Bootwerkers

Een leven zonder dromen is als een tuin zonder bloemen.
- Gertruide Beese

De hele dag trek hebben in eten. De hele dag kúnnen eten. Je lichaam dat maar blijft roepen om eten. We hebben alle vijf een onstilbare honger. Nooit een voldaan gevoel. We hebben al honger sinds onze aankomst in Nederland. Nu een maand geleden. We hebben het ook zo koud. In augustus, toen we arriveerden, had het mooi en warm weer kunnen zijn. In plaats daarvan regende het élke dag. Er waren dagen dat de zon scheen, maar tóch regende het dan ook die dag. Daarom hebben we zo’n honger. Het kost ons lijf zoveel energie om warm te blijven. Toen ik de eerste keer zelf boodschappen ging doen om de koelkast te vullen was ‘mijn’ supermarkt er na al die jaren niet meer. Heel gedwee ben ik naar een andere supermarkt gereden. Ik kan er echter mijn draai helemaal niet vinden. Ook niet in de megagrote supermarkt waar ik nu geweest ben. Er is gewoonweg teveel keus. Ik wil bijvoorbeeld alleen een liter yoghurt. Dan heb ik keus uit heel erg veel soorten yoghurt. Of boter of brood. Nu neem ik steeds een ander merk mee naar huis. Dan vinden we vast gauw producten die bij ons passen. Boodschappen doen kost me zoveel tijd dat ik regelmatig thuis bij het uitpakken ervaar dat ik een deel vergeten ben. Ondanks dat ik anderhalf uur door de winkel heb gedwaald… Dan ben ik al het vlees vergeten bijvoorbeeld. Of alle koekjes. Stapvoets ga ik door élk pad van de supermarkt. Ik lees daarbij veel etiketten. Tijd vretend. Laatst heb ik heel hip een scanner op mijn boodschappenkarretje meegenomen. Een meneer heeft het proces aan me uitgelegd. Helemaal niet handig zo’n scanner. Ik moet er steeds zélf aan denken om alles te scannen. Ook bij de groenten. Vervolgens stond ik nog steeds in de rij bij de kassa om te betalen en omdat ze steekproeven doen. Volgende keer ga ik maar weer zonder scanapparaat. Ik koop schrikbarend veel tussendoortjes voor de meiden. Van leren en studeren krijg je natuurlijk honger. Van fietsen ook. Ik kan de hoeveelheid tussendoortjes echter niet aanslepen. Ze eten ineens als bootwerkers! We eten ook zo schandelijk veel brood op een dag. En dus ook beleg. Misschien eten we ook meer om een lege gevoel op te vullen? Onze gemoedstoestand? Heel langzaam komt het besef dat we het hiermee zullen doen. Ons leven is niet meer in het zonnige, zorgeloze Puebla. We zijn hier keihard neer gekwakt en moeten het hier maar zien te rooien. Geen plannen voor reizen in het verschiet. Daarvoor in de plaats plannen voor reparaties aan ons huis. Een huis van meer dan tachtig jaar oud heeft onderhoud nodig. Tóch blijven we dromen van reizen. Onze hippie bus (ook al ligt hij nu in de kreukels) gaat onze dromen hopelijk waar maken. We zullen misschien wat meer geduld moeten hebben voordat de bus rijklaar is - en überhaupt ingevoerd - maar wij dromen van mooie reizen met onze Mexicaanse combi. No meki grontapu piri en gogo gi yu. Mooi gezegd in het Surinaams. Laat je niet uit het veld slaan. Dat doen we niet en om dat te vieren ontmoet ik Mark vanavond in Antwerpen. Hij op zijn terugreis uit Parijs. We gaan samen lekker eten. Over de grens. Hoe avontuurlijk! We zijn vandaag precies 28 jaar gelukkig samen. Dat is dan weer minder avontuurlijk….