My bachelorette - October 1995

BESTE FEEST
‘My favorite thing about partying together is sharing the memories.’

- Andrew W.K.

Grote feesten zitten er voorlopig niet meer in. Ik houd juist zo van feestjes. Van geweldige feesten. Op een bijzondere locatie, vanwege een bijzondere reden of met bijzondere mensen. Bruiloftsfeesten vind ik het allerfijnst. Vooral als er lekker gedanst wordt. Ik was eens op een trouwfeest in Noord-Spanje op een finca. Alle gasten bleven daar logeren. We dansten binnen én buiten. Bij volle maan. Geweldige herinnering. In Mexico hadden we een paar bruiloften die midden op de dag begonnen. Buiten in een zonnige, ommuurde grote tuin met prachtig gedekte tafels. Overdekt met tentdoek voor wat schaduw. De beeldig uitgedoste, vrouwelijke gasten droegen heel hoge hakken en échte feestjurken. Veelal met glitters. Na het officiële gedeelte in een historisch kerkje of oude haciënda barstte het feest los in de tuin. De live band begon na de uitgebreide lunch muziek te maken en het dansen kon beginnen. Heerlijke, ontspannen feesten tot diep in de zwoele nacht. Mijn eigen bruiloftsfeest was voor mij niet zo ontspannen. Allereerst had de Amsterdamse band vlak vooraf afgezegd omdat ze uit elkaar waren gegaan. Mijn lief en ik zaten tijdens het diner-dansant aan een grote tafel met onze ouders en oma van mijn lief’s kant. Het was niet relaxt aan tafel, laat staan feestelijk en uitbundig. Mijn lange, witte trouwjurk nodigde ook niet echt uit tot een avondje wild swingen. Ik voelde door die jurk afstand tot onze vrienden die gezellig en ontspannen aan andere tafels zaten te eten of op de dansvloer aan het dansen waren. Op de foto’s zie ik mezelf veelvuldig dansen. In mijn herinnering is dat dus anders. Ik had vooraf met veel zorg een buffet vol taarten, chocolade mousse, tiramisu en ijs uitgezocht. Ik ben dól op desserts! Van de zenuwen had ik niet eens het moment gepakt om wat voor mezelf op te scheppen. Gelukkig had mijn zus nog een bordje gevuld en langs gebracht. Bij sommige bruidsparen zag ik nadien dat ze het dansfeest op een andere dag gaven dan de ceremonie. Zo hadden wij het waarschijnlijk ook beter kunnen doen. Gelukkig gaven we na ons trouwfeest nog vele fijne feesten. Zoals diverse afscheidsfeestjes in Nederland en buitenland. Zo herinner ik me in Spanje een groots zwart-wit themafeest buiten in onze grote tuin. Met waanzinnig uitzicht op de lichtjes van de stad Madrid. Het klassenfeest van maar liefst drie groepen acht van middelste dochter - dat ook meteen haar verjaardagsfeest én afscheidsfeest was - vond plaats in ons leeg gehaalde huis in Breda vanwege de aankomende verhuizing naar Mexico. Een DJ in de achterkamer. Polonaise door de achtertuin. Daar hadden andere ouders het jaren later nog over. Mijn veertigste verjaardag vierde ik in een afgehuurde kelder van een barretje in het hart van Madrid. Samen met een vriendin die ook veertig werd. Eén van mijn meest dierbare herinneringen heb ik aan mijn vijftigste verjaardag. Dit vierde ik samen met mijn lief in een bar bij ons in het dorp. Zeventig gasten in een kleine bar gepropt. Voorin stond ook nog een DJ te draaien. Het was tegelijkertijd een reünie. Vrienden uit Mexico, uit Engeland. Veel vrienden die we kenden uit Madrid. Uit onze studententijd in Amsterdam… Er werd ook gedanst. Een toast uitgebracht met champagne. Hapjes werden verzorgd door een vriendin. Iedereen stond dicht op elkaar te kletsen, te lachen en te drinken. Nu ondenkbaar! Nog geen drie jaar geleden…Dat daarna de pandemie uitbrak maakt de foto’s en de herinneringen nog warmer. 

Mijn allermeest dierbare herinnering was echter een feest dat wel om mijn lief en mij draaide maar niet door ons werd georganiseerd. Onze vrijgezellenparty in Amsterdam. Mijn lief en ik werden beiden - los van elkaar - onverwachts uit ons benedenhuis opgehaald en meegenomen. Ik had een brief uit The States ontvangen van een zogenaamd jeugdvriendinnetje dat daarheen verhuisd was. Zij zou mij bezoeken die middag. In plaats daarvan werd ik meegetroond naar het Leidseplein voor een High Tea bij het American Hotel. Verplicht een sigaretje roken zittend op het plein voor het Centraal station. Ook zwierden we in de spin op de kermis midden op de Dam. We verplaatsten ons per trammetje. En we dronken veel Flügel met het glazen flesje tussen onze tanden. Ergens op de avond eindigde ik geblinddoekt in een barretje in West. Mijn lief ook. Ik moest hem herkennen op de tast. Zó blij toen ik hem zag. De rest van de avond en nacht feestten we met vrienden en broers van mijn lief én mijn vriendinnen, zus en schoonzus in een besloten café van een vriend die daar achter de bar werkte. Muziek uit een jukebox. Een heuse afterparty! Vroeg in de ochtend zijn we bij ons thuis in Oost aangekomen, al weet ik echt niet meer hoe. Wat ik me wel herinner is dat toen ik wakker werd de vloer in ons héle huis bezaaid lag met slaapzakken met daarin slapende vrienden. Mijn lief was die bewuste vrijgezellenavond naar een concert van Rowwen Hèze in Paradiso geweest. Precies een jaar later trapten we de viering van het eenjarig jubileum af door wederom met een grote groep naar Rowwen Hèze in Paradiso te gaan. De cirkel was rond toen we op onze vijftigste verjaardag van diezelfde vriendengroep wéér tickets kregen voor een Rowwen Hèze concert in Paradiso. Bijna vijfentwintig jaar later stonden we met z’n allen als vijftigers, als vaders en moeders, weer in Amsterdam te pogoën op de live muziek van de Limburgse band. Als het door mag gaan hebben we dit voorjaar weer een concert van deze band. Deze keer in het Amsterdamse bos. Uiteraard met hetzelfde groepje vrienden. Hoe een te gek, onvergetelijk vrijgezellenfeest ons al tientallen jaren kan binden!