 |
| Sunset at Vulcano island |
‘A lot of people believe Italian food is tasty because there are a lot of ingredients. But they don't understand that the reason why it's tasty is because there are less ingredients than in any other cuisine.’
Je verandert door wat je eet. Hier op Sicilië en de Eolische eilanden eten we de beroemde smaakvolle tomaatjes. Elke dag kleine, rauwe tomaatjes mee naar het strand. Tomaten in de maaltijden die mijn lief hier kookt. Tomaten van Sicilië zitten bomvol levendige vulkaanenergie. Ze groeien in de energie van de vulkaan Etna of één van de vulkaaneilanden. Afgekoelde lava – na enige eeuwen van verwering – is zeer vruchtbaar en voedingrijk en is daarom goed te gebruiken als landbouwgrond. Deze tomaatjes zingen van het leven. We bewaren ze buiten de koelkast anders verdwijnt al het leven eruit. Als je groente en fruit in de koelkast bewaart is volgens kok en healer Erika Tangari het verhaal meteen afgelopen. Weg smaak, weg poëzie. Mijn lief kookt met aandacht. Dat proeven onze kinderen hier, en thuis. Ook in de keukens van onze huisjes kookt hij de sterren van de hemel. Je verandert door wat je eet. Wij eten hier regelmatig avondmaaltijden buiten de deur. Italiaanse, pure en simpele ingrediënten. En af en toe is het ook heerlijk om in onze gehuurde huisjes te eten. Gewoon lekker met nauwelijks kleding aan onze warme lijven. In een Siciliaanse keuken met balkondeuren wijd open, op een balkon aan zee in een hippiedorp of aan een tuintafel op een vulkaaneilandje. Mijn lief haalt in de ochtend de groenten voor de salades en/of pastasauzen. Hij laat Parmezaanse kaas raspen. Lokaal fruit neemt hij ook mee. Elke dag eten we heerlijke perzikken of pruimen in de yoghurt. Meloen en zoete overheerlijke tomaatjes nemen we mee naar het strand. Voedsel helpt je weer in verbinding te komen met je lichaam. Thuis eet ik weinig vers fruit alleen blauwe bessen en granaatappelpitjes - die ik trouwens in de koelkast bewaar - en in mijn ontbijtyoghurt doe. Soms kiwi of ananas. Geen lokaal fruit helaas… Vers en ongekoelde groenten en fruit op hun hoogtepunt vol met leven brengen je naar een hogere frequentie, één van overvloed en liefde. Hier op de eilanden doen we het goed. Levend voedsel van een lokale plant, niks ingevroren of gekoeld. Eenvoudig leven en puur voedsel. Liters water drinken we dagelijks, onze huid ziet er gezond en gebruind uit. We lopen en zwemmen veel. Een gezonde flow in deze prachtige, gezonde omgeving van eilandjes in de zee.
Al meteen bij aankomst in ons schattige huisje met tuin op het vulkaaneilandje Vulcano horen we van de eigenaar dat de levende vulkaan van het eiland sinds zijn laatste eruptie in 2019 niet te beklimmen is. Hij is aktief en het is verboden om naar boven te gaan. Dat is even slikken. We draaien ons hoofd vanaf het terras naar de vulkaan en zien een wolk stoom uit de krater bewegen. Logisch. Pas later beseffen we dat dit óók betekent dat de warme modderbaden gesloten zijn. Teleurstellend. Dit waren de voornaamste redenen om naar dit Eolische eilandje te gaan. Eerder op de middag toen we in twee ritjes opgehaald werden uit de haven met een stokoude, half verroeste Fiat Panda, met imperial op het dak, roken we meteen zwavelgas. De geur van rotte eieren. Je went er gelukkig heel snel aan. Dezelfde middag lopen we in een paar minuten naar La Baia Negra, stranden van zwart fijn zand - afkomstig van lava - en kristalhelder warm zeewater. We spelen heel lang met een balletje in de Eolische zee. Onze zwarte voeten van het strand douchen we lekker schoon onder de buitendouche in de tuin. De volgende ochtend lopen we naar het strand Spiaggia Acque Calde. In een andere baai. Baia di Ponente. Hier vindt een bijzonder fenomeen plaats. Een bijwerking van de levende vulkaan. De zeebodem vertoont karakteristieke ‘fumaroles’. Emissies van zwavelgas uit de aardbodem. Bubbels komen in de zee om je heen naar boven uit de zeebodem onder je voeten. Onze middelste merkte het als eerste op. Ze gilde, ze vond het eng. We zagen ze ineens overal: kleine gasexplosies in het warme water. Het maakt de watertemperatuur warmer en de zwemervaring meer relaxt and jacuzzi-like. Mijn lief ontdekte een grote fontein van gasbubbels waar we op af zwommen. Er was echter een lijn met oranje boeien om heen gehangen. Een badmeester hield het in de gaten. Het stonk aanzienlijk. We zagen overal gas uit de bodem ontsnappen. Heel spannend eigenlijk… Vanuit het zeewater zagen we de schuldige krater op de achterond stoer wolkjes puffen. Terug liepen we langs de afgesloten witte, weldadige modderbaden. Het modder borrelde van de hitte. Heel eng. Het was afgezet en houten bordjes waarschuwden voor gevaar. Een Amerikaanse toerist was een paar weken terug tóch er overheen geklommen, had zijn voet in de modderpoel gestoken en verbrand. Hij bleef staan kijken en kreeg toen een spat met zwavel in zijn oog dat op de Eerste Hulp verzorgd moest worden. Best gevaarlijk dus. Wij liepen veilig naar huis. Om in onze koele tuin te lunchen onder een afdakje in plaats van onder een parasol. Lekker even de hitte afspoelen onder de buitendouche. Helemaal prima. Voor een spectulaire zonsondergang op schiereilandje Vulcanello liepen we in een half uur een heuvel op. We keken uit op het eilanden archipel in de Eolische zee. Van die eilanden bezoeken we er de komende tijd maar liefst vier.
Vulcano | 3 augustus 2022
