 |
| Our VW camper in the spotlights |
― Nora Roberts
De regen sloeg hard tegen de zolderramen toen ik wakker werd. Regen zou heel jammer zijn voor het bruidspaar vandaag. Ze hebben immers drie keer hun trouwfeest moeten verzetten vanwege het virus. Hoe zuur zou het dan zijn dat het precies vandaag zo hard regent en stormt? Na mijn yogales maak ik me gereed en stap in onze antieke VW bus die al een paar dagen voor de deur staat. Vooraf de buitenkant schoongemaakt en het chroom mooi opgepoetst met schoonmaakazijn. De tank met benzine gevuld. Mijn lief had het fietsenrek eraf gehaald voor de gelegenheid. Veel fotogenieker. Onze kampeerspullen uit de achterklep gehaald, gezellige schapenvachtjes op de zittingen. Tros ballonnen. Ik had eerder al nieuwe wieldoppen via internet gekocht. Eerst haal ik de bruidegom op met zijn twee zoontjes. De fotograaf is al binnen om wat fotootjes te schieten. Ik krijg twee bosjes met gekleurde linten om aan de spiegels van de bus te hangen. Daarna wordt er een fotoshoot met de jochies en hun papa bij onze Volkswagen bus gedaan. Het waait maar het blijft droog. Vervolgens rijden we naar het ouderlijk huis van de bruid. Bekend terrein voor mij, ik zag de moeder van de bruid wekelijks. Ik nam één van mijn cliënten elke vrijdagmiddag mee naar haar, de kapster. Ik bleef dan gezellig een kop thee drinken. Ik parkeer de bus voor haar deur en de bruid komt traditiegetrouw de trap af in de hal. Binnen in de huiskamer wordt er met familie en wat vriendinnen geproost met limoncello. Na wat foto’s van het bruidspaar voor het huis en in de bus rijden we naar oma in het verzorgingstehuis, binnenin het oude stadshart van Breda. Ik parkeer de bus pal voor de voordeur. Oma geniet van haar kleindochter in een prachtige witte bruidsjapon. Toch gaat helaas ook heel veel langs haar heen. Oma vindt de oude bus prachtig. De fotograaf stapt bij mij voor in de bus, we gaan met het gezinnetje de binnenstad afstruinen voor mooie fotolocaties. Ondanks de slechte weersvoorspellingen blijft het de hele dag gelukkig droog. De storm heeft de regenwolken verdreven. Mooi licht om te fotograferen. Wat een geluk! Ik parkeer midden op het kasteelplein, wurm me door fotogenieke, oude smalle eenrichtingsstraatjes en parkeer vaak clandestien op de stoep. Alles lukt. Ons charmante busje in the spotlights.
Ik denk af en toe terug aan onze eigen trouwdag in de maand oktober. Begon ook met regen. Niet tijdens de fotoshoot gelukkig, maar wel vlak ervoor. De straten van Amsterdam waren nat. We staken de Sarphatistraat over waarvan de trambanen glad en nat waren. Voor het Amstelhotel klom ik met de hulp van mijn lief op de stenen rand van de brug over de Amstel, daar is op foto’s terug te zien hoe zwart de rand van m’n witte jurk al was. Ik balanceer over het randje van een stadsfontein op het Frederiksplein en we gaan het Wertheimpark in. Ons gehuurde, oude Kevertje reed ons daarna naar de Magere Brug over de Amstel waar we wederom in de nattigheid leuke bruidsfoto’s maken. Later blijkt de onderkant van mijn jurk werkelijk pikzwart te zijn geworden. Ook de jurk van deze bruid wordt vuil, maar haar lieve moeder sopt met een sponsje haar jurk weer helemaal wit. Ook de witte overhemden van de jongens blijken (fruit)vlekken te hebben. De goed voorbereide bruid had de overhemdjes dubbel gekocht dus oma helpt snel met omkleden. Na een broodje, een kop thee en een hoop gedoe met honderd tassen die naar hotels, de feestlocatie, logeeradressen van de jongens en wel (of juist niet) in onze bus mee moeten, vertrekken we naar het oude theatertje in de binnenstad. De trouwlocatie. Alle gasten zijn daar al aanwezig en mogen buiten gaan staan om het bruidspaar te verwelkomen met bellenblaas. Wij wachten geduldig om de hoek in de VW bus op een seintje dat we mogen gaan rijden. Ik rijd het verboden-in-te-rijden smalle straatje in en jahoor daar staat iedereen te juichen. Ik toeter wat met de schorre claxon. De bruidegom schuift de deur open en het jonge gezinnetje springt eruit. Gejuich. Er worden nog wat groepsfoto’s gemaakt op straat en dan gaat het feestgedruis naar binnen. Ik manoeuvreer de bus heel voorzichtig achteruit het straatje weer uit en parkeer ergens een heel stuk van het theater vandaan. Ik loop weer terug en heb maar tien minuten van de officiële ceremonie gemist. Daar zitten ze vooraan op een Chesterfield bank, luisterend naar de ambtenaar die een leuk verhaaltje houdt. Ik zie de fotograaf rondrennen om foto’s te maken. Naar het balkon, weer terug, toch weer naar boven. Ik benijd haar niet. Je kunt het maar één keer goed doen. Bruiloften fotograferen is een stress klus. Omdat ik als chauffeur ook steeds op de fotolocaties aanwezig was maakte ik ook wat fotootjes met m’n telefoon. Ook filmpjes voor het bruidspaar. Tegenwoordig stuurt de fotograaf de beelden digitaal. Zeventwintig jaar geleden kregen mijn lief en ik na een aantal weken een groot album met zwarte pagina’s waar de mooiste foto’s van de reeks reeds ingeplakt waren. Geen negatieven, niks. Bijbestellen via de fotograaf. In ons album zaten ook foto’s waar we niet perse blij mee waren. Trucfoto’s waar we dubbel opstonden, of nog erger…wij als bruidspaar ín het bruidsboeket afgebeeld. Toen ons oude fotoalbum bijna zeven jaar terug helemaal verfomfaaid uit de zeecontainer van de Mexicaanse verhuizing tevoorschijn kwam twijfelde ik geen moment. Van het verzekeringsgeld kocht ik in Duitsland een prachtig wit fotoalbum met een bewerkte kaft van leder. Ik haalde alleen de mooiste foto’s uit het verkreukte album en plakte de allermooiste foto’s in het nieuwe album precies zoals ik het wilde. Sindsdien hebben wij een prachtig naturel trouwalbum mooi opgeborgen in een kartonnen doos. De avond dat het kersverse bruidspaar aan het feesten was in het theatertje bladerde ik voor old times sake nog eens door ons eigen trouwalbum. Heel tevreden.
