Het begin van iets nieuws

De enige tijd dat je echt leeft, is van dertig tot zestig. De jongeren zijn slaaf van hun dromen; de ouderen zijn knechten van hun spijt. Alleen die van middelbare leeftijd hebben alle vijf zintuigen voor het behoud van hun verstand.
- Theodore Roosevelt

Ik parkeer mijn auto achteruit voor de deur om mijn wekelijkse boodschappen uit te laden. Ik zie meteen middelste dochter met mijn telefoontje zwaaien in de deuropening. Het is ons oudste kind die op het kleine schermpje blij staat te stralen. Ze heeft fantastisch nieuws. Een nieuw begin. Dat zijn misschien niet de juiste woorden. Een begin van iets nieuws. Onze oudste dochter gaat de eerste helft van haar laatste studiejaar aan de Women’s University in Seoul studeren. Dat heeft ze net gehoord. Ze heeft een uitwisseling voor elkaar gebokst door de hoogte van haar gemiddelde eindcijfer van het eerste jaar. Na een top tien gemaakt te hebben van haar favoriete universiteiten wereldwijd en een lange en zeer uitgebreide application letter geschreven te hebben was het wachten. Ze moest aantonen dat zij écht degene was die gekozen moest worden. Ze ging speciaal op Koreaanse les. Ze nam weer Tae Kwondo lessen waar ze een zwarte band voor heeft behaald, destijds in Mexico. Alles om aan te tonen dat zij zich onderscheidde om naar Korea af te reizen. Het is haar gelukt! Aankomende zomer vertrekt ze naar Zuid-Korea. Het land waar ze haar achttiende verjaardag vierde terwijl ze daar in haar uppie aan het backpacken was. Zó dol is ze op dat land geworden. Ik ben heel nieuwsgierig naar die eeuwenoude tempels, rustgevende tuinen, de Koreaanse keuken en het ‘zen zijn'. Wanneer eenmaal mijn volle boodschappentassen in de keuken staan kijk ik even snel op de computer naar de prijzen van vliegtickets. Dat had ik nog niet eerder gedurfd…bang om het lot te tarten. We hadden namelijk heel stiekem plannetjes gemaakt om haar op te halen rond de jaarwisseling. Twee weken met het gezin rondreizen door Zuid-Korea… Dochterlief gaat in de meer dan zeshonderd jaar oude hoofdstad studeren, aan de oevers van de Han. Het is een van de meest dichtbevolkte steden ter wereld. Er zijn daar meer dan één miljoen voertuigen geregistreerd, die de oorzaak zijn van opstoppingen tot na middernacht. Net zoveel inwoners als in Mexico Stad, maar ze wonen veel dichter op elkaar. Zelf zou ik wel naar één van de drieduizend kleinere eilanden willen, en een overnachting in één van de Boeddhistische tempels om een ochtendceremonie met de monniken mee te maken. Eerst afwachten welke vakken ze precies daar gaat volgen en hoe ze aan een kamertje op de campus kan komen.

Een nieuw begin. Ook ik heb een beginnetje gemaakt met een nieuwe start. Ik heb een ommezwaai gemaakt. Vlak voor het nieuwe jaar begon heb ik besloten met ouderen te gaan werken. In de juwelier vond ik oudjes altijd het fijnst om te helpen. Ze hebben rust, kennen geen haast. Ze hebben veel wijsheid in pacht en vaak een boeiende levensgeschiedenis. De verhalen die ik in het nieuws hoor zijn soms schrijnend. De eenzaamheid van ouderen en hun afhankelijkheid van mantelzorgers. Senioren blijven tegenwoordig langer thuis wonen (ze worden ook ouder!) met behoud van hun eigen regie. Bij het Amerikaanse bedrijf waar ik voor ga werken gaat het vooral om ondersteuning en liefdevolle aandacht. Wat eigenlijk vanzelfsprekend zou moeten zijn, maar dat is het helaas niet. Zeker niet in situaties waarbij kwetsbaarheid een rol speelt zoals bij dementie of ernstige lichamelijke beperkingen. Hoogbejaarden hebben vaak behoefte aan een praatje. Ze willen gehoord en gesteund worden. Ouder worden gaat namelijk niet alleen gepaard met lichamelijke ongemakken en isolatie, maar ook met een andere fase in het leven qua denken. Ze houden zich vaak bezig met allerlei zingevingsvragen: Wat doe ik hier nog? Is er leven na dit leven? Wat is het nut van alles? De behoefte om daar met anderen over te praten is vaak groot, terwijl hun sociale contacten juist afnemen. Iemand zoals ik zou dan een luisterend oor kunnen bieden. Dat is in sommige gevallen genoeg. Maar werken met ouderen kan ook heel praktisch zijn: ouderen helpen om weer een zinvolle invulling van hun leven te vinden. Hen helpen om manieren te vinden om toch weer zelf naar buiten te gaan. Ik kan ze begeleiden met doktersbezoeken. Ik heb twee dagen training achter de rug. Over veiligheid in huis en communicatie met de ouderen. In de toekomst zou ik nog een opleiding voor verzorgende, EHBO, Alzheimer en reanimatie kunnen doen. Met mijn behaalde certificaat kan ik gematcht worden met bejaarden. Ik ben nieuwsgierig naar waar ik terecht zal komen en wat er van mij verwacht wordt. Ik kijk er naar uit om hun leven aangenamer te maken, om me in te leven en liefdevolle momenten met ze mee te maken. Ik hoop een relatie met ze te kunnen opbouwen, echt te kunnen zijn en betekenisvol contact met ze te kunnen hebben. Zonder haast. In hun tempo. Rustige aandacht.