 |
| Invite a student in your home... |
Heb je nog een kamer over? Of misschien wel twee? Dan kun je tientallen nieuwe internationale studenten in Breda helpen. De nood is hoog. Het krantenartikel trok mijn aandacht. Ik heb iets met internationale studenten. Ik houd van ze. Dat komt natuurlijk door onze eigen dochters die in het buitenland op school hebben gezeten. Ook gestudeerd hebben. Of zouden studeren als corona geen roet in het eten had gegooid. Ook de vrienden van onze oudste dochters zijn buitenlandse studenten. Of hebben nu hun eerste baan in het buitenland. En zelfs veel van de kinderen van mijn vriendinnen zijn internationale studenten. Je zou kunnen zeggen dat het een wereldje is waarin ik vertoef. Ik heb veel respect voor ze. Nieuwe taal, nieuwe gewoonten en nieuwe mensen terwijl je zelf nog zo jong bent. Zij hebben nog geen netwerk. Stel je voor dat één van onze eigen drie meiden in het buitenland geen woonruimte had kunnen vinden en daardoor moest stoppen met haar studie, en zelfs terugkeren? Ik voelde me geroepen om op het artikel in de krant te reageren. Tenslotte staan er hier twee slaapkamers zo goed als leeg in huis. Mijn lief stond er ook helemaal achter. Wij wilden een student helpen die nu uit nood in een hotel, op een camping of zelfs anti-kraak woont. Deze arme studenten hebben ook nog eens vaak een vaccinatiebewijs dat niet herkend wordt in Nederland. Daardoor kunnen ze ook niet makkelijk deelnemen aan sociale activiteiten; dan dreigt uitsluiting en eenzaamheid. Ik belde naar het telefoonnummer en daarop volgde een telefoontje op maandag. Dinsdag zou ik meer informatie te horen krijgen. Maandagavond bespraken we dit spannende onderwerp tijden het avondeten met jongste dochter. Ze schoot het plan meteen af. Het was een belachelijk idee. Haar zusters waren helemaal voor, maar ja…zij wonen ook niet meer thuis. Er volgde een goed gesprek met jongste kind over haar ervaringen met het alleen thuis wonen. Ook wij deelden onze ervaringen met het thuiswonen van nog maar één kind. Mijn lief gaf aan dat hij haar eigenlijk te weinig ziet. Hij mist haar nu al. Ookal woont ze nog niet eens op een studentenkamertje. Haar zus komt sinds dit studiejaar in Maastricht minder vaak thuis. De tijd haalt hem in.
De jongste zit ’s avonds vaak boven op haar kamer. Op zondag werkt ze de hele dag en avond, en eet ze sowieso niet mee. Haar reden dat we haar zo sporadisch zien was dat ze beneden geen Netflix kan kijken of leren met muziek op de achtergrond. Ze had namelijk geen oordopjes! Daar speelde haar vader handig op in. ‘Dan gaan we direct noise cancelling headphones halen.’ Zo gezegd zo gedaan. Ons kind kreeg van die hippe earplugs voor in haar oren en wij zullen meer tijd met haar doorbrengen. Deal. Met die draadloze oordopjes kan ze op haar laptop naar series kijken. Ongestoord huiswerk maken. Gezellig beneden bij ons in de huiskamer. De volgende ochtend belde de dame van de studentenhuisvesting terug. De internationale student zou tot eind november bij ons in huis moeten blijven. Dat is twee volle maanden. Ook in de weekends. En de student eet dagelijks mee. Dat vinden mijn lief en ik superleuk en inspirerend, maar onze dochter helemáál niet. De reden dat we het verblijf tòch maar afgeketst hebben is dat dochterlief binnenkort al de eerste schoolonderzoeken heeft. Ze moet knallen dit examenjaar. En dat gaat minder goed als ze zich irriteert aan de aanwezigheid van een buitenlandse student. In de badkamer. Op het toilet. Aan onze eettafel. Naast haar slaapkamer. Nu ze blij is met haar oordopjes en daardoor meer haar gezicht beneden laat zien (en dat doet ze écht) zijn wij ook heel happy. Het gesprek heeft ons dus zéker wat opgeleverd. Wij hebben eigenlijk nu onze eigen student in huis. Meer interactie met ons laatst thuiswonende kind. Meer verhalen. Daar heeft de onbekende, kamerloze student helaas helemaal niks aan, dat blijft bij mij wel een beetje knagen, maar wij als ouders zijn op dit moment even in de wolken met ons eigen studentje.
