At Noordwijk Beach!

ZONNIG STRAND
‘In the sweetness of friendship let there be laughter, and sharing of pleasures. For in the dew of little things the heart finds its morning and is refreshed.’ 

- Khalil Gibran

Ergens begin van dit jaar hadden we een weekendje weg met oude vrienden bedacht. We kennen elkaar dit jaar al vijfendertig jaar. Dat was overigens niet de reden van ons gezamenlijk weekendje weg. April leek zo ver weg toen we boekten, en ook zo heerlijk voorjaar-achtig… We kozen optimistisch een strandlocatie tussen beiden woonplaatsen in. Op de bewuste zaterdag zagen we, eenmaal in Zandvoort aangekomen, echter overal sneeuw op de daken van huizen, sneeuw in de duinpannen… Na twee weken lang een warm lentezonnetje in onze achtertuin, vertrokken wij deze bewuste zaterdagochtend terwijl het net twee graden boven nul was. Tijdens een gezamenlijke lunch in een geweldig strandtentje pal aan zee, waar de zon tóch uitbundig scheen en de tafeltjes uitnodigend buiten neergezet waren, voelde het meteen als een korte vakantie. We hadden ten tijde van de boeking ook optimistisch een tour op vier E-choppers gereserveerd. Door de duinen. Emissieloos en geruisloos door de natuur. Drie uur lang. Een ijzige wind langs de ijskoude, besneeuwde duinpannen deed onze handen echter bevriezen aan het stuur ookal hadden we ons alle vier goed voorbereid met handschoenen. De dames zelfs lekker een gebreide muts op ons hoofd. Je zit stil op die elektrische chopper met een koude wind langs je gezicht. Mijn lippen bevroren bijna. Bij een stoplicht probeerde ik wat te zeggen maar ik kreeg geen beweging in mijn lippen! Toch was de route om te genieten. Muisstil door het landschap langs de Hollandse kust. Een heel andere ervaring dan met een auto of een motor. Heel veel wilde herten zagen we van dichtbij toen we richting Noordwijk tuften. In Noordwijk móesten we even afstappen om in het zonnetje, op een lekker beschut terras in een duinpan, onze handen en lijf op te warmen met warme chocomel. Ik vond het best spannend om op zo’n zwaar ding, die best hard gaat, te rijden. Ik durfde de heenweg niet harder dan vijfentwintig kilometer per uur. Het remmen vond ik vooral eng. De achteruit spiegels stonden zo ver uit elkaar dat ik bang was een lantaarnpaal langs de weg te raken. Bochten waren ook eng met zo’n zwaar stuur. Op de terugweg via Zandvoort naar Hillegom kreeg ik steeds meer vertrouwen, wat erg goed uitkwam, want we hadden ze drie uur gehuurd en de tijd begon te dringen. In volle vaart reden we met z’n viertjes achter elkaar naar de verhuurder. Mijn lief was de hekkensluiter, heel zorgzaam keek hij op mij toe of het wel allemaal oké ging. 

Ik heb één keer in m’n leven op een brommer gereden. De nieuwe brommer van m’n moeder. Een witte Tomos. Op de één of andere manier ging ik op een glad houten bruggetje onderuit. De stuurbekrachtiging was na de val kapot, ook mijn nieuwe Levi’s die ik van mijn weinige kleedgeld had gekocht, een flink bloedende snee in mijn knie en op mijn spierwitte spijkerjasje zat zo’n grote olievlek dat het er natuurlijk nooit meer uitging. Ik was een arme student, de val was een groot fiasco. Misschien was het dat angstgevoel dat ik deze middag niet helemaal voluit durfde te rijden. Toch heb ik enorm genoten van dit avontuur; rond zwerven door de prachtige duinen en het oude bos van Vogelenzang. Het was een gebied dat mijn lief en ik goed kennen, omdat wij vroeger in de zomer op de fiets van Hoofddorp, de woonplaats van mijn moeder, naar Zandvoort gingen om lekker op het strand te zijn. Ik herinner me een zomermiddag dat op de fietsband van mijn lief een bobbel zo groot als een ei verscheen. Een klapband stond te gebeuren. We belden aan bij één van de kapitale villa’s in Aerdenhout en vroegen om draad en naald. We naaiden de buitenband zo goed mogelijk als dat ging weer dicht zodat de binnenband niet kon klappen en zetten onze fietstocht naar het strand natuurlijk weer voort. We leverden de vier E-choppers nét op tijd weer in. In het hotel hebben mijn lief en ik eerst onze verkleumde voeten opgewarmd onder de hete douche. Ik had een splinternieuw, hip boutique hotel in het centrum van Zandvoort gereserveerd. Echt een modieus ingericht hotelletje met een fantastische douche. Die avond genoten we van een jarenlange vriendschap. Een reünie terwijl we smulden van het diner in een klein gezellig restaurantje. Herinneringen kwamen voorbij. Als achttienjarige leerden we onze vriend op de universiteit kennen - twee jaar daarna zijn vriendin, nu vrouw. Nu, als volwassenen en op één of andere manier geslaagd keken we terug op ons leven. De volgende ochtend kozen we voor een ontbijtbuffet in een doorsnee hotel van een grote keten. Bijna twee uur samen zitten ontbijten en bijpraten. Onze oude universitair docenten van vroeger kwamen nog even ter sprake. Door het raam zagen we regen uit dichtgepakte donkere wolken naar beneden vallen boven zee. Toch stapten mijn lief en ik na afscheid van onze vrienden dapper het strand op en maakten een heerlijke strandwandeling van een paar uur. De zon loste de donkere wolken op en op de helft van onze wandeling klommen we de duinen in hebben heerlijk uit de wind, volop in de zon, in een duinpan mijn jas uitgespreid als een kleed. Lekker op onze rug hebben we onze ogen gesloten. Een cadeautje! Pure rust, golven in de verte, het geluid van zeemeeuwen boven ons en de zon die ons aangenaam verwarmde via onze huid. Ultiem voorjaarsgevoel. Daarna wandelden we op ons gemakje weer terug langs de waterkant. Nog even op een zonovergoten terras achter glas samen wat gedronken ter afsluiting. Het was een heerlijk weekendje aan zee, een korte vakantie eigenlijk. Onverwachts zonnig. Onze batterij is weer opgeladen.