 |
| Relaxing at the beach of Callantsoog |
Don't let it bring you down
Don't let it bring you down
Make it a memory
- Danny Vera
Ik loop in m’n uppie van ons kleine trekkerstentje door het duin naar het strand van Callantsoog. Ik keek al een tijdje uit naar helemaal alleen zijn. Van huis. Verbinding met de natuur. Me time. Ik vond echter onze Volkswagenbus uit de stalling halen en beddengoed erbij zoeken nét teveel werk. De juiste vorm werd zo in mijn schoot geworpen. Mijn lief had een familiereünie helemaal in Den Helder. Als hij mij nou eens op een kustcamping dropt onderweg? Ik vond een kant-en-klaar tentje met een houten vloer, bedden met beddengoed, fijne relaxstoelen onder de luifel en lampen. Nu loop ik heerlijk met een strandtas in mijn hand naar het strand. Een magazine, een boek, een handdoek en een flesje water sjouw ik mee. En mezelf met al mijn gedachtegoed. Vrije tijd voor mezelf. Zorgen over mijn gezondheid ver weg. De zon schijnt onverwachts uitbundig. Eenmaal op het strand trek ik mijn kleding uit op mijn handdoek. Nooit aan gedacht een bikini mee te nemen! Zonnen en lezen in mijn ondergoed op het witte strand. Rust. Zen. Ik staar naar de horizon. Ik luister naar het onophoudend aanspoelen van de golven. Heel heilzaam. Blote voeten in het zand. De zon verwarmt mijn huid. Wat laad ik toch op van wat tijd aan zee. Ik ontspan met fijne leesartikelen in mijn Yoga magazine. Een momentje van zelfliefde. Rond etenstijd verplaats ik me naar een strandpaviljoen. Ik bestel wat te eten en pak mijn boek erbij. Ik hoor de drukte van jonge gezinnen om me heen. Een groep vrienden die druk en luid doen met elkaar. Honden die druk tegen elkaar blaffen. Hoe heerlijk dat ik zelf niet druk hoef te doen. Ik kijk rustig om me heen naar het nog volle strand. Ik kijk naar boven naar de blauwe lucht. Lees weer verder in m’n boek. Terug bij de tent op de camping verschuif ik mijn relaxstoel lekker naar achter de tent. Ik kijk uit op een mooi stukje natuur waar af en toe iemand wandelt met een hond, of een mountainbiker voorbij zoeft. Een stukje wit duin, oude pijnappelbomen, omgevallen boomstammen en dode takken. Ik voel me helemaal senang. Zorgen ver weg. Ik zie het zonlicht steeds zachter en minder worden. Ik en mijn gedachten. Eenmaal donker ga ik onder de luifel zitten met de sfeerlampjes aan. Ookal wordt het niet echt donker deze nacht met een grote volle maan. Zo’n stille camping. Het geluid van de stilte. Een specht. Een groep overvliegende ganzen. Dan komt mijn lief terug van zijn reünie. We vragen naar elkaars dag. Rust en aandacht voor elkaar. Het wordt koeler buiten. We verplaatsen naar binnen. De volgende ochtend als we vroeg naar het toiletgebouw lopen door het vochtige gras worden we getrakteerd op een fantastische zonsopgang boven het dampige weiland. Een knaloranje ochtendzon. Dit is zo’n cadeau. Het wordt wederom een zonovergoten dag na zoveel regen en donkere dagen. Ontbijtje uit de kampwinkel voor ons tentje. Weekendkrantje erbij. Douchen. Een sportieve ochtendwandeling in het beschermde natuurreservaat het Zwanenwater in plaats van het vertrouwde Mastbos. Wat een afwisseling. We wandelen langs de grootste duinmeren van Europa. Natuurlijk een lunch op een terras van een paviljoen aan het zonnige strand. Wat laad ik hiervan op. Zelfzorg. Afleiding. Ook de middag brengen we aan zee door. Voeten in zee. Pas laat in de middag rijden we met een zongebruinde huid en zand in ons haar weer terug naar het Zuiden. Ik ben opgeladen, heb energie en lijk er weer even tegen te kunnen.
