17th Birthday!

WORTELTJESTAART
'Cakes are special. Every birthday, every celebration ends with something sweet, a cake, and people remember. It's all about the memories.'

- Buddy Valastro

Ons jongste kuikentje is onlangs zeventien jaar geworden. Haar tweede verjaardag in harde lockdown. Nog nooit waren er zoveel positieve tests op één dag als op haar verjaardag. Dit feestje vierden we dus wederom intiem met ons gezin. En één gast, haar vriendje. Vorig jaar had ze twee bezoekers. Twee vriendinnetjes stonden vroeg in de ochtend, voor aanvang van de les, met gebakjes en hun schoolspullen voor de deur. Ze kwamen de online lessen bij ons thuis volgen. Dit jaar valt haar verjaardag midden in de Kerstvakantie. De vieringen van onze verjaardagen barsten normaliter van de tradities en rituelen. Waarschijnlijk een gevolg van het zo vaak in het buitenland vieren. Verjaardag van jongste kuiken hebben we heel vaak in het buitenland gevierd. De laatste keer was in buurland Duitsland, twee jaar geleden. Om te sleeën. Een maand later deed het virus zijn intrede in onze levens. Daarmee sneuvelden er wat van onze tradities. Sommige dierbare tradities en gewoontes zouden wel eens definitief kunnen verdwijnen. Zorgeloze verre reizen en winterreisjes voorlopig even van ons verlanglijstje strepen. Geen verjaardag van jongste in den vreemde vieren. Een traditie is niets meer dan de manier waarop mensen iets al betrekkelijk lang doen. Onze verjaardagstradities hebben we bedacht of zijn in de loop van de tijd zo ontstaan. Tradities zouden niet statisch maar dynamisch moeten zijn. Meegaand met de tijd. Ze zijn veranderlijk, tijdelijk en voorwaardelijk. En het virus schept voorwaarden. Daarom gaan wij de laatste twee jaar vaker niet dan wel met ons gezin uit eten op verjaardagen. Een nieuwe traditie lijkt geboren. We bestellen etentjes bij restaurants en laten ze thuis bezorgen. De jarige job mag beslissen welk restaurant. Zo heb ik op mijn laatste verjaardag midden op de dag een High Tea met zoet en hartig opgehaald bij een restaurant in ons dorp. De meiden kiezen meestal voor sushi. Het jarige kuikentje dus ook. Taart is een belangrijk onderdeel van onze traditie. Kaarsjes aansteken, zingen en uitblazen. Met als hoogtepunt dé foto. Deze foto wordt in een bijzonder fotoalbum afgedrukt waarbij onder andere alle taartfoto’s achter elkaar te zien zijn. Een jubileumeditie die elke dochter op haar achttiende verjaardag ontvangt. Oók een kleine traditie eigenlijk. Dit jaar stel ik voor de laatste keer zo’n bijzonder, persoonlijk fotoalbum samen. Jongste wilde een carrot cake voor het fotomoment. De lekkerste wordt door bakkerij Koekela gemaakt. In Rotterdam. Een grote carrot cake van Koekela op de foto dus. Als we ons leven meer en meer in het teken laten staan van wat we niet kunnen dankzij het virus, dan worden we murw. Dan gooit corona steeds weer roet in het eten. Ons ochtendritueel om de jarige job wakker te zingen en daarna cadeautjes te geven en uitpakken op het grote bed gaat áltijd door. Ook op reis. Zelfs tijdens een harde lockdown. We zingen sinds onze rondreis door Afrika nog steeds een Afrikaans lied zoals het keukenpersoneel dat ooit zong bij de negende verjaardag van onze middelste in Namibië. Vorig jaar kreeg jongste zelfgemaakte cadeaucheques van ons die allerlei waarden vertegenwoordigden waarmee ze ná de lockdown kon gaan winkelen. Dit jaar wilde ze liever geen cadeaubonnen. Dus hadden haar zussen in Polen voor haar geshopt waar ze samen een paar dagen vakantie vierden. Mijn lief en ik hadden op haar verjaardag een online personal shopper gereserveerd in Loods 5 waar ze ter plekke - met de hulp van Koen die heel behulpzaam alles uit de kasten trok - twee dekbedovertrekken uitkoos. Aanpassen betekent soms ook een veer laten. Oude tradities en rituelen verhouden zich slecht tot corona. Hoe dierbaar ze ook zijn, ze kunnen ons in de weg zitten wanneer we het leven weer in eigen hand willen nemen. We zullen offers moeten brengen en bereid zijn te veranderen. Onze offers zitten voor een groot deel in de onbekommerde, verre reizen die we graag maken. Niet zelden om iets te vieren. Ons zilveren huwelijk wilden we in Colombia vieren. Dat hebben we helaas al twee jaar moeten uitstellen. Nu zijn we al dankbaar dat we tóch twee zomers met onze oude Volkswagenbus door Europa konden reizen. Dat we nu niet meer automatisch, bijna gedachteloos, een restaurant kunnen reserveren maakt ons dankbaar dat we thuis de tafel mooi kunnen dekken en het eten kant-en-klaar aan de deur gebracht kan worden. Samen eten in een met slingers en ballonnen versierde huiskamer of zonnige achtertuin is minstens zo lekker.