 |
| On our way to Stromboli! |
‘Every volcano is a powerful illustration of God's character. He is a Vesuvius of goodness, life, and energy.’
Er was blijdschap toen het ons gelukt was. Een night tour naar de grootste actieve vulkaan van Europa. Riserva Naturale Orientata Isola di Stromboli e Strombolicchio. Mijn lief wilde absoluut niet een dag doorbrengen op een overvolle boot met zo’n honderd drukke Italianen. Een verplichte snorkeltrip tussendoor, vechten om een zitplek en een verplicht verblijf in dorpjes waar de boot zou aanleggen. We moesten op zoek naar een simpele avondtoer zonder opsmuk. Om zes uur in de middag zou onze boot vertrekken vanuit de haven op eiland Vulcano. Dat werd iets later. Zo’n veertig man op een boot met capaciteit voor honderd. Iedereen had ruim plek boven op het dek. De zeewind in onze haren. We haalden nog zo’n veertig passagiers op van eiland Lipari en we lieten zo’n twintig feestelijk gekleedde mensen achter op eiland Panarea waar ze tot middernacht gingen dineren en feesten. Wij voeren door naar vulkaaneiland Stromboli. Zonsondergang op de varende boot. Vulkaan Stromboli prachtig afgetekend tegen de horizon met om de paar minuten een uitgepuft wolkje erboven. We maakten foto’s. We kregen twee uur de tijd om te eten in het dorpje aan de voet van de vulkaan en om tien uur terug aan boord, dan zou het spektakel beginnen. We hadden er zo’n zin in. Lekker gegeten, een potje gekaart en zelfs tijd voor dessert. Bij het bakkertje ernaast namen we marsepein bolletjes bedekt met pistachenootjes voor onderweg mee. De boot voer zo’n tien minuten door het gifzwarte zeewater in het donker toen we lava uit één van de kraters zagen spuien. De motor werd stil gezet. Indrukwekkend zicht. Af en toe zagen we uit een andere krater gloeiende lavabommen als vuurwerk ver omhoog schieten. Spectaculair. Hij deed zijn bijnaam eer aan, de vuurtoren van de zee. Ondanks mijn voorbereidingen hoe je een lava spuwende krater in de nacht goed fotografeert - met extreem hoge ISO waarde en panoramalens - kreeg ik het beeld niet scherp op de sterk deinende golven. Gelukkig lukte het oudste dochter wel met haar geavanceerde mobiel. We genoten van het uitzicht. Iedereen op het dek was stil, of fluisterde. Ik heb me nog nooit zo dicht bij moeder Aarde gevoeld. Wat een energie. Haar magna spoot ze met grote druk naar buiten. Ik raakte er geemotioneerd van. Wat een adembenemend natuurgeweld. Ineens ging de derde krater tekeer. Veel en hoog brandend rood en oranje lava werd eruit geperst. Wauw! Wat een sensationele show! Oudste legde het ook nog eens vast op beeld. Mijn hart ging tekeer. De kapitein riep ‘Bellissimo!’ en kort daarna voeren we verder in de donkere nacht. Ik bleef nog een tijdje tevergeefs achterom kijken. Naar Sciara del Fuoco. Litteken van de brand. Boven ons een volle sterrenhemel. Zo’n honderdvijftig miljard sterren. Het sterrenstelsel waarvan de sterren vele lichtjaren bij ons vandaan zijn. Er waren zeker zeven vallende sterren. Ik zag er zelf twee. Bij de eerste deed ik een wens. Kort daarna was dat moment dat de derde krater in vuur en vlam stond. Mijn wens kwam uit. In Mexico woonden wij drie jaar aan de voet van de levende vulkaan Popocatepetl. Soms een prachtige sneeuwkraag. Soms donkere wolken uit de krater, as in de stad of aardbevingen. Nachtelijke erupties met lava. Waarschuwingen voor evacuatie voor de dichterbij gelegen dorpen. Nooit brandende lava live van dichtbij mogen zien. Wat een mooie memorabele avond in de ruige natuur van deze vulkaaneilanden.
Deze eilandenreis langs drie verschillende zeeën is onze tweede honeymoon. Tijdens onze eerste honeymoon in 1995 reisden we af naar Egypte. Eerst een indrukwekkende cruise over de Nijl en daarna leren duiken in badplaats Hurghada. Terug vlogen we via Caïro en daar ging het mis. Ik had heel voorzichtig de zes waardevolle, volgeschoten fotorolletjes in mijn nieuwe zwartleren rugzakje - gekocht in Luxor - gestopt. Op de luchthaven in Caïro moest de handbagage door een scan. Een Duitse toerist had dezelfde lederen rugtas gekocht… In het vliegtuig opende ik m’n rugtas en er kwam een zelfgebreid vest uit. Zo ook een Duitstalig reisboekje over Egypte. Ik klampte de stewardess aan en zij ging terug naar de incheck hal om daar de tas hopelijk weer terug te verwisselen. Ik stierf duizend doden door angst. Ik zag haar uiteindelijk door het raampje met lege handen teruglopen. Zó erg! We hadden vertraging en toen ben ik zelf ook tevergeefs naar ‘gevonden voorwerpen’ gerend. Ik was er thuis in Amsterdam drie weken écht kapot van. Ik sliep slecht en zocht in de nacht naar oplossingen. Een fax naar het hotel waar het Amerikaanse stel nog verbleef dat op het cruiseschip foto’s van ons had gemaakt. Na weken geduld kwam er eindelijk een enveloppe via de luchtpost met wat foto’s waar we samen aan de eettafel met ze aten of waar wij ergens op de achtergrond stonden. Zó blij mee met die paar schamele foto’s en wat plaatjes die ik uit een reisgids had geknipt. Deze honeymoon is gelukkig heel anders. Onze drie meiden staan stil bij ons jubileum en maken stiekem romantische foto’s van mijn lief en mij samen. Ook veel gezamenlijke gezinsfoto’s. Ik ben er zo blij mee! Deze dagen op eiland Salina verblijven we in een zeer romantisch boutique familiehotel. Een eeuwenoud traditioneel pand met heel hoge plafonds van oude kastanjehouten balken, witte tadelakt muren, antieke meubels en mooie terracotta tegelvloeren. Alles is met aandacht en smaak ingericht. Een geweldige tropische tuin met oude bomen, zitjes en een kruidentuin. De infinity pool met uitzicht op de knalblauwe zee, eiland Panarea en vulkaan Stromboli maakt het plaatje af. Stilte en rust wordt gewaardeerd. Er ligt een handgeschreven brief op ons houten bureau met felicitaties voor ons trouwjubileum en daarom twee drankjes cadeau. Zo attent!
Salina | 6 augustus 2022
