Oude beduimelde foto's

Vertel me en ik luister; laat me zien en ik kijk; laat het me beleven en ik leer.
- Lao Tzu

Er wordt een zware kartonnen doos de knusse huiskamer ingedragen. Gevuld met fotoboeken en stapels losse foto’s. Ik krijg ze in kleine stapeltjes aangereikt door mijn neef die rechts van mij zit. Op de foto’s herken ik mijn jonge vader, zijn broers, zus en zijn ouders. Mijn opa en oma. Ik zie ook mijn moeder in haar prachtige jonge jaren! Mijn tante, die links van mij op de bank zit, legt af en toe uit wie de mensen op de zwart-wit foto’s zijn. Mijn tante die dezelfde naam draagt als ik. Wij zijn beiden vernoemd naar mijn oma, haar moeder Matthia. Zij is veel te jong overleden. Mijn vader was pas net volwassen… Ook mijn moeder heeft haar nooit mogen leren kennen. Ik maak ondertussen een stapeltje van foto’s die ik graag wil hebben. Ook een fotootje van het graf van mijn oma. Precies hetzelfde versleten, beduimelde fotootje dat altijd in de portemonnee van mijn vader heeft gezeten. De enige zus van mijn vader, waar ik nu op bezoek ben, heb ik nooit eerder ontmoet. Door een breuk in de familie. Ik heb wel gehoord dat ik op haar zou lijken. We kijken elkaar aan en ze benoemt de dingen die ze in mijn gezicht herkent. We halen herinneringen op aan mijn opa. Veel komt weer terug. De koetjesrepen. De pot met dubbeltjes waar we een handje vol uit kregen om een ijsje te kopen. Er worden dingen opgehelderd die fijn zijn om te horen. Familiekwesties worden namelijk doorgeschoven naar de volgende generatie. Je voelt dat er geheimen zijn, of verdriet. Je wordt gevormd door je familiegeschiedenis. Het zijn je wortels. Deze oude foto’s doen me voelen dat ik deel ben van een geheel. Ik hoor erbij. Mijn ouders horen erbij. Mijn dochters horen er ook bij. We delen DNA. Dat is goed terug te zien op de gekartelde zwart-wit fotootjes. Een klein vierkant fotootje maakt me bijzonder blij. In voor de jaren’70 typische Kodak kleuren zijn mijn vader en moeder te zien. Naast elkaar op de bank. Mijn moeder draagt een glanzende trouwring. Ze is zwanger van mij. En ze kijkt zó verliefd naar mijn vader! Ik houd van foto’s. Nieuwe én oude foto’s. Ik houd van fotoalbums doorbladeren, stapels fotootjes terugzien én van foto’s maken. Deze week heb ik het fotoalbum van onze Jordanië reis ontvangen. Het ligt sindsdien op de eettafel. We pakken het even op als we tijd hebben om erin te bladeren. Heerlijk. Foto’s zijn eigenlijk het levende bewijs dat je lééft.

Ik lig ontspannen op een bed met een rol onder mijn knieën. Er ligt een warm kleedje over mijn benen. De kachel staat hoog. Ik luister naar een rustgevend muziekje. Kort ervoor zijn er allerlei naalden in mijn lijf gezet. Nogal pijnlijk in mijn kleine teentje. Ze moest er een druppeltje bloed uit masseren. Ook een naaldje in de zijkant van mijn hand. Als ze er aan draait krijg ik een tintelend gevoel rondom de naald, het Qi-gevoel. Dit gevoel duurt maar even. Het naaldje op mijn hoofd voel ik nauwelijks. Ik ken mijn acupuncturiste Ilona al zo’n tien jaar. Ze is enorm gegroeid in haar vak en in haar bekendheid. Ze komen van heinde en verre naar haar toe. Ze prikt soms drie cliënten tegelijkertijd. Ze heeft altijd aan één woord genoeg. En soms voelt ze ook aan mijn pols. In december belde ik haar vanwege de pijn in mijn bil die steeds erger werd ondanks de wekelijkse massages van de fysiotherapeut. Na één keer prikken voelde ik me de volgende ochtend al stukken beter. Een wonder! Maar dat vindt zij niet natuurlijk. Ik reageer meestal heel goed op de naaldjes. Na twee zwangerschappen met maanden van misselijkheid, spugen, afvallen en ziekenhuisopnames heb ik tijdens de derde zwangerschap met veel succes mijn heil gezocht bij acupunctuur. Vandaag gaat het om blokkades in mijn blaasmeridiaan. Binnen de Chinese gezondheidsleer gelooft men dat Qi (levensenergie) door je lichaam stroomt om zo je organen van energie te voorzien. Als de blaasmeridiaan niet in balans is kun je pijn in je rug en bil hebben en een strak gevoel aan de achterkant van je benen. Herkenbaar! Ik ben een aantal keertjes vlak na elkaar bij haar geweest en ik was eigenlijk meteen van mijn klachten af. Ik zal echter nog een paar keer terug komen zodat mijn lijf goed onthoudt hoe de balans bewaard moet worden. Blaasenergie is ook gevoelig voor kou dus de koude wintermaanden blijf ik sowieso nog bezoekjes brengen aan mijn lieve acupunturiste.