Het
beste bewijs van liefde is vertrouwen.
- Joyce Brothers
Als prioriteiten elders liggen, bijvoorbeeld
als je op weg bent naar je werk, in gedachten bent verzonken of neigt tot
generalisatie zul je niets subliems meemaken. Dit was de conclusie van een
sociologisch experiment van een krant. In het spitsuur lieten ze een zeer
bekende violist op een Stradivarius (een viool met een geschatte waarde van 3,5
miljoen dollar) in de hal van een metrostation spelen. Omdat het spitsuur was
kwamen er duizenden mensen voorbij, de meeste waren op weg naar hun werk. Hij
haalde in de drie kwartier dat hij speelde 32 dollar op en had zes
toeschouwers. Twee dagen eerder had dezelfde violist voor een vol theater gestaan,
met entreeprijzen vanaf honderd dollar. Zowel in het theater als in het
metrostation speelde hij op hetzelfde waardevolle viool. De stukken die hij
speelde voor dit experiment werden gezien als de moeilijkste van Bach. Deze
proef liet wel een alarmbel rinkelen. Als we geen tijd hebben om te stoppen om
naar één van de beste violisten van de wereld te
luisteren, hoeveel andere prachtige dingen zullen we dan wel niet mislopen in
dit leven? Als je wakker wordt even een paar minuten luisteren naar de vogels
buiten, in de rij voor het stoplicht even om je heen kijken naar het prachtige
zonlicht achter vulkaan Popo, wachtend op het schoolplein met aandacht
luisteren naar het verhaal van een andere moeder of in de auto naar de vrolijke
verhalen van je kinderen. Wat loop je mis als geen tijd maakt voor de prachtige
momentjes in je leven?
“Help, het past er niet allemaal in!” Mijn zus schrijft een noodkreet over de mail.
Ze komt deze week naar México en ze neemt, als het
allemaal goed gaat, veel boodschappen voor ons mee in haar koffer. Ontbijtkoeken, roze koeken, beschuit, drop,
paprikachips, snoep en tijdschriften. Ze
heeft een grote koffer en toch is het een uitdaging of alles erin past. Van de
KLM mag ze 23 kilo inchecken en 10 kilo als handbagage mee, het gewicht is dus
geen probleem. De ruimte helaas wel. Ik schrijf haar terug dat er nog een
bestelling van H&M en V&D wordt bezorgd. Help! Ook schrijf ik haar dat
ze een pyjama van mij mag lenen, yogakleding, een vest, shampoo en andere
verzorgingsproducten. “Die koffer gaat lukken! Ik heb de helft van mijn kleren eruit
gehaald!! Wordt krap, maar lukt wel...” schrijft
ze een paar dagen voor haar vertrek. Dat is een opluchting voor ons. Ze weet
nog niet dat er twee boeken bij de bestelling van V&D zitten die nog
bezorgd moeten worden… Na een vertraging
van vijf uur vanwege een kapot vliegtoestel is ze midden in de nacht geland in
Ciudad de México. We gaan samen
een weekend naar hetzelfde spahotel als Mark en ik laatst waren. We waren daar
behoorlijk opgelicht met de prijs van de hotelkamer. Ik had de prijslijst gevraagd en daar stond
onze hoge kamerprijs helemaal niet op genoemd! Toen we de receptioniste om
uitleg vroegen kregen we direct uit een laatje 750 pesos toegereikt. Dat is
toch 45 euro, hier in México veel geld.
Later die dag vroeg de hotelmanager hoe ons verblijf was en vertelden we hem van
de oplichting. We kregen een gratis kamer aangeboden waar mijn zus en ik dit
weekend van gaan profiteren.
“Vriendschap is een kwaliteit die we herkennen
in eerlijkheid, trouw en begrip. Waarin lachen, pijn en twijfel gedeeld wordt. Ik bedank je vandaag omdat je in mijn leven
bent gekomen, vriendin.” Dit Spaanse SMSje van mijn yogajuf was het eerste gebaar
dat ik vroeg in de ochtend ontving op Valentijnsdag. Inden had een hartjesdoos
met chocolaatjes voor Mark en mij gekocht die we kregen met een zelfgemaakte
kaart tijdens ons ontbijt. Op school konden de kinderen elkaar bloemen, chocola,
een knuffel of een kaart sturen (anoniem natuurlijk) en toen ik later die
ochtend in het park liep zag ik stelletjes zitten met grote ballonnen in de
vorm van een hart tussen hen in. Op
straat worden veel heliumballonnen verkocht en bossen bloemen. Na mijn yogales
kreeg ik chocola, een Chinese geluksmunt en een tube handcrème van mijn medestudenten. Valentijnsdag wordt hier klaarblijkelijk groots
gevierd! Uit de openstaande deur van de kapper hoorde ik enorm veel gekwebbel.
“Wat is het druk vandaag bij de kapper!” zei ik tegen de man die mijn
sinaasappelsap op straat aan het persen was. Hij vertelde dat veel vrouwen
vandaag hun haar laten doen voor hun man, omdat het de dag van de liefde en
vriendschap is. “Vanmiddag zal het park helemaal gevuld zijn met romantische
stelletjes!” Mark en ik hebben acht jaar geleden besloten deze dag niet meer te
vieren, het is de sterfdag van mijn moeder. Maar al de liefde en vriendschap
die vandaag gedeeld wordt doet me toch wel wat. Zo was Inden gisteren met haar
klas op bezoek in een weeshuis waar kindjes van 0 tot 6 jaar wonen. Ze moest
voor twee kindjes een lunch meenemen en voor het weeshuis een pak wasmiddel en
een fles chloor. Sommige leerlingen hadden ook oude knuffels meegenomen. Ze
heeft een rondleiding gehad, lunches uitgedeeld en met de kindjes gespeeld.
Iedere leerling mocht een kindje bij de hand nemen tijdens het bezoek. Inden
had Raúl van zo’n drie jaar. Dat zo’n dag met zoveel
warmte en compassie gevierd wordt in plaats van alle commercie die er vaak
omheen hangt raakt me.
