Broos geluksgevoel

Tevredenheid heeft niets met een eigen huis, de natuur of andere mensen te maken. Tevredenheid heeft slechts één thuis: je eigen hart.
- Ayya Khema

De vastentijd is begonnen. Hier in het katholieke zuiden. Precies veertig dagen voor Pasen. Het is een goed katholiek gebruik om het er eens goed van te nemen voor vastentijd. Carnaval. Alleen onze jongste dochter is hier in Breda geboren. En zij houdt juist helemaal niet van carnaval. De grootste reden van haar afkeer is trouwens dat ze de teksten van de carnavalskrakers niet kent. Het is haar niet met de paplepel ingegoten zeg maar, als expat-kind. En carnavalkrakers zijn natuurlijk wel een groot deel van het carnaval vieren. Het hossen én zingen. In de tijd dat de drie meiden nog op de basisschool in Breda zaten vierden we élk jaar als gezin carnaval. Hossen op hun school, gezinscarnaval in de buurt en meelopen in de Brakkensliert. Mijn lief en ik feestten nog door tot in de vroege uurtjes in een stadscaféetje waar traditiegetrouw veel schoolpleinouders kwamen. Dit jaar was middelste dochter de enige van ons gezin die carnaval vierde. We waren onlangs samen naar een enorm grote feestwinkel in Roosendaal geweest om een kekke outfit voor haar bij elkaar te zoeken. College girl was het thema geworden. Bijzonder vond ik het dat ze daarbij haar eigen échte afstudeerjack van de American School in Mexico droeg. En heel praktisch ook, want het was ijskoud! Carnaval is het volksfeest waarbij iedereen zich kan losrukken van zijn alledaagse bestaan. Met carnaval kun je ineens totaal iemand anders zijn. Je speelt een rol, waarbij je je achter een masker kunt verschuilen en dingen kunt zeggen die je anders niet zou durven. Het is geen vlucht in een karakter, maar juist meer een periode van onthullen. Dingen zeggen en roepen die je in je dagelijks leven had willen zeggen, maar die er nu uitkomen. Carnaval gaat eigenlijk niet om met z’n allen zuipen, maar om deel uit te maken van een gemeenschappelijk gevoel. Iets vieren en daar horen rituelen bij zoals de prins, de joffers en de eerste en de laatste druppel. Het is een delicaat spel waarbij alle normen en waarden overboord gegooid worden. De schuchteren zijn ineens in staat om contacten te leggen waar ze een jaar tegenaan zaten te hikken. En mensen die al jaren met elkaar overhoop liggen drinken nu onder het genot van een biertje het oud zeer weg. Lang leve het Brabantse carnaval!

Kort geleden reden manlief en ik naar Middelburg. Onze middelste dochter op de achterbank. Ze was nerveus. Erover praten maakte het erger. Met dopjes in haar oren en handen voor haar gezicht zonderde ze zich af in de auto. Concentratie. Bewuste ademhaling. Een soort korte meditatie. Ze had wat punten voorbereid waar ze naartoe wilde in haar gesprek. Haar gesprek op de universiteit waar ze dolgraag wil studeren. Terwijl manlief en ik ons settelden in een grand café op het marktplein stak dochterlief het plein over naar de toegangsdeur van de universiteit. Wat zag ze er ineens volwassen uit! De professor zag haar na de zomer wel lopen hier op de campus, had hij gezegd. Binnen drie weken zou ze een bericht krijgen of ze toegelaten was. Exact een week later kreeg ze het bericht waar ze zo op gehoopt had. En eigenlijk ook op vertrouwd had, want ze had geen alternatief. Ze is geaccepteerd! Binnen één week tijd kwamen twee grote dromen van onze oudste dochters uit. Ik voel een enorme dankbaarheid. Zoveel positiviteit. Ik kan me niet aan het gevoel onttrekken dat de sterren ons de laatste jaren bijzonder goedgezind zijn. Ik zou me er gewoon een klein beetje voor kunnen schamen. Ik heb zulke overpeinzingen wel eens met mijn Mexicaanse yogajuf gedeeld. Wanneer ik zo’n staat van geluk heb bereikt wat heb ik dan nog te leren op aarde? Stopt het leven niet als je geen levensdoel meer hebt? Zij benadrukte dat ik vooral heel dankbaar mag zijn dat het universum het zo goed met ons voor heeft. Ik kan op bepaalde momenten gewoon twijfelen of het tij voor mij nog zal gaan keren ofzo. Spiritueel lerares Rajshree Patel zegt juist dat het andersom is. Geluk is het begin van het leven. De aard van geluk is dat je het deelt en verspreidt. Deze week zat ik in de wachtkamer in het ziekenhuis. Er zat een oude, broze mevrouw met een rollator tegenover mij. Ik begon een praatje met haar en in no time vertelde ze me dat ze haar man negen jaar geleden verloren had en hem nog dagelijks miste. Ze huilde. Ik vroeg me af hoe ik haar kon troosten. Ze vertelde me dat haar aandoeningen begonnen nadat ze weduwe was geworden. Dat ze haar maatje verschrikkelijk miste. Ze waren vijftig jaar samen geweest. Heel gelukkig samen. Ik wees haar erop dat ze dan heel dankbaar mag zijn dat ze zo’n grote liefde in haar leven gekend heeft. Dat dit voor velen niet weg gelegd is. Door haar tranen heen glommen haar ogen weer. “Dat is zo.” bekende ze. Op dat moment werd ze geroepen. Terwijl ze naast de verpleegster door de lange gang achter haar rollator slofte, besefte ik dat dankbaarheid écht de sleutel is tot geluk.