El crisis en España

In Nederland staan de kranten er bol van, maar hier in Madrid merken we ook dat er een economische crisis heerst. Op het schoolplein werd de laatste tijd uiteraard - net als in Nederland - ook gesproken over de spaartegoeden bij Icesave... En er heeft een Nederlands gezin afgelopen week te horen gekregen dat ze onverwachts terug naar Nederland moeten, want de broodwinner van dit gezin werkt bij Fortis... Maar naast deze aan-Nederland-gerelateerde invloeden zien we het vooral aan de nieuwbouw van flatgebouwen hier in Madrid. Iedere dag als we naar school rijden komen we door een nieuwe wijk, barrio Sanchinarro, welke volgebouwd wordt met hoogbouw. Een paar flats zijn afgelopen zomer opgeleverd, maar de gebouwen staan grotendeels leeg. Overal aanplakbiljetten met ‘te huur’ en ‘te koop’ achter de ramen...heel treurig. Ik hoorde dat de mensen die er wél zijn gaan wonen geen geld meer over hebben voor de inrichting, ze zitten op de verhuisdozen... Daarnaast worden steeds meer bouwvakkers werkeloos, projekten worden stilgelegd omdat er geen geld binnenkomt. Hetzelfde geldt helaas ook voor Mark’s fabriek, zijn afzetmarkt is gerelateerd aan de bouw...

Afgelopen zondag zijn we naar een Middeleeuwse markt geweest in Alcála de Henares, de plaats waar Mark’s fabriek staat. Het is een oud stadje met een eeuwenoude universiteit en het is de geboorteplaats van Cervantes, de schrijver van het boek over Don Quichote. In oktober wordt er ieder jaar een Middeleeuwse markt gehouden. En voor Mark en mij was dit het derde(!) jaar al dat we hier rondliepen! Het eerste jaar waren we in oktober in Madrid om naar huizen te kijken en verzeilden we min of meer per ongeluk met de makelaar op deze leuke markt. Vorig jaar namen we voor de eerste keer de meiden mee die het erg leuk vonden om alle oude beroepen te zien, de verkopers dragen mooie Middeleeuwse kleding en er worden veel leuke handgemaakte spulletjes verkocht. En nu zijn we er dus wéér heen getogen – leuk om hier in Spanje een ‘o ja!’-ervaring te hebben!

De laatste weken was ik weer druk met het opzetten van judo- en flamencolessen voor de kinderen van de Nederlandse school. Vorig jaar ben ik daarmee begonnen. Het vergde veel organisatie, maar het liep goed en iedereen was tevreden. Maandag- en woensdagmiddag was er een judoles en dinsdag- en donderdagmiddag was er een flamencoles. Dit alles vond plaats in een sportschool vlakbij school. Dit jaar had ik weer contact opgenomen met dezelfde judoleraar en de flamencojuf en het leek erop dat alles weer soepel zou gaan lopen. Maar door wat veranderingen hadden een aantal ouders wat op te merken over de gang van zaken. En uiteindelijk blijkt eigenlijk dat je het niet iedereen naar de zin kunt maken! Dit schooljaar ging het dus heel wat moeizamer en dat samen genomen met het feit dat Anthe en Inden al een jaar niet meer op judo en flamenco zitten – en daar ben ik het oorspronkelijk allemaal om begonnen! – heb ik deze week bij de directrice en het bestuur aangegeven dat ik met de organisatie stop. Frappant is dat ik alleen maar reakties vol begrip kreeg van alle bestuursleden, want nu bleek dat in het verleden heel vaak dit soort akties dood gebloed zijn vanwege de houding van sommige ouders... Toch jammer..

Gelukkig hebben we ook weer iets leuks om naar uit te kijken! We gaan volgende week namelijk een rondreis maken. De kinderen hebben eind volgende week Herfstvakantie en dan gaan we een week weg. We gaan eerst een paar dagen in een B&B in Ronda, een mooi bergdorp in Andalusia en daarna gaan we met onze eigen auto op de ferry naar Marokko. We gaan het blauwe dorp bezoeken waar Anna van Praag met haar man Ilco en hun drie dochters ook geweest zijn met hun Zeerover! (zie Anna’s blog onder ‘leuke links’) Daar blijven we een paar dagen om in het Rifgebergte te wandelen en de Medina van Chefchaouen te bezoeken en dan gaan we met de ferry terug naar Spanje om de stad Granada te bezoeken. We vinden het een heel avontuur..met onze eigen auto naar Marokko!

Muebles

Laatst ben ik met een vriendin de bergen van Segovia ingereden op zoek naar een oude schuur van twee oude broers die daar vroeger antieke meubels opknapten en verkochten. Op hun zolder lagen oude kruiken en olijvenmanden die ook verkocht werden. Mijn vriendin was er zes jaar geleden voor het laatst geweest en ze wist nog ongeveer waar het was. Toen we daar aankwamen was er nieuwbouw geplaatst en geen oude schuur meer te bekennen... We belden aan bij een huisje waar een bord “antigüedades” aan de muur hing. En toevallig deed een van de broers open! Broer Rafael werkte er niet meer, was doof aan een oor en liep met een stok, maar zijn dochters Ana en Belén hadden de zaak overgenomen. De oude man belde zijn dochter Ana en zij kwam ons ophalen om de weg te wijzen naar hun nieuwe werkplaats. Geweldige plek met oude (apothekers)kasten, servies, speilenbedden, schalen, klokken, antieke deuren en lange tafels!

Omdat we toch een beetje een speciale behandeling kregen mochten we mee naar de voorraadschuur waar nog veel meer meubels stonden te wachten om opgeknapt te worden. Ook vonden we de kruiken van de oude zolder, maar die mochten van de broers niet verkocht worden. Ik heb de maten van mooie kasten opgenomen om thuis op te meten en heb een antieke, houten schaal gekocht die vroeger in de keuken op tafel werd gezet, waar de hele familie met een lepel uit at. Ook een stenen schaal die in de oven werd gebruikt en een heel grote houten bak waar vroeger het brooddeeg in werd gemaakt. Buiten lagen wat meubels met oud hout op een hoop om weg te gooien... Mijn vriendin mocht gratis een kastje meenemen en ik een keukentafel met twee laden. Goed dat we met mijn grote Volvo waren, die werd tot z’n nok helemaal volgeladen!

We voelen en ruiken in de lucht dat de herfst is begonnen. De temperatuur haalt ’s middags met groot gemak de 25 graden, maar de wind wordt frisser. De avond valt wat eerder in waardoor we sinds deze week niet meer ’s avonds buiten op het deck eten. (gisteravond toevallig weer wel!) Ook als we ’s ochtends rond 8 uur vertrekken naar school doen we een vest of een jasje aan, maar nog wel blote-voeten-sandaaltjes eronder. Normaliter staat de airco in mijn auto standaard koude lucht te blazen, maar sinds deze week zetten we hem ’s ochtends nog uit – om hem ’s middags weer voluit aan te zetten. Normaal gesproken blijft deze temperatuurwisseling gedurende de maand oktober waarna in november de koude zal invallen...

Ik krijg ook trek in gevulde speculaas en pepernoten... Zit er dan toch een soort biologisch klokje in me die de seizoenen aangeeft en zorgt voor trek in Sinterklaassnoepgoed ookal zien we dat hier nergens? Wél heb ik Hollandse stroopwafeltjes ontdekt in een supermarkt. Ik dacht er eentje te nemen onderweg naar huis, maar bij thuiskomst was het zakje bijna leeg!! In de Spaanse supermarkt begint er een verandering in te treden... Laatst kreeg ik een biologisch afbreekbaar tasje thuis gestuurd om uit te proberen. Ze zijn nu te koop bij de kassa voor 5ct per tasje. Ik neem al zolang we hier wonen mijn grote shoppers en een boodschappenkrat mee als ik boodschappen ga doen. Vaak zegt de kassajuffrouw daar iets positiefs van, want normaal gesproken pakt zij de boodschappen in die kleine plastic tasjes in. Maar er hangen nu ook shoppers te koop bij de ingang van de supermarkt, alhoewel de kassajuffrouw laatst zei dat het wel een paar jaar zou duren voordat iedereen in Spanje een grote shopper zal gebruiken.

Zondag zijn we weer eens gaan wandelen in de bergen. Ruim een half uur rijden van ons huis is een natuurpark waar je mooi kunt wandelen en klimmen over grote rotsblokken. Wandelstokken van de meiden mee, een rugzak met water en lekkers en toen gingen we op pad. Het zonnetje scheen uitbundig dus we hebben een flink stuk gelopen, de top bereikt van een berg en een leuke picknickplek ontdekt met tafels en banken van zwerfkeien... Absoluut een plek om terug te keren! Zeker sinds deze week de drukte van alledag weer gaat beginnen. Mijn Spaanse les is begonnen; twee dagen per week op de Universidad Popular mét huiswerk. Anthe en Inden zijn trouwens gestopt met extra Spaanse les. Mijn schilderles en flamencoles beginnen deze week en ik werk weer wekelijks in de schoolbibliotheek. Daarnaast beginnen de tekenlessen van de meiden deze week en Anthe heeft natuurlijk haar tennislessen. Mark’s werk vergt ook nog steeds al zijn aandacht en energie, dus dan is het heerlijk om in het weekend erop uit te trekken de bergen in!

¡Qué un finde!

Mark was laatst vanuit zijn werk op weg naar huis toen hij mij belde vanuit de auto. Ik had al gegeten met de meiden en wilde lekker in bad gaan en daarna in pyama voor de TV hangen. Mark stelde voor om even te wachten zodat hij ook thuis was, hij was ook moe en had ook zin in een bad. En toen...BOEM! “Anja, ik heb net een ongeluk gehad!” en toen legde hij de telefoon neer. Met Mark was alles gelukkig goed, alleen veel blikschade aan onze auto. Later hoorde ik van Mark dat iemand probeerde in te voegen en Mark niet meer kon remmen door het natte wegdek. Hij reed 60 km/uur en het was rustig op zijn weghelft. Die man probeerde in te voegen vanuit een zijweg aan de andere kant van de weg. Mark was onschuldig. De politie moest gebeld worden, want er waren drie auto’s bij betrokken. En Mark had geen schadeformulier in zijn auto... Een collega van Mark was gekomen om hem te helpen met alle communicatie en heeft hem vervolgens veilig thuis gebracht. Onze auto moest weggesleept worden... Daar ging Mark’s rustige avondje voor de buis!

Afgelopen woensdag gingen Anthe en Inden op schoolkamp, een volle bus kinderen werd uitgezwaaid door papa’s en mama’s. Traantjes welden tijdens het zwaaien bij mij op...maar volgens de andere moeders heb ik ieder jaar zo’n “Anja-moment”. Haha! Het is toch best spannend wanneer je meiden voor een paar dagen op kamp gaan naar een onbekende plek? De laatste schoolkampdag ging Maren ook met een grote reisbus naar dezelfde plek voor een schoolreisje met alle kleintjes van school. Mark en ik hebben haar samen uitgezwaaid, ons kleinste meisje was zo vrolijk en had zo’n zin! Daarna heb ik Mark meegenomen naar het café om de hoek van de school waar ik regelmatig een kop thee drink met andere ouders van school. Leuk voor hem om eens te zien welk Spaans café wij als Nederlanders geconfisceerd hebben!

Donderdagavond kwamen Mark’s broer Ramon en ons neefje Dani bij ons logeren. Vrijdag zijn we naar de bergen gereden om lekker met ze te lunchen en bij te praten in Pedraza, een prachtig gelegen typisch Spaans plaatsje. (zie ons fotoalbum) En eind van de middag mochten we de meiden ophalen van hun avontuur. Ze hadden het geweldig gehad, waren moe van alle indrukken, het pyamafeest en de disco. Maren had ook een leuke dag gehad en had met Ana op een ezeltje gezeten. En zóóó moe dat ze voor het avondeten al in slaap viel! Ik ben diezelfde avond vertrokken voor een Ladiesnight in Madrid met acht vrouwen. Dat was zo goed bevallen dat we gaan proberen iedere maand zo’n Ladiesnight te organiseren.

De rest van het weekend hebben we door Madrid gedoold om de highlights aan onze gasten te laten zien. En de broertjes zijn zaterdagavond samen naar het Casino geweest, waar ze tot vroeg in de ochtend flink hebben zitten zweten - maar waar vandaan Ramon met bijna € 2000 winst naar huis ging! Dat hebben we zondag met de kinderen in het Parque de Attracíones gevierd en aansluitend een etentje in een hippe tapasbar in het centrum - die uiteindelijk druk bezocht bleek te worden door veel ‘bilcornuiten’.. Hahaha! Ondertussen had Anthe een feestje van een oudklasgenootje die nu op een Spaanse Middelbare School zit. Zij woont in een prachtig pand in de stad met een antieke hal met plavuizen, een mooie houten trap, glas-in-lood ramen en een ouderwetse lift met een koperen hek en openslaande deurtjes. Prachtig! Ramon heeft meteen meegemaakt hoe het is om door de stad te rijden en niet precies te weten welke kant je op moet. De Tom-Tom liet ons telkens weer in de steek...

Toen we dachten dat we écht alles uit dit weekend gehaald hadden wat er in zat, belde zondagmiddag een vriend van ons dat hij kaarten voor Atletico Madrid tegen Sevilla kon kopen. En daar hadden de broertjes wel zin in. Wát een weekend!

Ruudje!

Mijn eerste keer... Mijn eerste ervaring in een voetbalstadion, en wat voor één! Het enorme Santiago Bernabéu-stadion in Madrid. Gisteravond ben ik met Mark en vrienden van ons naar de Champions League wedstrijd van Koninklijk Madrid tegen Bate Borisov geweest. Via verschillende roltrappen kwamen we boven in het stadion terecht en moesten we via een héél steil trappetje in ons vak naar beneden om naar onze stoelen te lopen. We zaten recht boven het doel en de man met de grote trommel zat een vak onder ons. Hoe sfeervol!

Helaas startte de wedstrijd in mineur met een minuut stilte, omdat een paar uur voor de wedstrijd een UEFA-waarnemer plotseling overleden was tijdens een ommetje - vlakbij het stadion. Er speelden dit keer drie Nederlanders mee: Arjen Robben, Rafael van der Vaart en Ruud van Nistelrooij - en later viel Royston Drenthe ook nog in voor de dribbelkoning.
Leuk was het om te zien dat de Madrilenen allemaal zonnepitjes meenamen naar het stadion om op te kauwen en het schilletje uit te spugen. Niet alleen de grond lag helemaal bezaaid met schilletjes, Annemarie ook! Ik had er spijt van dat ik ons verrekijkertje niet mee had genomen om de voetbalvrouwen te spotten, maar Sylvie van der Vaart hebben we tóch gezien.

Toen Ruud van Nistelrooij zijn doelpunt scoorde riep Mark heel hard boven het doel: RUUDJE! RUUDJE! En Ruud keek dus om naar boven, uiteraard wij allemaal zwaaien terwijl we ons afvroegen..zou hij het écht gehoord hebben? Maar na de wedstrijd draaide Ruud zich om naar ons en begon te zwaaien - en wij viertjes zwaaiden uiteraard enthousiast weer terug. Maar als je weet dat er zo’n 80.000 supporters in het stadion passen en vrijwel alle stoelen bezet waren, twijfelden we nog steeds en keken elkaar vragend aan. Overtuigd waren we pas toen Ruud nog één keer opkeek en voor de laatste maal zwaaide...naar ons!

La muralla

De stadsmuur van Ávila is wat de stad zo bijzonder maakt. Ruim 2500 meter lang, ooit gebouwd in de 11e eeuw door moslims en christenen samen. Ávila staat al heel lang op ons lijstje om te bezoeken. De stad ligt op 1117 meter boven zeespiegel. De route er naar toe leidt door het Guadarama-gebergte waarvan het hoogtste punt boven de 1500 meter ligt. De laatste weekends waren weer gevuld met veel verjaardagspartijtjes voor de kinderen, dus hadden we afgelopen zondag gereserveerd voor een leuke dagtrip met ons gezin. In Ávila was het zo’n 10 graden kouder dan in Madrid vanwege haar hoge ligging... Die ligging zorgt voor lange, strenge winters en een korte, koele zomer. We hebben een heel stuk over de muur gewandeld en de Gotische kathedraal bezocht waarvan het oudste deel uit 1160 stamt. Er zijn veel kloosters gelegen binnen en buiten de stadsmuur, maar die hebben we dit keer niet bezocht. Wél hebben we in een stadstuin gelunched en wat door de straten gestruind van deze stad die sinds 1985 op de erfgoedlijst van UNESCO prijkt...

Anthe wilde dit schooljaar graag weer sporten. Helaas geen judo wat ik vorig jaar voor haar - maar uiteindelijk ook voor de hele school - opgezet had. Ze wilde graag een nieuwe sport en haar keuze viel op tennis. Nu we al wat langer in Spanje wonen heeft ze niet meer de zekerheid van Nederlandse kinderen om zich heen nodig, dus togen we naar de dichtstbijzijnde tennisclub in La Moraleja. Anthe mocht meteen van Pedro een proeftest doen om haar niveau te bepalen, maar ze liep op teenslippers! Dus eerst even thuis haar gympen aangetrokken, en met een geleend racket van de club heeft Anthe tien minuten gespeeld met Pedro. Haar eerste keer, dus ze werd ingedeeld als beginner. Zodra hij drie of vier kinderen had zou Pedro ons bellen wanneer de lessen konden starten. Pedro heeft dit weekend gebeld: Anthe start aanstaande donderdag al met haar eerste tennisles. Ze heeft er zin in!

Na iedere schoolvakantie worden ook op onze school in Madrid alle kinderen door een groepje luizenmoeders gecontroleerd op luizen. Na de zomervakantie mocht ik invallen en heb ik in heel wat kinderharen mogen wroeten, maar geen luis of neetjes gezien. Toen onze kinderen ruim anderhalf jaar geleden op deze school kwamen hadden we onze luizencapes van de Montessorischool in Breda meegenomen en dat vond de school zo’n mooi systeem dat nu alle klassen ‘onze’ luizencapes gebruiken! Maar ja, zo’n cape dekt niet alles... Vorige week kregen we een vriendinnetje van Anthe te logeren. De volgende dag belde haar vader met het nieuws dat het meisje luizen had. Groot luizenalarm dus! Eerst onze meisjes, Mark en mezelf gecontroleerd, maar wij waren gelukkig schoon. En toen moest ik uit voorzorg alle dekbedden, hoofdkussens, bankstelkussens, plaids en luchtbed van onze logé luchtdicht gaan verpakken en voor een week opbergen. Daarna de wasmachine gevuld met alle beddengoed en gedragen kleding van die dag. Ik was er een hele avond zoet mee! En we moeten ook nog twee weken lang iedere dag onze haren controleren met de luizenkam...

Bij de Madrileense voetbalclub Real Madrid spelen op het ogenblik vijf Nederlandse spelers. Mark is twee keer naar een wedstrijd van deze club geweest. Zelf houd ik niet van voetbal en kijk er nooit naar op TV, maar onder het mom dat je alles eens moet proberen in je leven, gaan Mark en ik woensdag met vrienden naar het Bernabéu-stadion voor een voetbalwedstrijd van Real Madrid. Dat zal een ervaring worden, haha!

Vuelta al cole

Terug naar school... Anthe, Inden en Maren hebben hun eerste schoolweek erop zitten. Maandag was er alleen maar een welkomstborrel op het schoolplein om alle nieuwe gezinnen en juffen welkom te heten. En dinsdag was de eerste schooldag. Anthe heeft drie nieuwe jongens in haar klas erbij en Inden een nieuw Nederlands meisje, Bloem. Ze is er blij mee, want ze ging met een groepje Spaans-talige meiden over naar groep 5. Inden’s ene vriendin is namelijk deze zomer naar Australië verhuisd en de andere doet een jaar over. En nu zit Inden dus naast Bloem. En in Maren’s klas zijn uiteraard veel nieuwe 3-jarige peuters, ze vindt het weer leuk op school.

Vannacht heeft het voor het eerst sinds maanden weer eens geregend, het regende zelfs vanmorgen nog zachtjes... Maar vandaag vierden we Inden’s verjaardagspartijtje! Gelukkig was het zonnetje nog sterk, dus zij overwon! In onze straat stond een file: allemaal minivan’s die de weg blokkeerden om kinderen af te zetten bij Inden’s feestje – een goed begin... Inden had een heerlijke verjaardag waarvan het taart eten nog in onze huiskamer plaatsvond, maar het kadootjes uitpakken, kleien, trampoline springen en pizza eten uiteraard buiten plaatsvond. (zie ons fotoalbum) Afsluitend was er een gezellige borrel voor de ouders, en toen zat het er weer op.

Nu alle Nederlandse gezinnen weer terug zijn in Madrid en de mannen weer aan het werk, beginnen de eerste verhuizingen zich alweer aan te melden... Waarvan twee van mijn vriendinnen hier; zij gaan in de Kerstvakantie weer verder verhuizen. Nicole gaat naar Hongkong en Annemarie gaat naar Praag. Ik hoorde het van allebei in de laatste week van de schoolvakantie. Ik vind dit toch écht een nadeel van het expatwereldje; iedereen trekt na verloop van tijd weer verder of gaat terug naar Nederland. Het gebeurt hier continu om je heen, maar als het je vriendinnen betreft dan is het toch vervelend. Túúrlijk beloof je brieven te schrijven, te bellen of te MSNen, maar in de praktijk houdt niet iedereen dat vol. Maar iedere nieuwe vriendschap zou een vriendschap voor eeuwig kunnen betekenen...en bovendien kun je ook genieten van de maanden of jaren die je samen beleeft op een vreemde plek... Gelukkig pakken de kinderen het elke keer weer goed op, kinderen zijn zo flexibel blijkt keer op keer.

Toch voelde de eerste schoolweek nog niet écht. Alle Spaanse scholen zijn nog gesloten, de gezinnen in onze wijk zijn vrijwel allemaal nog op vakantie. En het zwembad is nog iedere dag open. Zwemles, sport en cursussen beginnen pas per oktober. En de eerste dagen op school zijn nog een feestje met een nieuw klaslokaal, nieuwe juf, nieuwe klasgenoten en nieuwe schoolspulletjes. In Maren’s klas houden ze na de lunch een siësta, de rolluiken gaan dicht en de kinderen gaan liggen op matjes. Sommigen kinderen slapen, maar onze Maren niet hoor.... Ze zei afgelopen week dat ze bij de grote kinderen hoort en daarom niet hoefde te slapen!

Voor Anthe ben ik op zoek naar tennisles in de buurt en Anthe en Inden gaan samen op tekenles dit najaar. Voor Anthe heb ik ook een typecursus besteld in Nederland - die door haar lieve tante Debora steeds opgestuurd zal worden naar Madrid. Mijn nieuwe cursus Spaans op de Universidad Popular start per oktober, elke dinsdag en donderdag. En mijn flamencoles en schildercursus beginnen dan ook weer. Deze maand starten we dus langzaam op om in oktober op volle toeren mee te draaien!

Cultureel festival

In de maand augustus is het hier in Madrid heel rustig. Veel Madrilenen zijn deze maand op vakantie en het parkeren in het centrum is vanaf ‘s middag gratis. Vrijdagavond zijn we na Mark’s werk naar de stad gegaan, want er is een zomers cultureel festival: Veranos de la villa. Mark en Anthe hadden lekker kippetjes als take-out meegenomen en toen zaten we tegenover het Palacio Real op een bankje te genieten van onze hapjes en de mooie muziek van een live orkest. Na een tijdje hadden de meiden er genoeg van en is Mark met ze naar een speeltuin een stukje verderop gegaan, want ze gingen steeds harder praten en dat werd niet gewaardeerd door de andere luisteraars. Ik heb nog een tijdje alleen genoten van de muziek en de prachtige ambiance - het grote paleis in het licht van ondergaande zon - en toen zijn we ijs gaan eten bij Haägen Dasz.

De volgende dag zijn we weer naar de stad getogen - dit keer naar Parque del Retiro - want er was begin van de avond een poppentheater. Met een picnickleed, Maren’s fiets, skates, de Telegraaf en wat lekkere dingetjes om te eten en te drinken vertrokken we ’s middags naar het stadspark. Voor het eerst sinds we in Madrid wonen hebben we een roeibootje gehuurd op het meer en hebben we 45 minuten rondgedobberd. Uiteraard oud brood mee voor de grote vissen. Daarna lekker gerelaxed op het kleed en begin van de avond de kids gedropped in het openlucht-theater. Na de voorstelling hebben we vergeefs in de uitgaanswijk Chueca gezocht naar mijn Marokkaans lievelingsrestaurant, die écht vlakbij was, maar we niet hebben kunnen vinden... In een wokrestaurant hebben we vervolgens onze buikjes vol gegeten voordat we naar huis gingen.

We genieten op deze manier erg van Madrid, want door het jaar heen komen we eigenlijk te weinig in deze metropool. De kinderen gaan normaal gesproken vroeger naar bed, maar door de warmte liggen ze er nu pas laat in – en daar maken we de laatste periode van de zomervakantie graag gebruik van! Mark en ik komen er samen ook te weinig, zeggen we elke keer tegen elkaar als we wél laat door de stad lopen en het zo gezellig is op straat. Deze stad leeft ’s nachts! Maar...we hebben weer een nieuwe oppas voor de meisjes en we gaan proberen er vaker op uit te trekken...

De laatste dagen van deze lange zomervakantie probeer ik het relaxte vakantiegevoel nog even vast te houden. Uiteraard gaat Mark wel naar zijn werk, maar we maken nog geen afspraakjes sinds onze vakantie in Portugal. We maken leuke uitstapjes en hebben een paar keer gezwommen in een zwembad met veel glijbanen en kindervertier. De laatste keer kwam Mark rechtstreeks vanuit zijn werk naar het zwembad en zijn we tot ’s avonds (bijna sluitingstijd) gebleven. Daarnaast gaan we laat naar bed door het laat avond-eten, slapen we lang uit en eten we ontzéttend veel gazpacho op ons deck...het ultieme zomergevoel!

Máár...op de kalender staat de eerste schooldag genoteerd op dinsdag 2 september en dat kunnen we niet langer ontkennen. Dus gaan de meiden deze week ook nog even naar de kapper, gaan we nieuwe schoolspulletjes kopen en gaan we proberen wat vroeger naar bed te gaan...want nu komen we pas tegen tienen uit ons bedje gekropen...en vanaf dinsdag staat de wekker weer om 7 uur....! We kijken terug op een lange, warme zomer met prachtige herinneringen. En dat zien we terug als we naar onze drie meiden kijken; hun lichamen die poepiebruin gekleurd zijn met hun door-de-zon-gebleekte haartjes.

Acht jaar

Onze middelste dochter Inden is afgelopen maandag acht jaar geworden. Ze wilde het dit jaar niet op de camping vieren, dus kwamen we vlak voor haar verjaardag thuis uit Portugal. Op de camping had ze een kalender gemaakt om de nachtjes af te tellen, want zonder agenda of horloge op de camping was het moeilijk onthouden welke dag we leefden....

Kadootjes op het grote bed, ook van familie uit Nederland, en een vrolijk versierd deck buiten. Verjaardagskaartjes en kadootjes bij de post en ze kreeg uit het verre Australië twee gesprekken tegelijk (via Skype en MSN!!) van haar Bredase vriend Jorin en haar Madrileense vriendin Aileen. Ze mocht zelf een taart bij de bakker uitzoeken en beslissen wat we die dag gingen doen. Dat werd het Parque de Atraccíones, het attraktiepark. Daar hebben we genoten van de achtbaan, het reuzenrad, botsauto’s, het grote schip en verkoelende waterattrakties waar we drijfnat uitstapten. Daarna sloten we deze speciale dag af in Inden’s lievelingsrestaurant Buffalo’s Grill. (zie ons fotoalbum)

We raken zo ontroerd als we Maren net als haar grote zussen in het zwembad zien duiken. Althans...duiken...? Ze draagt floaties om haar armen en springt daarmee in de meest rare houdingen het water in. Daarna gaat ze onder water zwemmen, waarbij alleen haar gezicht onder water komt. Haar billen steken hoog boven het water uit vanwege het drijfvermogen van haar floaties. Het ziet er zo aandoenlijk uit... Vooral als ze daarna vol trots met haar gezicht uit het water komt en vraagt of je het hebt gezien! We doen wedstrijdjes met z’n allen wie het mooiste duikt en Maren doet er niets aan onder, in haar beleving...

Vanmiddag is er een vliegtuig op vliegveld Barajas vlakbij ons huis verongelukt. Vlak na de lunch op ons deck hoorde ik een helicopter over ons huis vliegen, en later nog vele meer... Deze strooiden water om de brand te blussen. Het dodental loopt helaas snel op. De eerste berichten waren twee doden en vele gewonden, maar het laatste nieuws is al 45 doden.... Het doet me erg denken aan de twee vliegtuigen die in New York in The Twin Towers vlogen, dat was ook relatief vlakbij ons toenmalige huis in Massachusetts...Uiteraard ging het toen om een terroristische daad en waren we vooral heel bang. Nu gaat het om een ongeluk...maar beiden keren voelen we ons machteloos: zó dichtbij en tóch niets kunnen doen om te helpen...

São Pedro de Moel

Visiting this region of Portugal is a unique experience...
Here, you can feel every emotion in its purest possible form
Here, you can feel the raw power of nature reaching down from top-hill heights to the sweeping sands that greet the Atlantic waves with open arms
Here, you can feel the raw faith which millions of pilgrims ask the Virgin’s help to find spiritual comfort and inner peace
Here you will find a region with soul...

Op de vierde dag in Portugal gaan we als strandjutters op pad. De vlag die op het strand wappert is rood: we mogen niet zwemmen. De golven zijn immens groot! Met Maren in de rugdrager en onze slippers in de hand lopen we langs de vloedlijn. We vinden onderweg mooie schelpen en tot onze verrassing komen we nauwelijks wandelaars tegen. We naderen een paar huizen hoog gelegen op de rotsen. Beneden genieten wat gezinnetjes van het opgewarmde zeewater dat is achtergebleven tussen de rotsen. We klimmen een trap op om er hopelijk boven ergens te kunnen lunchen, maar is geen restaurantje of winkeltje te vinden. Dus spetteren de meiden even later ook in het warme zeewater, waarna we weer terug naar ons dorp keren om op een terrasje nog laat te lunchen.

De bedevaartsplaats Fátima is vlakbij onze camping, maar het had niet onze interesse. Totdat Mathilde –ze geeft les aan de Fakulteit Theologie en Filosofie - ons erover vertelde... Ze vertelde dat Fátima de grootste bedevaartsplaats van Portugal is. Maria is daar in 1917 vijf opeenvolgende maanden verschenen aan drie herderskinderen in de bergen. (Lucia van 10 jaar en haar neefje en nichtje van 9 en 7 jaar) Ze gaf drie voorspellingen die opgeschreven werden en in het Vaticaan in Rome bewaard werden. Alledrie de geheime voorspellingen zijn uitgekomen... Verschillende Pausen zijn in Fátima geweest. Ook vertelde Mathilde dat het heel interessant is om de mensen daar te bestuderen. (er komen vier miljoen bezoekers per jaar!) Mensen reageren heel emotioneel als ze op die heilige plek zijn. Nieuwsgierig gemaakt door Mathilde’s verhalen togen wij erheen...

We kwamen aan in het heiligdom in Fátima op het moment dat er een mis begon. Er waren op dat moment duizenden bezoekers op het plein! Het rook er naar wierook en de emotionele lading die er hing was enorm: overal geëmotioneerde mensen. Ook ik had meteen tranen en een brok in mijn keel en Mark kreeg accuut hoofdpijn. Wat een spirituele kracht! Na de mis zwaaide iedereen met een witte zakdoek. (waarom?) Daarna gingen we op een bankje dichtbij de plaats van de eerste Mariaverschijning zitten. Mensen kwamen hier op hun knieën langs (als boetedoening?) en prevelden gebedjes terwijl ze steeds een kraal doorschoven aan hun rozenkrans. Er werden zoveel bloemstukken gebracht dat het nauwelijks op de plek paste. Toen we verder liepen zagen we een groot overdekt vuur waar iedereen een kaars ingooide. Alle vormen kaarsen werden verkocht: lange van twee meter (die terstond smolten in de zon), dikke en dunne kaarsen of zelfs in de vorm van baby’s, ledematen of organen... Wat een verdriet dragen veel mensen hier met zich mee. De toeristische boetiekjes buiten het heiligdom vormden een attraktie op zich. Ze verkochten allemaal dezelfde kitscherige beelden, kettinkjes en Maria-afbeeldingen. Ondertussen zijn alledrie de herderskinderen overleden (Lucia pas vorig jaar) en begraven in de baseliek. In de toekomst wordt gehoopt op hun heiligverklaring.

Toen we op het eind van een ochtend door het bos langs de kust terugreden van een markt ontdekten we een “verlaten strand”. We waren allemaal verrukt, en de meiden trokken meteen hun jurkjes uit om in hun onderbroekje te genieten van dit paradijs. (het voelde alsof we op het eiland van de TVserie Lost waren!) We bestempelden dit plekje als ons “verlaten strand”. We zijn er nog een paar keer terug geweest en kwamen er toen achter dat er later in de middag meer mensen ons “verlaten strand” kenden... Mark werd daar op een middag geïnspireerd om op z’n blote voeten langs de vloedlijn hard te lopen en dat heeft hij moeten bekopen met een zere hiel en een verdraaide knie. Gelukkig kon hij nog wel mee over de markt strompelen! We zochten een antiekmarktje in Leiria en vonden een grote drukke markt waar we prachtige tafelkleden gekocht hadden. Pas toen we later op een gezellig terrasje op een plein zaten te lunchen – waar toevallig een antiekmarktje was – zag ik op het straatbordje dat dít dus het antiekmarktje was dat we zochten! Een mooie ambiance: de antiekmarkt, de terrasjes, de oude huizen om het plein waarboven het oude kasteel op de heuvel uittorende...

We hebben genoten van dit authentieke deel van Portugal: de prachtige stranden, de hoge golven, de eeuwenoude stadjes met kloosters, pleintjes en kastelen, de marktjes, de (vis)restaurants en het klimaat. We beseffen ook dat we hier niet zo snel terug zullen komen vanwege de grote afstand. Met de vele kloosters en het heiligdom – maar ook de indrukwekkende, stille stranden – was het op deze mooie plek een spiritueel vertoeven. Het toeval wilde dat ik een dik spiritueel boek mee had genomen om hier te lezen, welke betere plek had ik hiervoor kunnen kiezen?

Verzonken schatten

Het is zo heet hier...een verzengende hitte... ’s Nachts koelt het maar nauwelijks af. We leven van poolparty naar poolparty om de afwisseling er een beetje in te houden: iedere keer een ander zwembad met andere kinderen om mee te zwemmen. Anthe en Inden gaan om de dag een ochtend schilderen bij Beatriz wat ze heel erg leuk vinden. En ook zo’n schilderweek wordt weer afgesloten met een poolparty! Mijn eigen ochtenden zijn snel gevuld met Maren, een boodschapje of een bezoekje. En zo volgen de dagen zich achter elkaar op totdat we volgend weekend vertrekken naar de kust van Portugal.

Toen ik Anthe en Inden vorige week op een ochtend van een logeerpartijtje ophaalde, had ik mijn auto langs de weg geparkeerd. Ik maakte Maren’s autoriem vast om weg te rijden en terwijl ik met mijn hoofd in de auto bezig was werd mijn openstaande autodeur geramd door een langsrijdende auto. Ongelofelijk! De bestuurder reed gewoon door! De werklui aan de overkant van de straat wier aandacht getrokken was door de enorme klap stonden mij aan te kijken en ik moest snel beslissen wat te doen. Ik onthield de eerste cijfers van de nummerplaat toen ik de auto nakeek en bekeek toen de schade aan mijn autodeur. Ik besloot de man achterna te rijden om hem aan te spreken. Ik had alleen blikschade, maar voor hetzelfde geld had hij mij aangereden! Ik sprong in mijn auto en stoof weg. De meiden huilend op de achterbank, ze waren bang voor de situatie. Ik was heel boos!

Een paar rotondes verder zag ik de bewuste auto langs de kant staan en parkeerde mijn auto erachter en stapte boos op de man af. Het was een oude man en hij was een beetje verbouwereerd door wat er allemaal gebeurd was. Ik heb van de situatie gebruik gemaakt en zijn gegevens genoteerd en hem mijn schadeformulier laten tekenen. Als laatste vroeg ik naar zijn schade en ik schrok toen ik naar de zijkant van zijn auto keek. Zijn mooie Audi was van voor naar achter beschadigd en gedeukt en zijn zijspiegel lag eraf... Mijn autodeur is wat verbogen, maar kon nog wel dicht. (daarna niet meer open, maar ja..) Thuis heb ik mijn verzekering gebeld en zij gaan op zoek naar de verzekering van de tegenpartij, want die was ik in alle consternatie vergeten te vragen...

Onze badmeester heeft een heel sportief gebruind lichaam met een strak getraind wasbordje, en dat wéét hij ook: hij draagt een ieniemienie rood zwembroekje en hij staat regelmatig als een soort Adonis met zijn gezicht naar de zon gericht.... Tot grote hilariteit van mij en de meiden doet Mark hem af en toe na in een Adonis-adoreert-de-zon-standje! Laatst vertelde deze badmeester mij dat je buiten zijn aanwezigheid ook mag zwemmen, maar dan moet je wel over het zwembadhekje klimmen. Nu was het zaterdagavond laat zoooo warm dat Mark mij voorstelde om over het hekje te klimmen... Hij dacht dat ik het tóch niet zou doen, maar tot zijn verrassing trok ik mijn badpak aan. Dus liepen wij in het donker naar het zwembad, klommen heel stout over het hekje en doken het verlaten zwembad in. Heel leuk en het water was heerlijk! In het licht van de volle maan en de vele sterren doken we steeds het water in en oefenden koppeltje duiken achterover. Wat een heerlijke verkoeling op zo’n zwoele zomeravond!

Zondagmiddag zijn we met vrienden naar de prachtige tentoonstelling “Verzonken Schatten van Egypte” geweest. Meer dan anderhalf miljoen bezoekers hebben deze tentoonstelling al bezocht in Bonn, Berlijn en Parijs. En nu dus in Madrid...!
Meer dan tweeduizend jaar geleden droomde een koning van een stad die zijn naam zou dragen. Zijn droom werd werkelijkheid en het werd een stad die vol stond met kolossale beelden. Maar de zee verzwolg de prachtige stad. Eeuwen later heeft een Franse archeoloog de droom van Alexander de Grote opnieuw aan het licht gebracht: de stad Alexandrië. De tentoonstelling bestaat uit 500 stukken die tonen hoe de prachtige haven van Alexandrië en de steden Heraclion en Canopo, die eveneens door de zee verzwolgen werden, er in werkelijkheid uitzagen.

Wij waren onder de indruk van de enorme beelden, oude sieraden en dagelijkse gebruiksvoorwerpen en vooral van de manier waarop alles weer boven water is gehaald. Daarna zijn we lekker met z’n allen op een terrasje wat kouds gaan drinken. En nog wat later zijn we met z’n allen wat gaan eten om het weekend af te sluiten. Mark moet nog drie dagen werken en dan begint zijn welverdiende vakantie!

El ancho mar

Een week aan zee. El ancho mar, de wijde zee... We hebben genoten van de azuurblauwe kleur, de hoge golven en de mooie visjes onder water. Het enige dat we hier missen in Madrid is de zee. Daarom vieren we zo nu en dan vakantie aan zee. Deze vakantieweek aan de Costa Brava was heel speciaal, want die brachten we door met onze neefjes en nicht die ook op de camping stonden. Gezellig!

We brachten bijna iedere middag aan het strand door. Er was op loopafstand van de camping een strand en we zijn ook twee keer naar een kleine baai geweest waar we met een steile trap naar beneden moesten klimmen...práchtig helder water om te snorkelen en véél vissen! Ook hebben we enorm genoten van de hoge golven. Niets is zo leuk als met een opblaasbare band of bootje in de golven te deinen of te spelen in de golven! (zie foto’s in ons album)

Mark was alleen de weekends op de camping, tussendoor vloog hij naar Madrid om te werken. De dag dat we hem ophaalden van de luchthaven gingen we naar Barcelona. Vorige zomer hadden we La Rambla bezocht en Gaudí’s La Sagrada Família en dit jaar hebben we Parc Guëll met beelden van Gaudí bezocht en ’s avonds in het donker La Font Mágica, gelegen op de heuvel Montjuïc. Vooral de magische fontein had veel indruk gemaakt: het water danste op de muziek en het laatste nummer van Freddie Mercury - uiteraard het liedje “Barcelona” - riep een écht Barcelona-gevoel op met een prachtig uitzicht op deze stad.

De camping daarentegen gaf ons een écht Hollands gevoel: veel Nederlanders en bij het restaurant waren Nederlandse snacks en Nasi Goreng met saté te bestellen, bij de supermarkt Nederlandse boodschapjes en bij het bakkertje Nederlands brood. Uiteraard zijn we op de terugweg naar huis even boodschappen gaan doen en hebben we de auto tot de nok volgeladen met brood, krentenbollen, koek, mayonaise, ontbijtkoek, Chicken Tonight, pindasaus, Fristi, pindakaas, drop, Unox-knakworsten, paprikachips en pannenkoekenmeel. De komende maanden kunnen we lekker Hollands snoepen en eten! Hahaha!

Mark vloog het eerste weekend op zondagavond terug naar Madrid, althans...dat was de bedoeling! Zijn broer bracht hem naar het vliegveld, maar door de enorme file had Mark het laatste vliegtuig naar Madrid gemist... Hij had een nieuw vliegticket naar Madrid voor de volgende ochtend gekocht en is een plekje gaan zoeken om te slapen. Hij SMSte naar mij op de camping:”Ben nu op zoek naar een kartonnen doos om in te slapen.” Och, helemaal ontheemd! Hij had een plekje op een bankje gevonden, maar daar was hij weg gestuurd – de terminal ging sluiten. Toen was hij ergens op de grond gaan liggen slapen. Een paar uur later kwam hij erachter dat er nog een vlucht eerder vertrok dan die van 8 uur en heeft hij zijn vlucht vervroegd naar 6 uur. Eenmaal thuis is hij eerst gaan slapen in zijn eigen bedje – wat een heerlijk gevoel moet dat zijn geweest! – en daarna is hij naar zijn werk vertrokken... Wat een bikkel!

Op de camping hebben de meiden genoten van het knutselen iedere ochtend en het spelen met hun neefjes en nicht. Maren kon het geweldig goed met Noud vinden. Het waren net Jip & Janneke of Ot & Sien. Zo lief! En de oudste meiden hadden leesboeken uitgewisseld met Jenna (net als hun moeders trouwens!) en hadden samen in de hangmat gelezen. Maar ze hebben vooral mooie herinneringen aan het samen in de golven spelen op het strand of verstoppertje op de camping!

Vacaciones

De lange zomervakantie is aangebroken! En het voelt heerlijk, alles is zo relaxed. We eten ’s avonds heel laat op het deck, omdat de temperatuur dan pas aangenaam genoeg is om wat te eten. Overdag is het deze week vaak over de 40 graden. En omdat we zo laat eten gaan de meiden ook laat naar bed - wat weer voordelen heeft want dan kunnen de slaapkamerramen wijd open. Maar soms staat er niet eens een zuchtje wind... Ze slapen ’s ochtends lekker uit en daarna ontbijten we op het nog koele deck. Gisteravond ging Anthe met een groep vriendinnen naar de musical Ana Frank in een theater in Madrid. Wij zijn met Inden en Maren in het centrum blijven hangen op een terrasje, hebben wat gewinkeld en tenslotte op een terrasje Iraaks gegeten. Hét ultieme zomergevoel!

Overdag zwemmen we: Anthe en Inden gaan ook vaak alleen voor een plons. Maar als Maren gaat zwemmen ga ik (en in het weekend ook Mark) mee. Ik neem wat te lezen mee, maar meestal lig ik toch in het water...de zon is zo fel. Het gevolg is dat mijn wasmanden uitpuilen met was om te vouwen of te strijken. De was draaien en buiten drogen is zo gebeurd, maar wanneer zal ik het opruimen? Overdag zijn alle luiken dicht in ons huis om de warmte zoveel mogelijk buiten te houden en is het vrij donker in huis. We leven buiten op het deck en ’s avonds ben ik zo loom en is het al zo laat dat ik geen zin meer heb om te strijken...

Vorige week heb ik zo’n geluk gehad! Ik parkeer mijn auto vaak in een doodlopend straatje in de buurt van school om lopend de meiden op te halen van school. Vorige week was ik blijkelijk mijn portemonnee verloren bij mijn auto, want ’s avonds werd ik op mijn mobieltje gebeld door een Spaanse mevrouw die het steeds over een ‘carretera’ had. Ik begreep er niets van – carretera betekent een straatweg. Maar toen noemde ze opeens mijn meisjesnaam en begon er een lichtje te dagen. Ik keek in mijn schoudertas en jawel..mijn portemonnee was weg! De verbinding werd verbroken en ik kreeg een naar gevoel... Gelukkig kun je het laatste telefoontje terugbellen en nam de mevrouw weer op. Ze vertelde op welk huisnummer ze woont en Mark is mijn portemonnee gaan ophalen. Hij had haar beloofd dat ik de volgende dag langs zou komen met een bedankje.

Alles zat nog in mijn portemonnee: mijn Nederlands rijbewijs, mijn bankpasjes en VISA-card zelfs mijn papiergeld zat er nog in! Ik ben met een doosje chocola terug gegaan en werd hartelijk ontvangen door een klein,oud mevrouwtje. Ik moest mee naar binnen en zag dat er alleen maar oude vrouwtjes in kamers aan een patio woonden en ik werd ontvangen in een televisiekamer met veel stoelen waar veel Jezus- en Mariabeelden aan de muur hingen. De eerlijke vindster werd gehaald, Asuncion, en ik werd met twee kussen begroet. Wat een lieve, vrome vrouwtjes wonen hier! Ze had mijn portemonnee gevonden toen ze naar de dokter liep en had mijn hele portemonnee uitgespit om mijn telefoonnummer te vinden. Gelukkig had ik een klein vodje papier met mijn nummer erop in mijn portemonnee om mijn beltegoed op te waarderen..mijn redding! En mijn verwarring - bleek later - kwam door het woord cartera dat portefeuille betekent, en dus niet carretera dat straatweg betekent. Haha!

Op de dag vóór de laatste schooldag kreeg ik een telefoontje van ICS dat Anthe niet toegelaten is op Secondary School. Mark en ik hadden die week een gesprek gehad met de directeur, want hij had wat moeite met Anthe’s jonge leeftijd. Wij konden hem niet overtuigen dat Anthe het heel goed doet tussen een jaar oudere klasgenootjes. Hij had nogal een gekleurde visie op dit verhaal, want hij heeft zelf een dochter die een klas had overgeslagen. Later werd ze gepest op school, omdat ze geen make-up wilde dragen en de rest van de meiden wel... Wij hebben hem gezegd dat we niets van dit verhaal herkenden en dat iedere kind uniek is, maar hij had zijn beslissing al gemaakt: Anthe was niet welkom. Ze mocht wel de laatste klas van Primary School over doen. Samen met Anthe hebben we er uitgebreid over gesproken en alle voor’s en tegen’s bekeken. En we hebben besloten dat Anthe na de zomer naar groep 8 gaat van de Nederlandse school. En deze beslissing voelt goed voor ons allemaal.

* Op de link van school staan nog meer foto’s van musical Mirakel!

Holanda

Gisteravond hebben we genoten van de musical Mirakel! Alle kinderen van de Nederlandse school deden mee, zelfs de kleinste ukkiepukkies zoals Maren! Het had niet veel gescheeld of Maren en ik waren er helemaal niet bij geweest...

Maren en ik waren afgelopen donderdag vertrokken om een paar dagen in Nederland door te brengen. We logeerden in Breda bij Maren’s beste vriendje Sebas. Maren en Sebas deden allemaal leuke dingen samen zoals samen in de bakfiets naar de stad om Hollandse boodschapjes te doen en te lunchen, samen voorgelezen worden, samen in bad, samen in de bakfiets naar de kinderboerderij of samen in de tuin spelen.(zie fotoalbum) Ik ben met Olga wezen shoppen op koopavond en een andere avond zijn we naar de film geweest. Ik had met mijn Madrileense vriendin Netty, die weer in Nederland woont, afgesproken en we hadden opa & Adri met de trein in Friesland opgezocht. We hebben heerlijk Hollands gegeten en vooral veel gesnoept. Op maandagochtend vroeg stond ik met mijn goedgevulde koffers op de luchthaven om in te checken toen de grondstewardess tegen me zei dat ik pas dinsdag moest vliegen. Ik was een dag te vroeg! Dat kon écht niet, ik moest ’s avonds naar de musical! Alles op alles gezet om tóch mee te mogen vliegen, maar het kon echt niet...

Uiteindelijk hebben Hugo en Mark op Internet tickets gevonden voor dezelfde maandag, maar dan ’s middags vanuit Brussel. Hugo heeft ons naar Brussel gebracht en we kwamen eind van de middag in Madrid aan. We gingen direkt door naar het theater waar de musical uitgevoerd werd. De kinderen konden meteen de kleedkamer in om zich voor te bereiden. Maar het was alle moeite waard! Anthe zong solo door de microfoon en speelde een grote rol in de musical als zichzelf, Inden schitterde als Egyptenaar die een boek doneerde aan farao Toetanchamon en Maren speelde een Romeinse die Cesar adoreerde.(zie fotoalbum) Onvergetelijk!

De meisjes gaan deze week nog een paar dagen naar school waarvan vandaag voor een deel in het zwembad plaatsvond. Iedere dag worden ze op het schoolplein nat gespoten en staan er emmers en bekers gevuld met water om mee te spelen. Er zijn net als vorig jaar netten opgehangen om de zon niet te fel op het schoolplein te laten schijnen. Het is hier iedere dag boven de 30 graden. Eenmaal uit school zoeken de meiden verkoeling in het zwembad. En ’s nachts slapen we onder een koel lakentje...

Over een paar dagen zijn ze negen weken vrij. Ik heb veel dikke Nederlandse leesboeken meegenomen voor onze twee leesmonstertjes. Zo komen we lezend de zomer door en we gaan twee keer kamperen deze zomervakantie: een week aan de Costa Brava met Frank & Debora en drie weken in Portugal vlakbij Lissabon. Tussendoor gaan de twee oudsten een paar weken naar een zomercursus schilderen, in het Engels. We wachten nog steeds op de definitieve beslissing dat Anthe toegelaten wordt op ICS. De directeur van Secondary School heeft wat problemen met Anthe’s jonge leeftijd...

Stakende chauffeurs

De toestanden worden er hier in Madrid niet beter op... Sinds zondagavond staken de Spaanse vrachtwagenchauffeurs tegen de hoge dieselprijs. Mark en ik hebben zondagavond dus allebei onze auto’s volgetankt. De voorspellingen waren namelijk dat de tankstations tegen woensdag leeg zouden zijn. Het is nu woensdagmiddag en inderdaad..alle tankstations hier in de buurt hebben briefjes op de pomp gehangen dat de voorraad op is. Heel erg vervelend natuurlijk! Ik heb nog een halfvolle tank waar ik deze week de kinderen wel mee naar school kan brengen. En Mark kan deze week nog naar zijn werk.

Daarnaast worden alle toegangswegen naar Madrid geblokkeerd door vrachtwagens, dit leidt tot mega-lange files. Ik zie vanaf mijn deck de hele dag door helicopters boven de A1 hangen. Gelukkig rijdt Mark niet over de A1 naar zijn werk en ik rijd binnendoor naar school. Maar ik hoor niets anders dan verhalen van mensen die úren vast hebben gestaan...

Door deze stakingen worden naast de tankstations ook de supermarkten niet meer bevoorraad. Ik had maandagochtend vroeg mijn boodschappen gedaan voor een langere periode: diepvriesgroenten, pastasauzen, brood, melkvoorraad en extra fruit. Daar ben ik nu blij mee, want de schappen in de supermarkten zijn inderdaad behoorlijk leeg geraakt. Vooral de versprodukten en de rijst en pasta’s zijn leeg.

Voor Mark’s fabriek is deze staking ook een uitdaging, want de silo’s raken leeg. Mark had er van tevoren al voor gezorgd dat ze extra goed gevuld waren. Maar vanaf morgen is de bodem in zicht... Hij heeft nog een voorraad in Valencia gevonden waar hij tot na het weekend mee door kan. Nu zoekt hij een manier om dat naar zijn fabriek te brengen. (met wegblokkades en zonder dieselvoorraad...) Als dit niet zou lukken zal de glasoven weer uit moeten en zullen ze straks wéér opnieuw moeten opstarten met alle problemen van dien. Wéér overmacht... Het zit allemaal niet mee in die fabriek...

Ook hoorde ik dat er een ambulance vast heeft gezeten in de files waardoor een vergiftigd meisje van drie jaar overleden is. Zij had het volgens de dokter wél gehaald als ze op tijd in het ziekenhuis aangekomen was.... En er is in Granada een stakende chauffeur doodgereden...

De transportvakbonden hebben vandaag het laatste voorstel van de regering geweigerd, dus hoe lang blijft dit nog duren?

Bijzondere sfeer

Vlak voor de zomervakantie hangt hier op de Nederlandse School in Madrid een bijzonder sfeertje. Het voelt een beetje als de sfeer na het eindexamen op de Middelbare School...mooi weer en véél feestjes. Er zijn nu veel verjaardagsfeestjes vanwege de lange zomervakantie; veel kinderen willen hun verjaardag die in de vakantie valt nog met hun oude klas vieren. Er gaan ook veel gezinnen verhuizen, terug naar Nederland of verder de wereld in. En de kinderen uit groep 8 die allemaal onze school gaan verlaten geven ook nog feestjes. Veel afscheidsfeestjes dus en dit schooljaar vertrekken ook nog eens wat juffen én de schooldirectrice, dus nóg meer feesten: juffenverjaardagen, juffenafscheidsfeestjes én suprisefeesten voor de juffen. Een heel bijzonder sfeertje dus, maar wel héél gezellig!

Anthe’s kampeerfeest was afgelopen weekend. (zie fotoalbum) De meiden uit haar klas hadden er net als Anthe enorm naar uit gekeken, en het was ook erg leuk! Eerst hadden de meiden ’s ochtends allemaal hun Cambridge examen en ’s middags konden ze uitgelaten feest vieren. Het was mooi weer, dus in hun bikini op de trampoline en Mark sproeide zo nu en dan wat water met de tuinslang. En gillen dat die meiden dan kunnen!! Wat een plezier hadden ze dan..hahaha! Uiteraard lekker eten erbij aan een grote tafel in de tuin en het feest was compleet. ’s Avond keken ze naar de film Grease in hun pyama en daarna buiten in het donker marshmallows roosteren in het vuur, een echt campingsfeertje. Na wat gegiechel en geklets in de tent zijn ze allemaal in slaap gevallen en de volgende ochtend kregen ze een heerlijk ontbijtje in het zonnetje geserveerd.

Deze week hebben we een afscheidslunch voor een vriendin georganiseerd in onze tuin, er komen zo’n 20 vrouwen langs. Dat wordt vast heel gezellig, maar uiteraard wéér een afscheid. En zondag ga ik met de mama’s van mijn peutergroep lunchen om de zomer in te luiden. Hetzelfde de week erna, maar dan met mijn schildersklasje. Mijn juf gaat zomercursussen geven en ik heb voor Anthe, Inden en wat vriendinnetjes geregeld dat ze in het Engels drie ochtenden per week schilder/tekenles krijgen - in de weken dat wij in Madrid zijn deze zomervakantie. Anthe en Inden houden erg van tekenen en schilderen. Anthe zit wekelijks op pintura na schooltijd en Inden begint er na de vakantie mee.

Anthe mag deze week een toets doen op de internationale school om te kijken waar ze staat met rekenen en de beheersing van de Engelse taal. We hebben het haar pas na haar kampeerfeest verteld, ze heeft zoveel toetsen en examens gehad de laatste weken... Maar ze was blij en ze hoopt dat ze na de zomer mag starten op ICS – dat hopen wij ook! Afgelopen week hebben ze alledrie hun schoolrapport gekregen en die zagen er stuk voor stuk prachtig uit. Deze week zijn de oudergesprekken. En dan nog een leuk nieuwtje: de HEMA opent eerdaags een wereldwijde webshop. Joepie!!

Fiestas

We leven in een feestweek. Afgelopen weekend begon het al op vrijdagmiddag met een verjaardagfeestje waar Anthe en Inden uitgenodigd waren. Zaterdag had Maren haar eerste verjaardagspartijtje. Maren’s hele klas was uitgenodigd en papa’s, mama’s en broertjes en zusjes mochten ook mee. Een écht Spaanse verjaardag in een feestzaaltje met heel veel spelende kinderen, borrelende ouders en tafels met snacks. Eigenlijk heel relaxed en Maren had zich goed vermaakt!

Zaterdagavond gingen we met vrienden naar een tablao waar we gingen eten en daarna werd er een flamencoshow gegeven. Prachtig en indrukwekkend! Mark en ik hadden nog nooit zo’n show live gezien. In Sevilla hadden we het wel eens geprobeerd met de meiden erbij - maar die shows beginnen zo laat... Nu dus met vrienden lekker een avondje uit en we waren allemaal onder de indruk van de dans en de muziek. Flamenco kent reeds een lange geschiedenis. Het is een soort klaagzang uit de tijd dat de Moren verdreven werden uit Spanje. Iedereen moest toen bekeerd worden tot het katholieke geloof en anders moest je de stad uit vluchten de bergen in. Deze vluchtelingen (o.a. zigeuners, joden en moslims) kwamen bij elkaar om te feesten en daaruit ontstond de flamencomuziek en -dans. Ik kan nu ook mijn eigen flamencolessen wat relativeren, want de snelheid van de pasjes is erg indrukwekkend! Prachtig om naar te kijken, heel stijlvol en toch ook stoer.

Het toppunt van deze week vol feestjes was natuurlijk Anthe’s 10e verjaardag. Zondag vierden we haar verjaardag met ons gezin in een safaripark buiten Madrid. (zie fotoalbum) We hadden een gevulde picknickmand mee en het werd een superleuke dag. Allereerst de roofvogelshow en de safari met onze auto door het park. Geweldig hoe alle dieren naar onze auto kwamen om te snuffelen en nieuwsgierig naar binnen te gluren. Lama’s, dromedarissen en struisvogels waren buitengewoon nieuwsgierig en wat dacht je van de aapjes? Die sprongen allemaal op de auto, plasten en poepten daar ook en eentje kauwde zelfs op de ruitenwissers! Bij de geitenboerderij waren de meiden bijna niet weg te slaan, vooral bij de babygeitjes. En de glijbaan met jutezakken was uiteraard ook super!

Maandag was Anthe’s verjaardag en deze begon met kadootjes op het grote bed. Ze werd ook verblijd met kadootjes van de familie, dus ze had een enorme stapel leesboeken van Thea Beckman! Met het kettinkje - speciaal voor haar 10e verjaardag uitgezocht - was onze grote meid ook heel blij. Op school mocht ze trakteren en na school kwam er wat visite voor haar zingen en taart eten. Al met al een leuke dag waar ze lang naar uit gekeken had... Nu kijkt ze erg uit naar haar kampeerfeestje met al haar vriendinnen - een Grease-filmpje, een kampvuur en gezellig met z’n allen slapen in de tent...

Bijna tien jaar

Anthe wordt over minder dan een week tien jaar, ze is onze oudste. We vinden het een mijlpaal. Ze vindt het zelf ook heel belangrijk, ze telt de nachtjes al weken af! Ze mag deze speciale keer een slaapfeestje geven en dat gaat gebeuren in onze tent in de tuin. Ze heeft de uitnodigingen uitgedeeld, er komen tien meiden. Naast de kadootjes die ze graag wil hebben wilden we ook iets speciaals geven dat ze haar leven lang niet zal vergeten. Ze wil al heel lang een hangertje dat ik als kind heb gekregen van mijn ouders, er staat een A in gegraveerd. Dus hebben Mark en ik bij de juwelier er een mooie zilveren halsketting bij uitgezocht. Een speciaal moment, en nog specialer zal het moment zijn als we het geven aan onze bijna tienerdochter...

Anthe is de laatste maanden heel groot geworden in haar gedrag, haar gezicht is ook veranderd. Omdat ze vorig jaar een klas heeft overgeslagen zit ze tussen oudere kinderen in de klas die ook allemaal groter zijn dan zij. Zelf groeit ze maar hele kleine beetjes de hoogte in, maar ze houdt zichzelf staande in de klas! En dan wachten we ook nog op het bericht of ze na de zomer naar Secondary School kan. Dan gaat onze kleine, grote meid naar de Middelbare School – en ze wordt volgende week tien jaar! Soms gaat het zo snel dat we het gevoel hebben dat we het nauwelijks kunnen bijbenen... Gisteren heeft ze de entreetoets van CITO afgerond en mochten alle kinderen van groep 7 snoep mee naar school en hun iPOD of MP3speler om na het examen lekker te ontspannen. Afgelopen weekend heeft Anthe haar mondeling in het Engels gedaan van het Cambridge examen, op een grote Middelbare School in Madrid. Het ging goed, over twee weken heeft ze het schriftelijke en luisteronderdeel.

Maren daarentegen zit helemaal in de prinsesjes... Vorige week kreeg ze een nieuw model autostoel, omdat ze uit de MaxiCosi was gegroeid. Ze koos uiteraard een knalroze met allemaal prinsesjes afgedrukt op de bekleding. En ze draagt het liefst alleen maar roze rokjes en jurken. Ze kijkt alleen nog maar naar prinsessenfilmpjes op TV en wil als prinsesje iedere dag met de prins trouwen die gespeeld wordt door één van ons met een fluwelen cape om. Ze heeft roze sandaaltjes uitgezocht en roze-witte slippertjes. Mark en ik gaan er heel ontspannen mee om, tenslotte is het al de derde keer dat we dit meemaken. We wéten dat het (gelukkig) vanzelf weer over gaat!

Afgelopen weekend leek het weer een regenachtig grijs weekend te worden. We wilden er op zondag toch op uit trekken en daarom zijn we naar Monasterio El Paular gereden: een oud klooster in de bergen, niet ver van Segovia. (zie fotoalbum) Na een kijkje genomen te hebben in het oude klooster zijn we een stukje gaan wandelen, want het zonnetje brak eindelijk door. Naast het klooster zit een groot oud gebouw met een gezellig pleintje als binnenplaats, met een terras en een fontein. Daar hebben we heerlijk genoten van de zeer welkome zonnestralen en de warme chocomel met gebak. Op weg naar de auto hebben we in het nabijgelegen kapelletje kaarsjes gebrand voor mijn moeder, zondag was namelijk haar verjaardag.

Anthe en Inden hoeven hun beugels alleen ’s nachts te dragen, want ze kunnen niet praten met dat ding in hun mond. Dat geeft soms wel rare taferelen. Inden was de eerste nacht wakker geworden en ze was haar beugel kwijt. Ze had ’s nachts overal gezocht en was onder haar bed gekropen om te zoeken, het ding lag gewoon onder haar dekbed... Anthe maakte hetzelfde mee, maar zij werd pas ’s ochtends wakker toen ze besefte dat ze haar beugel miste. En dat al twee nachten achter elkaar. En het zijn helemaal geen kleine apparaatjes ofzo!

San Isidro

er kroop een rupsje over het blad
en hij at en hij at...
een gat in het blad!
en hij spon en hij spon...
een hele mooie cocon
sssstttt...
vlinder vrij, vlinder vrij...
oeps...weg is hij!

De laatste vakantie van dit schooljaar is voorbij en nu tellen we de laatste zes schoolweken af voor de zomervakantie! In Maren’s klas staat alles in het teken van de zomer - vlinders, visjes en bloemetjes. Afgelopen week is de verjaardag van de juffen gevierd, de kindjes mochten verkleed naar school. Er werden ouderwetse spelletjes gedaan zoals koekhappen, zaklopen, schmincken en er werd een chips-ketting gemaakt. Maren had erg genoten! (zie fotoalbum)

Anthe zit midden in haar CITO entree-toets op school en heeft aankomende zaterdag het mondeling gedeelte van haar Engels Cambridge examen. Twee weken erna heeft ze het schriftelijk gedeelte. Ondertussen oefent ze met haar klas al heel druk voor de musical. Groep 8 bestaat namelijk maar uit drie leerlingen, dus Anthe’s groep speelt ook een grote rol in de musical. Traditiegetrouw spelen alle kinderen van de school een rolletje, dus zullen wij naast Anthe ook Inden én Maren die avond op het podium zien schitteren!

De naamdag van de heilige San Isidro wordt in Madrid ieder jaar op 15 mei gevierd. Alle scholen, winkels en bedrijven zijn dan gesloten. San Isidro was een arme boer, maar gaf alles wat hij verdiende weer weg aan de armen in Madrid. Tijdens zijn leven was hij al heilig verklaard. Als een typisch Spaans gebruik wordt de hele week rondom 15 mei feest gevierd. Op 15 mei lopen alle Madrilenen en kinderen verkleed uit de tijd van San Isidro. (zie fotoalbum) De vrouwen en meisjes dragen een chulapa-kostuum: een lange jurk, gehaakt kleedje om de schouders en een shawltje om het haar met een rode anjer erin gestoken. De mannen en jongens dragen een chulapo-kostuum: een kort zwart jasje met een zakdoek erin en een zwart-wit geruite pet op het hoofd. Chulo betekent een Madrileens volkstype; een stoere opschepper of brutaal patserig type.

In de stad wordt muziek gemaakt en er wordt vooral veel gedanst. Ik ben met de meiden met de metro de stad in gegaan. Mark werkt buiten Madrid en moest dus gewoon werken. In de stad had ik met vrienden afgesproken. We hebben gekeken naar de shows, heerlijk in het zonnetje op terrasjes gezeten en ’s avonds lekker op een oud pleintje met een fontein van de take out gegeten. Overal werden speciale koekjes verkocht die alleen op San Isidro worden gegeten - die koekjes heten Barquillos. We hadden ze voor Mark mee naar huis genomen - erg lekker! En ik vond het heel stoer dat ik met de meiden zo’n tripje had ondernomen, ze worden groot!!

Mark en ik hadden afgelopen weekend een etentje met een Spaans stel. Eigenlijk de eerste keer dat we met een Spaans stel hebben afgesproken sinds we in Spanje wonen. We bewegen ons voornamelijk binnen de Nederlandse gemeenschap en een enkele keer hebben we een etentje via Mark’s werk. Dus dit was de eerste keer dat we met Spanjaarden gingen eten, het gezelschap was heel gezellig en het eten was goed. Ze hadden goede tips om lekkere gerechtjes te bestellen - lekkere voorgerechtjes en vooral ook heerlijke toetjes!

Ze zijn begonnen met het schoonmaken en vullen van het zwembad in onze urbanizacíon. Vorig jaar hebben we de dagen zitten aftellen totdat het zwembad eindelijk open ging. We vonden het zó warm en begrepen niet waarom het zo lang duurde totdat het zwembad eindelijk open ging. We hadden in mei ons opblaasbaar zwembad in de tuin neergezet, want de kinderen smolten bijna ’s middags als ze uit school kwamen! En dit jaar? We zijn verbaasd dat ze nu al het zwembad gaan schoon maken! We genieten van het zonnetje, maar vinden het niet te warm... Waarschijnlijk zijn we al beter aan de warmte gewend, maar dit voorjaar heeft het ook veel meer geregend. We hebben nog nooit zoveel wolken in Madrid gezien als de laatste twee maanden!

Kosmische energie?

Wat gebeurt er toch bij ons in huis?? Veel van onze apparaten stoppen ermee, we snappen er niks van. Het begon met de nieuw aangeschafte kleurenprinter met copier en scanner. Dit apparaat heeft vanaf de eerste dag niet goed gewerkt. Dus printen we nog steeds op onze bijna antieke zwart-wit printer, want die laat ons tenminste niet in de steek. Daarnaast hebben we nauwelijks plezier gehad van Maren’s nieuwe MP3 speler - aangeschaft voor onze Marokko-reis. De liedjes van Maren én de liedjes van Mark en mij zijn niet meer terug te vinden op dit kleine, simpele, roze apparaatje! Het laatje van onze computer waar de CDroms in moeten is er ook onaangekondigd mee gestopt. Net zoals de CD-speler in mijn auto.... Maar het ergste is dat de ontvanger van de Nederlandse televisiezenders er laatst mee is gestopt en niet te koop is hier in Spanje.

Ineens stond er geen stroom meer op, dus geen Nederlandse TV meer... De Spaanse ontvanger deed het al heel lang niet meer, dus die heeft Mark maar gauw gemaakt. Met het Nederlandse kastje van het merk Thomson naar een speciaal servicepunt van Thomson in Madrid gereden om hem te laten maken. Helaas had de meneer ons apparaat nog nooit van zijn leven gezien, maar hij wilde er wel even naar kijken. De volgende dag werd ik gebeld dat hij een onderdeeltje nodig heeft en dat dat onderdeeltje (uiteraard!) in heel Spanje niet verkrijgbaar is. Niet getreurd, ik bestel het onderdeeltje via Internet wel even in Nederland en dan kan deze meneer ons machientje weer helemaal in orde maken. Ware het niet dat ik gisterochtend het bericht ontving dat de fabrikant Thomson failliet is gegaan en er geen onderdelen meer te bestellen zijn. Tja, nu geef ik het op!!

Een vriendin die eind vorig jaar terug naar Nederland was verhuisd had zo’n ontvangstapparaat achtergelaten bij Nicole hier in Madrid en ik wist dat dat ding al maanden ongebruikt in haar kast stond. Ik belde haar meteen toen ik erachter kwam dat dit verhaal nog wel eens heel lang kon gaan duren...maar wat bleek? Ze had het apparaat juist díe week aan laten sluiten door een bedrijfje! Wat een pech voor ons! Voorlopig geen Nederlandse TV meer... Gelukkig had mijn zus in maart een enorme stapel DVD’s achtergelaten!

Toch heeft het kapotte apparaat ons ook iets goeds gebracht. Vanmorgen haalde ik het weer op bij het servicepunt van Thomson en toen had ik nog even tijd over. Ik slenterde wat rond in deze mooie, oude buurt achter Plaza del Toro. Er zitten veel leuke winkeltjes zoals een piepklein postkantoortje, een papierwinkel (met o.a. geschept papier - erg leuk!), klein groentewinkeltje en ook een ecologische supermarkt. Tuurlijk liep ik daar even binnen en ik kwam in een soort walhalla voor Maren terecht! Verschillende soorten speltkoekjes en -brood van Nederlandse bakkers als De Rith en Molenaartje, krentenbollen(!), Hollandse gemberkoek en stroopwafels, kleine rijstewafeltjes in allerlei smaken, Weleda produkten, thee van Simon Lévelt en zelfs geitenmelkijs van de Drie Geitjes uit Holland! Met een volle boodschappentas en een lach op mijn gezicht ben ik weer naar mijn auto gelopen om de meisjes van school te halen.

Gisteren hebben we Mark’s verjaardag gevierd en kwam Anthe er ’s avonds laat achter dat ze nog moest koken voor haar kookkring de volgende dag. Stonden we daar met z’n drietjes achter het fornuis aardappel-mais-pannekoekjes te bakken! De oudste twee meiden worden zo snel groot de laatste tijd. Inden heeft gisteren haar laatste tafel voor de juf opgezegd en heeft nu alle tafels uit haar hoofd geleerd. En Anthe is met de entree-toets van CITO begonnen deze week, het zal zo’n vier weken in beslag nemen en er hangt een voorlopig schooladvies aan. En dan krijgen ze volgende week allebei hun beugels!

Mezquita

De mezquita van Córdoba is één van de grootste islamitische gebouwen in Andalucia. Dit gebouw met oneindig veel rood-witte bogen en prachtige mozaïek waar kilo’s goud in is verwerkt werd gebouwd in 785. Helaas hebben de katholieken in de 16e eeuw een kathedraal pontificaal in het midden gezet en 19 deuren dichtgemetseld, waardoor er nauwelijks nog licht binnenvalt en het effekt van de oneindige bogen grotendeels teniet is gedaan...eeuwig zonde...

We zijn een paar dagen naar Córdoba geweest en logeerden op een finca buiten de stad. Er was een groot zwembad bij waar de kinderen van genoten en waarlangs we heerlijk mochten ontbijten in de ochtend en als we wilden ook ’s avonds dineren. We hebben er zelfs een keertje gegeten met opa & oma Rippens die op bezoek kwamen. De finca ligt vlakbij kasteel de Almodóvar, gebouwd in 760. Een prachtig gerestaureerd moors kasteel waar ook de film “Pipo en de Ppparelridder” is opgenomen. De meiden herkenden allemaal stukjes uit de film, dus dat was extra leuk.

Ook zijn we een ochtend naar een grote opgraving geweest, Madinat Al-Zahra. Deze stad uit 940 bestaat uit een grote moskee, paleizen van de koningen en de eerste minister, en uiteraard huizen van het personeel. Er is nog maar een klein gedeelte opgegraven en het is nu al indrukwekkend. Deze mysterieuze stad is ooit gebouwd uit ideologie en politiek oogpunt, alhoewel het verhaal gaat dat de toenmalige koning indruk wilde maken op zijn vrouw. In oude verhalen wordt geschreven over enorme schatten, marmeren muren, zinken baden die het zonlicht reflecteerden en gouden plafonds...sprookjesachtig!

Die middag hebben we het kasteel Alcázar de los Reyes in Córdoba bezocht. Dit is ooit als paleis gebouwd en heeft prachtige tuinen met visvijvers, sinaasappelbomen, fonteinen en rozentuinen. In dit kasteel zijn ooit de plannen beraamd om Amerika te ontdekken en Andalucia te heroveren van de Arabieren. Maren was in de rij in slaap gevallen op Mark’s schouders, dus hebben we haar op een stenen bankje langs de kasteelmuur lekker laten slapen – als een échte schone slaapster!

De eerste dag dat we Córdoba bezochten was er een groot feest: Batalla de flores, gevecht van de bloemen. Er kwamen prachtige praalwagens met bloemen versierd door de straat, waar dames en kinderen op zaten die typisch Spaans gekleed waren - allemaal gooiden ze anjers naar het publiek. De bedoeling van dit feest is dat alle bloemen weer terug gegooid worden, een heel vrolijke boel. En ook erg leuk om mee te doen! Haha!

Na deze culturele dagen hebben we de laatste dag van onze vakantie doorgebracht aan de Atlantische Oceaan. Lekker op het strand gezeten en de meest stoere van ons vijf hebben zelfs gezwommen! (zie fotoalbum) Uiteraard hebben we lekker vis gegeten aan het strand en aan het eind van de middag zijn we via een prachtige route door de Sierra Nevada weer terug naar Madrid gereden. We hadden de muziek van Grease lekker hard opgezet en zo zongen we de kilometers weg - tot groot plezier van de meiden zong Mark Danny’s en ik Sandy’s deel!

Secondary School

Afgelopen vrijdag heeft het hier ongelofelijk gehageld! De kinderen waren vrij en in een paar minuten tijd was de hele tuin wit! De meiden renden naar buiten om hagelstenen te vangen met bakjes. En dat ging heel vlot, dus ook alle zandemmertjes werden gevuld. En toen ontdekten ze de trampoline – ze waren werkelijk doorweekt tot op hun onderbroekjes!! Helemaal opgewonden van alle sensatie en drijfnat kwamen ze weer binnen om lekker in pyama voor de TV op te drogen....

Helaas kregen we vorige week het nieuws dat de directrice van de school met heimwee weer terug naar Nederland verhuist. En nog twee andere juffen ook, met dezelfde reden. Anthe zal in het laatste jaar van de basisschool met nieuwe leerkrachten moeten starten. Daarnaast gaat de helft van de kinderen uit haar klas naar een Spaanse middelbare school of verhuizen naar het buitenland. Dat deed ons beseffen dat Anthe dan beter komend schooljaar kan overstappen naar de middelbare school, in plaats van over een jaar. Secondary School begint namelijk na groep 7.

Dus hebben we geïnformeerd bij de International College Spain of Anthe daar terecht kan. Ik had geluk iemand aan de telefoon te krijgen, want de wachtlijsten zijn te lang en ze nemen de telefoon normaliter niet meer op. Teleurgesteld door deze informatie zocht ik contact met iemand uit het bestuur van de Nederlandse afdeling van ICS en zij kon wel wat regelen voor ons. We hebben een inschrijfformulier ingeleverd met een brief over Anthe erbij en deze week kreeg ik de vraag van ICS of ze Anthe’s rapporten konden zien. Vanmorgen ben ik dus naar ICS geweest en heb daar een gesprek gehad. De wachtlijst voor Anthe’s klas, 6th grade, bestaat uit vier kinderen. We hopen half mei meer te horen, want alle expats moeten voor eind april doorgeven of ze op deze school blijven. We keep our fingers crossed!

Op Mark’s werk is het een heel drukke week. Dinsdag kwam de CEO van Owens Corning vanuit The States met een ‘private jet’ aan om Mark’s fabriek te bezoeken. Deze man wilde uiteraard wat cijfers gepresenteerd krijgen, en een rondleiding door de fabriek. Vorige week ging er een inpakmachine kapot, zodat alle produkten in de fabriek opgestapeld werden in plaats van ingepakt naar het magazijn gebracht werden. Vlak voor het weekend was deze machine gelukkig gerepareerd, zodat ze tijdens het weekend alles konden inpakken en wegzetten. Vlak voor de komst van de CEO zag de fabriek er picobello uit! De cijfers vielen Mark een beetje tegen, want in de administratie was een fout gemaakt waardoor er van zijn behaalde beetje winst niet zo heel veel meer over bleef....

Gelukkig hebben Mark en de kinderen volgende week de hele week vrij en gaan we zaterdag lekker vijf dagen naar Córdoba om uit te rusten en te genieten van het mooie, zonnige weer en de culturele bezienswaardigheden. We logeren op een finca mét zwembad op het platteland, vlakbij het kasteel waar de film “Pipo de Clown en de Pppparelridder” is opgenomen. Daar verheugen we ons op!

Agua

Het water valt de laatste dagen met bakken uit de lucht! Zo nu en dan slagregens met onweer en windhosen. Maar het water is zo welkom! De water-reservoirs zijn maar karig gevuld dit jaar en in Barcelona gelden al boetes; als je je tuin besproeit (€ 40) of je zwembad vult met leidingwater (€ 3000). Helaas ondervinden we wel wat last van de regenslag, naast files onderweg en de rieten zonwering die weggewaaid is van ons deck, is mijn tuinkas nu al drie keer weggewaaid. Ik geef het op: ik zaai binnenkort alles wel in de koude grond. Dan maar wat later in het jaar verse tomaatjes, paprika’s en prei...

Ik heb weer iets overwonnen in Spanje, ik heb namelijk mijn auto laten keuren. Een vrouw op schilderles vertelde me van de week dat ze een boete had gekregen omdat ze haar autopapieren niet in orde had. Ik heb meteen alles gecheckt en bij mij bleek het ook niet in orde. Ik had mijn verzekeringsbetalingsbewijs van dit jaar niet in de auto liggen en mijn auto bleek ITV gekeurd te moeten worden. De volgende ochtend meteen stappen ondernomen en naar een keuringsstation gereden. Dat op zich was al een onderneming: het keuringsstation vinden, snappen hoe het systeem werkt en de autolampencontrole in het Spaans! Haha! Mijn auto werd trouwens afgekeurd, de voorbanden waren versleten. Dus dezelfde dag nieuwe autobanden eronder laten zetten en de volgende dag weer terug naar het keuringsstation. Nu heb ik mijn felbegeerde nieuwe keuringssticker op mijn raam zitten!

Sinds Maren op school zit maakt ze grote sprongen in haar Spaans! Ze heeft een Nederlandse juf en een Spaanse juf en voornamelijk Spaanstalige kindjes in de klas. Ze brabbelt thuis de hele dag Spaans en iets wat op Spaans lijkt. Alle kleuren kent ze nu in het Spaans en woorden als klei (plastalina), eet smakelijk! (¡buen aproveche!) en afblijven! (¡no se toca!). Laatst zaten we in de auto en toen speelden de drie meiden een spelletje met alle kleuren in het Spaans, Maren deed niets onder voor haar grote zussen hoor!

Afgelopen week tijdens mijn schilderles gebeurde er toch iets raars... Er kwam een Nederlandse man ‘toevallig’ langsrijden door de straat en verkocht vanuit de achterbak van zijn auto prachtige pannen- en messensets. Hij vertelde dat hij een verkoop had gehad in een hotel vlakbij en deze sets nog over had. Hij ging nu naar Zwitserland en wilde geen belasting betalen over de grens... Heel vaag verhaal, maar prachtige spullen! We moesten allemaal erg lachen, want de meesten van ons stonden met ons schilderschort aan op straat. “¡Qué día!” en “¡Qué manaña!” werden regelmatig uitgeroepen, hahaha! Uiteindelijk wilden we toch allemaal wel zo’n set (met flinke korting), dus zijn we gezamelijk en giechelend in een auto gestapt om te pinnen in de buurt en bij terugkomst de sets over te hevelen naar onze auto’s. Via Internet opgezocht dat de pannensets eigenlijk € 1445 kosten en wij hebben slechts € 200 betaald! Misschien van de vrachtwagen afgevallen??

Op Mark’s werk is de werkstress in de loop van de tijd weer opgelopen. De produktie is de laatste weken te laag en de kwaliteit is ook niet goed. Het produktiepersoneel doet niet echt z’n best om dit te verbeteren en Mark heeft af en toe het idee dat hij alles zelf moet doen - zelf de ideëen moet aandragen om het proces te verbeteren. Er heeft laatst een fabriek van Owens Corning in Europa in de brand gestaan en Mark is gevraagd om de produktie voor hun klanten over te nemen, ook dat lukt helaas niet optimaal... Gelukkig heeft hij zondag lekker afleiding: hij gaat met een groepje mannen naar een voetbalwedstrijd van Real Madrid!

Ondertussen heb ik mijn eerste les achter de rug van flamenco. Het was heel leuk: mooie Spaanse muziek en een leuke Spaanse juf. Maar die pasjes! De eerste pasjes vond ik goed te doen, maar toen begon ze alles achter elkaar te plakken en de armen moeten ook bewegen. Oef, alles tegelijk! Maar ik ben niet de enige die wat moeite heeft om haar heupen zwierig te bewegen en in de spiegel alles te blijven volgen. Ik blijf de cursus tot de zomer volgen en heb zélfs een lange flamencorok besteld!

Beugels

Vlak voordat we op vakantie gingen naar Marokko zijn we voor het eerst in Spanje naar de tandarts geweest. Afgelopen zomer zijn we nog met z’n allen naar onze tandarts in Breda geweest voor controle, maar aangezien we deze zomer niet naar Breda gaan hebben we tóch maar een Madrileense tandarts gezocht. En dat hebben we geweten!!
Ik heb de diagnose ‘paradontitis’ gekregen en heb mijn eerste behandeling al achter de rug. Geheel verdoofd is mijn tandvlees gereinigd aan de onderkant en volgende week weer terug voor dezelfde behandeling aan de bovenkant. Aan het eind van de behandeling ging ik rechtop in de stoel zitten en kreeg mijn tandarts telefonisch het slechte nieuws dat zijn moeder was overleden... De arme man, hij was erg geschrokken en moest huilen. Zat ik daar in dat kleine kamertje met een huilende man die ik nauwelijks kende.. Toen ik opgestaan was om hem te troosten door mijn hand op zijn schouder te leggen ging de deur met een zwaai open..”¿Qué pasa?” riep de assistente met wijdgesperde ogen. Dat was vast een raar gezicht, hahaha! Zijn collega’s reageerden allemaal heel emotioneel op het nieuws en zijn vrouw werd er gauw bij gehaald, maar ik was opgelucht toen ik buiten stond.

Anthe en Inden kregen dus voor de vakantie te horen dat ze allebei een beugel moeten en daar waren ze niet blij mee. Traantjes vloeiden... Vorige week zijn we terug geweest voor een afspraak bij de orthodontiste en is ons uitgelegd wat er gaat gebeuren. Anthe krijgt zes maanden een draadjesbeugel en daarna zo’n blokjesbeugel voor zo’n anderhalf jaar. Het kind is er dus wel twee jaar zoet mee. En Inden krijgt anderhalf jaar zo’n draadjesbeugel, want ze is veel jonger dan Anthe en daarna krijgt ze nog kort zo’n blokjesbeugel. Ze zal er ook wel twee jaar zoet mee zijn. Ik was in eerste instantie verbaasd, want hun tanden staan zo mooi recht! Maar hun kaak is te klein en er kunnen een paar grote-mensen-tanden niet tussen. Jammer. Het gevolg is dat ik nu wekelijks in de tandartsenpraktijk te zien ben voor al onze behandelingen, en daar ben ik niet blij mee!

Het weer is hier omgeslagen en heerlijk warm. Toen we uit Marokko terug kwamen heeft Mark onze winterjassen van thuis opgehaald, want het vroor bijna die avond! En nu hebben we deze week voor het eerst dit jaar ’s avonds buiten gegeten op ons deck. We hebben blote voeten in onze schoenen en vestjes in plaats van winterjassen aan. Die eerste warme zonnestralen zijn om van te genieten! Ik heb gisteren weer alle tuinpotten gevuld met geraniums in rood en roze, lekker vrolijk! Mijn kas is gevuld met tomaten-, prei-, paprikaplantjes en zonnebloemen. De lente is echt aangebroken!

Vanaf aankomende maandagavond ga ik wekelijks naar flamencoles. Ik heb het zelf opgezet en we beginnen met een groep van tien vrouwen. Het kledingadvies is een joggingbroek en gympen...dat doet mij vermoeden dat het best eens hard zweten kan worden...ik ben zó benieuwd, want ik ben geen kei in danspasjes, maatgevoel en zwierende heupen!
Aanstaande zondag ga ik met een groep vrouwen van het peutergroepje - dat ik ruim een jaar geleden had opgestart - een High Tea doen in het Ritz Hotel in Madrid. Er zitten ondertussen ook een paar nieuwe vrouwen bij, leuk om nieuwe mensen te ontmoeten!

Verder hebben we het druk met verjaardagen - inclusief de mijne die ik met wat vriendinnen gevierd heb op het deck met een stuk zelfgebakken appeltaart . En niet te vergeten alle lieve kadopakketjes van mijn verre vriendinnen, ¡muchas gracias! En vanmiddag gaat Anthe uit logeren bij haar vriendin Emma en komt Inden’s vriendin Anne bij ons logeren. Ondertussen genieten we ook nog na van onze grote Marokko-reis door met mensen onze foto’s te bekijken, foto’s af te drukken, vergrotingen in te lijsten en ons fotoboek bij de HEMA samen te stellen. Soms kan ik bijna niet geloven dat wij daar geweest zijn...

Deel 1: Marrakesh, 1001-nacht sprookje

Between the country where we are born
and the country where we will die
We are all immigrants of the country of our dreams
(Sometimes we get a glimpse of that country)
E.E.Titus

Gisteravond zijn we aangekomen in Marrakesh en het was nog sprookjesachtiger dan ik hoopte! We werden afgezet in de Medina en daar werd onze bagage in een handkar gezet, Anthe en Inden er bovenop, en daar gingen we. Lopend door honderden smalle straatjes en steegjes. Overal mensen op straat, mannen in jellaba’s en mutsjes op en vrouwen met een hoofddoekje om of een boerka aan. “Mama, een spook zonder ogen!”, zei Maren een keer.
Overal piepkleine winkeltjes: een fietsenmakertje, een kappertje, een timmerman, een hammam of een winkeltje met lantaarns. De supermarktwinkeltjes bestaan uit een kamer helemaal volgestouwd met levensmiddelen – opgestapeld langs de muren – met een klein loketje waar je door moet bestellen.
De man met de handkar liep flink door, Mark ernaast en ik met Maren 10 meter er achteraan. Ik snoof de sprookjesachtige sfeer op terwijl we door al die roodachtige poortjes en steegjes liepen. We liepen langs prachtige oude deuren en zoveel mensen op straat zeiden ons gedag, “Salaam” of “Bonjour! Ça va?” En uiteindelijk klopte de meneer bij een grote houten deur aan. We werden hartelijk ontvangen door Abdul, de kinderen met een kus op hun voorhoofd, alsof hij ons jaren niet gezien had! Binnen kwamen we in een oase van rust...een fonteintje in het midden, prachtig houten deuren om ons heen en gietijzeren balkonnetjes.

*****************************************************
We hebben een intense dag in Marrakesh achter de rug. De stad is zo intens doordat er zoveel mensen op straat zijn. Ze zijn allemaal onderweg in een kar achter een ezeltje, op de rug van een ezeltje, per fiets of brommer. De meeste mensen lopen of doen gewoon niets, ze hangen wat op straat. Er zijn ook veel kinderen op straat die je voor een paar dirham ergens heen willen brengen.
Op het plein Djemaa el-Fna (op straat ‘La Place’ genoemd) en de souqs (de marktstraatjes) komen de kleuren van de handelswaar op je af: sinaasappelen, gekleurde stofjes, lampen en lantaarns, veel gekleurde doeken, gekleurde kruiden en tassen. Op het plein is veel vertier met dieren, een hoog 1001-nacht sprookjesgehalte. Er zijn slangenbezweerders, acrobaten, schildpad- of kameleonverkopers, maar het meest zielige was het aapje aan de ketting. Een grotere aap zat in een dichte houten kist ernaast te wachten... De slangen hadden het ook zwaar, ze werden steeds in een emmer koud water gegooid waar ze snel weer uitklommen.
We zijn naar de oude Koranschool “Ben Youssef” geweest waar tot een paar jaar terug nog 900 meisjes studeerden en woonden. Prachtig gebouw met veel stucco stijl.
Na aankoop van een shawl voor ons allemaal in de souqs, ter voorbereiding op onze reis door de Sahara, hebben we ons terug getrokken op het dak van onze riad waar we in een tent met veel kussens heerlijk gerelaxed hebben.

**********************************************************
We zijn met de Defender en Hammi via de Tizi n’Tichka-pas onderweg naar de Sahara... We hebben onderweg twee oude kasbah’s bezocht. De eerste kasbah in Telouet was aan de buitenkant erg vervallen. Hier woonde de rijkste man van Marokko totdat Marokko in 1956 onafhankelijk werd. Deze kasbah wordt sindsdien niet meer onderhouden, maar als je door het eerste vervallen stuk gelopen bent valt je mond open van verbazing: prachtige zalen met mudejar en stucco stijl en de plafonds waren van prachtig bewerkt hout. Onderweg naar de tweede kasbah reden we zo’n zes kilometer offroad door een woestijnachtig gebied met veel zoutafzettingen. Heel vroeger was hier een zee gelegen, waardoor er nu veel fossielen en mineralen te vinden zijn. We reden door een aantal droge rivierbeddingen en de meiden gilden het uit van plezier! Ze werden regelmatig van de achterbank gewipt door diepe kuilen. Ik denk dat Hammi nog nooit zulk enthousiast publiek op zijn achterbank gehad heeft!
Aangekomen in Aït Benhaddou, een kasbah uit de 11e eeuw, kregen we een rondleiding van een oude Berber. Hij miste wat voortanden, maar was zó vriendelijk! Hij lachte veel rechtstreeks uit zijn hart, vertelde hij, dan was zijn leven minder zwaar. Hij heeft zeven zonen en drie dochters en wel twintig kleinkinderen. De kasbah was prachtig bewaard gebleven doordat er veel geld beschikbaar kwam. Verschillende films zijn hier opgenomen zoals “Jewel of the Nile” en “Gladiator” en de kasbah staat op de erfgoedlijst van UNESCO. Vroeger leefden de joden en moren hier samen in het dorp – er is een synagoge en een moskee met minaret, alles opgebouwd uit klei, stro en water. De kasbah is prachtig gelegen aan een rivier die we moesten oversteken door op zandzakken te springen. De dromedarissen lagen te wachten op een oversteek als er méér water door de rivier zou stromen...
De kasbah waar wij overnachtten had overal kleine kamertjes, trapjes en ruimten met banken met veel kussens om te ontspannen. Heerlijk! Het eten was heel traditioneel, tajine (gestoofde schotel van plaatselijke groenten en hompen kalkoen). Voor de beleefdheid hebben we er met een vork ingeprikt, maar we werden er heel melig van! Haha!

Deel 2: Sahara, Erg Chebbi woestijn

Gistermiddag zijn we door de poort naar de Sahara gereden zijn en toen we rond vijf uur aankwamen in Merzouga konden de meisjes snel een duik nemen in het zwembad, terwijl Mark en ik een tas pakten voor een nacht in de woestijn. Binnen een half uur klommen we allevijf op een dromedaris en vertrokken we in de avondzon voor een geweldig indrukwekkende tocht over de zandduinen in prachtige kleuren! Wat een rijkdom om met ons hele gezin in de stilte van de woestijn zo’n mooie tocht te maken!!
Na anderhalf uur en een prachtige zonsondergang kwamen we aan bij ons tentenkamp. Daar zou onze maaltijd bereid worden, maar dat duurde te lang voor de meiden – moe van de reis en de tocht – zodat ze met een kleine snack zijn gaan slapen in de tent bij een heel klein opbrandend kaarsje... Mark en ik hebben daarna met z’n tweetjes op een kleed naar de sterrenhemel gekeken en konden toen aanschuiven voor een heerlijke maaltijd. ’s Nachts werd ik wakker van héél koude voeten - ondanks twee wollen dekens – en ik kroop bij Mark onder de dekens. Buiten de tent zagen we de maan en miljoenen sterretjes de woestijn verlichten en in dat schemer zagen we de dromedarissen om de tenten heen verspreid rusten. Heel vroeg (vóór zonsopgang) werden we wakker om weer terug te gaan en zagen we de zon weer opkomen boven de zandduinen. Op het terras van ons hotel hebben we daarna ontbeten en vervolgens heerlijk gedouched om al dat woestijnzand weer van ons af te spoelen!

**********************************************************
Gisteren hadden we een rustdag ingepland, lekker zwemmen en lezen. Eind van de middag gingen we naar een meertje heel vlakbij. Dit meer ‘Lac du Merzouga’ ontstaat alleen in het voorjaar als er veel regen valt. Twee weekjes geleden was het meer er nog niet, en nu...wel! Heel bijzonder is dat er dan meteen groepen flamingo’s neerstrijken – wáár komen ze vandaan?? We beseffen dat het heel uniek is dat wij deze grote roze vogels gespot hebben!
Daarna gingen we naar een optreden van Gnaoua, een Marrokaanse groep die heel ritmische muziek maakt waar je van in trance kunt raken of bij kunt mediteren. Anthe, Inden en ik werden uitgenodigd om mee te dansen. We hebben hun CD meegenomen. Op de terugweg zijn we heel stoer een stukje de woestijn in gereden – niet ver, want er kwam een zandstorm...
De volgende ochtend zijn we via een prachtige route door de groene Drâa vallei en de Todra Gorge op weg gegaan naar het Hoge Atlas-gebergte. Onderweg hebben we groene palmeria’s gezien, veel rijst- en muntplantages, vrouwen lopend met hun ezeltjes met manden gevuld met groen voor hun koe, schapen- en geitenkuddes, vrouwen die de was doen in de rivier en hun was in de planten laten drogen, een dromedaris op de autoweg, een zandstorm(!) en in de dorpjes veel fietsers, markten en vrouwen met boerka’s.

Deel 3: Kasbah de Toubkal, Hoge Atlas

De afgelopen twee dagen waren we op één van de mooiste plekjes van Marokko: Kasbah du Toubkal in het Hoge Atlasgebergte. Deze kasbah is van een overgebleven ruïne helemaal weer opgebouwd tot een prachtig resort waar je helemaal tot rust kunt komen. Het begint al met de aankomst, de kasbah is niet per auto te bereiken. Dus al onze bagage werd op een muilezel geladen, de kinderen werden over twee ezels verdeeld en zo liepen we het dorp uit de berg op. Uniek!
De kasbah is heel mooi traditioneel ingericht met wandkleden en gesneden houtwerk, en net zoals de andere kasbah’s waar we geslapen hebben vol met gezellige hoekjes waar je kunt loungen – veel brandende open haarden en veel kussens. Het was koud daar boven in de bergen - de hoogste berg in het Hoge Atlas is meer dan 4000 meter hoog - we keken uit op besneeuwde bergtoppen.
Onze slaapkamers waren heerlijk: lantaarns met kaarsjes, rozeblaadjes in de badkamer, mandje met hammamspulletjes, wierook, gevuld koelkastje, relax-CD’s, boeken, kleden en jellaba’s om lekker op het terras te dragen, zélfs sloffen stonden klaar! Na een heerlijke maaltijd gingen de meiden samen op hun slaapkamer slapen en lezen en trokken Mark en ik ons met een boek terug om te genieten van al deze rust. Toen we in ons bed wilden stappen werden we verrast door warme kruiken in ons bed, dat maakte het plaatje helemaal compleet...
De volgende ochtend maakten we een schitterende bergwandeling. We genoten van het uitzicht: besneeuwde bergtoppen, veel klaterende watervallen en een kabbelend beekje van smeltwater. Anthe maakte nog een opmerking: “Mam, jij bent altijd zo goed voorbereid..je neemt van alles mee wat we NIET nodig hebben!” Ze doelde op de shawls en handschoenen die ik ingepakt had..die we een paar uur later écht nodig hadden! Teruggekomen in de kasbah hadden we een lunch op het terras en toen het zonnetje verdween achter de wolken en het écht koud werd zijn we lekker met ons boek bij de open haard gekropen met een kopje muntthee of warme chocomel. Wat een heerlijke plek!

Deel 4: Marrakesh, paleis de la Bahia

Eergisteren zijn we weer terug gekomen naar onze riad in Marrakesh. De volgende dag hadden we vrijgehouden om wat te shoppen. De souqs vinden we leuk om door te wandelen, maar je wordt regelmatig aangeklampt door verkopers en dat vinden we niet fijn. De kleine winkeltjes in de Medina buiten de souqs voelen veel prettiger. Daar hebben we een wandkleed gekocht die door Tuareg (nomaden uit de Sahara) met de hand gemaakt is. We werden mee naar achter genomen waar zoveel keus was in kleden! Uiteraard moesten we eerst afdingen voor een goede prijs. Zo ook voor de grote tuinlantaarn en de Marokkaanse slofjes en armbandjes voor de meiden. Als laatste hebben we zes gekleurde kommetjes gekocht (voor de cornflakes), en toen konden Mark en ik een grote lederen reistas niet laten staan... Dat heeft heel wat serieus onderhandelen (en weglopen) gekost, maar toen werden we terug geroepen en konden we de tas meenemen...ppff, wat een spelletje!
Onze riad ligt in de Medina, ver weg van de drukte rondom La place. Dat heeft z’n charmes, achter een grote deur schuilt een oase van rust. In de kleine winkeltjes in de buurt of de hammam komen de lokale mensen. Zo stonden we in de rij voor een klein winkeltje, soort supermarktje. De man voor ons kocht een paar gram steenzout dat in een papiertje uit een tijdschrift gerold werd. Het bedrag werd op een kartonnetje geschreven, op de pof dus..
Na het eten kreeg ik een heerlijke pedicure in de riad, Anthe en Inden volgden iedere handeling op de voet. De verrassing was dus groot toen ze ieder nagellak op hun teennageltjes mochten!

**********************************************************
Op onze laatste dag hadden we een bezoek aan paleis de la Bahia gepland. Het was die dag een feestdag in Marokko, de geboortedag van profeet Mohammed, alle Marokkaanse kinderen waren op hun mooist gekleed en het was heel druk op straat. Toen we eind van de ochtend aan kwamen geslenterd bij het paleis ging nét de deur dicht. Wat een teleurstelling (voor mij!) Werkelijk teleurgesteld gingen we vlakbij lunchen, notabene in restaurant La Bahia! En wat bleek toen we een paar uur later langs het paleis liepen? Het paleis ging over vijf minuten weer open! Gelukzalig liepen we (vooral ik) door het prachtige paleis wat ons veel deed denken aan het mooiste paleis dat we ooit hebben gezien, namelijk La Alhambra in het Zuiden van Spanje. Daarna gingen we terug naar de riad om onze bagage op te halen en ons te melden op het vliegveld. Deze bijzondere vakantie (onze koperen bruiloft) was alles wat we hoopten: avontuurlijk, stoer, romantisch, boeiend, heet, koud, intens, indrukwekkend, opwindend en adembenemend. Kortom...onvergetelijk!

Lang haar

Klop klop klop, tik tik tik
Noach bouwt een heel groot schip
Klop klop klop, tik tik tik,
Noach bouwt een schip
Alle dieren twee aan twee,
Mogen nu met Noach mee…..

Dit liedje zong Maren tijdens haar eerste optreden in de comedor voor alle schoolkinderen en de ouders van de school. Ze stond in een grote kartonnen boot met al haar klasgenootjes - met op hun hoofd een papieren dierenmuts - te zingen. De hele school werkte de laatste weken aan het projekt ‘Geloof’. Alle klassen werkten aan een ander geloof; Maren werkte aan het scheppingsverhaal, Inden aan het jodendom en Anthe aan hindoeïsme. En ze hebben er veel van geleerd. Inden kon haar kennis een paar dagen later al gebruiken...

Olga en Victor logeerden deze week bij ons en afgelopen zondag zijn we met z’n allen naar Toledo geweest, vroeger de hoofdstad van Castilië. Een mooie Middeleeuwse stad gelegen aan de rivier de Taag en op de top van een berg waardoor alle straatjes schuin lopen. Het was prachtig weer, we hebben heerlijk buiten gelunched. In het verleden leefden de moren, de joden en de christenen hier vreedzaam naast elkaar totdat de macht van de Katholieke kerk toenam en de andere gelovigen vermoord werden bij ketterverbrandingen... We hebben een joodse synagoge uit 1450 bezocht waar Inden ons alles kon vertellen over de menora, de rabbijn en de thora. Aan het eind van de middag hebben we ook de grote kathedraal bezocht waarna Olga en Victor met hun huurautootje op weg gingen naar El Escorial en wij naar huis.

Twee nachtjes later kwamen ze weer naar Madrid en hebben we nog meer leuke dingen samen ondernomen. Op donderdag zijn Olga en ik met Victor en Maren een dag naar de bergen in Segovia geweest, naar het stadje Pedraza de la Sierra. Een oud stadje dat helemaal verlaten was, maar waar de huizen in de jaren ’60 door kunstenaars uit Madrid voor een paar peseta’s opgekocht zijn en helemaal gerenoveerd. Smalle straatjes, een burcht, veel mooie interieurwinkeltjes en een prachtig Plaza Mayor! Omdat het een doordeweekse dag was waren er nauwelijks mensen op straat, zodoende konden we de sfeer goed proeven - vooral toen we gingen lunchen op een balkonnetje aan het Plaza Mayor! Lekker in het zonnetje uitkijkend op het lege plein en op de achtergrond de besneeuwde bergen....prachtig!! (zie fotoalbum)

Maren’s haar groeit niet zo snel, bovendien is het niet veel haar..net zoals haar grote zussen dat hadden. Wij maken ons er niet druk om, wij wéten ondertussen dat het helemaal goed gaat komen! Maar Maren wil heel erg graag lang haar en dat wachten duurt haar veel te lang. Sinds een half jaar of misschien wel langer terug draagt ze vaak een Turks gehaakt mutsje op haar hoofd waar aan de achterkant lange vlechtjes met kraaltjes aan hangen. Als ze dit mutsje draagt heeft ze lang haar. We hebben er twee van, dus ze wisselt zo nu en dan van kleur. De ene is lichtroze en de andere is donkerroze. Roze is de lievelingskleur van Maren. Als we met Maren op straat lopen met haar gehaakte mutsje op dan krijgen we alleen maar leuke reakties van mensen “¡Qué guapa! of ¿ Estas una princesa?. Zelfs zakenlui die in hun pak tussen de middag even een wandeling maken lopen met een glimlach langs Maren heen. In de winkels, bij de tandarts of bij de benzinepomp...overal enthousiaste reakties! Ze heeft ook twee doeken die ze wel eens op haar hoofd doet en dan doet ze met veel precisie een haarbandje er overheen, zodat het geheel goed blijft zitten. Soms gaat er zelfs een haarelastiek onder in het shawltje en dan roept ze dat ze een staartje in heeft. Op het schoolplein weet iedereen van Maren’s lange haar, maar Maren en ik hebben een afspraak samen - als ze naar de klas gaat heeft ze haar eigen haartjes en daar kan gelukkig sinds kort ook een klein elastiekje in...!!

Olga en Victor zijn gisteren weer vertrokken en wij kijken uit naar onze reis naar Marokko. We gaan over vier nachtjes al!!! Donderdag vertrekken we naar Marrakech en van daaruit gaan we door Marokko reizen met een stoere Landrover Defender. We reizen door de bergen en oases naar de Sahara waar we een nachtje in een woestijntent door zullen brengen, en op een kameel zullen trekken. Op de terugweg overnachten we in een afgelegen kasteel in het Atlasgebergte waar we met een ezeltje een bergwandeling zullen maken. En in deze avontuurlijke omgeving vieren Mark en ik ons 12,5 jarige huwelijk!

Gasten

Gisterochtend héél vroeg heeft Mark ze weer naar het vliegveld gebracht, mijn zus met haar kindjes en haar nieuwe vriend Harry. De grote bossen tulpen herinneren nog aan hun bezoek en in de koelkast liggen Hollandse vleeswaren en pitjeskaas. Ook zakjes vol Oud-Hollands snoep liggen op ons te wachten...mmm!

We hebben heel leuke dagen achter de rug. We zijn een dag naar het centrum van Madrid geweest. Het plan was de auto bij de Teléferico te parkeren en dan met de cabinelift naar het paleis...ware het niet dat de cabinelift pas in het hoogseizoen gaat werken... Gelukkig was er vlakbij een metrostation, dus zijn we zo-flexibel-als-we-zijn in de metro gestapt. We kwamen weer boven de grond bij Sol en daar hebben we een rondje bezienswaardigheiden gedaan: het middelpunt van Spanje, Plaza Mayor en Palacio Real. Na de lunch toch een klein beetje gespannen - vanwege einde schooltijd van Anthe, Inden en Maren - de metro in gesprongen en gelukkig bijtijds de auto en daarna de school gevonden.(zónder TomTom!) Met Inge liggend in de kofferbak en alle kinderen bij elkaar op schoot en op Harry’s schoot zijn we daarna rustig naar huis gereden...haha!

De andere dag zijn we naar de bergen in Segovia gereden en zijn we met de drie kleintjes en de sleetjes met de stoeltjeslift naar de sneeuw gegaan. Dat was een avontuur! De twee zussen met hoogtevrees samen met hun kleinsten in een bungelend 4-persoons stoeltjesliftje! In de sneeuw even kort gesleed en daarna naar een terras om warme chocomel te drinken en uit te kijken op skipistes met groepen scholieren die skiles kregen. Vanaf het terras zagen we verschillende watervalletjes, dus zijn we nog naar boven geklommen om die van dichtbij te bekijken, dat was avontuurlijk. (zie fotoalbum) Daarna zijn we naar het bergdorp Riaza gereden om lekker te lunchen.

Over lunch gesproken...de uitslag van de enquete over de warme lunch op school is bekend geworden. Er zou meer variatie in het maandmenu moeten komen, alle menu’s wat beter opgewarmd moeten worden en iets meer zout en kruiden aan de maaltijden toegevoegd moeten worden en dan zouden we véél meer tevreden zijn. Dit wordt nu met de cateraar besproken, dus het heeft nogmaals een vervolg. De kans is groot dat als genoemde punten aangepast worden dat Anthe en Inden ook weer lekker warm gaan eten op school, net als Maren. Dan ben ik nog de enige die tussen de middag een boterhammetje eet...

Straks halen we de volgende gasten alweer op van Barajas vliegveld, mijn vriendin Olga met haar oudste zoon Victor. Ondertussen leven we van kinderfeestje naar kinderfeestje, ieder weekend is het raak!