 |
| NP The Burren, Ireland |
- Oliver Cromwell
Voordat we helemaal afzakken naar het Zuiden van Ierland maken we eerst nog een bijzondere wandeling in een National Park. The Burren. Vanuit ons Bed&Breakfast, pal aan de Atlantische Oceaan, rijden we op tijd in de ochtend naar de ingang. Althans, er blijkt geen ingang te zijn. Het regent behoorlijk dus we blijven nog even in het autootje wachten. Het klaart gelukkig heel snel op en dan blijkt dat de ingang alleen uit een houten paal met vijf gekleurde wandelingen bestaat. We gaan samen op pad. De zon breekt door en het wordt gewoon zweterig warm. We komen op een soort uitgedroogd maanlandschap terecht. Grote diepe scheuren in grijze brokken kalksteen. Geen aarde. Geen bomen. Wel een enorme kale heuvel van kalksteen. Zo’n driehonderd miljoen jaar geleden ontstaan. Er zijn wat droge struiken. Veel bloemen dat wel. Dus ook veel vlinders. Er schijnen ook hazen en vossen te leven. Eigenlijk een heel onwerkelijke omgeving. Het wordt steeds warmer dus we zien af van de klim naar de top van de kale heuvel. Veel bochtige weggetjes in de auto op weg naar het Zuiden. Mijn lief rijdt pittig door maar door de kuilen in de weg word ik giechelig. We lijken net twee coureurs. Mijn lief met twee handen stevig aan het stuur behendig de bochten nemend, ik als bijrijder ernaast mee bewegend met elke bocht. We trillen op onze stoelen door de slechte vering in het kleine Volkswagentje en de gaten in het asfalt. Alleen onze helmen missen nog aan het plaatje van het circuit. Als mijn lief op volle snelheid het grint naast de weg inscheurt, omdat er iemand vlak achter ons rijdt, gier ik het uit van het lachen. Door de hoge snelheid zagen we het greppeltje niet. We schieten omhoog in onze stoelen. Hij kon niet vooraf afremmen vanwege die auto vlak achter ons. We wippen nog harder op en neer op onze zetels. Het landschap verandert van steen naar superfris groen. Een vervallen kasteel her en der tussen de lage muurtjes van opgestapelde keien. Er ontstaan bergen en prachtige bossen. We slapen in een superchique hotel uit 1743 pal aan de mooie baai van Bantry. Overal bootjes. Eilandjes. Er schijnen zelfs zeehonden te zwemmen in de baai. De volgende ochtend na het ontbijt op onze hotelkamer laten we ons verwennen in de bijbehorende spa. Een massage. Een hot tub op een terras met uitzicht over de baai. Veel aandacht voor ons. Volgens mij zijn wij de enige gasten? Superontspannen vertrekken we rond het middaguur om over de Ring of Kerry te rijden. Ook meteen een deel van de Wild Atlantic Highway - wereld’s langste kustroute - die voor een deel samen vallen. De ring is een spectaculaire autoroute over het schiereiland Iveragh. Eén van de mooiste routes van Europa. Langs de kustlijn en dwars door het National Park Killarney. Drie prachtige spiegelgladde bergmeren omringd door grote zwerfkeien. Verstopt tussen groene heuvels waar heel veel schaapjes op grazen. Onderweg in de buurt van Kenmare stoppen we bij het schattigste chocolade winkeltje ooit. Onze warme chocolademelk wordt ter plekke vers gemaakt van cacao. Ook wat chocolade voor onderweg meegenomen natuurlijk. Mijn lief schiet onderweg soms spontaan een klein zijweggetje in waardoor we via de meest smalle, glooiende en engste paadjes de waterkant van de Atlantische Oceaan bereiken. Een avontuur!
Killarney - 9 september 2021
