 |
| Rain burst - high water in the ditch |
Drie jaar heeft ze op de campus gewoond in Middelburg. Wie had kunnen vermoeden dat ze de helft van haar studententijd nauwelijks ergens heen mocht? Dat studentenborrels, sportfestiviteiten of avondjes uit verboden zouden worden? Ze heeft haar studie netjes binnen drie jaar afgerond, maar bij studeren hoort óók jezelf ontwikkelen op andere vlakken. Veel uitgaan, wijzer worden, nieuwe vrienden maken, verliefd worden en lol maken. Vrijheid. Ze zou een half jaar naar Oklahoma uitgewisseld worden om daar een boeiend hoofdvak te volgen. Helaas ging dat op het laatste moment door corona niet door. Ze heeft uiteindelijk andere vakken uitgekozen die online in Middelburg werden gegeven. Veel minder interessant, en zeker veel minder spannend. Met haar behaalde diploma mag ze haar Master aan de universiteit in Maastricht doen. Deze zomer leken de corona maatregelen bijna afgeroomd tot niks. Alleen nog een anderhalve meter samenleving. Alles is weer beperkt open. Ze heeft een kamer gehuurd in een studentenhuis. Met drie andere meiden. De introductieweek gaat half augustus door. Dit studiejaar gaat ze alles inhalen wat ze de laatste anderhalf jaar heeft moeten missen. Afgelopen weekend hebben we haar op één dag verhuisd van Middelburg naar Maastricht. Met een grote gehuurde bus hebben we haar hele inboedel verhuisd. Ik moest alle afstanden rijden vanwege mijn rijbewijs BE… De door mijn lief gebouwde keuken heeft ze netjes achtergelaten voor de volgende student die in haar kamer komt wonen. Een badkamermeubel en poef heeft ze achtergelaten in de common room waar het doorverkocht kan worden aan nieuwe studenten. Halverwege de dag was de door haar speciaal nieuw aangeschafte IKEA kast helemaal uit elkaar gehaald, dat ding paste helaas niet in de lift. De gaatjes in de muur waren gevuld met gips, haar sleutelbos was ingeleverd, de bus zat helemaal volgestouwd en toen reden we met belegde bolletjes en veel water richting het verre Zuiden. Met z’n drietjes op de bank voorin. Ons kind gezellig in ons midden. Een groot deel reden we door België. Ik kreeg er wel een vakantiegevoel van. Helemaal bezweet kwamen we aan in haar nieuwe woonplaats. Onderweg gedachten over waar de afgelopen drie jaar eigenlijk waren gebleven? Hoe fijn ze het tóch gehad had in Zeeland. We strompelden na de autorit met onze stijve heupen en ruggen de hoge bus uit. Ik werd er giechelig van. Eerst weer schoonmaken, de IKEA kast weer helemaal in elkaar zetten - wat best een uitdaging was - en toen de rest uitpakken. Rond etenstijd waren we al een flink eind op weg. Wel helemaal plakkerig en bezweet. Het was een broeierige dag. We moesten nog wat dozen uitpakken en mijn lief werd gevraagd om met de boor wat boekenplanken en spiegels op te hangen. Haar fiets was ook meegebracht in de grote bus. Haar koelkastje paste zelfs in de keuken van haar nieuwe huis. Ook haar combi-oven mocht in de gezamenlijke keuken geplaatst worden. Ze was zeer tevreden over haar nieuwe woonplek. Het was haar erg meegevallen. Wij waren ook zeer content maar hongerig toen we begin van de avond haar kamer op slot draaiden. In hevige regen en onweer reisden we het lange stuk terug naar huis. Ze heeft haar bijbaantje in Breda opgezegd. Ze zal niet elk weekend meer thuiskomen. Haar treinreis naar huis zal wat langer duren. Dit is écht een stapje meer loslaten. Voor haar en voor ons. Zij gaat een meer zelfstandig leven leiden in Maastricht. Wij zullen haar minder zien, minder samen eten en minder betrokken zijn bij haar dagelijkse avonturen. Een heel natuurlijk proces. Ze heeft er zoveel zin in! Studeren in cafeetjes. Colleges op de uni. Andere studenten ontmoeten. Eerst nog samen met ons gezin ruim twee weken op reis. Onze vakantie speciaal omgegooid en verkort zodat ze bij de introductieweek aanwezig kan zijn. Haar állerlaatste studiejaar. Onze állerlaatste zomervakantie met kinderen. Jongste dochter heeft al aangegeven dat ze volgend jaar, na haar examens, met haar vrienden op reis gaat. Drie kleine meisjes zijn groot geworden. Waar is de tijd gebleven?
Een slechter moment om ermee te stoppen was er volgens mij niet. Na de zweterige verhuizing waarbij we vele uren in de warme bus hadden gezeten. Stoffig, bezweet en doodmoe waren we thuis wel toe aan een ontspannende douche. Een broeierige zaterdagavond half elf… Middelste dochter ging eerst. Schrok zich dood. De douche bleef ijskoud! Mijn lief had het geprobeerd op te lossen. Op Google wat tips van anderen gevonden en toegepast. Helaas. IJskoud. Wel de reden van het niet opwarmende water gevonden. Ik deed een kattenwasje aan de wastafel voor ik het bed instapte. Manlief en verhuisde kind stapten ieder stoer onder de verkwikkende ijsdouche. Zondagochtend appte de vrouw van de loodgieter ons terug dat ze foto’s van de foutmelding wilde zien. Er was echter helemaal geen foutmelding. De CV deed het prima, alleen geen warm water uit de kraan. Middelste dochter moest zondag werken dus stapte wederom onder de frisse douche. Jongste dochter ook. Afzien. Ik loop altijd hard op zondagochtend. Een tijdje gewacht op de reactie van de loodgieter. Toch maar gaan hardlopen. Thuis mezelf opgepept om onder de koude douche te springen. Na een paar minuten bleek dat er warm water uit kwam! Wat een geluk! Voordat we moesten vertrekken naar vrienden begon het te regenen. Steeds harder. Het water kon niet meer wegstromen. Onweer. Wind, een wolkbreuk. Zóveel water binnen een half uur dat de greppel voor ons huis - die al twintig jaar leeg staat (en die ik graag gevuld zou willen zien) tot z’n nok gevuld was met regenwater! Prachtig gezicht, net Giethoorn! Een zeldzame hoosbui. Zoiets komt eigenlijk maar eens in de honderd jaar voor. Het toilet begon te gorgelen. Het riool was kennelijk overbelast…. Lekkage in een slaapkamer. We hebben het een tijdje aangezien en zijn toen toch maar op blote voeten met opgerolde pijpen, schoenen en een handdoek in de hand naar de auto gewaad. De auto was aan het opladen en de stekker hing gewoon in het diepe water. Code geel. Wát een wolkbreuk!
