 |
| Honeymoon 25 years - Cefalù |
“But it seemed to him the world was brighter, more intense, more alive than he had remembered. Colours were more vibrant, shimmering; the scents of ordinary things, wet pavement, bricks in sunlight, unripe peaches, felt layered and dizzyingly complex.”
Naast snorkelen, om me heen turen en lezen is er nog iets waar ik erg van kan genieten aan zee. Dus kopen we op een avond in het charmante dorp Cefalù een soort luchtbedje. Om te dobberen op zee. Dat kan alleen wanneer je al wat zongebruind bent anders verbrand je levend door de weerkaatsing van het UV licht. Vanuit ons Mamma Mia huisje aan de kust is het tien minuutjes lopen door het woonwijkje naar een piepklein schattig klein baaitje. Een pareltje. Een supersteile trap naar beneden. Aangelegd door het resort dat er pal boven ligt. Spiaggia Kalura. De linkerhelft is voor hun gasten, de rechterhelft voor de badgasten uit de buurt. Dat zijn wij. Een kiezelstrandje gelegen tussen steile rotsen. We zetten twee parasols vast met een stapel keien. Ook in dit huis ligt een parasol voor ons gebruik. Voor de kust steken wat grillige rotsen uit het water. Het krioelt daar van de gekleurde vissen. Niet een paar, maar wel honderd vissen zwemmen in diverse scholen. We zwemmen er gewoon tussen. Er zijn natuurlijke poortjes tussen rotsen waar we doorheen zwemmen. Ik compleet met flippers en snorkel achter de meisjes aan. De meiden filmen alles onder water met een GoPro. Daarbij zwemmen ze heel diep of hangen ze op hun kop, vooral de jongste heeft daar een handje van. Ze heeft vroeger aan wedstrijdzwemmen gedaan en voelt zich als een vis in het lauwe water van de Tyrreense zee. Geen snorkel maar gewoon adem inhouden. Geen flippers maar gewoon blote voetjes. Sommige Italiaanse stoere knullen duiken of springen van een hoge rots in de zee. Wanneer ik helemaal senang op onze nieuwe gadget in de golven dobber hangt er ineens een kind aan m’n benen en niet veel later ook één aan m’n hoofdkussentje. Zo genieten we nog een tijdje met z’n drieën als een soort zeester op de deinende golven. Dit strandje komt heel langzaam eind van de middag in de slagschaduw van de steile rotswand te liggen. Heerlijk vertoeven. Zeilschepen gaan voor anker in het baaitje. Hier in Cefalù worden uitgebroedde zeeschildpadjes in zee uitgezet zoals wij dat zelf in San Agustinillo in Mexico op het strand ook mochten doen. Bij zonsondergang in een National Park mochten we de paar-centimeter-grote zwarte lederschildpadjes uit een knalroze teil tillen. Elk van ons zette er een paar op onze hand en bij de waterkant op het witte strand. Ze liepen zelf heel moedig en snel de golven in. Ze wisten dat ze daar moesten zijn. Sommigen spoelden net zo snel weer terug op het strand, zij kregen een herkansing. Anderen zouden spoedig ten prooi kunnen vallen aan zeevogels, grote vissen of krabben. Eenmaal volwassen, het zijn de grootste zeeschildpadden ter wereld, hebben ze alleen nog de haai en orka als vijand. Onze meiden gaven de baby schildpadjes stuk voor stuk een naam. Hier in de Tyrreense zee heb ik al snorkelend doorzichtige kwalletjes gezien, typisch voer voor lederschildpadden. Ze leven normaliter op volle zee, maar mijn hart zou een sprongetje maken wanneer ik één dezer dagen een Italiaanse zeeschildpad tegen zou komen.
We worden wakker bij het geluid van aanspoelende golven door de openstaande luiken. Mijn lief doet vroeg boodschappen. Ik dek de tafel. We ontbijten op het balkonnetje met uitzicht op de bootjes in de haven. Na het opruimen van de ontbijtboel pakken we de twee strandtassen in. Inmiddels onze ochtendroutine. Ik kan mijn duikbril niet vinden. Iedereen zoekt mee. Geen duikbril. We gaan onze gang van gister na. Mijn duikbril legde ik eenmaal uit zee steeds op een rots op het strand. Het zou toch niet? We lopen naar het strand. Geen achtergelaten snorkel. Ik word er melancholisch van. Mijn duikbril waar ik al jaren veel avonturen mee onder water beleef. Over de hele wereld en de laatste jaren in Europa. Samen ontdekten we de onderwaterwereld. Misschien wel mijn grootste hobby. Mijn lief gaat heel attent weer terug en zoekt ons Mamma Mia huisje tegen de steile rots nog eens grondig door. Hij surft op internet op zoek naar een goede kwaliteit duikbril. Zonder dat ik het weet loopt hij naar het dorp maar de winkel is gesloten. Eind van de middag gaat hij naar het station om onze oudste op te halen in Palermo. Hij haalt meteen een nieuwe snorkel voor me. Vanuit de trein stuurt hij een fotootje ‘Maak kennis met je nieuwe vriend’. Laat in de avond lopen we elkaar allemaal tegemoet in het gezellige hippiedorp Cefalù. We eten gelato op het plein bij de dom, een vertrouwde hereniging van ons complete gezin. De tweede helft van onze honeymoon is begonnen. De volgende ochtend wachten we in zee allemaal in spanning af. Is het een kwalitatief goede duikbril? Zéker! Oudste dochter snorkelt er ook mee. Met haar zusjes ontdekte ze een knalrode zeester in een smalle spleet waar ze met z’n drieën doorheen durfden te zwemmen. It is a brighter world now.
Cefalù | 1 augustus 2022
