Kostbaarste schat

Weet je leven werkelijk te waarderen als de kostbaarste schat die er is en zorg er goed voor.
- Taizan Maezumi Roshi

Had een nieuwe start slechter kunnen beginnen? Ik denk het niet. Deze verhuizing heeft heel wat uitdagingen. Tegenslagen. Soepel en probleemloos is echt anders. In México waren we bijna twee maanden geleden al slecht gestart met het inpakken. De mannen werkten niet accuraat en veel te snel. Met alle gevolgen van dien. Weten we nu. Met opgezwollen vingers met grote blaren waar de vellen bijhangen en uitgedroogde handen heb ik maandagochtend de zeecontainer opgewacht. Vóór het arriveren van onze huisraad hebben we precies in een week tijd alle muren en plafonds gesaust. Vandaar de blaren en uitgedroogde handen. Een huis leeft. Zeker met drie gezinnen in drie jaar tijd. Ook de vensterbanken, deurposten en sommige deuren hebben te lijden gehad. Met een roller en een kwast hebben we alles opgefrist. De meiden pakken ondertussen hun nieuwe - of moet ik zeggen hun oude? - leven weer op. Heel Hollands fietsen ze zelfstandig naar de stad, naar hun vriendinnen en langs hun nieuwe school. De twee oudsten hebben binnen enkele dagen een bijbaan in een supermarkt gevonden. Anthe heeft zelfstandig een nieuwe fiets uitgezocht. En op de trein gezet voor een introduktieweek op de universiteit. Ze heeft een logeerplek in een studentenhuis gevonden. Ze zijn nog nooit zo onafhankelijk geweest! Daar genieten we van. De meisjes krijgen dus niet zo veel mee van de stress van hun ouders. Verhuisstress zeg maar. Maar dan veel erger. Ongeveer een derde van onze huisraad staat nog steeds in México. Waarom dat nog steeds niet onderweg naar Nederland is, begrijp ik niet. Het pastte niet in de zeecontainer omdat onze hippiebus erbij moest. Deze staat al in Nederland op ons te wachten. Met een gebroken spiegel. Ondertussen staat een deel van onze meubels nog in een ander continent. Gek genoeg zijn de verhuisdozen die we met luchtvracht verzonden hebben ook nog niet thuis gearriveerd.... Inklaren kost kennelijk wéken tijd! Op het moment dat de deuren van de zeecontainer open gingen schrokken we allemaal. De twee verhuismannen en ik. Mark kon er helaas niet bij zijn op deze dag. De andere verhuismannen hadden zich ziek gemeld. De onderste dozen waren allemaal doorgezakt door het gewicht van de (te) zware dozen die er bovenop stonden. Een kind kan bedenken wat er met die spullen onderop is gebeurd. Veel meubels zijn beschadigd omdat ze niet goed verpakt waren. Precies zoals ik de Mexicaanse verhuismannen al voorspeld had. Ik had geen vertrouwen. Mijn buikgevoel zei genoeg. De kasten met wieltjes zoals een boekenkast en ladenkastjes zijn stuk voor stuk door hun hoeven gezakt omdat ze onderop in de container stonden. Bijna alle houten kasten zijn beschadigd omdat er niet voldoende karton omheen zat. Een lampenvoet is helemaal krom gebogen, omdat deze ´gewoon´tussen de dozen gestoken was. Tuinpotten in duizend stukken. Serviesgoed gebroken. Het goede nieuws is dat er niks kapot is waar we emotioneel aan gebonden waren. Alles is vervangbaar. Er is een verzekeringsagent mee bezig. Lastig is wel dat we een kast, kastplanken en bed onderdelen missen. Spulletjes staan nu op de grond uitgestald. Een matras ligt op de grond. Mijn geliefde iMac staat ook nog in México te wachten.... Over twee maanden zullen we weer compleet zijn. In de tussentijd sta ik met één voet in Nederland en de andere in México. Ik kan nog niet landen. Nog wéken wachten op televisie, internet en telefoon. Welkom terug in het flitsendsnelle Nederland. Ik doe nog even niet mee.