Enjoying lunch on hotel terrace!

LET THE RAIN KISS YOU

Like a welcome summer rain, humor may suddenly cleanse and cool the earth, the air and you. 

- Langston Hughes 

Een énorme knal volgde op een lichtflits. Ik gilde en deed instinctief mijn handen over mijn oren. Alle drie onze kinderen, schoonzoon en mijn lief schrokken ook - al was het iets minder heftig misschien. De hotelober grinnikte een beetje en zei dat ze dit aan de kust wel vaker meemaakten. Wij waren flink onder de indruk. Misschien ook omdat we op het terras allemaal aan de feestelijke cocktails zaten. Met schunnige namen als ‘pornstar’ of ‘sex on the beach’. Geproost op het behaalde diploma van oudste dochter. Verschrikkelijk gelachen. Wellicht ook door de zenuwen van die knal? In de avond bleek het om de gevaarlijkste soort bliksem in zee te gaan. Zaterdagmiddag in Scheveningen. De bliksem had een ontzettend hoog ampère, tien keer zoveel als een normale blikseminslag. Daarna begon het bizar hard te regenen. Heel kort ervoor zaten we nog met z’n allen met slippertjes en hemdjes op het zonnige terras. Zeemeeuwen vlogen laag over. We verschoven de terrastafeltjes, toen de lucht begon te kleuren, onder een tentdoek. Een paar minuten daarna hoorden we die superknal gevolgd door een plensbui. De dag ervoor waren we gearriveerd in het splinternieuwe, luxe hotel pal aan het strand. Een upgraded kamer voor mijn lief en mij met zicht op stranden en zee. De kinderen hadden twee kamers met zicht op de plezierjachthaven. Zeilboten voeren langzaam voorbij. We slenterden die warme middag langs de strandpaviljoens - die allemaal weer gezellig open waren - tot we een geschikte plek vonden om iets kouds te drinken. Die avond arriveerden oudste dochter en haar vriend ook en aten we gezellig op het strand bij een drukbezocht strandpaviljoen. Een DJ was dansmuziek aan het draaien. Het nachtleven ging van het slot. Die avond werd er flink gevierd dat om twaalf uur de mondkapjes niet meer gedragen hoefden te worden. We genoten van de vibe. Een enorm zomers vakantiegevoel. De volgende ochtend ontbeten we in het restaurant zónder mondkapjes. Verrassend hoe snel dat went! Een lange, zonovergoten strandwandeling volgde. Op de topfloor was een mooie infinity pool waar we gingen zwemmen. Daar ook weer verschrikkelijk gelachen. Ook de sauna’s waren open. Wel met authentieke regels dus zónder badkleding. De kinderen sloegen beleefd over. Hun vader keek Max Verstappen op de hotelkamer. Ik ging alleen. Heerlijk. Toen de sauna helemaal leeg was heb ik ze gewenkt uit het zwembad en hebben we met z’n allen een paar rondjes in badkleding gedaan. Turkse en Finse sauna. Die avond aten we bestelde pizza’s op handdoeken op het strand. Ondergaande koperen zon. Surfers in zee. Een topgevoel. Heel relaxt. Een summer vibe! De laatste hoteldag was het bijna dertig graden. De ultieme stranddag waar ik zó naar snakte! Mijn lief wandelde die ochtend voor het ontbijt over het strand naar The Eye op de pier. Ik liep tegelijkertijd hard over de boulevard naar dezelfde reuzenrad en terug. Daarna een gezellig ontbijt met z’n allen en na een wandeling langs het zeewater ploften we op onze handdoeken op het strand. De zee bracht verkoeling en vertier op deze hete zomerdag. Loom. Ookal was de kleur van de Noordzee niet zo mooi, hij werd door mij geassocieerd met gevoelens van kalmte en vrede. Een milde, meditatieve staat. Net zoals het geluid van de wuivende golven. Ik heb met middelste dochter gezwommen in de hoge golven van de koude zee. Ik heb me de afgelopen dagen, met ons grote gezin, zó opgeladen aan het magische strand. 

We zitten in de verlenging. Van onze verbouwingsstrijd. De verbouwing die vóór ons strandweekend klaar zou zijn. Nu de vloer wel gelegd is, maar niet afgewerkt, voelt het voor mij niet af. Al helemaal niet omdat wij het zélf moeten afwerken met plakplinten en een trapprofiel. Ik heb op mijn vrije dag alles uitgezocht in de bouwmarkt. Bijna alle benodigdheden zijn in huis. Nu de tijd nog. We zitten in de verlenging na een verbouwing die al acht weken duurt. Het had nu klaar moeten zijn. Ik heb weekends en mijn vrije dagen weer volgepland met sociale activiteiten. Ook omdat dat het toevallig weer mag vanwege de Covid-maatregelen. Tijd inplannen voor verbouwingsactiviteiten is dus een issue geworden. Van de week sleepte ik wat geschilderde canvasdoeken van middelste kind van zolder naar beneden. Ze stonden daar tijdelijk omdat haar slaapkamer leeg moest. Ze schoven zo tussen mijn vingers door, stuiterden over de nieuw geverfde trap naar beneden. Recht op de lambrisering af. Verf sprong van de traptreden af en ook van de net geschilderde houten panelen. Zelfs een deuk bleef er achter. Ik baalde enorm. Toen ook nog bleek dat de aangeschafte trapprofiel aan de verticale kant te kort is om de hele rand van de traptrede te bedekken baalde ik helemaal. Het gevolg is namelijk dat ik nóg een deeltje van de trap moet schilderen. Nog erger was dat de zeer prijzige pot trapverf, die anti-slip en stootvast is, omgevallen was in de garage. Toen ik mijn fiets wilde pakken om naar de yogales te gaan zag ik een grote witte plas op de betonvloer liggen… Het dure verfblik was helemaal leeg gelopen. Veel tijd besteed aan het opruimen van de gemorste verf. Balen. Ik baal van de verlenging. Ik baal dat juist die rottige, kleine klusjes de meeste tijd in beslag nemen. Ik baal dat ik nauwelijks tijd meer heb hiervoor. Ik baal zo dat die verbouwing nóg net niet klaar is.