My sister and I with our families last week at a Christmas market

EXAMENSTRESS
Me: Hey God. God: Hello….. Me: I’m falling apart. Can you put me back together? God: I would rather not. Me: Why? God: Because you aren’t a puzzle. Me: What about all of the pieces of my life that are falling down onto the ground? God: Let them stay there for a while. They fell off for a reason. Take some time and decide if you need any of those pieces back. Me: You don’t understand! I’m breaking down! God: No – you don’t understand. You are breaking through. What you are feeling are just growing pains. You are shedding the things and the people in your life that are holding you back. You aren’t falling apart. You are falling into place. Relax. Take some deep breaths and allow those things you don’t need anymore to fall off of you. Quit holding onto the pieces that don’t fit you anymore. Let them fall off. Let them go. Me: Once I start doing that, what will be left of me? God: Only the very best pieces of you. Me: I’m scared of changing. God: I keep telling you – YOU AREN’T CHANGING!! YOU ARE BECOMING! Me: Becoming who? God: Becoming who I created you to be! A person of light and love and charity and hope and courage and joy and mercy and grace and compassion. I made you for more than the shallow pieces you have decided to adorn yourself with that you cling to with such greed and fear. Let those things fall off of you. I love you! Don’t change! … Become! Become! Become who I made you to be. I’m going to keep telling you this until you remember it. Me: There goes another piece. God: Yep. Let it be. Me: So … I’m not broken? God: Of course not! – but you are breaking like the dawn. It’s a new day. Become!!!

- John Roedel

Ik lig op mijn buik relaxt op mijn yogamat in de achterkamer. Mijn handen voor mij, net als mijn voorhoofd, op de grond. Ik lig naast de warme radiator. Onze oude poes ligt op mijn billen tevreden te spinnen. Ik ben alleen thuis. De stem van mijn yogajuf klinkt door de iPad en zegt zalvende, rustgevende wijsheden. Buiten valt natte sneeuw in de achtertuin. Ik probeer te aarden. Mijn zenuwen tot bedaren te brengen. Na deze les heb ik nog een uurtje om mijn samenvatting door te nemen voordat ik naar het station fiets om een examen te doen. In een zogenaamd examencentrum. Ik zal er later achterkomen dat dit een grote, witte steriele zaal is achter heel hoge ramen. In de stationshal. Reizigers lopen met tassen op hun rug en mondkapjes op voorbij. Iedereen kan naar binnen kijken in de felverlichte surrealistische ruimte. Een halve cirkel vol kleine afgebakende witte bureautjes. Elk plekje heeft een computer en een grote ronde spiegel erboven hangen. Een dame zit op een ronde witgeverfde verhoging in het midden. Zij houdt via de spiegels in de gaten of er niemand spiekbriefjes gebruikt of afkijkt. Dit is de eerste keer dat ik op deze manier examen doe. Sowieso voor de eerste keer in mijn leven digitaal. Ik moest bijna een half uur op het station in een rij wachten voordat ik eindelijk de steriele examenruimte binnen mocht. Er hing een A4tje op de ruit dat er geen toilet aanwezig is. Gelieve op het treinstation van de toiletten gebruik te maken. Ik verliet dus de rij en ging naar het toilet die overigens buiten gebruik was. Ik kroop maar brutaal onder het draaihekje door.  Na dat half uur wachten voor het raam kon ik ondertussen bijna opnieuw een bezoek brengen aan het toilet. Deze keer bleef ik maar geduldig in de rij staan. Eenmaal aan de beurt moest ik al mijn spullen in een witte kluis leggen inclusief mijn handtas, mobiel en eventueel horloge. Na mijn handtekening en controle van legitimatie kon ik eindelijk mijn examen - van een uur - maken. Ik dacht dat ik wellicht afgeleid zou zijn door zoveel vreemde mensen die in en uit liepen en om mij heen op witte stoelen zaten. Gelukkig was dat niet zo. Ik had zo’n twee weken studeren besteed aan dit eerste examen. Samenvatten van de colleges, samenvattingen uit de boeken, procesmodellen uit mijn hoofd leren. Afkortingen en definities. Écht stampen. Niets toepassen. De spanning liep geleidelijk op. Voor mij was het namelijk ook een persoonlijke test of alle gelezen theorie wel echt bleef hangen. Kan ik zoveel nieuwe informatie nog opslaan? Tenslotte heb ik de universiteit al meer dan dertig jaar geleden achter mij gelaten. Drie decennia! De spanning liep ook nog eens op vanwege alle corona besmettingen dicht om mij heen. Ik wilde dit examen wel graag door laten gaan. Zorgen dat ik niet in quarantaine kwam te zitten. Dus had ik de laatste anderhalve week geen klassikale yogalessen meer gevolgd. Aanvaarding. Mijn lessen voor de veiligheid weer thuis online op mijn iPad. Dat bracht ook wel weer memories terug. Kinderen zaten in de ochtend weer tijdens mijn yogales aan de eettafel te ontbijten of vulden hun lunchtrommel voor school. Mijn lief werkt inmiddels ook weer thuis en moest voor werk telefoongesprekken tijdens mijn yogalesje voeren. De katten genoten wederom volop van mijn kalmte tijdens de lessen. Steeds op mijn yogamat aanwezig. Deze keer zat de oude kat op mijn billen, vorige week lag ze te spinnen op mijn buik tijdens savasana. Het zijn op allerlei manieren roerige tijden waar we ons met z'n allen in bevinden. Ik geloof sterker dan ooit in de kracht en ondersteuning die yoga in deze onzekere tijd kan bieden. Steeds meer wetenschappelijk onderzoek toont ook aan dat yoga een fijne remedie is tegen stress en spanning. Mijn yogaschool is normaliter een plek waar je even gewoon kunt zijn. Ik met mijn geheel eigen verhaal en geschiedenis. Thuis vind ik die verstilling ook, op het kleed naast de tuindeuren. Mijn schriftelijk examen heb ik die dag overigens gelukkig gehaald. Volgende week heb ik mijn eerste mondeling. Digitaal. Thuis.