk nieuwtje is dat het bestuur van de Bredase Singelloop heeft besloten om ons dit jaar als goede doel te benoemen! Elke deelnemer draagt automatisch 25 cent bij aan het Rode Kruis in Breda, en er waren vorig jaar meer dan 10.000 hardlopers. De donatie wordt gebruikt voor een nieuwe tent. Natuurlijk wordt er aandacht aan besteed in de media. Heel leuk om mee te maken dat mijn acties direct vruchten afwerpen! Voor Koninginnedag heb ik een kraam geregeld bij het Valkenbergpark en een vergunning van de gemeente gekregen om te collecteren. Er is een promotieteam die de kraam bemand, maar onze directeur en ik zullen er ook een paar uurtjes staan. Binnenkort word ik op de ledenvergadering voorgesteld aan het bestuur en de leden. Eigenlijk werd mij gevraagd een enthousiast verhaal te houden over de eendjesrace, maar dat heb ik afgeslagen…ik ben geen held in spreken voor grote groepen. Nu vertelt een collega over Rode Kruis-vakanties met gehandicapte mensen. Als ik zou willen zou ik heel veel tijd kunnen besteden aan het Rode Kruis, maar ik houd het bewust tot twee ochtenden in de week…nou oké, ook af en toe een middag!
En…hebben jullie afgelopen zaterdagavond ook het licht uitgedaan - en de kaarsjes aan in hal, toilet, keuken en huiskamer - tijdens Earth Hour? Een wereldwijde actie van het Wereld Natuurfonds waarbij 131 landen tegelijk het licht een uur uit doen. In Nederland deed bijvoorbeeld het Rembrandtplein in Amsterdam mee en de Erasmusbrug in Rotterdam, en natuurlijk bijna 30.000 mensen door heel Nederland. En miljoenen mensen over de hele wereld met ons, maar ook plekken als Times Square in New York, Niagara Falls in Canada, het Opera House in Sydney en de Eiffeltoren deden mee. Zo gaven we een signaal af. En geven we de aarde door, zodat generaties na ons ook kunnen genieten van alles wat de aarde ons te bieden heeft. Mooi gebaar….
maandag 14 maart 2011
Suiker
Wat is het verschil tussen geraffineerde en ongeraffineerde suiker? Ongeraffineerde suiker is suiker in zijn natuurlijke vorm, het is nog niet ‘schoongemaakt’ in de fabriek. Suiker wordt schoongemaakt om het wit van kleur te maken, met een neutrale smaak en lange houdbaarheid. Door het raffineren worden allerlei stoffen uit suiker gehaald die je lichaam nodig heeft om suiker goed te verwerken. Witte suiker bevat dus geen ‘goede’ stoffen meer.
Ongeraffineerde suiker bevat allerlei vezels, mineralen, enzymen en vitaminen. Deze stoffen heeft je lichaam nodig om suiker goed te verteren. Al deze ‘goede’ stoffen worden tijdens het raffineren eruit gehaald, waardoor je lichaam ze uit z’n eigen reserves moet halen. Die stoffen had je lichaam eigenlijk opgeslagen voor onder meer een goed werkend immuunsysteem. Door het eten van geraffineerde suikers en granen moet je lichaam die stoffen echter gebruiken voor het verwerken ervan. Hierdoor kan je immuunsysteem verzwakt raken. Ik wil proberen mijn immuunsysteem zo optimaal mogelijk te laten werken en wil dus geen storende factoren. Bovendien brengt de onttrekking van deze stoffen uit het lichaam allerlei andere processen in je lichaam door de war, zoals je hormoonhuishouding. Al met al voor mij voldoende om te beslissen dat ik zoveel mogelijk ongeraffineerde suiker en koolhydraten wil gebruiken in mijn voeding. En dus heb ik na lange tijd maar weer eens een bezoek gebracht aan de biologische winkel . Nu Maren geen voedselallergie meer heeft kom ik er veel te weinig. Ik heb koekjes, chocola, pasta en een alternatief voor M&M’s gekocht die allemaal gemaakt zijn van volkoren granen en ruwe rietsuiker, ongeraffineerd dus. Nu kijken of mijn vermoeidheid minder wil worden…
Het begon allemaal heel dramatisch. Vooraf was elk detail van onze outfits voor carnaval goed uitgedacht en alles was compleet. Maar op de vroege ochtend van het feest op school ging er iets mis met de haardracht van de meiden, althans…met het verwezenlijken ervan. De oude krultang - nog van mijn moeder, minstens twee decennia oud! – was goed opgewarmd. En de knalroze gespoten haarplukjes waren droog om gekruld te worden. En toen bleek de roze verf te smelten bij opwarming, want het geverfde haar werd bijna gefrituurd en kwam niet meer los van de krultang! De eerste keer gebeurde het bij Inden en Mark was zeker tien minuten bezig om Inden’s haar los te krijgen van de tang. Maar toen het eerste krulletje bij Maren na Inden’s toestand lukte, deed ik vol vertrouwen nóg een krulletje…en dat ging weer mis. Wéér tien minuten zweten voor Mark en Maren gilde het uit. Ten slotte gingen de meiden met roze plukjes in hun haar naar school, maar zonder de gewenste pijpenkrulletjes. (zie ons fotoalbum) De antieke krultang eindigde jammerlijk in de vuilnisbak. Ook de dag van het gezinsfeest ging er weer iets vreselijk fout. De rits van mijn Japanse jurk scheurde los! Tja, ooit voor € 8 in Madrid gekocht bij een Chinees winkeltje… Wat kun je verwachten? Anthe heeft mijn rits met naald en draad vast genaaid. De hele middag heb ik met het genaaide jurkje gefeest en ’s avonds ben ik er gewoon mee doorgegaan naar het volgende feest met Mark. Ach, je hebt iets hilarisch te vertellen en dat is altijd leutig met carnaval! ’s Nachts na thuiskomst heeft Mark mijn rits weer helemaal losgeknipt zodat ik mijn pyamaatje aan kon.
Op een maandagavond in maart hadden mijn vriendin en ik kaartjes voor een theatervoorstelling. Het toneelstuk Masterclass over het leven van Maria Callas - met Pia Douwes in de hoofdrol - ging die avond in première in het Chassé bij ons in Breda. We beseften allebei niet dat het om een première ging, maar ik had heel toevallig een mooi zijden jurkje aan, terwijl ik bijna nooit jurkjes draag. Mijn vriendin daarentegen had echter heel toevallig een spijkerbroek aan terwijl ze nooit spijkerbroeken draagt. Toen ze haar zoontje voor haar vertrek vroeg of ze speciaal genoeg gekleed was voor het theater vond hij van wel, tenslotte was het heel speciaal dat mama een spijkerbroek droeg! Een rode loper, fotografen, interviewers en veel bekende acteurs en andere bekende mensen waren aanwezig in de lounge. Ik bleef maar lachen die avond als er weer dames in avondjurken en andere prachtige creaties voorbij kwamen. Olga kon wel door de grond zakken! En ik, die nooit een jurkje draagt, ...haha, ik voelde me zó op m'n plek! De voorstelling was indrukwekkend, Pia Douwes is een professional. En mijn vriendin? Zij heeft zich voorgenomen nooooit meer een spijkerbroek naar het theater te dragen. Haha!
Praag, we kwamen er aan op de luchthaven terwijl er een schitterend zonnetje scheen en ook de meeste dagen erna bleef het zonnetje stug schijnen. We hebben de dag na onze aankomst met mijn vriendin die daar woont en haar dochter door het mooie Praag gelopen. De meeste bezienswaardigheden hebben we gezien zoals de Hradçany burcht, de Karelsbrug, het Oude Stadsplein met straattheater, de Joodse wijk en de begraafplaats. De klok met de twaalf apostelen hebben we vanuit de toren bekeken terwijl hij twaalf keer sloeg en later op de dag hebben we nogmaals gekeken tussen alle toeschouwers op het plein. (zie ons fotoalbum) We hebben een lentemarkt bezocht, het befaamde zoete deegrolletje geproefd en ’s avonds lekker gegeten in een hip restaurant. De volgende ochtend pikten we Mark en onze vrienden op van het vliegveld en reden we met drie gezinnen naar het Isergebergte, naar skigebied Jested. Alle kinderen hebben iedere ochtend genoten van skilessen en elke middag hebben Anthe en Inden geskied met onze vrienden. (zie ons fotoalbum) Ze hebben zelfs een avond geskied op de verlichte piste!
Ik keek tijdens onze sneeuwvakantie erg uit naar het eten van een Germknödel voor lunch, omdat ik daar vorig jaar zo van genoten had. Toen ik iets besteld had wat qua naam er erg op leek, bleek het een bord goulash te zijn met klef brood erbij en… slagroom! Mijn teleurstelling was groot toen later bleek dat mijn zoete gerecht niet meer geserveerd werd op de piste. Ik was na een jaar de naam van het gerecht een beetje vergeten en noemde het eerst noedel, maar volgens Anthe was het knoedel en al snel bleek het knödel te zijn - en dan was het speciaal de germknödel waar ik zo verzot op was. Na mijn teleurstelling in het restaurant hebben ze ons in het B&B verwend met kleine knödels als toetje die later op de avond tot kneutels werden verbasterd! We hebben tranen met tuiten gelachen om de versprekingen van het zoete gerecht en vooral om mijn enorme teleurstelling toen ik een bord met goulash-vlees in jus kreeg voorgeschoteld met een toefje slagroom erop. Ik had namelijk aan de ober gevraagd of deze knödel met slagroom geserveerd werd…haha! (Later bleek trouwens dat het gewoonlijk toch ook wel met slagroom geserveerd werd.)
Ik durfde deze vakantie niet te skiën, omdat ik helaas nog steeds geen diepte zie. (Mijn medicijnen zijn nog steeds niet aangeslagen…en het laat naar bed gaan en alcohol heeft ook niet echt meegewerkt natuurlijk.) Maar Mark en ik hebben op de laatste dag met Maren een mooie afdaling gemaakt met sleetjes toen we met een gondeltje naar boven waren gegaan. Daar knalde ik op een afgebroken boomstammetje die ik ergens snel in een ooghoek wel had waargenomen, maar niet scherp genoeg….met een grote zwart-blauwe plek op mijn bil als gevolg… Het was dus wel een juiste beslissing om niet op skies de berg af te suizen. Een paar dagen veel lol en plezier met onze vrienden die we nog uit Madrid kennen, goede gesprekken en lekker eten op een mooi plekje in het Isergebergte hebben voor veel ontspanning gezorgd - uitgerust zijn we niet – maar we kijken wel terug op heel leuke dagen met mooie herinneringen!
Het begon allemaal heel dramatisch. Vooraf was elk detail van onze outfits voor carnaval goed uitgedacht en alles was compleet. Maar op de vroege ochtend van het feest op school ging er iets mis met de haardracht van de meiden, althans…met het verwezenlijken ervan. De oude krultang - nog van mijn moeder, minstens twee decennia oud! – was goed opgewarmd. En de knalroze gespoten haarplukjes waren droog om gekruld te worden. En toen bleek de roze verf te smelten bij opwarming, want het geverfde haar werd bijna gefrituurd en kwam niet meer los van de krultang! De eerste keer gebeurde het bij Inden en Mark was zeker tien minuten bezig om Inden’s haar los te krijgen van de tang. Maar toen het eerste krulletje bij Maren na Inden’s toestand lukte, deed ik vol vertrouwen nóg een krulletje…en dat ging weer mis. Wéér tien minuten zweten voor Mark en Maren gilde het uit. Ten slotte gingen de meiden met roze plukjes in hun haar naar school, maar zonder de gewenste pijpenkrulletjes. (zie ons fotoalbum) De antieke krultang eindigde jammerlijk in de vuilnisbak. Ook de dag van het gezinsfeest ging er weer iets vreselijk fout. De rits van mijn Japanse jurk scheurde los! Tja, ooit voor € 8 in Madrid gekocht bij een Chinees winkeltje… Wat kun je verwachten? Anthe heeft mijn rits met naald en draad vast genaaid. De hele middag heb ik met het genaaide jurkje gefeest en ’s avonds ben ik er gewoon mee doorgegaan naar het volgende feest met Mark. Ach, je hebt iets hilarisch te vertellen en dat is altijd leutig met carnaval! ’s Nachts na thuiskomst heeft Mark mijn rits weer helemaal losgeknipt zodat ik mijn pyamaatje aan kon.
Op een maandagavond in maart hadden mijn vriendin en ik kaartjes voor een theatervoorstelling. Het toneelstuk Masterclass over het leven van Maria Callas - met Pia Douwes in de hoofdrol - ging die avond in première in het Chassé bij ons in Breda. We beseften allebei niet dat het om een première ging, maar ik had heel toevallig een mooi zijden jurkje aan, terwijl ik bijna nooit jurkjes draag. Mijn vriendin daarentegen had echter heel toevallig een spijkerbroek aan terwijl ze nooit spijkerbroeken draagt. Toen ze haar zoontje voor haar vertrek vroeg of ze speciaal genoeg gekleed was voor het theater vond hij van wel, tenslotte was het heel speciaal dat mama een spijkerbroek droeg! Een rode loper, fotografen, interviewers en veel bekende acteurs en andere bekende mensen waren aanwezig in de lounge. Ik bleef maar lachen die avond als er weer dames in avondjurken en andere prachtige creaties voorbij kwamen. Olga kon wel door de grond zakken! En ik, die nooit een jurkje draagt, ...haha, ik voelde me zó op m'n plek! De voorstelling was indrukwekkend, Pia Douwes is een professional. En mijn vriendin? Zij heeft zich voorgenomen nooooit meer een spijkerbroek naar het theater te dragen. Haha!
Praag, we kwamen er aan op de luchthaven terwijl er een schitterend zonnetje scheen en ook de meeste dagen erna bleef het zonnetje stug schijnen. We hebben de dag na onze aankomst met mijn vriendin die daar woont en haar dochter door het mooie Praag gelopen. De meeste bezienswaardigheden hebben we gezien zoals de Hradçany burcht, de Karelsbrug, het Oude Stadsplein met straattheater, de Joodse wijk en de begraafplaats. De klok met de twaalf apostelen hebben we vanuit de toren bekeken terwijl hij twaalf keer sloeg en later op de dag hebben we nogmaals gekeken tussen alle toeschouwers op het plein. (zie ons fotoalbum) We hebben een lentemarkt bezocht, het befaamde zoete deegrolletje geproefd en ’s avonds lekker gegeten in een hip restaurant. De volgende ochtend pikten we Mark en onze vrienden op van het vliegveld en reden we met drie gezinnen naar het Isergebergte, naar skigebied Jested. Alle kinderen hebben iedere ochtend genoten van skilessen en elke middag hebben Anthe en Inden geskied met onze vrienden. (zie ons fotoalbum) Ze hebben zelfs een avond geskied op de verlichte piste!
Ik keek tijdens onze sneeuwvakantie erg uit naar het eten van een Germknödel voor lunch, omdat ik daar vorig jaar zo van genoten had. Toen ik iets besteld had wat qua naam er erg op leek, bleek het een bord goulash te zijn met klef brood erbij en… slagroom! Mijn teleurstelling was groot toen later bleek dat mijn zoete gerecht niet meer geserveerd werd op de piste. Ik was na een jaar de naam van het gerecht een beetje vergeten en noemde het eerst noedel, maar volgens Anthe was het knoedel en al snel bleek het knödel te zijn - en dan was het speciaal de germknödel waar ik zo verzot op was. Na mijn teleurstelling in het restaurant hebben ze ons in het B&B verwend met kleine knödels als toetje die later op de avond tot kneutels werden verbasterd! We hebben tranen met tuiten gelachen om de versprekingen van het zoete gerecht en vooral om mijn enorme teleurstelling toen ik een bord met goulash-vlees in jus kreeg voorgeschoteld met een toefje slagroom erop. Ik had namelijk aan de ober gevraagd of deze knödel met slagroom geserveerd werd…haha! (Later bleek trouwens dat het gewoonlijk toch ook wel met slagroom geserveerd werd.)
Ik durfde deze vakantie niet te skiën, omdat ik helaas nog steeds geen diepte zie. (Mijn medicijnen zijn nog steeds niet aangeslagen…en het laat naar bed gaan en alcohol heeft ook niet echt meegewerkt natuurlijk.) Maar Mark en ik hebben op de laatste dag met Maren een mooie afdaling gemaakt met sleetjes toen we met een gondeltje naar boven waren gegaan. Daar knalde ik op een afgebroken boomstammetje die ik ergens snel in een ooghoek wel had waargenomen, maar niet scherp genoeg….met een grote zwart-blauwe plek op mijn bil als gevolg… Het was dus wel een juiste beslissing om niet op skies de berg af te suizen. Een paar dagen veel lol en plezier met onze vrienden die we nog uit Madrid kennen, goede gesprekken en lekker eten op een mooi plekje in het Isergebergte hebben voor veel ontspanning gezorgd - uitgerust zijn we niet – maar we kijken wel terug op heel leuke dagen met mooie herinneringen!
dinsdag 1 maart 2011
Klusjes
Look to your health; and if you have it, praise God, and value it next to a good conscience; for health is the second blessing that we mortals are capable of; a blessing that money cannot buy.
- Izaak Walton
Het bezoek aan de neuroloog was best spannend, omdat er veel uitslagen te bespreken waren. Hoe zou mijn toekomst eruit zien? Zou ik een operatie moeten ondergaan, aan zware medicijnen zoals prednison moeten en zou de ziekte zich verder kunnen uitbreiden naar andere delen van mijn lichaam? De scans en de bloeduitslagen zouden alle antwoorden geven. En die waren 100 % meegevallen! Ik hoef gelukkig geen operatie te ondergaan om mijn thymus te laten verwijderen, want mijn thymus is heel klein en verschrompeld zoals het hoort. De neuroloog probeert de prednison-tabletten zo lang mogelijk uit te stellen. Ik moet komende tijd om de twee weken mijn hoeveelheid medicijnen verhogen totdat ik een verbetering zie van mijn klachten. Deze medicijnen zal ik voor de rest van mijn leven slikken en daarom zal ik nooit meer een grapefruit mogen eten – die twee bijten elkaar. De slechte invloed van een sigaret, alcohol en cafeïne zijn ook aangetoond, maar dat is voor mij gelukkig geen enkel probleem. Ik drink al jaren geen zwarte thee meer en koffie heb ik nooit gedronken. Ik moet echter wel een concessie doen wat betreft geraffineerde suikers. Aangetoond is dat deze ook een slechte invloed hebben op het verloop van mijn ziekte, maar ik kan écht niet zonder koekjes, gebak of chocola! Omdat de hoeveelheid antilichamen in mijn bloed laag is verwacht de neuroloog niet dat de ziekte zich uitbreidt naar de rest van mijn lichaam. Allemaal goed nieuws dus. Al duurde het even voordat deze uitkomst doordrong tot mij. Ik had me vlak voor het gesprek toch meer zitten verdiepen in mijn ziekte en uren op internet zitten lezen. En dat waren over het algemeen geen vrolijke berichten. Daarom besef ik nu heel goed, nu het nieuws ingedaald is, dat ik geluk gehad heb met de mate waarin deze ziekte zich bij mij gemanifesteerd heeft. En dat gaf mij de eerste dagen na de uitslag vleugeltjes!
Klusjes in de zin van renoveren en opknappen van je huis liggen altijd te wachten. Ik ben een klusvrouw mag ik best zeggen na onze grote verbouwing. En laatst heb ik samen met Mark in het nieuwe huis van mijn zus geklust. De meiden gingen uit logeren op plaatsen door het hele land; in Breda, Leusden en Emmeloord. En wij logeerden in Marknesse om onze tijd zo optimaal mogelijk te gebruiken. De eerste dag klusten we tot de nieuwe dag aanbrak en zondagochtend vroeg weer uit de veren voor nieuwe klussen! Ik heb eigenlijk alleen geschilderd in haar huis en Mark heeft zijn repertoire aan klussen weer uitgebreid: hij heeft geholpen met behangen en met een laminaatvloer leggen. Het was na al dat klussen heerlijk om thuis je kluskleren weer uit te trekken in een huis waar alles schoon en klaar is. Wij hebben thuis recent de oude grespa rioolpijpen laten vervangen tot aan de openbare weg. Drie mannen hebben een dag lang alles uitgegraven en daarna een dag lang alle pijpen vervangen en de grond weer dichtgegooid, inclusief de bestrating opnieuw aangelegd. Overigens konden ze een paar dagen later weer terug komen, want door de regen was het pad verschrikkelijk verzakt! De volgende klus ligt ook alweer te wachten. We gaan samen met de nieuwe buurman voor en achter in de tuin een nieuwe schutting neerzetten. En dat zou ik heel graag in het voorjaar doen, zodat ik straks als het zonnetje gaat schijnen lekker mijn boterhammetje aan de tuintafel kan opeten – zónder dat de bouwvakkers van de buren op mijn bordje staan te kijken!
Bijna hadden we onze spulletjes weer op kunnen pakken. Mark had laatst een aanbieding gekregen om directeur te worden van een fabriek waar zo’n 700 man werkt. Deze fabriek staat echter…in Mexico! Mark en ik hadden samen besloten dat dit niet het juiste tijdstip was voor ons, maar vooral voor de meiden, om alles weer op te pakken om ergens anders nogmaals onze draai te vinden. Mark had het aanbod afgewezen en daarna vertelden we de meiden op een zaterdagochtend tijdens het ontbijt dat we bijna naar Mexico hadden kunnen verhuizen. En tot onze grote verbazing waren ze alledrie enthousiast om te gaan! Nu ze zo lekker gesetteld zijn op school, ons huis helemaal klaar is en alles lekker loopt gaan we dat niet veranderen. Wel droom ik er stiekem van om later, als de meiden alle drie op kamers wonen, met Mark nogmaals in het buitenland te gaan wonen voor zijn werk…
De eerste basisschool in Breda heeft zijn toezegging gedaan om een eendjesrace te doen. Natuurlijk was dat de school die ik als eerste benaderde, de school die ik het beste ken, namelijk de Montessorischool. Er staan wat meer lijntjes uit, dus wie weet doen er binnenkort meer basisscholen mee. Omdat deze landelijke actie als eerste in Breda loopt moet ik alle benodigde formulieren, draaiboeken, brochures, brieven en informatiemap standaardiseren. Leuk! Ondertussen heb ik meer activiteiten dan alleen fondsen te werven via basisscholen. Ik ben ook in gesprek met het bestuur van de Bredase Singelloop, een groot jaarlijks hardloopevenement waar 80.000 toeschouwers op afkomen, waar we graag waterflesjes willen verkopen met het logo van het Nederlandse Rode Kruis. Uiteraard zijn er meer evenementen waar flesjes water verkocht kunnen worden zoals Koninginnedagmarkt of braderieën. In het voorjaar wordt een groot (uitverkocht!) gala in Breda georganiseerd ten bate van een nieuwe ambulance voor Het Rode Kruis in Breda en omstreken. De waterflesjes krijgen een prominente plek op de tafels en de burgemeester neemt in de weken voorafgaand aan het gala de eerste waterfles in ontvangst - wat natuurlijk weer een persberichtje oplevert in de lokale krant. Ook maak ik deel van het management en wordt er van mij verwacht dat ik mijn bijdrage ga leveren tijdens de MT-vergaderingen.
Maar eerst wordt Breda aankomend weekend tijdelijk omgedoopt tot ut Kielegat. We hebben vele carnavalswinkels afgestroopt om goed te slagen voor de details van onze outfits. We hebben er weer zin in. Mark misschien iets minder..? Anthe loopt met haar vriendinnen wat feesten af in het weekend, op de basisschool is het feest, grote optocht in de stad en ons gezin gaat zaterdagmiddag naar een groot feest. En daarna gaan we lekker uitrusten in Tsjechië. Ik stap maandag met de meiden op het vliegtuig naar mijn vriendin in Praag en woensdag komt Mark ook, daarna vertrekken we met drie gezinnen naar het Reuzengebergte. Een uurtje rijden en we zitten in de sneeuw! De meiden gaan op skiles en Mark en ik kunnen hopelijk achterover leunend in een luie stoel genieten van onze vrienden en een voorjaarszonnetje in de verblindende sneeuw!
- Izaak Walton
Het bezoek aan de neuroloog was best spannend, omdat er veel uitslagen te bespreken waren. Hoe zou mijn toekomst eruit zien? Zou ik een operatie moeten ondergaan, aan zware medicijnen zoals prednison moeten en zou de ziekte zich verder kunnen uitbreiden naar andere delen van mijn lichaam? De scans en de bloeduitslagen zouden alle antwoorden geven. En die waren 100 % meegevallen! Ik hoef gelukkig geen operatie te ondergaan om mijn thymus te laten verwijderen, want mijn thymus is heel klein en verschrompeld zoals het hoort. De neuroloog probeert de prednison-tabletten zo lang mogelijk uit te stellen. Ik moet komende tijd om de twee weken mijn hoeveelheid medicijnen verhogen totdat ik een verbetering zie van mijn klachten. Deze medicijnen zal ik voor de rest van mijn leven slikken en daarom zal ik nooit meer een grapefruit mogen eten – die twee bijten elkaar. De slechte invloed van een sigaret, alcohol en cafeïne zijn ook aangetoond, maar dat is voor mij gelukkig geen enkel probleem. Ik drink al jaren geen zwarte thee meer en koffie heb ik nooit gedronken. Ik moet echter wel een concessie doen wat betreft geraffineerde suikers. Aangetoond is dat deze ook een slechte invloed hebben op het verloop van mijn ziekte, maar ik kan écht niet zonder koekjes, gebak of chocola! Omdat de hoeveelheid antilichamen in mijn bloed laag is verwacht de neuroloog niet dat de ziekte zich uitbreidt naar de rest van mijn lichaam. Allemaal goed nieuws dus. Al duurde het even voordat deze uitkomst doordrong tot mij. Ik had me vlak voor het gesprek toch meer zitten verdiepen in mijn ziekte en uren op internet zitten lezen. En dat waren over het algemeen geen vrolijke berichten. Daarom besef ik nu heel goed, nu het nieuws ingedaald is, dat ik geluk gehad heb met de mate waarin deze ziekte zich bij mij gemanifesteerd heeft. En dat gaf mij de eerste dagen na de uitslag vleugeltjes!
Klusjes in de zin van renoveren en opknappen van je huis liggen altijd te wachten. Ik ben een klusvrouw mag ik best zeggen na onze grote verbouwing. En laatst heb ik samen met Mark in het nieuwe huis van mijn zus geklust. De meiden gingen uit logeren op plaatsen door het hele land; in Breda, Leusden en Emmeloord. En wij logeerden in Marknesse om onze tijd zo optimaal mogelijk te gebruiken. De eerste dag klusten we tot de nieuwe dag aanbrak en zondagochtend vroeg weer uit de veren voor nieuwe klussen! Ik heb eigenlijk alleen geschilderd in haar huis en Mark heeft zijn repertoire aan klussen weer uitgebreid: hij heeft geholpen met behangen en met een laminaatvloer leggen. Het was na al dat klussen heerlijk om thuis je kluskleren weer uit te trekken in een huis waar alles schoon en klaar is. Wij hebben thuis recent de oude grespa rioolpijpen laten vervangen tot aan de openbare weg. Drie mannen hebben een dag lang alles uitgegraven en daarna een dag lang alle pijpen vervangen en de grond weer dichtgegooid, inclusief de bestrating opnieuw aangelegd. Overigens konden ze een paar dagen later weer terug komen, want door de regen was het pad verschrikkelijk verzakt! De volgende klus ligt ook alweer te wachten. We gaan samen met de nieuwe buurman voor en achter in de tuin een nieuwe schutting neerzetten. En dat zou ik heel graag in het voorjaar doen, zodat ik straks als het zonnetje gaat schijnen lekker mijn boterhammetje aan de tuintafel kan opeten – zónder dat de bouwvakkers van de buren op mijn bordje staan te kijken!
Bijna hadden we onze spulletjes weer op kunnen pakken. Mark had laatst een aanbieding gekregen om directeur te worden van een fabriek waar zo’n 700 man werkt. Deze fabriek staat echter…in Mexico! Mark en ik hadden samen besloten dat dit niet het juiste tijdstip was voor ons, maar vooral voor de meiden, om alles weer op te pakken om ergens anders nogmaals onze draai te vinden. Mark had het aanbod afgewezen en daarna vertelden we de meiden op een zaterdagochtend tijdens het ontbijt dat we bijna naar Mexico hadden kunnen verhuizen. En tot onze grote verbazing waren ze alledrie enthousiast om te gaan! Nu ze zo lekker gesetteld zijn op school, ons huis helemaal klaar is en alles lekker loopt gaan we dat niet veranderen. Wel droom ik er stiekem van om later, als de meiden alle drie op kamers wonen, met Mark nogmaals in het buitenland te gaan wonen voor zijn werk…
De eerste basisschool in Breda heeft zijn toezegging gedaan om een eendjesrace te doen. Natuurlijk was dat de school die ik als eerste benaderde, de school die ik het beste ken, namelijk de Montessorischool. Er staan wat meer lijntjes uit, dus wie weet doen er binnenkort meer basisscholen mee. Omdat deze landelijke actie als eerste in Breda loopt moet ik alle benodigde formulieren, draaiboeken, brochures, brieven en informatiemap standaardiseren. Leuk! Ondertussen heb ik meer activiteiten dan alleen fondsen te werven via basisscholen. Ik ben ook in gesprek met het bestuur van de Bredase Singelloop, een groot jaarlijks hardloopevenement waar 80.000 toeschouwers op afkomen, waar we graag waterflesjes willen verkopen met het logo van het Nederlandse Rode Kruis. Uiteraard zijn er meer evenementen waar flesjes water verkocht kunnen worden zoals Koninginnedagmarkt of braderieën. In het voorjaar wordt een groot (uitverkocht!) gala in Breda georganiseerd ten bate van een nieuwe ambulance voor Het Rode Kruis in Breda en omstreken. De waterflesjes krijgen een prominente plek op de tafels en de burgemeester neemt in de weken voorafgaand aan het gala de eerste waterfles in ontvangst - wat natuurlijk weer een persberichtje oplevert in de lokale krant. Ook maak ik deel van het management en wordt er van mij verwacht dat ik mijn bijdrage ga leveren tijdens de MT-vergaderingen.
Maar eerst wordt Breda aankomend weekend tijdelijk omgedoopt tot ut Kielegat. We hebben vele carnavalswinkels afgestroopt om goed te slagen voor de details van onze outfits. We hebben er weer zin in. Mark misschien iets minder..? Anthe loopt met haar vriendinnen wat feesten af in het weekend, op de basisschool is het feest, grote optocht in de stad en ons gezin gaat zaterdagmiddag naar een groot feest. En daarna gaan we lekker uitrusten in Tsjechië. Ik stap maandag met de meiden op het vliegtuig naar mijn vriendin in Praag en woensdag komt Mark ook, daarna vertrekken we met drie gezinnen naar het Reuzengebergte. Een uurtje rijden en we zitten in de sneeuw! De meiden gaan op skiles en Mark en ik kunnen hopelijk achterover leunend in een luie stoel genieten van onze vrienden en een voorjaarszonnetje in de verblindende sneeuw!
maandag 14 februari 2011
Betekenisvol
Life is meaningless only if we allow it to be. Each of us has the power to give life meaning, to make our time and our bodies and our words into instruments of love and hope.
- Tom Head
Het geeft veel voldoening om betekenisvol bezig te zijn. En sinds onze jongste dit schooljaar fulltime naar school gaat, ze was iedere woensdag vrij, en de aanbouw van ons huis sinds de herfst helemaal afgerond is was ik op zoek naar iets zinvols om toe te voegen in mijn leven. Ik heb geprobeerd mijn bijdrage in de uitvaartbranche te leveren, maar daar bleek uit verschillende sollicitatiegesprekken dat mijn beschikbare uren niet toereikend zijn. En dus had ik mijn zinnen gezet op het Nederlandse Rode Kruis in Breda. Een open sollicitatie en een gesprek volgden snel en sinds kort werk ik dus op de afdeling Fondsenwerving. Wat een timing had ik met mijn toenadering, want de directeur was hard op zoek naar commerciële input! Ik werk aan een project om geld in te zamelen via basisscholen. De leerlingen gaan badeendjes verkopen en verdienen daarmee geld voor school én voor het Nederlandse Rode Kruis. De actie eindigt met een heuse eendjesrace in het water! Mijn taak is om een aantal Bredase basisscholen mee te laten doen. Ik vind het heel leuk om voor zo’n grote organisatie met zulke mooie doelen te werken. Mijn bijdrage doet er écht toe.
Een goede gezondheid is een groot goed, maar meestal besef je dat niet als je gezond bent. De laatste twee á drie maanden twijfelde ik steeds meer aan de gezondheid van mijn ogen. Ik kon steeds slechter diepte zien, mijn oogspieren waren snel moe waardoor ik dubbel ging zien, lezen werd steeds moeilijker en één ooglid ging iets hangen. Van de ene oogarts werd ik naar de andere doorgestuurd. En veel oogonderzoeken verder werd ik met spoed naar een neuroloog doorgestuurd. De diagnose is inmiddels gesteld, ik heb een zeldzame auto-immuunziekte die zich uit in ernstige spierzwakte. In mijn geval van mijn oogspieren. Het was een spannende tijd met veel twijfel en ongerustheid waarin verschillende scenario’s de revue passeerden. Ik heb wat tijd in het ziekenhuis door gebracht voor onder andere twee CT-scans van mijn hersenen en borstkas (waar ik kotsmisselijk werd van de contrastvloeistof via een infuus), bezoek aan de neuroloog en bloedafname. En ik ben meteen na de diagnose met medicijnen gestart in een nog lage dosis, maar deze dosis is ondertussen al verdubbeld. Mark was direct met het eerste vliegtuig vanuit The States naar huis gevlogen toen hij hoorde dat ik met spoed naar een neuroloog moest. Hij is heel lief met alle ziekenhuisbezoeken mee geweest. Na de diagnose hebben we het droevige nieuws aan onze meiden verteld. Toch staat ons leven niet op z’n kop, alles gaat eigenlijk gewoon door. Ik moet mezelf goed in acht nemen: stress, koorts, vermoeidheid en verlaagde weerstand maken de toestand erger. Voorlopig zal ik nog veel in het ziekenhuis te vinden zijn voor nieuwe uitslagen en het afstellen van de medicijnen. Iedereen is zo lief en vol medeleven. Het warmt je hart wanneer je zoveel welgemeende reacties krijgt….ook van ver over de grens…
Er zijn deze dagen Open Dagen op de middelbare scholen in Breda. En omdat Inden volgend jaar moet kiezen naar welke school ze wil zijn we ons een beetje aan het oriënteren. We hebben onlangs aan wat scholen een bezoek gebracht om de sfeer te proeven, om te horen wat ze aan te bieden hebben en waar ze zich in onderscheiden. En natuurlijk kijken we om ons heen wat voor kinderen en leerkrachten er rond lopen, of de kantine en de klaslokalen Inden aanspreken en ze bedenkt ondertussen of ze de afstand niet te ver fietsen vindt vanaf ons huis… Allemaal nieuwe ervaringen voor ons, want Anthe ging destijds vanaf haar basisschool in Madrid naar een aangewezen middelbare school in Breda. Een juf van de Montessorischool had voor ons bemiddeld en Anthe mocht zonder voorgesprek of toets naar het Stedelijk Gymnasium. Alles gebeurde zonder na te denken, het liep gewoon zo. We hadden niet de mogelijkheid om steeds over te vliegen voor schoolbezoeken of intake-gesprekken. Extra leuk is het nu om eens rond te neuzen in scholen in de buurt. Ook Anthe kijkt rond en besluit dat ze haar school nog steeds de leukste vindt, gelukkig!
Vandaag is het Valentijnsdag. Precies zes jaar geleden, toen Valentijnsdag óók op een maandag viel, was ik ’s avonds laat thuis gekomen van een bijeenkomst van borstvoedende moeders. Maren was net iets meer dan vijf weekjes oud en voordat we gingen slapen voedde ik haar nog even op het grote bed. Toen de telefoon zo laat nog ging schrokken Mark en ik - en helemaal toen mijn zus door het (toen nog bestaande) antwoordapparaat riep dat we de telefoon per se moesten opnemen. Mijn moeder had een hersenbloeding gekregen. Mark en ik (en Maren in de Maxi-Cosi) scheurden over de snelweg door de sneeuwbuien naar het nieuwe ziekenhuis in Hoofddorp. Toen we arriveerden was ze helaas al overleden. Valentijnsdag heeft toen voor ons een andere betekenis gekregen. Dit jaar voelt het echter dichterbij dan anders, omdat haar sterfdag voor het eerst weer op een maandag valt. Maar ook omdat ik net als mijn moeder een bezoek aan de neuroloog moest brengen. Automatisch gaan je gedachten dan ook terug naar háár onzekerheid en vragen bij de neuroloog.
- Tom Head
Het geeft veel voldoening om betekenisvol bezig te zijn. En sinds onze jongste dit schooljaar fulltime naar school gaat, ze was iedere woensdag vrij, en de aanbouw van ons huis sinds de herfst helemaal afgerond is was ik op zoek naar iets zinvols om toe te voegen in mijn leven. Ik heb geprobeerd mijn bijdrage in de uitvaartbranche te leveren, maar daar bleek uit verschillende sollicitatiegesprekken dat mijn beschikbare uren niet toereikend zijn. En dus had ik mijn zinnen gezet op het Nederlandse Rode Kruis in Breda. Een open sollicitatie en een gesprek volgden snel en sinds kort werk ik dus op de afdeling Fondsenwerving. Wat een timing had ik met mijn toenadering, want de directeur was hard op zoek naar commerciële input! Ik werk aan een project om geld in te zamelen via basisscholen. De leerlingen gaan badeendjes verkopen en verdienen daarmee geld voor school én voor het Nederlandse Rode Kruis. De actie eindigt met een heuse eendjesrace in het water! Mijn taak is om een aantal Bredase basisscholen mee te laten doen. Ik vind het heel leuk om voor zo’n grote organisatie met zulke mooie doelen te werken. Mijn bijdrage doet er écht toe.
Een goede gezondheid is een groot goed, maar meestal besef je dat niet als je gezond bent. De laatste twee á drie maanden twijfelde ik steeds meer aan de gezondheid van mijn ogen. Ik kon steeds slechter diepte zien, mijn oogspieren waren snel moe waardoor ik dubbel ging zien, lezen werd steeds moeilijker en één ooglid ging iets hangen. Van de ene oogarts werd ik naar de andere doorgestuurd. En veel oogonderzoeken verder werd ik met spoed naar een neuroloog doorgestuurd. De diagnose is inmiddels gesteld, ik heb een zeldzame auto-immuunziekte die zich uit in ernstige spierzwakte. In mijn geval van mijn oogspieren. Het was een spannende tijd met veel twijfel en ongerustheid waarin verschillende scenario’s de revue passeerden. Ik heb wat tijd in het ziekenhuis door gebracht voor onder andere twee CT-scans van mijn hersenen en borstkas (waar ik kotsmisselijk werd van de contrastvloeistof via een infuus), bezoek aan de neuroloog en bloedafname. En ik ben meteen na de diagnose met medicijnen gestart in een nog lage dosis, maar deze dosis is ondertussen al verdubbeld. Mark was direct met het eerste vliegtuig vanuit The States naar huis gevlogen toen hij hoorde dat ik met spoed naar een neuroloog moest. Hij is heel lief met alle ziekenhuisbezoeken mee geweest. Na de diagnose hebben we het droevige nieuws aan onze meiden verteld. Toch staat ons leven niet op z’n kop, alles gaat eigenlijk gewoon door. Ik moet mezelf goed in acht nemen: stress, koorts, vermoeidheid en verlaagde weerstand maken de toestand erger. Voorlopig zal ik nog veel in het ziekenhuis te vinden zijn voor nieuwe uitslagen en het afstellen van de medicijnen. Iedereen is zo lief en vol medeleven. Het warmt je hart wanneer je zoveel welgemeende reacties krijgt….ook van ver over de grens…
Er zijn deze dagen Open Dagen op de middelbare scholen in Breda. En omdat Inden volgend jaar moet kiezen naar welke school ze wil zijn we ons een beetje aan het oriënteren. We hebben onlangs aan wat scholen een bezoek gebracht om de sfeer te proeven, om te horen wat ze aan te bieden hebben en waar ze zich in onderscheiden. En natuurlijk kijken we om ons heen wat voor kinderen en leerkrachten er rond lopen, of de kantine en de klaslokalen Inden aanspreken en ze bedenkt ondertussen of ze de afstand niet te ver fietsen vindt vanaf ons huis… Allemaal nieuwe ervaringen voor ons, want Anthe ging destijds vanaf haar basisschool in Madrid naar een aangewezen middelbare school in Breda. Een juf van de Montessorischool had voor ons bemiddeld en Anthe mocht zonder voorgesprek of toets naar het Stedelijk Gymnasium. Alles gebeurde zonder na te denken, het liep gewoon zo. We hadden niet de mogelijkheid om steeds over te vliegen voor schoolbezoeken of intake-gesprekken. Extra leuk is het nu om eens rond te neuzen in scholen in de buurt. Ook Anthe kijkt rond en besluit dat ze haar school nog steeds de leukste vindt, gelukkig!
Vandaag is het Valentijnsdag. Precies zes jaar geleden, toen Valentijnsdag óók op een maandag viel, was ik ’s avonds laat thuis gekomen van een bijeenkomst van borstvoedende moeders. Maren was net iets meer dan vijf weekjes oud en voordat we gingen slapen voedde ik haar nog even op het grote bed. Toen de telefoon zo laat nog ging schrokken Mark en ik - en helemaal toen mijn zus door het (toen nog bestaande) antwoordapparaat riep dat we de telefoon per se moesten opnemen. Mijn moeder had een hersenbloeding gekregen. Mark en ik (en Maren in de Maxi-Cosi) scheurden over de snelweg door de sneeuwbuien naar het nieuwe ziekenhuis in Hoofddorp. Toen we arriveerden was ze helaas al overleden. Valentijnsdag heeft toen voor ons een andere betekenis gekregen. Dit jaar voelt het echter dichterbij dan anders, omdat haar sterfdag voor het eerst weer op een maandag valt. Maar ook omdat ik net als mijn moeder een bezoek aan de neuroloog moest brengen. Automatisch gaan je gedachten dan ook terug naar háár onzekerheid en vragen bij de neuroloog.
woensdag 2 februari 2011
Integriteit
Mijn oprechte verzoek aan jou is liefde en vriendelijkheid te geven, of je nu een religie aanhangt of niet.
- Dalai Lama
Het woord integriteit betekent zoiets als zuiverheid. Het is een belangrijke eigenschap en zelfs een ingrediënt tot geluk volgens experts. Integer zijn betekent niet alleen dat anderen je oprecht vinden, maar ook dat je jezelf in de spiegel kunt aankijken. Uiteindelijk heeft integriteit mij een flinke storm in een glas water bewerkstelligd. Er was steeds een gevoel van twijfel en ik bleef zoeken naar antwoorden… En toen las ik op een reizigersforum een verhaal dat wel eens op het reisbureautje van onze geboekte trips naar het regenwoud en het Incarijk kon slaan. Ik las over dragers die uit het zicht van de weegschaal meer mochten dragen op hun rug dan de Peruaanse overheid toestaat, die als laatsten de restanten van het avondmaal mogen opeten en die pas als allerlaatsten mogen gaan slapen als de laatste wandelaars eindelijk in hun tentjes kruipen. Deze Peruaanse boeren die als bijverdiensten drager zijn op het Incapad worden uitgebuit door verkeerde reisorganisaties. Dit willen we uiteraard niet in stand houden door er aan mee te werken. Ik heb dus verschillende reizigersfora bezocht, met verschillende Peru-reizigers contact gehad (heel leuk!) en ik heb zelfs contact gezocht met de ambassade in Lima. Uiteindelijk heb ik ons reisbureau geconfronteerd met mijn twijfels… En zij hebben eerlijk geantwoord en onze twijfels weggenomen. We hebben de boeking officieel gemaakt door een bedrag aan te betalen en nu is de twijfel weg en we hebben toch onze integriteit behouden. Dat staat netjes, toch?
Jolanda reisde zo’n vijftien jaar geleden met haar vriend Titus door Peru, hun voornamelijk reisdoel was het Amazone regenwoud. Maar onderweg in Cuzco zagen zij veel straatkinderen fruit verkopen, schoenen poetsen, of bedelen en zij werden geraakt door de slechte omstandigheden waarin deze kinderen leefden. Jolanda gaf in Nederland alles op en keerde terug om vijf kinderen te adopteren. Wat een vrouw! Titus kwam later en in 1998 hebben zij in een 17e eeuws koloniaal pand een hotel opgezet en hebben ondertussen twaalf kinderen in huis genomen. Ze wonen nog steeds aan de achterkant van dit grote huis waar nu ook hun eigen twee dochtertjes wonen. Ook hebben ze vier restaurants geopend waar straatkinderen gratis kunnen eten. Daarnaast heeft ze nog 23 straatkinderen ondergebracht bij twee andere adoptiegezinnen. Verder hebben ze nog twee hotels erbij geopend, een wasserij en een bakkerij waar volkoren brood gebakken wordt voor de hotelgasten en straatkinderen – terwijl volkorenbrood nauwelijks verkrijgbaar is in Peru! Ze bieden zo’n 600 weeskinderen warme douches, medische zorg, tandheelkundige zorg, hulp bij huiswerk en sportlessen aan. En wij mogen daar vele keertjes slapen (haar hotel is vaak volgeboekt!) tijdens onze tochten door Peru. Heel praktisch voor ons, want Cuzco is de centrale plaats waar we steeds terug keren om weer een nieuwe trip te ondernemen. Jolanda is altijd op zoek naar maillots en ondergoed voor deze kindjes en dus zullen wij met liefde ruimte maken in onze bagage om zoveel mogelijk hiervan mee te nemen voor haar weeskinderen…
Bagage… Mark dacht een paar maanden geleden al na over wat nu de beste manier zou zijn om je bagage bij je te dragen in Peru. We verblijven op zoveel bestemmingen en we bewegen ons met het openbaar vervoer. In tegenstelling tot onze reis door Zuidelijk Afrika waar alles geriefelijk achter in de truck lag. Openbaar vervoer betekent binnenlandse vluchten vanuit Lima, trein door het Andes, oude Hippie-bus naar Amazone regenwoud en taxi’s en bussen naar de dorpen in de buurt. En we lopen heel wat af daar. We besluiten om grote rugzakken te gaan gebruiken en wel van het merk Lowe Alpine. En daar komen dan ineens grote bedragen om de hoek kijken, want we hebben alle vijf een rugzak nodig en daarbij ook nog een dagrugzakje voor trips. Via marktplaats.nl heb ik allemaal biedingen gedaan en uiteindelijk hebben we twee super rugzakken gekocht mét regenhoezen en extra bijbehorende tassen. Ook een sportieve lichtgewicht dagtoer-rugzak heb ik gescoord en dat allemaal voor een prikkie! Het is leuk om met zulke voorbereidingen bezig te zijn. Anthe en Inden dragen de wat kleinere rugzakken van mijn moeder en Harm die zij gebruikten tijdens hun wereldreizen. Mijn lievelingszaak Sissy-Boy had laatst een magazijnleegverkoop in Beverwijk en ook daar heb ik mijn slag geslagen: lichtgewicht regenjassen voor ons alle vijf voor in het regenwoud, witte (tegen de muggen!) dunne lange mouwen shirts voor in de jungle en veel T-shirts die we in Peru gaan achterlaten. Iemand die Jolanda in Peru een warm hart toedraagt heeft al vier tassen vol met maillots en kinderondergoed klaarstaan om aan ons mee te geven voor Cuzco…. Over een paar maanden maar eens nadenken over hoe dit allemaal in te delen in onze bagage zodat we alles mee kunnen nemen in het vliegtuig.
Vorige week is er een indianenstam ontdekt in Peru. Er zijn foto’s van ze gemaakt vanuit een vliegtuigje. Het gaat om zo’n 40 mensen die in het Amazone regenwoud wonen, waarschijnlijk een afsplitsing van een andere stam. Ze hebben nog nooit contact gehad met mensen buiten het regenwoud. En dat moet natuurlijk ook zo blijven. De foto’s zijn van bovenaf genomen en hun locatie blijft geheim, maar kun je je dat in deze tijd nog voorstellen? Hun voortbestaan wordt helaas bedreigd door illegale houtkap. In Brazilië vreest men dat ze door de houtkap Peru uit worden gedreven - Brazilië in - waardoor conflicten tussen groepen kunnen ontstaan. Deze nieuw ontdekte indianen zijn met rood pigment beschilderd, dragen pijl en boog en op de foto zie je een mand met geplukte papaja’s en cassavewortels uit hun moestuin. Er zijn nog veel meer niet ontdekte indianenstammen op de wereld waarvan het grootste deel in het Amazone regenwoud woont. Wie weet…aankomende zomer…?!?
Tussentijds gaan Mark en ik aankomend weekend met z’n tweetjes logeren in een leuk hotelletje in Utrecht. De hotelbon was een geschenk van de aannemer toen alles afgelopen zomer opgeleverd was. Er is wel een middag afgesnoept door Maren, want zij kwam afgelopen week thuis van zwemles met een grote ballon…ze mag zaterdag afzwemmen!
- Dalai Lama
Het woord integriteit betekent zoiets als zuiverheid. Het is een belangrijke eigenschap en zelfs een ingrediënt tot geluk volgens experts. Integer zijn betekent niet alleen dat anderen je oprecht vinden, maar ook dat je jezelf in de spiegel kunt aankijken. Uiteindelijk heeft integriteit mij een flinke storm in een glas water bewerkstelligd. Er was steeds een gevoel van twijfel en ik bleef zoeken naar antwoorden… En toen las ik op een reizigersforum een verhaal dat wel eens op het reisbureautje van onze geboekte trips naar het regenwoud en het Incarijk kon slaan. Ik las over dragers die uit het zicht van de weegschaal meer mochten dragen op hun rug dan de Peruaanse overheid toestaat, die als laatsten de restanten van het avondmaal mogen opeten en die pas als allerlaatsten mogen gaan slapen als de laatste wandelaars eindelijk in hun tentjes kruipen. Deze Peruaanse boeren die als bijverdiensten drager zijn op het Incapad worden uitgebuit door verkeerde reisorganisaties. Dit willen we uiteraard niet in stand houden door er aan mee te werken. Ik heb dus verschillende reizigersfora bezocht, met verschillende Peru-reizigers contact gehad (heel leuk!) en ik heb zelfs contact gezocht met de ambassade in Lima. Uiteindelijk heb ik ons reisbureau geconfronteerd met mijn twijfels… En zij hebben eerlijk geantwoord en onze twijfels weggenomen. We hebben de boeking officieel gemaakt door een bedrag aan te betalen en nu is de twijfel weg en we hebben toch onze integriteit behouden. Dat staat netjes, toch?
Jolanda reisde zo’n vijftien jaar geleden met haar vriend Titus door Peru, hun voornamelijk reisdoel was het Amazone regenwoud. Maar onderweg in Cuzco zagen zij veel straatkinderen fruit verkopen, schoenen poetsen, of bedelen en zij werden geraakt door de slechte omstandigheden waarin deze kinderen leefden. Jolanda gaf in Nederland alles op en keerde terug om vijf kinderen te adopteren. Wat een vrouw! Titus kwam later en in 1998 hebben zij in een 17e eeuws koloniaal pand een hotel opgezet en hebben ondertussen twaalf kinderen in huis genomen. Ze wonen nog steeds aan de achterkant van dit grote huis waar nu ook hun eigen twee dochtertjes wonen. Ook hebben ze vier restaurants geopend waar straatkinderen gratis kunnen eten. Daarnaast heeft ze nog 23 straatkinderen ondergebracht bij twee andere adoptiegezinnen. Verder hebben ze nog twee hotels erbij geopend, een wasserij en een bakkerij waar volkoren brood gebakken wordt voor de hotelgasten en straatkinderen – terwijl volkorenbrood nauwelijks verkrijgbaar is in Peru! Ze bieden zo’n 600 weeskinderen warme douches, medische zorg, tandheelkundige zorg, hulp bij huiswerk en sportlessen aan. En wij mogen daar vele keertjes slapen (haar hotel is vaak volgeboekt!) tijdens onze tochten door Peru. Heel praktisch voor ons, want Cuzco is de centrale plaats waar we steeds terug keren om weer een nieuwe trip te ondernemen. Jolanda is altijd op zoek naar maillots en ondergoed voor deze kindjes en dus zullen wij met liefde ruimte maken in onze bagage om zoveel mogelijk hiervan mee te nemen voor haar weeskinderen…
Bagage… Mark dacht een paar maanden geleden al na over wat nu de beste manier zou zijn om je bagage bij je te dragen in Peru. We verblijven op zoveel bestemmingen en we bewegen ons met het openbaar vervoer. In tegenstelling tot onze reis door Zuidelijk Afrika waar alles geriefelijk achter in de truck lag. Openbaar vervoer betekent binnenlandse vluchten vanuit Lima, trein door het Andes, oude Hippie-bus naar Amazone regenwoud en taxi’s en bussen naar de dorpen in de buurt. En we lopen heel wat af daar. We besluiten om grote rugzakken te gaan gebruiken en wel van het merk Lowe Alpine. En daar komen dan ineens grote bedragen om de hoek kijken, want we hebben alle vijf een rugzak nodig en daarbij ook nog een dagrugzakje voor trips. Via marktplaats.nl heb ik allemaal biedingen gedaan en uiteindelijk hebben we twee super rugzakken gekocht mét regenhoezen en extra bijbehorende tassen. Ook een sportieve lichtgewicht dagtoer-rugzak heb ik gescoord en dat allemaal voor een prikkie! Het is leuk om met zulke voorbereidingen bezig te zijn. Anthe en Inden dragen de wat kleinere rugzakken van mijn moeder en Harm die zij gebruikten tijdens hun wereldreizen. Mijn lievelingszaak Sissy-Boy had laatst een magazijnleegverkoop in Beverwijk en ook daar heb ik mijn slag geslagen: lichtgewicht regenjassen voor ons alle vijf voor in het regenwoud, witte (tegen de muggen!) dunne lange mouwen shirts voor in de jungle en veel T-shirts die we in Peru gaan achterlaten. Iemand die Jolanda in Peru een warm hart toedraagt heeft al vier tassen vol met maillots en kinderondergoed klaarstaan om aan ons mee te geven voor Cuzco…. Over een paar maanden maar eens nadenken over hoe dit allemaal in te delen in onze bagage zodat we alles mee kunnen nemen in het vliegtuig.
Vorige week is er een indianenstam ontdekt in Peru. Er zijn foto’s van ze gemaakt vanuit een vliegtuigje. Het gaat om zo’n 40 mensen die in het Amazone regenwoud wonen, waarschijnlijk een afsplitsing van een andere stam. Ze hebben nog nooit contact gehad met mensen buiten het regenwoud. En dat moet natuurlijk ook zo blijven. De foto’s zijn van bovenaf genomen en hun locatie blijft geheim, maar kun je je dat in deze tijd nog voorstellen? Hun voortbestaan wordt helaas bedreigd door illegale houtkap. In Brazilië vreest men dat ze door de houtkap Peru uit worden gedreven - Brazilië in - waardoor conflicten tussen groepen kunnen ontstaan. Deze nieuw ontdekte indianen zijn met rood pigment beschilderd, dragen pijl en boog en op de foto zie je een mand met geplukte papaja’s en cassavewortels uit hun moestuin. Er zijn nog veel meer niet ontdekte indianenstammen op de wereld waarvan het grootste deel in het Amazone regenwoud woont. Wie weet…aankomende zomer…?!?
Tussentijds gaan Mark en ik aankomend weekend met z’n tweetjes logeren in een leuk hotelletje in Utrecht. De hotelbon was een geschenk van de aannemer toen alles afgelopen zomer opgeleverd was. Er is wel een middag afgesnoept door Maren, want zij kwam afgelopen week thuis van zwemles met een grote ballon…ze mag zaterdag afzwemmen!
zaterdag 22 januari 2011
Hulpvaardig
When fate hands you a lemon, make lemonade.
- Dale Carnegie
Zo zie je maar! Wij gaan elke dag met de fiets naar school (en weer terug) en dat is zo eenvoudig en moeiteloos. Dat besef je weer eens als het anders gaat. Zo moesten we op een ochtend om verschillende redenen met de auto naar school en wat gebeurt er prompt op weg naar huis? De auto stopt er gewoon mee, midden op de Singel! Hij sputterde nog wat en toen was alles dood… Ik rolde hem uit naar de kant van de weg. Bij tijd en wijle heb ik mijn mobieltje wel eens mee, maar die ligt meestal thuis en regelmatig zonder batterij. Deze keer was ik heel blij dat ik dat ik hem bij me had gestoken en belde ik de ANWB. (waar mijn schaatsfoto overigens deze maand afgedrukt staat in hun maandblad Kampioen) Een jongen van een jaar of twaalf stopte op zijn fiets om heel ridderlijk te vragen of ik nog voldoende beltegoed had op mijn telefoontje. Na drie kwartier wachten op een brug kwam er iemand opdagen - terwijl er een half uur daarvoor al zo’n opvallend geel autootje langs gereden was?! Hij zag dat de bedrading tussen de accu en de dynamo niet goed was. Op naar de garage dus, de meneer van de ANWB reed heel lief achter me aan voor het geval dat de auto weer dood viel. Na een zwaai uit het raam naar de behulpzame ANWB-meneer draaide ik de auto de parkeerplaats van de garage op. Helaas kon hij pas na het weekend gerepareerd worden. Maar ik moet mijn wekelijkse boodschappen nog doen, sputterde ik vertwijfeld uit… Dus kreeg ik van de meelevende garagehouder zijn visitekaartje mee en kon ik risicoloos naar de supermarkt in de buurt - als mijn auto stil zou komen te vallen dan kwam deze meneer mijn auto slepen. Dat was gelukkig niet nodig. En voortaan gaan we weer lekker ongecompliceerd op de fiets naar school.
Alhoewel…ongecompliceerd? Precies die dagen dat mijn auto bij de garage stond was Anthe’s fiets bij de fietsenmaker. Alles was zo’n beetje stuk aan haar fiets: handremmen, bagagedrager, slag in haar wiel en de fietsketting was te wijd geworden. Anthe fietste dus op mijn fiets naar school. Maren kreeg koorts (en koortsdromen) die dagen en bleef natuurlijk thuis van school, en Inden….? Inden’s fiets kreeg prompt een platte band. Hoe is het mogelijk! Anthe moest dus een avond alleen op de fiets naar tekenles en terug (want Maren droomde heel onrustig, ik kon niet weg), Inden een keer alleen door het donker naar theaterdans en toen ik haar kwam halen stond ze wéér met een platte band. Inden achterop, haar fiets aan de hand, zo zijn we naar huis gefietst – terwijl ik me ook niet de fitste voelde na twee doorbroken nachten. Wat een slecht karma! De volgende ochtend heb ik Inden achterop mijn fiets naar school gebracht, Maren fietste weer zelf naar school. Ik had die ochtend een kennismaking voor nieuwe schilderlessen in een dorp verderop, gelukkig kon ik met iemand meeliften…. Op zulke momenten mis ik Mark wel even thuis, maar hij was aan de andere kant van de wereld en kon ons niet helpen hoe graag hij ook gewild had. Voor een fiks bedrag is de auto weer gemaakt en hebben we onze rots weer voor de deur staan. Voor noodgevallen.
Onze vrienden waren allebei in december jarig en hadden van ons concerttickets voor de Zweedse Agnes Obel gekregen – uiteraard hadden we zelf ook twee kaartjes – en zouden we gezellig met z’n viertjes naar de Mezz gaan. Helaas gooide Mark’s werk echter roet in het eten, want Mark werd verwacht aanwezig te zijn op een belangrijke vergadering in het besneeuwde Ohio. We kozen daarom voor een plezierige invaller en bezochten het concert. Ik kwam net op het nippertje aan fietsen, zij stonden al buiten vooraan in de rij…maar ík had de kaarten bij me! Het was een concert met zitplaatsen waardoor het aantal entreekaarten beperkt was. En ondanks dat Agnes haar CD pas sinds een half jaar te koop is, verspreidt het nieuws van haar kwaliteiten als muzikant (en als componist) zich als een lopend vuurtje. Het zorgt ervoor dat al haar concerten in Nederland in no time uitverkocht zijn. We komen die avond op tijd binnen en hebben goede zitplaatsen bemachtigd. In het begin neemt Agnes met Anne, haar collega op cello, nog wat verlegen het applaus in ontvangst. Ook is het soms zoeken naar wat ze precies zullen zeggen tussen de nummers in. Agnes en Anne komen me een beetje onzeker en onervaren over, maar als ze eenmaal beginnen te spelen zijn ze vastberaden - twee jonge vrouwen die professioneel hun muziek ten gehore brengen. Het contrast tussen de zingende en pratende Agnes is dan ook groot. Maar ik denk dat het ook niet niks is om binnen een half jaar ineens zo populair te zijn.
Peru… Kamperen langs de oevers van de Amazone rivieren, met een kapmes je een weg banen door de jungle, vers gevangen vis op een kampvuur, tropische regenbuien, buiten slapen dichtbij de natuur, uren varend of wandelend door het woud, wilde dieren ontmoeten. Alles uniek, eerlijk en puur. Ik heb onze Amazone-trip geboekt: wij gaan op een bijzondere manier het regenwoud ontdekken! En het andere hoogtepunt van onze reis heb ik ook geboekt: Machu Picchu, de Verloren Stad van de Incas. Het is een mystieke plaats, aangeraakt door de wolken. De ruïnes behoren tot één van de meest wonderlijke en betoverende ruines van de wereld. De bijzondere plaats in een afgelegen zone van de Andes versterkt de geheimzinnigheid. Een absoluut wonder van menselijk erfgoed, Machu Picchu beroert je hart en ziel op vele manieren.
- Dale Carnegie
Zo zie je maar! Wij gaan elke dag met de fiets naar school (en weer terug) en dat is zo eenvoudig en moeiteloos. Dat besef je weer eens als het anders gaat. Zo moesten we op een ochtend om verschillende redenen met de auto naar school en wat gebeurt er prompt op weg naar huis? De auto stopt er gewoon mee, midden op de Singel! Hij sputterde nog wat en toen was alles dood… Ik rolde hem uit naar de kant van de weg. Bij tijd en wijle heb ik mijn mobieltje wel eens mee, maar die ligt meestal thuis en regelmatig zonder batterij. Deze keer was ik heel blij dat ik dat ik hem bij me had gestoken en belde ik de ANWB. (waar mijn schaatsfoto overigens deze maand afgedrukt staat in hun maandblad Kampioen) Een jongen van een jaar of twaalf stopte op zijn fiets om heel ridderlijk te vragen of ik nog voldoende beltegoed had op mijn telefoontje. Na drie kwartier wachten op een brug kwam er iemand opdagen - terwijl er een half uur daarvoor al zo’n opvallend geel autootje langs gereden was?! Hij zag dat de bedrading tussen de accu en de dynamo niet goed was. Op naar de garage dus, de meneer van de ANWB reed heel lief achter me aan voor het geval dat de auto weer dood viel. Na een zwaai uit het raam naar de behulpzame ANWB-meneer draaide ik de auto de parkeerplaats van de garage op. Helaas kon hij pas na het weekend gerepareerd worden. Maar ik moet mijn wekelijkse boodschappen nog doen, sputterde ik vertwijfeld uit… Dus kreeg ik van de meelevende garagehouder zijn visitekaartje mee en kon ik risicoloos naar de supermarkt in de buurt - als mijn auto stil zou komen te vallen dan kwam deze meneer mijn auto slepen. Dat was gelukkig niet nodig. En voortaan gaan we weer lekker ongecompliceerd op de fiets naar school.
Alhoewel…ongecompliceerd? Precies die dagen dat mijn auto bij de garage stond was Anthe’s fiets bij de fietsenmaker. Alles was zo’n beetje stuk aan haar fiets: handremmen, bagagedrager, slag in haar wiel en de fietsketting was te wijd geworden. Anthe fietste dus op mijn fiets naar school. Maren kreeg koorts (en koortsdromen) die dagen en bleef natuurlijk thuis van school, en Inden….? Inden’s fiets kreeg prompt een platte band. Hoe is het mogelijk! Anthe moest dus een avond alleen op de fiets naar tekenles en terug (want Maren droomde heel onrustig, ik kon niet weg), Inden een keer alleen door het donker naar theaterdans en toen ik haar kwam halen stond ze wéér met een platte band. Inden achterop, haar fiets aan de hand, zo zijn we naar huis gefietst – terwijl ik me ook niet de fitste voelde na twee doorbroken nachten. Wat een slecht karma! De volgende ochtend heb ik Inden achterop mijn fiets naar school gebracht, Maren fietste weer zelf naar school. Ik had die ochtend een kennismaking voor nieuwe schilderlessen in een dorp verderop, gelukkig kon ik met iemand meeliften…. Op zulke momenten mis ik Mark wel even thuis, maar hij was aan de andere kant van de wereld en kon ons niet helpen hoe graag hij ook gewild had. Voor een fiks bedrag is de auto weer gemaakt en hebben we onze rots weer voor de deur staan. Voor noodgevallen.
Onze vrienden waren allebei in december jarig en hadden van ons concerttickets voor de Zweedse Agnes Obel gekregen – uiteraard hadden we zelf ook twee kaartjes – en zouden we gezellig met z’n viertjes naar de Mezz gaan. Helaas gooide Mark’s werk echter roet in het eten, want Mark werd verwacht aanwezig te zijn op een belangrijke vergadering in het besneeuwde Ohio. We kozen daarom voor een plezierige invaller en bezochten het concert. Ik kwam net op het nippertje aan fietsen, zij stonden al buiten vooraan in de rij…maar ík had de kaarten bij me! Het was een concert met zitplaatsen waardoor het aantal entreekaarten beperkt was. En ondanks dat Agnes haar CD pas sinds een half jaar te koop is, verspreidt het nieuws van haar kwaliteiten als muzikant (en als componist) zich als een lopend vuurtje. Het zorgt ervoor dat al haar concerten in Nederland in no time uitverkocht zijn. We komen die avond op tijd binnen en hebben goede zitplaatsen bemachtigd. In het begin neemt Agnes met Anne, haar collega op cello, nog wat verlegen het applaus in ontvangst. Ook is het soms zoeken naar wat ze precies zullen zeggen tussen de nummers in. Agnes en Anne komen me een beetje onzeker en onervaren over, maar als ze eenmaal beginnen te spelen zijn ze vastberaden - twee jonge vrouwen die professioneel hun muziek ten gehore brengen. Het contrast tussen de zingende en pratende Agnes is dan ook groot. Maar ik denk dat het ook niet niks is om binnen een half jaar ineens zo populair te zijn.
Peru… Kamperen langs de oevers van de Amazone rivieren, met een kapmes je een weg banen door de jungle, vers gevangen vis op een kampvuur, tropische regenbuien, buiten slapen dichtbij de natuur, uren varend of wandelend door het woud, wilde dieren ontmoeten. Alles uniek, eerlijk en puur. Ik heb onze Amazone-trip geboekt: wij gaan op een bijzondere manier het regenwoud ontdekken! En het andere hoogtepunt van onze reis heb ik ook geboekt: Machu Picchu, de Verloren Stad van de Incas. Het is een mystieke plaats, aangeraakt door de wolken. De ruïnes behoren tot één van de meest wonderlijke en betoverende ruines van de wereld. De bijzondere plaats in een afgelegen zone van de Andes versterkt de geheimzinnigheid. Een absoluut wonder van menselijk erfgoed, Machu Picchu beroert je hart en ziel op vele manieren.
vrijdag 14 januari 2011
Verandering
Blijf het wonder zien in dingen, laat dat talent niet verslijten.
- Redmond O’Hanlon
Kun je jezelf veranderen? We doen allemaal heel graag of het wel zo is. Ik hoor wel eens mensen zeggen dat ze heel erg veranderd zijn. Mensen kunnen dingen leren in het leven en ervaringen maken je soms anders. Ook wil het leven de scherpe kantjes van onze persoonlijkheid nog wel eens afslijten. Maar ik heb onhebbelijkheden die heel slecht slijten, ook al wil ik dat graag! Ik heb in mijn leven veel moeite om oprecht met reisdata om te gaan. We hebben al zoveel meegemaakt door dit gebrek van mij. Een dag te vroeg op een gereserveerde camping aankomen in Portugal of juist denken een dag langer te kunnen blijven staan in Frankrijk. Ik heb eens een dag te vroeg op de luchthaven in Eindhoven gestaan om terug naar Madrid te vliegen waar onze drie meiden diezelfde avond een rol hadden in de schoolmusical. We hebben ook wel eens een schoonmaakteam voor de deur van ons gehuurde huisje in Duitsland gehad waar we kennelijk die ochtend hadden moeten vertrekken. En ondanks dat ik me zeer bewust ben van mijn mankement heb ik toch weer verkeerd geboekt. Ik heb goed naar de kalender gekeken bij het boeken van onze vluchten naar Peru en heb Mark nog gebeld om de data te checken vóórdat ik de knop van kopen indrukte. En nu, maanden later, blijkt dat ik geen vier weken geboekt heb maar vijf weken! Voor de reis is het uiteraard geen enkel probleem alleen Mark’s vakantiedagen zijn een uitdaging. Dus hebben we heel creatief Mark’s vrije dagen voor 2011 opnieuw ingedeeld en gaat pechvogel Mark in maart iets korter dan wij naar de sneeuw in Tsjechië en heeft hij nog drie dagen gewerkt in de laatste week van de Kerstvakantie. Zal ik ooit veranderen? Kan ik leren in alle ernst met reisdata om te gaan? Gedachten en gedrag zijn eenheid, de combinatie maakt wie je bent. Ik wéét van mijn manco, nu mijn gedrag nog aanpakken…
Een van de laatste dagen van de Kerstvakantie zijn we naar Amsterdam getogen met als reden Inden’s paspoort. Inden is in The States geboren en toen we indertijd naar Nederland vlogen om iedereen met onze newborn te laten kennismaken was een Amerikaans paspoort het snelst aangevraagd. Namelijk gewoon op het postkantoor, terwijl een Nederlands paspoort maanden van te voren op het consulaat in Boston aangevraagd had moeten worden. Tot onze Afrika-reis reisde Inden met haar Amerikaanse paspoort. Maar voor Afrikaanse landen moest zij visa aanvragen en wij niet. Een Nederlands paspoort was dus snel aangevraagd en nu is ze een kind met twee nationaliteiten. Haar Amerikaanse paspoort verliep in de Kerstvakantie dus een goede reden om naar onze hoofdstad af te reizen. Mark en ik moesten daar op Amerikaans grondgebied de consul verklaren (raise your right hand, please) dat alles naar waarheid was ingevuld. Daarna lekker lunchen en even naar de uitverkoop in de Bijenkorf en daar hoort ondertussen een ijsje van bakkerij van der Linde bij! Die middag hebben we genoten van 3D film Rapunzel in het Tuschinski theater. Daar kwam een herinnering boven drijven van heel lang geleden. Ik zat met mijn zus op een zonnig terrasje op het Rembrandtplein en we zagen steeds een limousine langs rijden, …een première! Dus stonden wij even later nieuwsgierig te kijken bij de rode loper hoe bekende acteurs en actrices poseerden voor paparazzifotografen. De week erna bladerde ik in zo’n roddeltijdschrift om het resultaat te bekijken en tot mijn grote verbazing zag ik mezelf op de eerste pagina staan - op de achtergrond van één van die foto’s! Onze meiden wilden dat graag wel eens zien, maar dat geroemde tijdschrift ligt ergens op zolder in één van de verhuisdozen…
Ovenplaten vol met zandkoekjes in alle vormen hebben we gebakken in twee ovens tegelijk. Daarna de uitdaging om iedereen zijn eigen portie gebakken koekjes klaar te leggen zodat alle kindjes hun eigen koekjes konden versieren met glitters, snoepjes, icing en geschreven letters. Al Maren’s genodigden kregen een mooi stoffen zakje mee naar huis, gevuld met de meest mooie eetbare creaties! Maren heeft genoten van alle aandacht (ik mag naast Maren zitten, nee nu ik!), de kadootjes, de taart en de koekjes. (zie ons fotoalbum) Als je zes jaar wordt geniet je intens van het aftellen naar je verjaardag, je verheugen op het zingen in bed en je verkneukelen over de kadootjes die je misschien gaat krijgen. En dat waren er heel veel dit jaar!
Op de aller-allerlaatste dag van de Kerstvakantie (terwijl Mark de halve marathon liep!) zou ik twee onderdelen van onze Peru-reis boeken die we na veel wikken en wegen uitgekozen hadden. Pas toen kwam ik erachter dat er twee paspoorten van ons niet meer zes maanden geldig zijn vanaf onze vertrekdatum. Dus eerst moeten we de nieuw aangevraagde paspoorten ophalen voordat we de reserveringen officieel vast kunnen leggen. De paspoortnummers worden namelijk gecheckt door officiële Peruaanse instanties… Maar de keuzes zijn gemaakt, de kogel is door de kerk. We gaan als afsluiting een 8-daagse jungletour maken door het ongerepte Amazonegebied voordat we vanuit Lima weer terug vliegen naar huis. Ik twijfel vreselijk over de keuze van de jungletour: een dure tour met overnachtingen in exclusieve lodges of een flink goedkopere tour waarin we een paar nachten kamperen in tenten en een paar nachten slapen in lodges. Nemen we een risico met zo’n groot prijsverschil? Je hoort wel eens van louche operators die er met je geld vandoor gaan of hun afspraken niet nakomen… Maar goed, wij houden van avontuur en van kamperen dus logisch dat we voor de kampeerversie gaan, toch? We hebben ook zelf een tripje samengesteld voor ons bezoek aan Machu Picchu: we gaan een stukje Incapad lopen, dus niet de volle vier dagen, én we verblijven een extra dag in het dorp vlakbij het oude Incarijk. De meeste bezoekers nemen meteen na het bezoek aan Machu Picchu de trein terug. Wij plakken er een extra nachtje aan vast zodat we daar de Huayna Picchu kunnen beklimmen, een waterval in de Andes-jungle kunnen bekijken en in de warmwaterbronnen kunnen dobberen.
Zo eenvoudig het was om Inden’s Amerikaanse paspoort te regelen in Amsterdam, zo onhandig is het om voor Anthe en mij een paspoort te regelen in het stadskantoor van Breda. Je begint al met een wachttijd van een uur vanwege de drukte. Eenmaal aan de balie bleken we een schriftelijke toestemming van Mark nodig te hebben die natuurlijk op reis was. Ik heb toch niet voor niets een uur in de rij gestaan!, riep ik uit. En toen mocht Mark zijn toestemming á la minute faxen naar het stadskantoor met zijn legitimatie erbij. Een heel stel ambtenaren heeft ernaar gekeken en toen werd het goedgekeurd en konden we door de regen weer naar huis fietsen. Volgende week mogen we fijn weer terug om ons document persoonlijk op te halen. Ondertussen is Inden’s paspoort over de post al gearriveerd…
- Redmond O’Hanlon
Kun je jezelf veranderen? We doen allemaal heel graag of het wel zo is. Ik hoor wel eens mensen zeggen dat ze heel erg veranderd zijn. Mensen kunnen dingen leren in het leven en ervaringen maken je soms anders. Ook wil het leven de scherpe kantjes van onze persoonlijkheid nog wel eens afslijten. Maar ik heb onhebbelijkheden die heel slecht slijten, ook al wil ik dat graag! Ik heb in mijn leven veel moeite om oprecht met reisdata om te gaan. We hebben al zoveel meegemaakt door dit gebrek van mij. Een dag te vroeg op een gereserveerde camping aankomen in Portugal of juist denken een dag langer te kunnen blijven staan in Frankrijk. Ik heb eens een dag te vroeg op de luchthaven in Eindhoven gestaan om terug naar Madrid te vliegen waar onze drie meiden diezelfde avond een rol hadden in de schoolmusical. We hebben ook wel eens een schoonmaakteam voor de deur van ons gehuurde huisje in Duitsland gehad waar we kennelijk die ochtend hadden moeten vertrekken. En ondanks dat ik me zeer bewust ben van mijn mankement heb ik toch weer verkeerd geboekt. Ik heb goed naar de kalender gekeken bij het boeken van onze vluchten naar Peru en heb Mark nog gebeld om de data te checken vóórdat ik de knop van kopen indrukte. En nu, maanden later, blijkt dat ik geen vier weken geboekt heb maar vijf weken! Voor de reis is het uiteraard geen enkel probleem alleen Mark’s vakantiedagen zijn een uitdaging. Dus hebben we heel creatief Mark’s vrije dagen voor 2011 opnieuw ingedeeld en gaat pechvogel Mark in maart iets korter dan wij naar de sneeuw in Tsjechië en heeft hij nog drie dagen gewerkt in de laatste week van de Kerstvakantie. Zal ik ooit veranderen? Kan ik leren in alle ernst met reisdata om te gaan? Gedachten en gedrag zijn eenheid, de combinatie maakt wie je bent. Ik wéét van mijn manco, nu mijn gedrag nog aanpakken…
Een van de laatste dagen van de Kerstvakantie zijn we naar Amsterdam getogen met als reden Inden’s paspoort. Inden is in The States geboren en toen we indertijd naar Nederland vlogen om iedereen met onze newborn te laten kennismaken was een Amerikaans paspoort het snelst aangevraagd. Namelijk gewoon op het postkantoor, terwijl een Nederlands paspoort maanden van te voren op het consulaat in Boston aangevraagd had moeten worden. Tot onze Afrika-reis reisde Inden met haar Amerikaanse paspoort. Maar voor Afrikaanse landen moest zij visa aanvragen en wij niet. Een Nederlands paspoort was dus snel aangevraagd en nu is ze een kind met twee nationaliteiten. Haar Amerikaanse paspoort verliep in de Kerstvakantie dus een goede reden om naar onze hoofdstad af te reizen. Mark en ik moesten daar op Amerikaans grondgebied de consul verklaren (raise your right hand, please) dat alles naar waarheid was ingevuld. Daarna lekker lunchen en even naar de uitverkoop in de Bijenkorf en daar hoort ondertussen een ijsje van bakkerij van der Linde bij! Die middag hebben we genoten van 3D film Rapunzel in het Tuschinski theater. Daar kwam een herinnering boven drijven van heel lang geleden. Ik zat met mijn zus op een zonnig terrasje op het Rembrandtplein en we zagen steeds een limousine langs rijden, …een première! Dus stonden wij even later nieuwsgierig te kijken bij de rode loper hoe bekende acteurs en actrices poseerden voor paparazzifotografen. De week erna bladerde ik in zo’n roddeltijdschrift om het resultaat te bekijken en tot mijn grote verbazing zag ik mezelf op de eerste pagina staan - op de achtergrond van één van die foto’s! Onze meiden wilden dat graag wel eens zien, maar dat geroemde tijdschrift ligt ergens op zolder in één van de verhuisdozen…
Ovenplaten vol met zandkoekjes in alle vormen hebben we gebakken in twee ovens tegelijk. Daarna de uitdaging om iedereen zijn eigen portie gebakken koekjes klaar te leggen zodat alle kindjes hun eigen koekjes konden versieren met glitters, snoepjes, icing en geschreven letters. Al Maren’s genodigden kregen een mooi stoffen zakje mee naar huis, gevuld met de meest mooie eetbare creaties! Maren heeft genoten van alle aandacht (ik mag naast Maren zitten, nee nu ik!), de kadootjes, de taart en de koekjes. (zie ons fotoalbum) Als je zes jaar wordt geniet je intens van het aftellen naar je verjaardag, je verheugen op het zingen in bed en je verkneukelen over de kadootjes die je misschien gaat krijgen. En dat waren er heel veel dit jaar!
Op de aller-allerlaatste dag van de Kerstvakantie (terwijl Mark de halve marathon liep!) zou ik twee onderdelen van onze Peru-reis boeken die we na veel wikken en wegen uitgekozen hadden. Pas toen kwam ik erachter dat er twee paspoorten van ons niet meer zes maanden geldig zijn vanaf onze vertrekdatum. Dus eerst moeten we de nieuw aangevraagde paspoorten ophalen voordat we de reserveringen officieel vast kunnen leggen. De paspoortnummers worden namelijk gecheckt door officiële Peruaanse instanties… Maar de keuzes zijn gemaakt, de kogel is door de kerk. We gaan als afsluiting een 8-daagse jungletour maken door het ongerepte Amazonegebied voordat we vanuit Lima weer terug vliegen naar huis. Ik twijfel vreselijk over de keuze van de jungletour: een dure tour met overnachtingen in exclusieve lodges of een flink goedkopere tour waarin we een paar nachten kamperen in tenten en een paar nachten slapen in lodges. Nemen we een risico met zo’n groot prijsverschil? Je hoort wel eens van louche operators die er met je geld vandoor gaan of hun afspraken niet nakomen… Maar goed, wij houden van avontuur en van kamperen dus logisch dat we voor de kampeerversie gaan, toch? We hebben ook zelf een tripje samengesteld voor ons bezoek aan Machu Picchu: we gaan een stukje Incapad lopen, dus niet de volle vier dagen, én we verblijven een extra dag in het dorp vlakbij het oude Incarijk. De meeste bezoekers nemen meteen na het bezoek aan Machu Picchu de trein terug. Wij plakken er een extra nachtje aan vast zodat we daar de Huayna Picchu kunnen beklimmen, een waterval in de Andes-jungle kunnen bekijken en in de warmwaterbronnen kunnen dobberen.
Zo eenvoudig het was om Inden’s Amerikaanse paspoort te regelen in Amsterdam, zo onhandig is het om voor Anthe en mij een paspoort te regelen in het stadskantoor van Breda. Je begint al met een wachttijd van een uur vanwege de drukte. Eenmaal aan de balie bleken we een schriftelijke toestemming van Mark nodig te hebben die natuurlijk op reis was. Ik heb toch niet voor niets een uur in de rij gestaan!, riep ik uit. En toen mocht Mark zijn toestemming á la minute faxen naar het stadskantoor met zijn legitimatie erbij. Een heel stel ambtenaren heeft ernaar gekeken en toen werd het goedgekeurd en konden we door de regen weer naar huis fietsen. Volgende week mogen we fijn weer terug om ons document persoonlijk op te halen. Ondertussen is Inden’s paspoort over de post al gearriveerd…
zondag 2 januari 2011
Bagage
Je hoeft enkel de schatkist in je hart te openen en eruit te nemen wat je al gegeven is.
- Bawa Muhaiyaddeen
Hoewel de kofferellende op Schiphol niet te vergelijken is met de bagagechaos op andere Europese luchthavens werd op internet volop geklaagd over de zoekgeraakte bagage. Vooral over de koffers van vrijdag 17 december, de dag dat Mark vanuit Korea aanvloog met KLM, werd veel geklaagd. KLM werd na ruim twee weken na de sneeuwchaos in Nederland en Europa nog steeds overspoeld door gefrustreerde passagiers, terwijl Mark en ik ze via telefoon of internet helemaal niet konden bereiken! Mark werd na tien dagen toch een beetje ongerust over zijn volle koffer die daar in aankomsthal 2 stond opgesteld. Zijn tagnummer stond nog steeds niet in de genoemde lijst en dan werd met nadruk gevraagd niet naar Schiphol te komen. Maar toen Mark op internet las dat iedereen met een paspoort een koffer mocht ophalen had hij niet veel vertrouwen meer in een goede afloop. Vrienden die rond Kerst op Schiphol geland waren vertelden die duizenden koffers te hebben zien staan en hadden de indruk dat iedereen erbij kon… Op de twaalfde dag zei ik tijdens het ontbijt dat ik het gevoel had dat vandaag de koffer thuis gebracht zou worden, en wie schetste onze verbazing? Die ochtend stopte er een bestelbus voor de deur en die meneer kwam onze grote rode koffer thuis brengen. En alles zat er nog in, zelfs alle doosjes Chinese jasmijnthee!
En het was maar goed dat alles er nog in zat, want over een week zal Mark de halve marathon lopen van zijn geboorteplaats Egmond. Vorig jaar had hij serieus hard getraind voor de wedstrijd en hoe erger en ijziger de weersvoorspellingen werden hoe harder Mark ging trainen. Hij had speciale sportkleding aangeschaft en was helemaal klaar voor grote ontberingen op het strand. Maar de wedstrijd werd helaas op het allerlaatste moment afgelast… En dit jaar is zijn plan om weer mee te doen. Maar hij heeft een blessure opgelopen waardoor hij weinig heeft kunnen trainen. Hij heeft steunzolen gekregen van de podoloog waar hij blaren van krijgt onder zijn voeten en hij was door de kofferchaos op Schiphol al bijna twee weken zijn fijne sportspullen kwijt. De moed zakte hem een beetje in zijn schoenen… Maar hij geeft niet makkelijk op en zal waarschijnlijk op zijn doorzettingsvermogen (of tandvlees?) de wedstrijd uitlopen – mits de wedstrijd dit keer gelopen wordt natuurlijk…wat er wel naar uit ziet trouwens.
De oergezellige laatste dagen van het jaar zijn weer achter de rug. We hadden naast familiebezoek ook veel gezellige bezoeken van verre vrienden. En die bezoekjes worden altijd weer gewaardeerd – ze nemen tenslotte toch de moeite om langs Breda te rijden en soms is dat best veel moeite. Zoals vrienden uit Madrid die helemaal uit Groningen onze kant opgereden zijn en een hotelletje in de buurt genomen hadden, of andere vrienden uit Madrid die rechtstreeks uit Schiphol bij ons kwamen eten. Of vrienden die alvast op weg naar hun hotel op Eindhoven Airport gezellig bij ons kwamen eten, zo ook Maren’s vriendinnetje die op terugreis was naar Engeland. Wij weten er alles van als je een paar dagen in Nederland bent, je probeert je aandacht te verdelen tussen familie en vrienden en eigenlijk schiet je altijd te kort… Tussen al dat koken, boodschappen halen en bezoek door vond ik mijn ontspanning in de sneeuw. Met Mark tegen twaalf uur ’s nachts door de krakende verse sneeuw een wandeling (op mijn nieuwe UGGS!) gemaakt langs de bosrand waar we de hazen voor onze ogen zagen wegspringen… Of gewoon mét het bezoek sleetje rijden van een mooie sleeheuvel, een sneeuwballengevecht of een prachtige wandeling langs de witte weilanden maken met een waterig zonnetje erbij. (zie ons fotoalbum) Ook mijn aangrijpende boek van Annejet van der Zijl - Sonny Boy, waarvan de film deze maand in première gaat - trok mij in een andere wereld. Net toen ik de laatste bladzijde had gelezen en het boek met rode, betraande ogen had dichtgeslagen stond de meneer met Mark’s koffer voor de deur. Ik riep uit tegen hem dat het een wonder was dat onze koffer terecht was en dat tezamen met mijn nog rode ogen was dat voor hem misschien wel een erg sentimentele reactie…haha!
Over een paar nachtjes is ons jongste telgje Maren jarig, ons geschenk… en ze wordt al zes jaar! Nogmaals een kamer vol bezoek en later in de week een middag vol meisjes die koekjes komen bakken en dan keert de rust weer terug – de scholen gaan 10 januari weer beginnen!
- Bawa Muhaiyaddeen
Hoewel de kofferellende op Schiphol niet te vergelijken is met de bagagechaos op andere Europese luchthavens werd op internet volop geklaagd over de zoekgeraakte bagage. Vooral over de koffers van vrijdag 17 december, de dag dat Mark vanuit Korea aanvloog met KLM, werd veel geklaagd. KLM werd na ruim twee weken na de sneeuwchaos in Nederland en Europa nog steeds overspoeld door gefrustreerde passagiers, terwijl Mark en ik ze via telefoon of internet helemaal niet konden bereiken! Mark werd na tien dagen toch een beetje ongerust over zijn volle koffer die daar in aankomsthal 2 stond opgesteld. Zijn tagnummer stond nog steeds niet in de genoemde lijst en dan werd met nadruk gevraagd niet naar Schiphol te komen. Maar toen Mark op internet las dat iedereen met een paspoort een koffer mocht ophalen had hij niet veel vertrouwen meer in een goede afloop. Vrienden die rond Kerst op Schiphol geland waren vertelden die duizenden koffers te hebben zien staan en hadden de indruk dat iedereen erbij kon… Op de twaalfde dag zei ik tijdens het ontbijt dat ik het gevoel had dat vandaag de koffer thuis gebracht zou worden, en wie schetste onze verbazing? Die ochtend stopte er een bestelbus voor de deur en die meneer kwam onze grote rode koffer thuis brengen. En alles zat er nog in, zelfs alle doosjes Chinese jasmijnthee!
En het was maar goed dat alles er nog in zat, want over een week zal Mark de halve marathon lopen van zijn geboorteplaats Egmond. Vorig jaar had hij serieus hard getraind voor de wedstrijd en hoe erger en ijziger de weersvoorspellingen werden hoe harder Mark ging trainen. Hij had speciale sportkleding aangeschaft en was helemaal klaar voor grote ontberingen op het strand. Maar de wedstrijd werd helaas op het allerlaatste moment afgelast… En dit jaar is zijn plan om weer mee te doen. Maar hij heeft een blessure opgelopen waardoor hij weinig heeft kunnen trainen. Hij heeft steunzolen gekregen van de podoloog waar hij blaren van krijgt onder zijn voeten en hij was door de kofferchaos op Schiphol al bijna twee weken zijn fijne sportspullen kwijt. De moed zakte hem een beetje in zijn schoenen… Maar hij geeft niet makkelijk op en zal waarschijnlijk op zijn doorzettingsvermogen (of tandvlees?) de wedstrijd uitlopen – mits de wedstrijd dit keer gelopen wordt natuurlijk…wat er wel naar uit ziet trouwens.
De oergezellige laatste dagen van het jaar zijn weer achter de rug. We hadden naast familiebezoek ook veel gezellige bezoeken van verre vrienden. En die bezoekjes worden altijd weer gewaardeerd – ze nemen tenslotte toch de moeite om langs Breda te rijden en soms is dat best veel moeite. Zoals vrienden uit Madrid die helemaal uit Groningen onze kant opgereden zijn en een hotelletje in de buurt genomen hadden, of andere vrienden uit Madrid die rechtstreeks uit Schiphol bij ons kwamen eten. Of vrienden die alvast op weg naar hun hotel op Eindhoven Airport gezellig bij ons kwamen eten, zo ook Maren’s vriendinnetje die op terugreis was naar Engeland. Wij weten er alles van als je een paar dagen in Nederland bent, je probeert je aandacht te verdelen tussen familie en vrienden en eigenlijk schiet je altijd te kort… Tussen al dat koken, boodschappen halen en bezoek door vond ik mijn ontspanning in de sneeuw. Met Mark tegen twaalf uur ’s nachts door de krakende verse sneeuw een wandeling (op mijn nieuwe UGGS!) gemaakt langs de bosrand waar we de hazen voor onze ogen zagen wegspringen… Of gewoon mét het bezoek sleetje rijden van een mooie sleeheuvel, een sneeuwballengevecht of een prachtige wandeling langs de witte weilanden maken met een waterig zonnetje erbij. (zie ons fotoalbum) Ook mijn aangrijpende boek van Annejet van der Zijl - Sonny Boy, waarvan de film deze maand in première gaat - trok mij in een andere wereld. Net toen ik de laatste bladzijde had gelezen en het boek met rode, betraande ogen had dichtgeslagen stond de meneer met Mark’s koffer voor de deur. Ik riep uit tegen hem dat het een wonder was dat onze koffer terecht was en dat tezamen met mijn nog rode ogen was dat voor hem misschien wel een erg sentimentele reactie…haha!
Over een paar nachtjes is ons jongste telgje Maren jarig, ons geschenk… en ze wordt al zes jaar! Nogmaals een kamer vol bezoek en later in de week een middag vol meisjes die koekjes komen bakken en dan keert de rust weer terug – de scholen gaan 10 januari weer beginnen!
maandag 20 december 2010
Tragiek
It’s beginning to look a lot like Christmas, ev’rywhere you go
- Dionne Warwick
Sneeuw….. Alles is maagdelijk wit om ons heen. (zie ons fotoalbum) Het is gewoon zonde om door de onaangeraakte sneeuw te lopen. Overal branden kleine lichtjes achter de ramen en in het schijn van een lantaarnpaal zie je de vlokken neerdalen. Het is bijna Kerstmis…
Extra tragisch is dan dit verhaal… Toen we door Afrika reisden in 2009 hadden we een Landrover Defender met daktenten gehuurd via Mike uit Kaapstad. De dag van onze aankomst heeft een werknemer van Mike die auto vanuit Kaapstad naar Johannesburg gereden. Dat is zo’n acht uur rijden. Zo werkt die branche, altijd auto’s brengen en halen naar huurders. Ik heb nog met Mike in de clinch gelegen omdat we die dag veel langer moesten wachten dan afgesproken. Hij heeft die dag uiteindelijk vergoed. We hadden onze tijd in Afrika wekelijks contact met Mike, want er was telkens iets onheilspellends met de auto. Ook de reserveband die vreselijk oud en versleten was en waar we op moesten rijden - omdat we een band verloren waren in een riviertje in Botswana - hadden we moeten vervangen zonder dat vergoed te krijgen. Onze laatste vakantiedag hebben we Mike in levende lijve ontmoet, hij kwam de Defender ophalen van de airport van Johannesburg om terug naar Kaapstad te rijden.
We hebben nog maanden na thuiskomst met Mike gesteggeld over de onkosten van de reserveband, zelfs afgelopen september nog zijn belofte gekregen dat hij die band zou vergoeden. Ondanks dat had ik vrienden van ons die in Johannesburg wonen Mike geadviseerd voor de huur van stoere auto’s. Zij hebben ook via hem een avontuurlijke reis gemaakt en hebben er nog één gepland staan met een auto van Mike. En nu kreeg ik onlangs het tragische nieuws dat Mike een paar weken geleden verongelukt is. Hij is met één van zijn 4WD’s tegen een dikke boom aangereden toen hij op weg was naar Malawi om een auto naar een huurder te brengen. Hij wilde die trip niet maken, maar niemand van zijn medewerkers was beschikbaar. Hij heeft zijn vrouw Travis en drie kleine kindjes achter gelaten. Zo ook zijn bedrijf die hij graag verkocht had, omdat hij de druk niet meer aankon na een zware val van een paard. Hij wilde zich gaan concentreren op zijn gezondheid en zijn jonge gezin. Heel triest. Travis schreef me laatst goed te passen op Mark sinds zij en haar drie kinderen echt reddeloos zijn zonder hun papa, haar soulmate. Ik was blij toen Mark op die bizarre vrijdagavond met sneeuwstormen - na een lange reis uit Korea met vertraging, na uren wachten op zijn koffer op Schiphol en uiteindelijk zónder bagage naar huis gereden - veilig thuis aangekomen was.
Nu 2011 voor de deur staat kreeg ik weer zin om wat voorbereidingen vast te leggen voor onze reis naar Peru in de zomer van 2011. Vooral ons bezoek aan Inca-stad Machu Picchu moet flinke tijd vooraf geboekt worden. Er wordt geadviseerd om je trekking vijf tot zes maanden vooraf te boeken. Er worden per dag 500 personen toegelaten waarvan 200 toeristen zijn en 300 mensen die de trekking begeleiden zoals dragers, gidsen en koks. De bezoekers zijn beperkt per dag, omdat het verval van de ruïnes begint in te treden en ze veel voorzichtiger zijn geworden met het achterlaten van afval en schade aan de ruïnes. Ik heb foto’s en referenties van lodges en hotels bekeken in de buurt van Machu Picchu om zelfstandig erheen te gaan. Trouwens heel moeilijk kiezen als je geen bekend gevoel hebt bij een land, laat staan als je nog nooit een voet gezet hebt op dat werelddeel! Uiteindelijk moeten we gaan kiezen tussen een korte trekking van twee dagen (de klassieke trekking van vier dagen over het oude Inca-pad is niet uitvoerbaar voor Maren) en een bezoek van een dag aan de oude Inca-stad. Daarnaast wil ik ook een andere hoge berg beklimmen, de Huayna Picchu, die schitterend uitzicht biedt van bovenaf op het Inca-rijk. Voor deze wandeling moet je je inschrijven op een lijst, heel vroeg in de ochtend. Op deze berg worden maar 400 mensen per dag toegelaten. Ook de binnenlandse vlucht wil ik een dezer dagen gaan boeken én onze reis door de jungle van het Amazone regenwoud. Ik heb een Nederlands stel gevonden in Peru die mooie reizen organiseert door het ongerepte Amazone-gebied waarbij je met een grote kano een paar dagen over de rivier reist, in eco-lodges overnacht en op ontdekkingstocht gaat met houten vlotten. Op zoek naar verschillende soorten apen, prachtige vogels, ocelots, luipaarden of kaaimannen. We gaan beslissingen nemen en dat is best spannend…
Onze eerste vakantiedag van de Kerstvakantie begint dit jaar op eerste Kerstdag. Mark heeft van zijn werk, net als de meiden, twee weken vrij gekregen om met het gezin door te brengen en dat betekent dat we pas 10 januari weer vroeg uit de veren moeten! Ook dit jaar hebben we weer aanloop uit het buitenland: Maren’s vriendin Eva uit Engeland komt langs, onze vrienden uit Tsjechiē komen weer en er komen een drietal bezoekjes uit Spanje. Anthe’s vriendin uit Madrid komt ook logeren. Ondanks dat we deze vakantie heel rustig aan wilden doen is de agenda toch aardig dicht getimmerd geraakt, omdat alles tussen Kerst en Oudejaarsdag plaatsvindt. Maar elk weerzien is weer reuze gezellig en speciaal, zeker nu we iedereen mogen ontvangen in onze sfeervolle, ruime achterkamer! Onze tweede vakantieweek wordt veel rustiger sinds dan veel scholen weer begonnen zijn. Dan wordt onze Maren zes jaar en we gaan een dagje naar Amsterdam, Inden’s Amerikaanse paspoort moet weer verlengd worden. Er is alweer vijf jaar verstreken…
En dan hebben we tijdens de Kerstvakantie nóg twee lieve logeetjes. Twee logeetjes die heel blij en tevreden zijn met alles wat ze te eten krijgen. Die lekker knorren van plezier en hard piepen van blijdschap als je weer thuis komt. Namelijk twee cavia’ s! Mark en ik hebben heel lang cavia’s als huisdieren gehad. Het zijn zulke ontvankelijke, lieve en sociale diertjes en natuurlijk makkelijk te verzorgen. Laatst hoorde ik van mijn yogaleraar, die net terug is uit Peru, dat daar als ultieme lekkernij cavia op het menu staat…!
Ik kom net van school terug gefietst en daar zingt tot Kerstmis iedere ochtend een kinderkerstkoor. Met natte ogen heb ik staan luisteren, en er zong vandaag niet eens één van onze kinderen mee…
Liefdevolle, warme Kerstdagen en veel vreugde en geluk voor 2011!
- Dionne Warwick
Sneeuw….. Alles is maagdelijk wit om ons heen. (zie ons fotoalbum) Het is gewoon zonde om door de onaangeraakte sneeuw te lopen. Overal branden kleine lichtjes achter de ramen en in het schijn van een lantaarnpaal zie je de vlokken neerdalen. Het is bijna Kerstmis…
Extra tragisch is dan dit verhaal… Toen we door Afrika reisden in 2009 hadden we een Landrover Defender met daktenten gehuurd via Mike uit Kaapstad. De dag van onze aankomst heeft een werknemer van Mike die auto vanuit Kaapstad naar Johannesburg gereden. Dat is zo’n acht uur rijden. Zo werkt die branche, altijd auto’s brengen en halen naar huurders. Ik heb nog met Mike in de clinch gelegen omdat we die dag veel langer moesten wachten dan afgesproken. Hij heeft die dag uiteindelijk vergoed. We hadden onze tijd in Afrika wekelijks contact met Mike, want er was telkens iets onheilspellends met de auto. Ook de reserveband die vreselijk oud en versleten was en waar we op moesten rijden - omdat we een band verloren waren in een riviertje in Botswana - hadden we moeten vervangen zonder dat vergoed te krijgen. Onze laatste vakantiedag hebben we Mike in levende lijve ontmoet, hij kwam de Defender ophalen van de airport van Johannesburg om terug naar Kaapstad te rijden.
We hebben nog maanden na thuiskomst met Mike gesteggeld over de onkosten van de reserveband, zelfs afgelopen september nog zijn belofte gekregen dat hij die band zou vergoeden. Ondanks dat had ik vrienden van ons die in Johannesburg wonen Mike geadviseerd voor de huur van stoere auto’s. Zij hebben ook via hem een avontuurlijke reis gemaakt en hebben er nog één gepland staan met een auto van Mike. En nu kreeg ik onlangs het tragische nieuws dat Mike een paar weken geleden verongelukt is. Hij is met één van zijn 4WD’s tegen een dikke boom aangereden toen hij op weg was naar Malawi om een auto naar een huurder te brengen. Hij wilde die trip niet maken, maar niemand van zijn medewerkers was beschikbaar. Hij heeft zijn vrouw Travis en drie kleine kindjes achter gelaten. Zo ook zijn bedrijf die hij graag verkocht had, omdat hij de druk niet meer aankon na een zware val van een paard. Hij wilde zich gaan concentreren op zijn gezondheid en zijn jonge gezin. Heel triest. Travis schreef me laatst goed te passen op Mark sinds zij en haar drie kinderen echt reddeloos zijn zonder hun papa, haar soulmate. Ik was blij toen Mark op die bizarre vrijdagavond met sneeuwstormen - na een lange reis uit Korea met vertraging, na uren wachten op zijn koffer op Schiphol en uiteindelijk zónder bagage naar huis gereden - veilig thuis aangekomen was.
Nu 2011 voor de deur staat kreeg ik weer zin om wat voorbereidingen vast te leggen voor onze reis naar Peru in de zomer van 2011. Vooral ons bezoek aan Inca-stad Machu Picchu moet flinke tijd vooraf geboekt worden. Er wordt geadviseerd om je trekking vijf tot zes maanden vooraf te boeken. Er worden per dag 500 personen toegelaten waarvan 200 toeristen zijn en 300 mensen die de trekking begeleiden zoals dragers, gidsen en koks. De bezoekers zijn beperkt per dag, omdat het verval van de ruïnes begint in te treden en ze veel voorzichtiger zijn geworden met het achterlaten van afval en schade aan de ruïnes. Ik heb foto’s en referenties van lodges en hotels bekeken in de buurt van Machu Picchu om zelfstandig erheen te gaan. Trouwens heel moeilijk kiezen als je geen bekend gevoel hebt bij een land, laat staan als je nog nooit een voet gezet hebt op dat werelddeel! Uiteindelijk moeten we gaan kiezen tussen een korte trekking van twee dagen (de klassieke trekking van vier dagen over het oude Inca-pad is niet uitvoerbaar voor Maren) en een bezoek van een dag aan de oude Inca-stad. Daarnaast wil ik ook een andere hoge berg beklimmen, de Huayna Picchu, die schitterend uitzicht biedt van bovenaf op het Inca-rijk. Voor deze wandeling moet je je inschrijven op een lijst, heel vroeg in de ochtend. Op deze berg worden maar 400 mensen per dag toegelaten. Ook de binnenlandse vlucht wil ik een dezer dagen gaan boeken én onze reis door de jungle van het Amazone regenwoud. Ik heb een Nederlands stel gevonden in Peru die mooie reizen organiseert door het ongerepte Amazone-gebied waarbij je met een grote kano een paar dagen over de rivier reist, in eco-lodges overnacht en op ontdekkingstocht gaat met houten vlotten. Op zoek naar verschillende soorten apen, prachtige vogels, ocelots, luipaarden of kaaimannen. We gaan beslissingen nemen en dat is best spannend…
Onze eerste vakantiedag van de Kerstvakantie begint dit jaar op eerste Kerstdag. Mark heeft van zijn werk, net als de meiden, twee weken vrij gekregen om met het gezin door te brengen en dat betekent dat we pas 10 januari weer vroeg uit de veren moeten! Ook dit jaar hebben we weer aanloop uit het buitenland: Maren’s vriendin Eva uit Engeland komt langs, onze vrienden uit Tsjechiē komen weer en er komen een drietal bezoekjes uit Spanje. Anthe’s vriendin uit Madrid komt ook logeren. Ondanks dat we deze vakantie heel rustig aan wilden doen is de agenda toch aardig dicht getimmerd geraakt, omdat alles tussen Kerst en Oudejaarsdag plaatsvindt. Maar elk weerzien is weer reuze gezellig en speciaal, zeker nu we iedereen mogen ontvangen in onze sfeervolle, ruime achterkamer! Onze tweede vakantieweek wordt veel rustiger sinds dan veel scholen weer begonnen zijn. Dan wordt onze Maren zes jaar en we gaan een dagje naar Amsterdam, Inden’s Amerikaanse paspoort moet weer verlengd worden. Er is alweer vijf jaar verstreken…
En dan hebben we tijdens de Kerstvakantie nóg twee lieve logeetjes. Twee logeetjes die heel blij en tevreden zijn met alles wat ze te eten krijgen. Die lekker knorren van plezier en hard piepen van blijdschap als je weer thuis komt. Namelijk twee cavia’ s! Mark en ik hebben heel lang cavia’s als huisdieren gehad. Het zijn zulke ontvankelijke, lieve en sociale diertjes en natuurlijk makkelijk te verzorgen. Laatst hoorde ik van mijn yogaleraar, die net terug is uit Peru, dat daar als ultieme lekkernij cavia op het menu staat…!
Ik kom net van school terug gefietst en daar zingt tot Kerstmis iedere ochtend een kinderkerstkoor. Met natte ogen heb ik staan luisteren, en er zong vandaag niet eens één van onze kinderen mee…
Liefdevolle, warme Kerstdagen en veel vreugde en geluk voor 2011!
woensdag 8 december 2010
December
Wanneer een mens zich oprecht met een ander verhoudt, wordt dat gewaardeerd.
- Dalai Lama
Ik ben toch al naar een flink aantal concerten geweest in mijn leven. Oók van heel grote internationale artiesten zoals Diana Ross, Prince, Spandau Ballet, Whitney Houston, Beyonce en Il Divo – de laatste twee zelfs in Madrid - maar dit laatste concert was heel bijzonder. We hebben enorm genoten van de muziek van Sir Elton John. Hij trad op in Brussel en wij waren via Mark´s werk uitgenodigd. We zaten op de 11e rij voor het podium - ik heb nog nooit zó dichtbij het podium gezeten - en bij zijn laatste liedjes stond ik zelfs aan het podium! Ik kon hem recht in zijn ogen kijken, al droeg hij natuurlijk een gekleurd zonnebrilletje. (maar ik zag tóch een dikke, vette knipoog hoor!) Hij kwam ook langs om handtekeningen uit te delen. Uiteraard had ik geen papiertje in mijn zak, ik had zelfs geen fototoestel bij me…. Wel Mark´s telefoontje waar ik een foto mee maakte, maar ik snapte niet hoe je er meerdere kon maken…. Maar de beelden staan in mijn herinneringen gegrift. Wat kan die man piano spelen en wat een kracht in zijn stemgeluid ondanks zijn leeftijd. Sommige liedjes werden begeleid door percussionist Ray Cooper, dat maakte het allemaal extra ritmisch en spannend. Het bijbehorende diner voorafgaand aan het concert was eigenlijk net zo indrukwekkend. Het waren ongeveer twaalf gangen met allemaal creatief opgemaakte bordjes of verrassende bordjes ónder de bordjes. De toetjes waren verrukkelijk, ik kon het niet laten een bonbon mee in de bus te nemen! Ik zat aan tafel naast twee dames van Artsen zonder Grenzen. Eén van de twee kwam uit Rwanda waar mijn vriendin Mirjam nu woont en waar wij graag naartoe willen vliegen… Ik heb die avond genoten van elk afzonderlijk aspect.
Mark had al heel lang zijn zinnen erop gezet. Veel vrienden van ons hadden er al één aangeschaft en Mark was er al geruime tijd erg van gecharmeerd. En ineens, op een zaterdag dat het heel hard sneeuwde was hij in zijn uppie gaan kijken in de winkel en toen hij thuis kwam was hij ervan overtuigd: hij wilde perse diezelfde dag een iMac kopen! Dus togen wij samen op het eind van die zaterdag door de sneeuw naar de stad. Om terug door het donker te fietsen met een enorme doos aan het stuur waar onze nieuwe PC in zat. Eenmaal thuis heeft hij er van alles op geïnstalleerd zoals Office, maar voornamelijk veel muziek. Wat is dat toch wat mannen hebben met nieuwe apparaten? En wat ik niet heb? Ik geniet voornamelijk van de muziek op de PC, omdat de computer in de achterkamer staat. Maar net zoals vorige keer - toen we van een groot naar een klein scherm gingen - moest ik nu weer wennen om van een klein naar een groot scherm te gaan en alle andere veranderingen die daarmee gepaard gaan zoals het bewerken van mijn foto´s. Maar toegegeven…er zitten leuke foefjes op zoals vegen met je vingers en alle icoontjes springen zo leuk omhoog. En deze computer is supersnel, vooral het opstarten in 10 tellen…dat heb ik nog nooit meegemaakt. Mark vindt het een uitdaging om bij elke muziek-CD het juiste plaatje erbij te zoeken, zo blij als een kind is hij met dit nieuwe apparaat. Nu hoopt hij op uitbreiding van leuke gadgets zoals twee Bose-boxjes of een afstandsbediening…
Pakjesavond viel dit jaar op zondagavond en dat vonden we eigenlijk jammer omdat je dan dat relaxte gevoel mist. Tenslotte moet iedereen de volgende dag vroeg op om naar school te gaan of te reizen. En zo vonden wij onverwachts alle Sint-kadootjes in de huiskamer toen we op zondagochtend uit bed kwamen. (zie ons fotoalbum) We hebben wat kadootjes uitgepakt voor het ontbijt en het grote restant erna. Wat een heerlijke ochtend met al die verrassingen en Sint-lekkernijen. De middag was ook zo fijn omdat we deze dag tot een pyamadag gebombardeerd hadden en de meiden de hele middag met hun nieuwe kadootjes aan de gang konden. Openhaard aan, brandende kaarsjes en veel spelletjes natuurlijk terwijl de sneeuw langzaam wegsmolt buiten…een heerlijke Pakjesdag dit jaar!
En nu glijdt het ene feest vloeiend over in het andere feest. Op de radio worden Kerstliedjes gedraaid, de pleinen worden versierd met grote verlichtte kerstbomen, de etalages worden in Kerstsfeer gebracht, het Sint-papier wordt verwisseld voor glimmend Kerstpapier, Kerstreceptjes worden uitgewisseld en in de Adventkalenders worden iedere dag deurtjes geopend. We tellen af naar het Kerstfeest. De Kerstkaartjes naar onze vrienden in het buitenland zijn reeds gepost. De sneeuw blijft gelukkig nog liggen buiten. In onze voortuin branden iedere avond de decemberlichtjes in de toverhazelaar. In ons dorp komt een heuse ijsbaan op het plein. Wat een winters tafereeltje levert dat op. Jammer dat Mark aankomend weekend voor een week naar China en Korea en vertrekt.….
- Dalai Lama
Ik ben toch al naar een flink aantal concerten geweest in mijn leven. Oók van heel grote internationale artiesten zoals Diana Ross, Prince, Spandau Ballet, Whitney Houston, Beyonce en Il Divo – de laatste twee zelfs in Madrid - maar dit laatste concert was heel bijzonder. We hebben enorm genoten van de muziek van Sir Elton John. Hij trad op in Brussel en wij waren via Mark´s werk uitgenodigd. We zaten op de 11e rij voor het podium - ik heb nog nooit zó dichtbij het podium gezeten - en bij zijn laatste liedjes stond ik zelfs aan het podium! Ik kon hem recht in zijn ogen kijken, al droeg hij natuurlijk een gekleurd zonnebrilletje. (maar ik zag tóch een dikke, vette knipoog hoor!) Hij kwam ook langs om handtekeningen uit te delen. Uiteraard had ik geen papiertje in mijn zak, ik had zelfs geen fototoestel bij me…. Wel Mark´s telefoontje waar ik een foto mee maakte, maar ik snapte niet hoe je er meerdere kon maken…. Maar de beelden staan in mijn herinneringen gegrift. Wat kan die man piano spelen en wat een kracht in zijn stemgeluid ondanks zijn leeftijd. Sommige liedjes werden begeleid door percussionist Ray Cooper, dat maakte het allemaal extra ritmisch en spannend. Het bijbehorende diner voorafgaand aan het concert was eigenlijk net zo indrukwekkend. Het waren ongeveer twaalf gangen met allemaal creatief opgemaakte bordjes of verrassende bordjes ónder de bordjes. De toetjes waren verrukkelijk, ik kon het niet laten een bonbon mee in de bus te nemen! Ik zat aan tafel naast twee dames van Artsen zonder Grenzen. Eén van de twee kwam uit Rwanda waar mijn vriendin Mirjam nu woont en waar wij graag naartoe willen vliegen… Ik heb die avond genoten van elk afzonderlijk aspect.
Mark had al heel lang zijn zinnen erop gezet. Veel vrienden van ons hadden er al één aangeschaft en Mark was er al geruime tijd erg van gecharmeerd. En ineens, op een zaterdag dat het heel hard sneeuwde was hij in zijn uppie gaan kijken in de winkel en toen hij thuis kwam was hij ervan overtuigd: hij wilde perse diezelfde dag een iMac kopen! Dus togen wij samen op het eind van die zaterdag door de sneeuw naar de stad. Om terug door het donker te fietsen met een enorme doos aan het stuur waar onze nieuwe PC in zat. Eenmaal thuis heeft hij er van alles op geïnstalleerd zoals Office, maar voornamelijk veel muziek. Wat is dat toch wat mannen hebben met nieuwe apparaten? En wat ik niet heb? Ik geniet voornamelijk van de muziek op de PC, omdat de computer in de achterkamer staat. Maar net zoals vorige keer - toen we van een groot naar een klein scherm gingen - moest ik nu weer wennen om van een klein naar een groot scherm te gaan en alle andere veranderingen die daarmee gepaard gaan zoals het bewerken van mijn foto´s. Maar toegegeven…er zitten leuke foefjes op zoals vegen met je vingers en alle icoontjes springen zo leuk omhoog. En deze computer is supersnel, vooral het opstarten in 10 tellen…dat heb ik nog nooit meegemaakt. Mark vindt het een uitdaging om bij elke muziek-CD het juiste plaatje erbij te zoeken, zo blij als een kind is hij met dit nieuwe apparaat. Nu hoopt hij op uitbreiding van leuke gadgets zoals twee Bose-boxjes of een afstandsbediening…
Pakjesavond viel dit jaar op zondagavond en dat vonden we eigenlijk jammer omdat je dan dat relaxte gevoel mist. Tenslotte moet iedereen de volgende dag vroeg op om naar school te gaan of te reizen. En zo vonden wij onverwachts alle Sint-kadootjes in de huiskamer toen we op zondagochtend uit bed kwamen. (zie ons fotoalbum) We hebben wat kadootjes uitgepakt voor het ontbijt en het grote restant erna. Wat een heerlijke ochtend met al die verrassingen en Sint-lekkernijen. De middag was ook zo fijn omdat we deze dag tot een pyamadag gebombardeerd hadden en de meiden de hele middag met hun nieuwe kadootjes aan de gang konden. Openhaard aan, brandende kaarsjes en veel spelletjes natuurlijk terwijl de sneeuw langzaam wegsmolt buiten…een heerlijke Pakjesdag dit jaar!
En nu glijdt het ene feest vloeiend over in het andere feest. Op de radio worden Kerstliedjes gedraaid, de pleinen worden versierd met grote verlichtte kerstbomen, de etalages worden in Kerstsfeer gebracht, het Sint-papier wordt verwisseld voor glimmend Kerstpapier, Kerstreceptjes worden uitgewisseld en in de Adventkalenders worden iedere dag deurtjes geopend. We tellen af naar het Kerstfeest. De Kerstkaartjes naar onze vrienden in het buitenland zijn reeds gepost. De sneeuw blijft gelukkig nog liggen buiten. In onze voortuin branden iedere avond de decemberlichtjes in de toverhazelaar. In ons dorp komt een heuse ijsbaan op het plein. Wat een winters tafereeltje levert dat op. Jammer dat Mark aankomend weekend voor een week naar China en Korea en vertrekt.….
woensdag 1 december 2010
Muizen
Verwaarloos kleine daden niet. Zelfs kleine druppels zullen uiteindelijk een groot vat vullen.
- Boeddha
We hebben muizen en dan bedoel ik helaas geen marsepeinen muizen en kikkers die je dezer dagen in je schoen vindt. Onze kelderkast is bijna helemaal leeg gegeten door knagende muizen die heel veel keuteltjes achterlaten. Mark heeft een tijdje geleden alle gaten en kieren in de kelder dicht gemaakt met cement, maar dat mocht niet baten: een paar dagen later keek ik een muis recht in zijn (of haar) ogen. Nog steeds werd onze voorraad aangevallen en dat kon echt niet door één muis opgegeten worden… En dus heb ik onder groot protest van Inden toch muizengif aangeschaft en alle eetbare voorraad verplaatst naar de bijkeuken. De kelder was helemaal opgeschoond van keutels, aangevreten verpakkingen - en ook meteen van boodschappen met verlopen data. Maar na een klein weekje lag alles weer onder de keutels. Nu heeft Mark op zijn knieën met een zaklamp werkelijk alle kieren opgespoord en dicht gestopt in de helemaal leeg gehaalde kelder. Alleen glazen potten en flessen hebben we terug gezet. Zelfs een pak chocolademelk hadden ze open geknaagd en uit gedronken… (Niet verbazingwekkend na zoveel zakken chips leeg gegeten te hebben!) Nu hoorden we ze laatst in onze slaapkamer knagen, aan de buitenkant weliswaar..maar toch. En dat met twee katten in huis waarvan één iedere dag wel een muis vangt..in de tuin. Van anderen hoor ik verhalen dat ze muizen door hun huiskamer zien rennen. Dat hebben wij heel lang geleden ook gehad toen Mark in zijn studententijd met zijn neef samenwoonde in Ouderkerk. Ze woonden in een huis van begin 1900, gelegen aan de Amstel. We hadden daar toentertijd twee cavia´s en ´s avonds aten de muizen gewoon mee uit het bakje met hardvoer. Ook in de keuken vond ik daar overal keuteltjes, zelfs in de broodrooster! Hopelijk horen wij na onze maatregelen binnenkort geen dansende muizen meer.
Is het niet bijzonder dat een land met 16 miljoen inwoners gezamenlijk een heel oud geheim bewaard? Dat we met z´n allen de oude traditie van Sint Nicolaas in ere houden? Dat we bij aankomst van deze heiligman de stad helemaal afzetten voor autoverkeer? Ik ben me steeds meer bewust dat het wel een heel mooi stukje cultuur is van het Hollandse volk. Ik geniet enorm van deze sfeervolle weken voor Pakjesavond. De muziek in de winkels, de Pieten in het winkelcentrum, de kleurplaten, de zelfgebakken pepernoten thuis en op school, de versierde warenhuizen en de versierde school. Ik heb geholpen met de raamschilderingen op school en heb pepernoten gebakken in Maren´s klas. Ik heb me deze weken ook gewaagd aan kadootjes online kopen. Het is heel efficiënt dat geef ik toe, maar je moet wel goed opletten wat je aanklikt. Ik heb zelf bijvoorbeeld twee boeken gekocht bij V&D met de verkeerde titel. Die kun je dan wel weer in de winkel terugbrengen, dat wel. Doordeweeks kijken we naar het Sinterklaasjournaal en de meiden zetten graag hun laarzen. Dan zingen we met z´n allen het hele repertoire aan Sint-klassiekers voor de openhaard. Maren had laatst zelfs een sleutel van het Pietenhuis tussen de pepernoten gevonden in haar schoen. We gaan er helemaal in mee. Laatst hebben we een bezoek aan de Sint gebracht in het dorp van mijn zus met een klein haventje. (zie ons fotoalbum) Het hele spektakel was heel kneuterig, Sint sprak met een Fries accent en na de optocht liep bijna het hele dorp mee naar het georganiseerde Sintfeest in de plaatselijke disco.
Met een koffer gevuld met pepernoten, banketstaven, gevulde speculaas, rookworsten, hagelslag en Nederlandse boeken vertrokken Inden en ik zaterdagochtend naar Budapest. We werden opgehaald door onze lieve vriendinnen Myrza en Bloem. Het had die nacht voor het eerst dit jaar flink gesneeuwd in Hongarije dus we liepen heel romantisch door het besneeuwde centrum van Budapest met een gezellige Kerstmarkt en overal Kerstversiering. We hebben met elkaar genoten van Hongaarse zoete taartjes, Italiaanse hapjes, de prachtige basiliek van Szent István, het uitzicht over de Donau met zijn vele oude bruggen en van alle mensen met de meest bonte mutsen en handschoenen. Hun sfeervolle huis lag in de steile heuvels van het deel Buda – wat een mooi uitzicht op de besneeuwde wereld! (zie ons fotoalbum) Inden en Bloem hebben die middag gesleed en bubbelden daarna samen in de jacuzzi. De volgende dag was net zo heerlijk. We zijn toen met z´n viertjes naar de Szechenyi-baden geweest waar we als theezakjes gehangen hebben in het warme, heilzame water uit geneeskrachtige warmwaterbronnen. Aan het eind van die middag ging het sneeuwen terwijl we buiten dobberden, heel speciaal. De laatste dag ging Inden met Bloem mee naar de internationale school en gingen Myrza en ik nogmaals de stad in. We bezochten de grootste synagoge van Europa (één na grootste van de wereld), struinden over de Kerstmarkt en lunchten bij een Italiaan die alle pasta vers voor je bereidt terwijl je wacht. De dagen waren te kort of we hadden nog teveel te bepraten - we hadden er makkelijk nog een paar dagen aan kunnen plakken. Het was onvergetelijk en door de sneeuw was het decor bijna magisch…
En nu is de laatste maand van het jaar aangebroken, de temperatuur is flink gedaald en Nederland is wit…wat een winters gevoel! De gezelligste maand van het jaar barst voor ons vanavond los met een concert van Elton John in Brussel, voorafgegaan door een chique diner, geregeld via Mark´s werk. En wie weet…wie weet…brengt de Sint ons deze week nog een zak voor groot en klein?
- Boeddha
We hebben muizen en dan bedoel ik helaas geen marsepeinen muizen en kikkers die je dezer dagen in je schoen vindt. Onze kelderkast is bijna helemaal leeg gegeten door knagende muizen die heel veel keuteltjes achterlaten. Mark heeft een tijdje geleden alle gaten en kieren in de kelder dicht gemaakt met cement, maar dat mocht niet baten: een paar dagen later keek ik een muis recht in zijn (of haar) ogen. Nog steeds werd onze voorraad aangevallen en dat kon echt niet door één muis opgegeten worden… En dus heb ik onder groot protest van Inden toch muizengif aangeschaft en alle eetbare voorraad verplaatst naar de bijkeuken. De kelder was helemaal opgeschoond van keutels, aangevreten verpakkingen - en ook meteen van boodschappen met verlopen data. Maar na een klein weekje lag alles weer onder de keutels. Nu heeft Mark op zijn knieën met een zaklamp werkelijk alle kieren opgespoord en dicht gestopt in de helemaal leeg gehaalde kelder. Alleen glazen potten en flessen hebben we terug gezet. Zelfs een pak chocolademelk hadden ze open geknaagd en uit gedronken… (Niet verbazingwekkend na zoveel zakken chips leeg gegeten te hebben!) Nu hoorden we ze laatst in onze slaapkamer knagen, aan de buitenkant weliswaar..maar toch. En dat met twee katten in huis waarvan één iedere dag wel een muis vangt..in de tuin. Van anderen hoor ik verhalen dat ze muizen door hun huiskamer zien rennen. Dat hebben wij heel lang geleden ook gehad toen Mark in zijn studententijd met zijn neef samenwoonde in Ouderkerk. Ze woonden in een huis van begin 1900, gelegen aan de Amstel. We hadden daar toentertijd twee cavia´s en ´s avonds aten de muizen gewoon mee uit het bakje met hardvoer. Ook in de keuken vond ik daar overal keuteltjes, zelfs in de broodrooster! Hopelijk horen wij na onze maatregelen binnenkort geen dansende muizen meer.
Is het niet bijzonder dat een land met 16 miljoen inwoners gezamenlijk een heel oud geheim bewaard? Dat we met z´n allen de oude traditie van Sint Nicolaas in ere houden? Dat we bij aankomst van deze heiligman de stad helemaal afzetten voor autoverkeer? Ik ben me steeds meer bewust dat het wel een heel mooi stukje cultuur is van het Hollandse volk. Ik geniet enorm van deze sfeervolle weken voor Pakjesavond. De muziek in de winkels, de Pieten in het winkelcentrum, de kleurplaten, de zelfgebakken pepernoten thuis en op school, de versierde warenhuizen en de versierde school. Ik heb geholpen met de raamschilderingen op school en heb pepernoten gebakken in Maren´s klas. Ik heb me deze weken ook gewaagd aan kadootjes online kopen. Het is heel efficiënt dat geef ik toe, maar je moet wel goed opletten wat je aanklikt. Ik heb zelf bijvoorbeeld twee boeken gekocht bij V&D met de verkeerde titel. Die kun je dan wel weer in de winkel terugbrengen, dat wel. Doordeweeks kijken we naar het Sinterklaasjournaal en de meiden zetten graag hun laarzen. Dan zingen we met z´n allen het hele repertoire aan Sint-klassiekers voor de openhaard. Maren had laatst zelfs een sleutel van het Pietenhuis tussen de pepernoten gevonden in haar schoen. We gaan er helemaal in mee. Laatst hebben we een bezoek aan de Sint gebracht in het dorp van mijn zus met een klein haventje. (zie ons fotoalbum) Het hele spektakel was heel kneuterig, Sint sprak met een Fries accent en na de optocht liep bijna het hele dorp mee naar het georganiseerde Sintfeest in de plaatselijke disco.
Met een koffer gevuld met pepernoten, banketstaven, gevulde speculaas, rookworsten, hagelslag en Nederlandse boeken vertrokken Inden en ik zaterdagochtend naar Budapest. We werden opgehaald door onze lieve vriendinnen Myrza en Bloem. Het had die nacht voor het eerst dit jaar flink gesneeuwd in Hongarije dus we liepen heel romantisch door het besneeuwde centrum van Budapest met een gezellige Kerstmarkt en overal Kerstversiering. We hebben met elkaar genoten van Hongaarse zoete taartjes, Italiaanse hapjes, de prachtige basiliek van Szent István, het uitzicht over de Donau met zijn vele oude bruggen en van alle mensen met de meest bonte mutsen en handschoenen. Hun sfeervolle huis lag in de steile heuvels van het deel Buda – wat een mooi uitzicht op de besneeuwde wereld! (zie ons fotoalbum) Inden en Bloem hebben die middag gesleed en bubbelden daarna samen in de jacuzzi. De volgende dag was net zo heerlijk. We zijn toen met z´n viertjes naar de Szechenyi-baden geweest waar we als theezakjes gehangen hebben in het warme, heilzame water uit geneeskrachtige warmwaterbronnen. Aan het eind van die middag ging het sneeuwen terwijl we buiten dobberden, heel speciaal. De laatste dag ging Inden met Bloem mee naar de internationale school en gingen Myrza en ik nogmaals de stad in. We bezochten de grootste synagoge van Europa (één na grootste van de wereld), struinden over de Kerstmarkt en lunchten bij een Italiaan die alle pasta vers voor je bereidt terwijl je wacht. De dagen waren te kort of we hadden nog teveel te bepraten - we hadden er makkelijk nog een paar dagen aan kunnen plakken. Het was onvergetelijk en door de sneeuw was het decor bijna magisch…
En nu is de laatste maand van het jaar aangebroken, de temperatuur is flink gedaald en Nederland is wit…wat een winters gevoel! De gezelligste maand van het jaar barst voor ons vanavond los met een concert van Elton John in Brussel, voorafgegaan door een chique diner, geregeld via Mark´s werk. En wie weet…wie weet…brengt de Sint ons deze week nog een zak voor groot en klein?
maandag 15 november 2010
Oud huis
Cause girl you are amazing, just the way you are.
- Bruno Mars
Iedere vrouw heeft vriendinnen nodig, ze verrijken je leven. En met iedere vriendin deel je iets speciaals. Daarom heeft een vrouw volgens mij ook meerdere vriendinnen - bij elke vriendin vind je iets anders. Ik heb vriendinnen uit verschillende fasen uit mijn leven en met mijn nieuwste vriendinnen deel ik ons leven in Spanje. Ik ken deze vriendinnen relatief kort (een jaar of vier), maar deze vriendschappen zijn heel intens. Vermoedelijk omdat ons leven daar heel intens was. Een aantal van hen woont nog steeds in het buitenland en een aantal zijn weer terug in Nederland. De afgelopen tijd heb ik ze weer gezien en wat is het fijn om dat stukje van je leven met ze te delen! We hebben veel dezelfde dingen meegemaakt zoals het opstarten van een nieuw leven in Madrid, het zoeken daar, worstelen met de nieuwe taal. Ook de verhuizing weer terug naar Nederland (die vaak niet meeviel) tot het opnieuw je plekje veroveren in je oude omgeving. Onze meiden hebben gespeeld met vriendinnen uit hun Madrileense leventje en ook Mark vond het leuk om zijn ervaringen te delen. We geven en vinden steun, bieden een luisterend oor, delen ervaringen en herkennen ze. Daarnaast hebben we veel lol samen vanwege alle dwaze avonturen die we daar beleefd hebben… Het zijn allemaal mooie mensen, zo geworden door alles wat ze meegemaakt hebben. Hopelijk blijven deze vriendschappen nog lang bestaan.
Een oud huis - ons huis is gebouwd in 1934 en dus 76 jaar oud! - heeft vaak gebreken. Tijdens de herfstige regenbuien de afgelopen weken bleek dat ons dak lekt. Toen ik in de nacht een keer naar het toilet ging drupte mijn rug helemaal nat en stonden mijn blote voeten in een plasje water. Het dakkapel bleek te lekken… Mark is op een droge dag met de nieuwe buurman het dak opgeklommen en ze hebben één probleem opgelost, namelijk een oud lek in Inden´s kledingkast. Mark heeft de kast meteen mooi afgetimmerd aan de binnenkant en ik heb het afgewerkt met een leuk behangetje. En nu heeft Inden weer een droge, mooie inbouwkast. De andere lekkage zit aan de andere kant van de dakkapel en daar zit dus onze badkamer. Het is een serieus probleem dat te maken heeft met dakbedekking, lood en zink, dus de loodgieter is ingeschakeld. Hij heeft alles tijdelijk opgelost, want het dak blijkt zo lek als een zeef te zijn. Eerdaags ontvangen we een offerte voor een geheel nieuw dak voor de dakkapel…
Ook hebben we een tijdje terug een loodgieter over de vloer gehad voor ons riool. Hij heeft met een camera door het riool geschenen en zag dat er veel aan de pijpwanden kleeft. We hoorden namelijk gorgelende geluiden uit het wasbakje in ons toilet. Wij hebben nog oude gresbuizen als riool en het advies was om alles te vervangen… Vierentwintig meter rioolpijp vervangen tot aan de weg: dat betekent bijna de hele oprit er uit en twee dagen graven, want er kan geen graafmachientje bij. Door de camera is de verstopping weggespoeld, dus deze reparatie stellen we nog maar even uit. Zo is er afgelopen week ook weer een loodgieter langs geweest omdat we nog steeds een lek hadden in ons verwarmingsysteem. De druk zakte steeds verder in de verwarmingsketel. Het expansievat bleek door ouderdom geveld te zijn en is dus vernieuwd waarbij een ander lek terstond werd gerepareerd. Bovendien hebben muizen in de kelder mijn voorraad koekjes, pasta, chips en meel aangevreten…. Is dit de romantiek die blijkbaar bij een oud krakend huis hoort?
Afgelopen zomer was een tante van mijn moeder jarig en ze bereikte de respectabele leeftijd van 100 jaar! Ik ben met onze drie dochters naar haar verjaardag geweest en het was net een reünie met al die familie van mijn moeder. Er kwamen allemaal verhalen los van héél vroeger en dat gaf zo´n verbonden gevoel - we delen allemaal dezelfde geschiedenis van mijn overgrootmoeder Helena. Dat was reden om nogmaals met elkaar af te spreken en dat deden we afgelopen zondag in een gezellig restaurant. Allemaal dames tussen de 39 en bijna 80 jaar aan het gebak… en toen kwamen de verhalen los. Ik heb oorlogsverhalen gehoord over mijn oma en tante die niet anders dan als stoere, mooie vrouwen omschreven kunnen worden. Oude zwart-wit familieportretten kwamen op tafel en een boek met oorlogsverhalen over mijn opa en mijn oma´s broer (allebei tijdens de oorlog op zee). Mijn zus en ik kregen de rechten van ons familiegraf in Den Helder mee en tevens schilderijen door mijn opa geschilderd. Ook nu vlogen de uurtjes weer voorbij en daarom hebben we een plan gesmeed voor een nieuwe reünie, aankomende zomer. Mijn moeder zou hiervan genóten hebben!
- Bruno Mars
Iedere vrouw heeft vriendinnen nodig, ze verrijken je leven. En met iedere vriendin deel je iets speciaals. Daarom heeft een vrouw volgens mij ook meerdere vriendinnen - bij elke vriendin vind je iets anders. Ik heb vriendinnen uit verschillende fasen uit mijn leven en met mijn nieuwste vriendinnen deel ik ons leven in Spanje. Ik ken deze vriendinnen relatief kort (een jaar of vier), maar deze vriendschappen zijn heel intens. Vermoedelijk omdat ons leven daar heel intens was. Een aantal van hen woont nog steeds in het buitenland en een aantal zijn weer terug in Nederland. De afgelopen tijd heb ik ze weer gezien en wat is het fijn om dat stukje van je leven met ze te delen! We hebben veel dezelfde dingen meegemaakt zoals het opstarten van een nieuw leven in Madrid, het zoeken daar, worstelen met de nieuwe taal. Ook de verhuizing weer terug naar Nederland (die vaak niet meeviel) tot het opnieuw je plekje veroveren in je oude omgeving. Onze meiden hebben gespeeld met vriendinnen uit hun Madrileense leventje en ook Mark vond het leuk om zijn ervaringen te delen. We geven en vinden steun, bieden een luisterend oor, delen ervaringen en herkennen ze. Daarnaast hebben we veel lol samen vanwege alle dwaze avonturen die we daar beleefd hebben… Het zijn allemaal mooie mensen, zo geworden door alles wat ze meegemaakt hebben. Hopelijk blijven deze vriendschappen nog lang bestaan.
Een oud huis - ons huis is gebouwd in 1934 en dus 76 jaar oud! - heeft vaak gebreken. Tijdens de herfstige regenbuien de afgelopen weken bleek dat ons dak lekt. Toen ik in de nacht een keer naar het toilet ging drupte mijn rug helemaal nat en stonden mijn blote voeten in een plasje water. Het dakkapel bleek te lekken… Mark is op een droge dag met de nieuwe buurman het dak opgeklommen en ze hebben één probleem opgelost, namelijk een oud lek in Inden´s kledingkast. Mark heeft de kast meteen mooi afgetimmerd aan de binnenkant en ik heb het afgewerkt met een leuk behangetje. En nu heeft Inden weer een droge, mooie inbouwkast. De andere lekkage zit aan de andere kant van de dakkapel en daar zit dus onze badkamer. Het is een serieus probleem dat te maken heeft met dakbedekking, lood en zink, dus de loodgieter is ingeschakeld. Hij heeft alles tijdelijk opgelost, want het dak blijkt zo lek als een zeef te zijn. Eerdaags ontvangen we een offerte voor een geheel nieuw dak voor de dakkapel…
Ook hebben we een tijdje terug een loodgieter over de vloer gehad voor ons riool. Hij heeft met een camera door het riool geschenen en zag dat er veel aan de pijpwanden kleeft. We hoorden namelijk gorgelende geluiden uit het wasbakje in ons toilet. Wij hebben nog oude gresbuizen als riool en het advies was om alles te vervangen… Vierentwintig meter rioolpijp vervangen tot aan de weg: dat betekent bijna de hele oprit er uit en twee dagen graven, want er kan geen graafmachientje bij. Door de camera is de verstopping weggespoeld, dus deze reparatie stellen we nog maar even uit. Zo is er afgelopen week ook weer een loodgieter langs geweest omdat we nog steeds een lek hadden in ons verwarmingsysteem. De druk zakte steeds verder in de verwarmingsketel. Het expansievat bleek door ouderdom geveld te zijn en is dus vernieuwd waarbij een ander lek terstond werd gerepareerd. Bovendien hebben muizen in de kelder mijn voorraad koekjes, pasta, chips en meel aangevreten…. Is dit de romantiek die blijkbaar bij een oud krakend huis hoort?
Afgelopen zomer was een tante van mijn moeder jarig en ze bereikte de respectabele leeftijd van 100 jaar! Ik ben met onze drie dochters naar haar verjaardag geweest en het was net een reünie met al die familie van mijn moeder. Er kwamen allemaal verhalen los van héél vroeger en dat gaf zo´n verbonden gevoel - we delen allemaal dezelfde geschiedenis van mijn overgrootmoeder Helena. Dat was reden om nogmaals met elkaar af te spreken en dat deden we afgelopen zondag in een gezellig restaurant. Allemaal dames tussen de 39 en bijna 80 jaar aan het gebak… en toen kwamen de verhalen los. Ik heb oorlogsverhalen gehoord over mijn oma en tante die niet anders dan als stoere, mooie vrouwen omschreven kunnen worden. Oude zwart-wit familieportretten kwamen op tafel en een boek met oorlogsverhalen over mijn opa en mijn oma´s broer (allebei tijdens de oorlog op zee). Mijn zus en ik kregen de rechten van ons familiegraf in Den Helder mee en tevens schilderijen door mijn opa geschilderd. Ook nu vlogen de uurtjes weer voorbij en daarom hebben we een plan gesmeed voor een nieuwe reünie, aankomende zomer. Mijn moeder zou hiervan genóten hebben!
dinsdag 2 november 2010
Herfstvakantie
Motherhood has a very humanizing effect. Everything gets reduced to essentials.
~ Meryl Streep
Uitgeteld ben ik… Midden in de Herfstvakantie ga ik met mijn “prinsessenvriendinnen uit Marokko” naar het afscheid van een vader van één van ons. Tijdens ons verblijf in Fès heeft hij een hersenbloeding gekregen en de dagen erna een longontsteking. Natuurlijk steken we haar een hart onder de riem door allemaal naar het afscheid te komen. Maar na thuiskomst ben ik uitgeblust. En we zitten pas halverwege de Herfstvakantie… Dat betekent veel vriendinnetjes over de vloer, koekjes bakken en versieren, schilderles voor de meiden, pannenkoekenboerderij met Madrileens vriendinnetje, een hele dag Cinekid-festival in Amsterdam, bezoek aan de Inca-tentoonstelling in het Wereldmuseum en natuurlijk logeerpartijtjes. (zie ons fotoalbum) Ik haal energie uit mijn breiwerk en de uurtjes bij de openhaard. Uitgeblust ben ik…. Nog steeds aan het bijkomen van de buikloop die ik in Marokko opgelopen heb. Ondanks dat elke activiteit echt leuk is kijk ik uit naar de dag dat de scholen weer beginnen.
Uitvaartbegeleider is een beroep dat mij erg aanspreekt vanwege het menselijk contact op een heel gevoelig moment in het leven van de nabestaanden, de vele beslissingen die genomen moeten worden, van het regelen en organiseren tot het toewerken naar die ene dag dat alles perfect moet zijn. Afscheid nemen wordt steeds persoonlijker en spiritueler en met steeds meer symbolen en mooie rituelen. Twee keer heb ik een brief geschreven naar een uitvaartorganisatie en twee keer kreeg ik een mooie reactie terug. De eerste keer werd ik uitgenodigd op sollicitatiegesprek voor uitvaartbegeleider en bleek ik qua uren niet flexibel genoeg voor zo´n klein bedrijfje. Nu ben ik door de dames gevraagd als oproepkracht bij dit tweemansbedrijfje om te ondersteunen als dat nodig is. En bij de tweede brief aan een groot bedrijf mocht ik vanwege mijn raakvlakken een dag meelopen - ondanks dat er in Breda op dit moment (nog) geen vacature is. Gisteren was een inspirerende dag met in de ochtend een gesprek met nabestaanden en in de middag een uitvaart – alles zoals ik dacht dat het zou zijn.
Peru en haar rijke geschiedenis intrigeert ons steeds meer nu onze reis gepland staat. Op de laatste dag van de Herfstvakantie zijn we naar het Wereldmuseum in Rotterdam getogen. Er is daar een tijdelijke tentoonstelling over de Inca-cultuur (van 1250 tot 1532) en met name over de geofferde Incakinderen. Deze kinderen tussen de 6 en 12 jaar oud werden geofferd op de ijzige toppen van het Andesgebergte vergezeld met fraaie voorwerpen zoals gouden en zilveren beeldjes. Mensenoffers waren in de Incacultuur uiterst belangrijk. Ze waren de schakel tussen het nu en hun voorouders en goden. Het was een grote eer als jouw kind geofferd mocht worden - want daarvoor kreeg het rijk regenval voor een goede oogst of goede gezondheid voor de koning terug! De uitverkoren kinderen werden naar Cuzco (hoofdstad van het Incarijk) gebracht en werden daar goed verzorgd met mooie kleding en voldoende voedsel. Op de dag van de offering werden deze kinderen bedwelmd met veel maïsbier, kregen een harde klap op hun hoofd waarna ze hoog in het Andesgebergte door de kou bevangen werden. Onder de eeuwige sneeuw hebben de mummies de honderden jaren op onvoorstelbare wijze doorstaan. We hebben de mummies, maskers, oorbellen, kleding en vazen mogen aanschouwen tijdens de rondleiding waarbij een prachtig verhaal verteld werd. In de museumwinkel hebben we veel ideetjes opgedaan voor Peruaanse souvenirs en hebben we onder andere een mooi fotoboek voor thuis meegenomen.
We hebben de vakantie afgesloten in een gezellig Grand Café in Rotterdam waarna we thuis de Inca-fotoboeken bekeken hebben bij de openhaard. Vooral door het mooi gefilterde zonlicht en de prachtige kleuren van het blad rondom ons huis heb ik de afgelopen week een warm Herfstgevoel gekregen . En probeer dat maar eens vast te houden nu de dagelijkse plicht weer tot de orde van de dag roept!
~ Meryl Streep
Uitgeteld ben ik… Midden in de Herfstvakantie ga ik met mijn “prinsessenvriendinnen uit Marokko” naar het afscheid van een vader van één van ons. Tijdens ons verblijf in Fès heeft hij een hersenbloeding gekregen en de dagen erna een longontsteking. Natuurlijk steken we haar een hart onder de riem door allemaal naar het afscheid te komen. Maar na thuiskomst ben ik uitgeblust. En we zitten pas halverwege de Herfstvakantie… Dat betekent veel vriendinnetjes over de vloer, koekjes bakken en versieren, schilderles voor de meiden, pannenkoekenboerderij met Madrileens vriendinnetje, een hele dag Cinekid-festival in Amsterdam, bezoek aan de Inca-tentoonstelling in het Wereldmuseum en natuurlijk logeerpartijtjes. (zie ons fotoalbum) Ik haal energie uit mijn breiwerk en de uurtjes bij de openhaard. Uitgeblust ben ik…. Nog steeds aan het bijkomen van de buikloop die ik in Marokko opgelopen heb. Ondanks dat elke activiteit echt leuk is kijk ik uit naar de dag dat de scholen weer beginnen.
Uitvaartbegeleider is een beroep dat mij erg aanspreekt vanwege het menselijk contact op een heel gevoelig moment in het leven van de nabestaanden, de vele beslissingen die genomen moeten worden, van het regelen en organiseren tot het toewerken naar die ene dag dat alles perfect moet zijn. Afscheid nemen wordt steeds persoonlijker en spiritueler en met steeds meer symbolen en mooie rituelen. Twee keer heb ik een brief geschreven naar een uitvaartorganisatie en twee keer kreeg ik een mooie reactie terug. De eerste keer werd ik uitgenodigd op sollicitatiegesprek voor uitvaartbegeleider en bleek ik qua uren niet flexibel genoeg voor zo´n klein bedrijfje. Nu ben ik door de dames gevraagd als oproepkracht bij dit tweemansbedrijfje om te ondersteunen als dat nodig is. En bij de tweede brief aan een groot bedrijf mocht ik vanwege mijn raakvlakken een dag meelopen - ondanks dat er in Breda op dit moment (nog) geen vacature is. Gisteren was een inspirerende dag met in de ochtend een gesprek met nabestaanden en in de middag een uitvaart – alles zoals ik dacht dat het zou zijn.
Peru en haar rijke geschiedenis intrigeert ons steeds meer nu onze reis gepland staat. Op de laatste dag van de Herfstvakantie zijn we naar het Wereldmuseum in Rotterdam getogen. Er is daar een tijdelijke tentoonstelling over de Inca-cultuur (van 1250 tot 1532) en met name over de geofferde Incakinderen. Deze kinderen tussen de 6 en 12 jaar oud werden geofferd op de ijzige toppen van het Andesgebergte vergezeld met fraaie voorwerpen zoals gouden en zilveren beeldjes. Mensenoffers waren in de Incacultuur uiterst belangrijk. Ze waren de schakel tussen het nu en hun voorouders en goden. Het was een grote eer als jouw kind geofferd mocht worden - want daarvoor kreeg het rijk regenval voor een goede oogst of goede gezondheid voor de koning terug! De uitverkoren kinderen werden naar Cuzco (hoofdstad van het Incarijk) gebracht en werden daar goed verzorgd met mooie kleding en voldoende voedsel. Op de dag van de offering werden deze kinderen bedwelmd met veel maïsbier, kregen een harde klap op hun hoofd waarna ze hoog in het Andesgebergte door de kou bevangen werden. Onder de eeuwige sneeuw hebben de mummies de honderden jaren op onvoorstelbare wijze doorstaan. We hebben de mummies, maskers, oorbellen, kleding en vazen mogen aanschouwen tijdens de rondleiding waarbij een prachtig verhaal verteld werd. In de museumwinkel hebben we veel ideetjes opgedaan voor Peruaanse souvenirs en hebben we onder andere een mooi fotoboek voor thuis meegenomen.
We hebben de vakantie afgesloten in een gezellig Grand Café in Rotterdam waarna we thuis de Inca-fotoboeken bekeken hebben bij de openhaard. Vooral door het mooi gefilterde zonlicht en de prachtige kleuren van het blad rondom ons huis heb ik de afgelopen week een warm Herfstgevoel gekregen . En probeer dat maar eens vast te houden nu de dagelijkse plicht weer tot de orde van de dag roept!
woensdag 20 oktober 2010
Samen
Let, als je naar een doel reist, goed op de weg. De weg leert je de beste manier om er te komen en verrijkt ons terwijl we hem bewandelen.
- Paulo Coelho
Gezellig samen gingen Mark en ik op een doordeweekse dag naar onze hoofdstad. Mark moest voor zijn werk bij een notaris in Amsterdam langs en toen hebben we er meteen samen een leuke dag van gemaakt. Na het ondertekenen lieten we de auto bij de notaris staan en pakten we de tram naar het centrum. We stapten in bij de VU (waar we héél wat voetstapjes hebben liggen!) en stapten uit op de Albert Cuyp. Daar struinden we langs alle kramen en kochten dan een warme superstroopwafel, dan leren handschoenen en dan weer een lapje stof om te naaien. Het is zo lekker om zonder plan en zonder kinderen samen te slenteren. Na de markt zijn we doorgelopen naar het Rembrandtplein terwijl we onderweg natuurlijk een paar bekenden van TV tegenkwamen zoals presentator Henk Spaan die langs fietste en verslavingsdeskundige Keith Bakker. In het zonnetje genoten we van onze lunch op het plein waar ik in mijn studententijd nog werkte bij een grote bank. (die daar overigens niet meer gehuisvest is..?!) Na onze lunch zijn we door de Kalverstraat - waar we een kaarsje voor mijn moeder brandden in de Papegaai - richting bakkerij van de Linde gekuierd waar we uiteraard zo´n hemels slagroomijsje hebben verorberd! Verderop hebben we voor een Spaanse vriend in een heel toeristisch winkeltje een Edammerkaasje meegenomen. Wat een heerlijke dag samen met mijn lief - al 23 jaar samen, en vandaag 15 jaar getrouwd!
Als prinsesjes hebben we ons gevoeld in de eeuwenoude koningsstad Fès, gelegen aan de voet van het Midden-Atlasgebied in Marokko. Samen met vijf schoolpleinvriendinnen heb ik er vier dagen doorgebracht in een authentieke dar met dikke , bewerkte houten deuren, mooi mozaïek op vloeren en muren, en gietijzeren rekjes voor de ramen. (zie ons fotoalbum) We hadden het gevoel op handen gedragen te worden: onze koffertjes werden gedragen, de hele dag werd er door Mohammed muntthee voor ons gezet (ook als we helemaal boven op het dakterras zaten!), een jongen vertelde ons trots van de leerlooierij, een gids werd gebeld om ons naar restaurantjes te brengen, in de dar werd voor ons gekookt door Mohammed, taxichauffeur Hamid stond altijd voor ons klaar, in de restaurants waren de kelners onderdanig en bijzonder gedienstig en dat alles alleen maar uitgevoerd door mannen. Toen we weg gingen werden we allemaal op z´n Marokkaans vier keer hartelijk gekust door Mohammed, daar gingen zijn zes prinsesjes… Beslèma! Tot ziens!
Samen hebben we genoten van de souks in de oude medina van Fès, de honderden (of duizenden?) winkeltjes en werkplaatsen – achter elke deur en in elk steegje lag weer een andere verrassing te wachten. Veel te zwaar beladen ezeltjes door de smalle, schuine straatjes, veel kruiden- en zeepgeuren, een leerlooierij of metaalbewerker, gekleurde berberkleden aan de muren en vooral veel mannen in djellaba´s. In elk straatje kan een prachtige moskee verstopt zijn. Het voelt alsof je een sprookje in gestapt bent. Om de vele indrukken en intense belevingen even achter ons te laten zijn we ook een dagje de stad uit geweest . Via Meknès, óók een koningsstad, zijn we naar de Romeinse nederzetting Volubilis gereden, althans de resten daarvan uit de derde eeuw voor Christus. Ook het heilige witte bergdorp Moulay Idriss hebben we bezocht waar eenmaal per jaar honderden moslim pelgrims heen gaan vanwege het mausoleum waar de mannen geluk hopen te vinden en vrouwen vaak hopen op vruchtbaarheid.
Sinds bijna al onze prinsesjes de laatste dag geveld waren door buikkrampen zijn er een paar naar de hammam geweest en de thuisblijvers werden verzorgd door Mohammed met kruidenthee, stukjes stokbrood en banaan. Het was weer een intense, indrukwekkende en intrigerende kennismaking met de Arabische wereld die ik niet heb willen missen. Met veel te zware koffers vol souvenirs zijn we terug gevlogen. Wie weet komen we nog eens terug? In sh'allah! Als God het wil!
- Paulo Coelho
Gezellig samen gingen Mark en ik op een doordeweekse dag naar onze hoofdstad. Mark moest voor zijn werk bij een notaris in Amsterdam langs en toen hebben we er meteen samen een leuke dag van gemaakt. Na het ondertekenen lieten we de auto bij de notaris staan en pakten we de tram naar het centrum. We stapten in bij de VU (waar we héél wat voetstapjes hebben liggen!) en stapten uit op de Albert Cuyp. Daar struinden we langs alle kramen en kochten dan een warme superstroopwafel, dan leren handschoenen en dan weer een lapje stof om te naaien. Het is zo lekker om zonder plan en zonder kinderen samen te slenteren. Na de markt zijn we doorgelopen naar het Rembrandtplein terwijl we onderweg natuurlijk een paar bekenden van TV tegenkwamen zoals presentator Henk Spaan die langs fietste en verslavingsdeskundige Keith Bakker. In het zonnetje genoten we van onze lunch op het plein waar ik in mijn studententijd nog werkte bij een grote bank. (die daar overigens niet meer gehuisvest is..?!) Na onze lunch zijn we door de Kalverstraat - waar we een kaarsje voor mijn moeder brandden in de Papegaai - richting bakkerij van de Linde gekuierd waar we uiteraard zo´n hemels slagroomijsje hebben verorberd! Verderop hebben we voor een Spaanse vriend in een heel toeristisch winkeltje een Edammerkaasje meegenomen. Wat een heerlijke dag samen met mijn lief - al 23 jaar samen, en vandaag 15 jaar getrouwd!
Als prinsesjes hebben we ons gevoeld in de eeuwenoude koningsstad Fès, gelegen aan de voet van het Midden-Atlasgebied in Marokko. Samen met vijf schoolpleinvriendinnen heb ik er vier dagen doorgebracht in een authentieke dar met dikke , bewerkte houten deuren, mooi mozaïek op vloeren en muren, en gietijzeren rekjes voor de ramen. (zie ons fotoalbum) We hadden het gevoel op handen gedragen te worden: onze koffertjes werden gedragen, de hele dag werd er door Mohammed muntthee voor ons gezet (ook als we helemaal boven op het dakterras zaten!), een jongen vertelde ons trots van de leerlooierij, een gids werd gebeld om ons naar restaurantjes te brengen, in de dar werd voor ons gekookt door Mohammed, taxichauffeur Hamid stond altijd voor ons klaar, in de restaurants waren de kelners onderdanig en bijzonder gedienstig en dat alles alleen maar uitgevoerd door mannen. Toen we weg gingen werden we allemaal op z´n Marokkaans vier keer hartelijk gekust door Mohammed, daar gingen zijn zes prinsesjes… Beslèma! Tot ziens!
Samen hebben we genoten van de souks in de oude medina van Fès, de honderden (of duizenden?) winkeltjes en werkplaatsen – achter elke deur en in elk steegje lag weer een andere verrassing te wachten. Veel te zwaar beladen ezeltjes door de smalle, schuine straatjes, veel kruiden- en zeepgeuren, een leerlooierij of metaalbewerker, gekleurde berberkleden aan de muren en vooral veel mannen in djellaba´s. In elk straatje kan een prachtige moskee verstopt zijn. Het voelt alsof je een sprookje in gestapt bent. Om de vele indrukken en intense belevingen even achter ons te laten zijn we ook een dagje de stad uit geweest . Via Meknès, óók een koningsstad, zijn we naar de Romeinse nederzetting Volubilis gereden, althans de resten daarvan uit de derde eeuw voor Christus. Ook het heilige witte bergdorp Moulay Idriss hebben we bezocht waar eenmaal per jaar honderden moslim pelgrims heen gaan vanwege het mausoleum waar de mannen geluk hopen te vinden en vrouwen vaak hopen op vruchtbaarheid.
Sinds bijna al onze prinsesjes de laatste dag geveld waren door buikkrampen zijn er een paar naar de hammam geweest en de thuisblijvers werden verzorgd door Mohammed met kruidenthee, stukjes stokbrood en banaan. Het was weer een intense, indrukwekkende en intrigerende kennismaking met de Arabische wereld die ik niet heb willen missen. Met veel te zware koffers vol souvenirs zijn we terug gevlogen. Wie weet komen we nog eens terug? In sh'allah! Als God het wil!
maandag 4 oktober 2010
Vrees
The family is a haven in a heartless world.
~ Christopher Lasch
Op een mistige ochtend, toen Mark ´s ochtends al heel vroeg naar de luchthaven was vertrokken om zijn vliegtuig naar Amerika te halen, besloot ik de gaatjes te vullen van de nieuwe boeidelen aan ons huis. Ik had de lange uitschuifbare trap tegen de zijkant van ons huis gezet om zo het dak op te klimmen. Volgens Mark kon ik door op het dak met mijn hoofd naar beneden gebogen te hangen alle gaatjes vullen, schuren en zelfs schilderen. Dat leek een beter idee dan de lange trap in mijn eentje door de garagedeuren naar de achtertuin te manoeuvreren. We hadden hierbij een klein detail vergeten en dat was dat ik hoogtevrees heb. Dus toen ik uiteindelijk houterig het dak opgeklommen was en probeerde naar beneden te kijken was het leed geschied… Dit durfde ik écht niet! En ik durfde ook niet meer via die enge, lange trap naar beneden! Toevallig had Anthe de eerste drie uur vrij en heb ik haar uit bed geroepen. Ze had zich verslapen en ik wekte haar uit haar slaap. Toen ze eenmaal haar zolderraam opende kreeg ik alleen een snauw dat ze te laat was en plof! daar viel het zolderraam weer dicht! Daar stond ik dan…moederziel alleen op het dak en ik durfde er niet af. Uiteindelijk heeft Anthe mijn slaapkamerraam geopend en ben ik daar via de goot ingeklommen. De rest van de dag heb ik me heel veilig bij de kozijnen en deuren beneden gehouden!
Oorbelletjes wilden ze allebei al járen… Mark en ik wilden graag wachten totdat ze de leeftijd hadden dat ze bewust kunnen beslissen of ze gaatjes in hun oorlellen willen. En die dag was een paar weken geleden aangebroken. Anthe en Inden hebben gaatjes laten schieten. Ik had vroeger als kind ook gaatjes en heb al mijn zilveren oorbelletjes nog. De meiden wilden graag mijn oorbelletjes zien en zo kwam mijn oude sieradendoos uit mijn tienerjaren op tafel. Anthe en Inden hebben ieder twee paar oorbelletjes uitgezocht en hadden allebei hun oog laten vallen op een zilveren ringetje. Die ringetjes droeg ik in de leeftijd dat zij nu zijn en ze pasten dan ook om hun vingers. Het is zo leuk om dit soort dingen opnieuw te beleven, maar nu in die andere rol. Ik zie mijzelf nog bij mijn moeder op het grote bed zitten met háár sieradendoos op schoot om daar mooie sieraden uit te proberen. De geschiedenis herhaalt zich en dat gebeurt steeds vaker nu ze groter worden. De twee oudsten besloten bijvoorbeeld dat ze laagjes in hun haar wilden laten knippen. Ze weten wat ze willen en wat ze mooi vinden en dat hoeft steeds vaker niet overeen te komen met mijn smaak. Ze worden steeds zelfstandiger en weken los van ons. Zoals bij de aankoop van winterlaarzen, allemaal loslaat-momentjes, en toch maken ze steeds een keuze die bij ze past. Je ziet ze groot worden en je ziet hun persoonlijkheid zich steeds meer verankeren in hun zijn. Heel mooi om mee te maken, en om te herkennen uit mijn eigen leven.
Een beschermengeltje, dat zit er zeker op mijn schouder. Ik vreesde al een tijdje dat het ging gebeuren… Mark was net ´s middags vertrokken om tien dagen lang in Italië zijn project af te ronden, toen ik de boeiborden in de tuin van onze overleden buurman voor de laatste keer wilde lakken. Het buurhuis is per 1 oktober verkocht en voor die tijd wilde ik helemaal klaar zijn in die tuin. De zon scheen - het leek een perfecte dag om te schilderen - totdat de lange trap in één klap naar beneden viel, met mij erop. Ik stond er al niet prettig op te werken en had dat steeds tegen Mark gezegd. En nu, nu Mark nét een uurtje vertrokken was, viel ik met trap en al naar beneden! Bibberend, huilend en strompelend heb ik de telefoon bereikt en Mark gebeld. Hij wilde al terug komen, want hij had nog net niet ingecheckt. Maar met ijsblokken op mijn knieën en zijn kalmerende, troostende woorden ben ik weer tot bedaren gekomen. De schrik zat er goed in ook al heb ik mijn nek net niet gebroken… Nu ga ik echt NOOIT meer op die ellendige trap staan!
In de herfst groeien appeltjes rijp aan de bomen. En daarom gingen we met mijn vriendin en zus in een biologische boomgaard appels plukken en picknicken. Het was een typerende herfstactiviteit en heel erg leuk. (zie ons fotoalbum) Thuis hebben Inge en ik natuurlijk van de appels appeltaarten gebakken en appelmoes gekookt. Het huis rook zo lekker en herfstig! ´s Avonds bij de openhaard hebben Inge en ik gezellig bijgepraat om daarna rozig naar bed te gaan, waar mijn kleine neefje abrupt een einde aan maakte door tot diep in de nacht te blijven spoken… De volgende ochtend was een sportieve ochtend, want Anthe en ik liepen vijf kilometer tijdens de Singelloop. Het weer was werkelijk prachtig, en warm! ´s Middags liep ik met Inden en Maren ook nog de befaamde familieloop die we weer met drie rondjes uitgelopen hebben. (zie ons fotoalbum) We misten Mark wel een beetje, want we doen elk jaar met z´n vijfjes mee zolang we al in Breda wonen. Maar Mark ging die dag in Milaan naar een grote voetbalwedstrijd, dus hij had ook een overeenkomstig sportief evenement…haha!
Deze week heb ik een etentje met het vrouwengezelschap waarmee ik volgende week naar Marokko vlieg. We gaan gezamenlijk Marokkaans koken en sinds koken niet echt mijn passie is ben ik diegene (samen met een vriendin) die naar de markt zal gaan om al die Noord-Afrikaanse ingrediënten in te kopen zoals dadels, verse munt, aubergine, koriander en vis dat allemaal in de tajine gaar zal stoven.
~ Christopher Lasch
Op een mistige ochtend, toen Mark ´s ochtends al heel vroeg naar de luchthaven was vertrokken om zijn vliegtuig naar Amerika te halen, besloot ik de gaatjes te vullen van de nieuwe boeidelen aan ons huis. Ik had de lange uitschuifbare trap tegen de zijkant van ons huis gezet om zo het dak op te klimmen. Volgens Mark kon ik door op het dak met mijn hoofd naar beneden gebogen te hangen alle gaatjes vullen, schuren en zelfs schilderen. Dat leek een beter idee dan de lange trap in mijn eentje door de garagedeuren naar de achtertuin te manoeuvreren. We hadden hierbij een klein detail vergeten en dat was dat ik hoogtevrees heb. Dus toen ik uiteindelijk houterig het dak opgeklommen was en probeerde naar beneden te kijken was het leed geschied… Dit durfde ik écht niet! En ik durfde ook niet meer via die enge, lange trap naar beneden! Toevallig had Anthe de eerste drie uur vrij en heb ik haar uit bed geroepen. Ze had zich verslapen en ik wekte haar uit haar slaap. Toen ze eenmaal haar zolderraam opende kreeg ik alleen een snauw dat ze te laat was en plof! daar viel het zolderraam weer dicht! Daar stond ik dan…moederziel alleen op het dak en ik durfde er niet af. Uiteindelijk heeft Anthe mijn slaapkamerraam geopend en ben ik daar via de goot ingeklommen. De rest van de dag heb ik me heel veilig bij de kozijnen en deuren beneden gehouden!
Oorbelletjes wilden ze allebei al járen… Mark en ik wilden graag wachten totdat ze de leeftijd hadden dat ze bewust kunnen beslissen of ze gaatjes in hun oorlellen willen. En die dag was een paar weken geleden aangebroken. Anthe en Inden hebben gaatjes laten schieten. Ik had vroeger als kind ook gaatjes en heb al mijn zilveren oorbelletjes nog. De meiden wilden graag mijn oorbelletjes zien en zo kwam mijn oude sieradendoos uit mijn tienerjaren op tafel. Anthe en Inden hebben ieder twee paar oorbelletjes uitgezocht en hadden allebei hun oog laten vallen op een zilveren ringetje. Die ringetjes droeg ik in de leeftijd dat zij nu zijn en ze pasten dan ook om hun vingers. Het is zo leuk om dit soort dingen opnieuw te beleven, maar nu in die andere rol. Ik zie mijzelf nog bij mijn moeder op het grote bed zitten met háár sieradendoos op schoot om daar mooie sieraden uit te proberen. De geschiedenis herhaalt zich en dat gebeurt steeds vaker nu ze groter worden. De twee oudsten besloten bijvoorbeeld dat ze laagjes in hun haar wilden laten knippen. Ze weten wat ze willen en wat ze mooi vinden en dat hoeft steeds vaker niet overeen te komen met mijn smaak. Ze worden steeds zelfstandiger en weken los van ons. Zoals bij de aankoop van winterlaarzen, allemaal loslaat-momentjes, en toch maken ze steeds een keuze die bij ze past. Je ziet ze groot worden en je ziet hun persoonlijkheid zich steeds meer verankeren in hun zijn. Heel mooi om mee te maken, en om te herkennen uit mijn eigen leven.
Een beschermengeltje, dat zit er zeker op mijn schouder. Ik vreesde al een tijdje dat het ging gebeuren… Mark was net ´s middags vertrokken om tien dagen lang in Italië zijn project af te ronden, toen ik de boeiborden in de tuin van onze overleden buurman voor de laatste keer wilde lakken. Het buurhuis is per 1 oktober verkocht en voor die tijd wilde ik helemaal klaar zijn in die tuin. De zon scheen - het leek een perfecte dag om te schilderen - totdat de lange trap in één klap naar beneden viel, met mij erop. Ik stond er al niet prettig op te werken en had dat steeds tegen Mark gezegd. En nu, nu Mark nét een uurtje vertrokken was, viel ik met trap en al naar beneden! Bibberend, huilend en strompelend heb ik de telefoon bereikt en Mark gebeld. Hij wilde al terug komen, want hij had nog net niet ingecheckt. Maar met ijsblokken op mijn knieën en zijn kalmerende, troostende woorden ben ik weer tot bedaren gekomen. De schrik zat er goed in ook al heb ik mijn nek net niet gebroken… Nu ga ik echt NOOIT meer op die ellendige trap staan!
In de herfst groeien appeltjes rijp aan de bomen. En daarom gingen we met mijn vriendin en zus in een biologische boomgaard appels plukken en picknicken. Het was een typerende herfstactiviteit en heel erg leuk. (zie ons fotoalbum) Thuis hebben Inge en ik natuurlijk van de appels appeltaarten gebakken en appelmoes gekookt. Het huis rook zo lekker en herfstig! ´s Avonds bij de openhaard hebben Inge en ik gezellig bijgepraat om daarna rozig naar bed te gaan, waar mijn kleine neefje abrupt een einde aan maakte door tot diep in de nacht te blijven spoken… De volgende ochtend was een sportieve ochtend, want Anthe en ik liepen vijf kilometer tijdens de Singelloop. Het weer was werkelijk prachtig, en warm! ´s Middags liep ik met Inden en Maren ook nog de befaamde familieloop die we weer met drie rondjes uitgelopen hebben. (zie ons fotoalbum) We misten Mark wel een beetje, want we doen elk jaar met z´n vijfjes mee zolang we al in Breda wonen. Maar Mark ging die dag in Milaan naar een grote voetbalwedstrijd, dus hij had ook een overeenkomstig sportief evenement…haha!
Deze week heb ik een etentje met het vrouwengezelschap waarmee ik volgende week naar Marokko vlieg. We gaan gezamenlijk Marokkaans koken en sinds koken niet echt mijn passie is ben ik diegene (samen met een vriendin) die naar de markt zal gaan om al die Noord-Afrikaanse ingrediënten in te kopen zoals dadels, verse munt, aubergine, koriander en vis dat allemaal in de tajine gaar zal stoven.
Abonneren op:
Posts (Atom)
