Reunion!

WEER THUIS
‘All the stars are out tonight

Ooh, maybe they'll shine a little light

Help us find what we're trying to find

It's been so long since I held you tight

I won't lеt you go 'til we get it right’

- Bruno Mars

Mijn lief is weer thuis! Na dik twee maanden heel erg ver weg is hij weer terug gereisd naar ons. Wij zijn nog nooit zo lang uit elkaar geweest in de negendertig jaar - deze maand! - dat we samen zijn. Toch ging het goed. Althans met mij ging het goed. Thuis in mijn eigen huis en in mijn eigen bedje slapen. Poesjes en kinderen om me heen. Mijn eigen routine met werken in het hospice. Mijn yogalessen in de ochtend. In de tuin werken. Een weekje naar Barcelona op vakantie. Verder had ik veel ziekenhuisafspraken en een druk sociaal leven deze zomer. Veel afscheid nemen natuurlijk wat thuis plaats vond of ik ging er op uit. Toch is het leven ook gewoon anders wanneer je alleen woont en leeft. Ik merk dat ik er makkelijker op uittrek naar familie en bekenden. Ik heb veel bezoekjes gehad die er eigenlijk bijna nooit van kwamen toen we met ons gezin leefden. Toen was mijn gezinsagenda ook voller natuurlijk. Ik logeerde deze zomer gezellig bij onze dochters thuis. Ik logeerde bij mijn zus twee nachtjes in Friesland. Ik logeerde twee keertjes bij mijn zwager in Noord-Holland. Grote afstanden van huis. Ik had er tijd en mogelijkheden voor. Met z’n tweetjes rijd je eigenlijk toch makkelijker terug naar huis laat in de avond. Een grote factor dat ook mee speelde voor de logeerpartijtjes was dat ik in het donker niet graag rijd. Niet veilig. Zéker niet in dat kleine, oude stadsautootje waar ik sinds het vertrek van mijn lief in rijd. Mijn lief daarentegen kende deze zomer uiteraard niemand in zijn nieuwe thuisland. De eerste zes weken verbleef hij bovendien in een anoniem hotel. Vervolgens verhuisde hij naar ons appartement. Nog geen contact met de buurtjes. Elke weekdag werken dat erg vermoeiend was door alle nieuwe collega’s, nieuwe taal en nieuwe (werk)cultuur. Hij kookte heel weinig voor zichzelf, hij ging meestal uit eten in een foodcourt in een groot winkelcentrum. Goedkoop en lekker Japans. In het weekend deed hij wat klusjes zoals boodschappen doen, huishouden, een fiets of iets anders ophalen dat ik via Facebook gekocht had. Zo heeft hij ons huis ingericht. Alles tweedehands, en mooie spullen! Het enige dat me nog steeds niet gelukt is online te scoren - meestal ben ik gewoon te laat met reageren - zijn grote huiskamerplanten en een vloerlamp. Mijn lief heeft in een meubelzaak een nieuw bed en matrassen besteld, deze zijn al geleverd. Voor de nieuwste iMac computer reisde hij af naar Tokio. Nu is hij lekker thuis in Breda. Bij ons. In Japan hebben we ons ingerichte pied a terre op ons wachten. Nog een week en dan vertrekken we samen met drie loodzware koffers naar onze nieuwe bestemming. Pas nadat we vooraf afscheid hebben genomen van onze volwassen kindjes, van mijn oerzorgmoeder zijn.

‘Nu zal ik je voortaan zéker herkennen! Jochem!’ zei ik spontaan in de chocolaterie. Jochem is nog niet heel lang de eigenaar en net voor het eerst vader geworden van baby Bram. Hij zou er helemaal niet zijn, hij had nog vrij voor de kraamtijd en de gebroken nachten. Zijn collega was echter ziek geworden en dus moest hij vanmorgen klaarstaan, voor ons. Voor de verjaardag van middelste dochter hadden we als cadeau een workshop bonbons maken gegeven. Gezellig met papa en mama en zusje. We hadden speciaal gekozen voor een privé groepje. Zulke activiteiten die we samen doen zijn toch weer kleine stapjes in ons afscheidsproces, het grote loslaten. Weer een gezellige en vooral zoete herinnering erbij. Daar zullen we de komende tijd op teren als we elkaar missen. En dat zal zeker gebeuren. Zo’n herinnering zal dan een warm gevoel geven weten we inmiddels. Zoals de enorme sneeuwval afgelopen winter toen onze verre-afstand-dochter bij ons was in Breda. Zulke mooie, fijne winterse herinneringen, en prachtige foto’s! Ook foto’s van onze korte bezoekje in mei, als tussenstop in Singapore op de terugweg van onze kennismakingsreis naar Japan. Altijd gevolgd door loslaten. Ik zal op die warme gevoelens kunnen leunen tot de volgende Feestdagen dit jaar. Onze meiden komen alledrie Kerstmis vieren bij ons thuis in Japan. Reünie! Chocolatier Jochem legde ons deze feestelijke ochtend uit waar cacao vandaan kwam. Ook dat de tijd van de VOC er voor zorgde dat cacao nog steeds voor het allergrootste gedeelte via Nederland reist. Wij hebben zelf cacaoplantages gezien in Peru en Mexico waar we naast de machines stonden waar alle bonen gemalen en gebrand werden en in grote zakken als cacao bewaard bleven en waaruit onze heerlijke warme chocolademelk daar terplekke gemaakt werd. Jochem laat de cacao voor zijn bonbons in België bewerken. Tijdens de hele workshop mochten we chocola snoepen. Het ambachtelijk met chocola werken was heel erg leuk om te doen. Eerst zelf de versiering van de bonbon op de bodem van de mal aanbrengen. Uit een grote waterval van chocola (je mocht kiezen tussen puur, melk en witte chocolade) mocht je de gietvorm met vierentwintig vormpjes vullen. De mal moest je eerst, met vingers alleen aan de onderkant, van je af naar beneden houden onder de chocolade kraan en vervolgens rechtop blijven houden. Voor mij een onmogelijke taak zonder goed diepte te zien. Mijn handen zaten onder de gesmolten chocola. Met zoveel opperconcentratie hield ik de achterkant van het bakje natuurlijk alweer onder de chocoladestroom. Ik mocht mijn handen wassen, maar buiten Jochem’s zicht likte ik het grootste gedeelte van de smolten chocolade er natuurlijk zélf af. Diverse vullingen mochten we gebruiken. Aan het eind van de workshop stonden er vier lege kartonnen doosjes klaar op tafel om onze bonbons mooi in te pakken met een sticker en diverse kleuren lint. We vertrokken met een gevulde buik met warme chocola, een lach op ons gezicht en vier luxe tasjes vol zelfgemaakte bonbons.