Planning (and longing for) our summer roadtrip!

MURW
'Wanneer men naar school gaat of naar de universiteit, leert men een heleboel informatie, misschien niet altijd van groot belang, maar men leert het in ieder geval. Dat wordt tot kennis en vanuit die kennis handelen we, hetzij op technisch gebied, hetzij op het hele gebied van het bewustzijn.'

- Krishnamurti

Eind november. Eind november vorig jaar had ik mijn laatste fysieke college in Utrecht. Het voelt als een ander leven. Daarna kreeg ik online les. Ik moest Teams op mijn computer installeren. Even oefenen met de kinderen hoe je een document deelt via je scherm. Een hele dag achter het computerscherm. Koptelefoon op mijn hoofd. Aantekeningen maken, vragen stellen. In groepjes een casus oefenen en presenteren. Pauzes in je eigen huiskamer. Hoe doe je dat? Even thee inschenken. Naar het toilet. Telefoon checken. Saai. Tussen de middag zelfs een heel uur pauze. De docent adviseerde een rondje buiten te lopen. Geen zin. In m’n uppie een boterham eten. Wachten tot de les weer begint. Ontiegelijk saai. Eén avond in december had ik godzijdank nog praktijkles. Praktijklessen mochten wel doorgaan op locatie. Toen begon de Kerstvakantie. In harde lockdown. Ik moet eerlijk toegeven dat de motivatie om mijn studie na de vakantie weer op te pakken uit mijn tenen moest komen. Gelukkig begonnen we in januari weer met een praktijkles. Op een avond met heel dikke mist. Onderwerp ‘rolstoelen’. Uiteraard kan zo’n thema onmogelijk online. Rolstoelen stonden voor ons klaar in een zaal. Ziekenhuisbedden ook. Liftjes. We mochten in de rolstoelen zitten en rijden. Zelfs in de liften die gebruikt worden voor transfers tussen bed en rolstoel.  Oefenen. De voetsteunen, handvatten en alles wat verstelbaar is aan een rolstoel mochten we los schroeven en aanpassen. Medestudenten opmeten om zogenaamd een rolstoel te bestellen. Bedden omhoog en omlaag zetten. Spelen met een sta- en een zitlift - waar een soort hangmat aanhangt. De verschillen ervaren tussen luie, zware rolstoelen en sportieve, kantelbare rolstoelen. Opvouwbare rolstoelen. Daar had ik al een beetje ervaring mee tijdens mijn vorige baan. Ik herinner me een middag dat ik gevraagd werd in te vallen voor een collega die ziek was. Bij een mevrouw die niet zo ver bij mij vandaan woonde. Het ging om gezelschap. Een bazige mevrouw van over de negentig. Ze wilde met mij naar het bedevaartsoord Mariapark niet ver van Breda. Daarna thee en een gebakje in het Belgische Hoogstraten. Ik haalde haar op en ze bleek in een rolstoel te zitten. Hoe vouw je zo’n ding op om in de achterbak van je auto te leggen? Ik had geen idee. Die mevrouw was geïrriteerd dat ik het niet wist. Ik probeerde van alles, het lukte me niet. Een beetje zenuwachtig keek ik buiten om me heen. Wie kon me helpen? Er kwam toevallig een taxi aanrijden die ik meteen aanhield. De taxichauffeur had dit natuurlijk vaker gedaan. Zo reden we wat later richting België. Ik moest haar naar de route vragen, ik was er nooit eerder geweest. Ze was niet blij met me, dat kon ik merken. Het bezoek aan de bedevaartsoord was heel verdrietig. Ze bleek haar zoon recentelijk verloren te hebben. Veel huilen en troosten. Een kaars branden. Daarna naar Hoogstraten voor een kop thee en wat zoets. Oefenen met de rolstoel die ik nauwelijks een drempel over kreeg, dat bleek achteruit te moeten. Die gouden tip kreeg ik van mensen in het cafetaria die me zagen ploeteren met die rolstoel. Ik moest weer op huis aan maar daar had mevrouw geen zin in. Ze vond het zo fijn bij me zei ze. Ze begon zelfs te zingen in de auto. Ik zat echter op hete kolen. Ik had nog een andere afspraak met onze dochter. De bejaarde mevrouw loodste me naar huis, maar de route klopte voor mijn gevoel niet. Ik zette de gps aan. Ze liet me telkens omrijden dus zei ik er wat van. Ik had ondertussen behoorlijk haast gekregen. Ze wilde gewoon wat langer gezellig samen rondrijden. Uiteindelijk kon ik haar thuis afzetten en met rolstoel in de huiskamer afleveren. Opgelucht ging ik snel naar huis waar ik dus toch te laat was. Boze dochter… Die mevrouw heeft later nog gevraagd of ik vaker kon komen. Ze is inmiddels overleden. Verbitterd door haar verdriet. Als ik een rolstoel zie denk ik altijd aan haar terug. Ik leefde die praktijkavond op die mistige avond voornamelijk op van het contact met mijn medestudenten. Waar zijn zíj mee bezig? Welke examens gehaald? Na de persconferentie kreeg ik een mail van mijn opleiding dat de eerste dagen na de persconferentie de lessen toch online zouden zijn. Ze konden het niet zo snel organiseren. Weer een lange dag achter mijn computerscherm. Blue Monday nog wel. De docent liet ons ergens halverwege een college wel even opstaan en oefeningen doen om wat op te frissen. Murw word ik ervan. De motivatie en betrokkenheid om opdrachten te maken wordt steeds iets minder. Terwijl al die boeken en artikelen heel boeiend zijn. Ik begrijp ineens heel erg goed hoe al die jonge studenten dit moeten opbrengen. In een vreemde stad. Nauwelijks studentencontact of contact met hun docent. Eenzaamheid. Hoe blijf je gemotiveerd? Altijd een boek of reader opengeslagen op tafel hebben liggen. Ik ben gewoon toe aan contact met bevlogen docenten en enthousiaste medestudenten. Samenwerken. Samen maakt studeren betekenisvol! Heel blij dat het kabinet heeft geluisterd naar de ondertekende studentenpetities, naar het alarm dat door psychologen, scholen en studentenverenigingen werd geslagen. Veel gezonder voor studenten om naar school te gaan.