 |
| Decorating the Christmas tree |
No one on earth could feel like this
Eurythmics draait op m’n autoradio. Heel hard. Ik zit in m’n uppie achter het stuur. Ik rijd in het donker op de snelweg. Het is spitsuur. Einde van de werkdag. Het is heel druk op de snelweg. Ik zing lekker hard mee met de lyrics. There must be an angel playing with my heart. Ik draai hem nog een keer. En nog een keer. En nóg een keer. De songtekst geeft precies weer wat ik voel. It’s an orchestra of angels, and they’re playing with my heart. Ik ben heel erg blij en opgewonden. Ik rijd een file in. Er zijn maar liefst twee ongelukken gebeurd. Ik blèr lekker door in mijn eigen wereldje. Ik heb vandaag een hele dag stage gelopen in een ziekenhuis hier in Brabant. Op een afdeling ergotherapie. Tijdens een yogales vroeg mijn leraar afgelopen zomer een keer wat voor studie ik eigenlijk begonnen was. Ik vertelde er wat over en toen zei hij dat zijn goede vriend ergotherapeut is. Hij werkt in een ziekenhuis hier in de buurt en dat hij supertof werk doet daar. Zijn vriend is een typische surf dude en echt een goeie vent zei mijn yogaleraar. Ondanks dat de bewuste ergotherapeut ook op mijn yogaschool komt kende ik hem niet. Kort geleden belde ik de 'toffe surf dude' op een avond op. Op zijn profielfoto zag ik een man op het strand met een surfplank onder zijn arm. We hadden een klik aan de telefoon. Hij keek er naar uit dat ik een dag met hem mee zou lopen. Ik wist toen eigenlijk nog steeds niet precies wat hij deed met zijn patiënten. Hij ziet voornamelijk psychosomatische patiënten vertelde hij, maar dat klonk erg ver van mijn bed. Ergotherapie is zo’n breed begrip, het kon wat mij betreft eigenlijk nog steeds van alles zijn. Wat ik wel van hem begrepen had was dat hij meditatie, mindfulness en ademhaling in zijn therapiesessies gebruikt. Geweldig! Afgelopen week was de dag dat ik hem zou vergezellen voor een snuffelstage. Hoe zouden we elkaar herkennen in het ziekenhuis? vroeg ik hem. ‘Jij herkent mij meteen, ik heb namelijk lang haar en vaak een knotje in.’ We herkenden elkaar inderdaad meteen. Ik genoot van zijn therapiesessies. Zo anders dan dat ik tot nu toe gezien heb tijdens mijn opleiding en andere snuffelstages. Hij zit écht achterover in zijn stoel. Hij luistert. Is nauwelijks aan het woord. De patiënten vertellen. Hij stuurt. Ze komen zelf tot de oplossing. Soms schreef hij wat op een whiteboard. Soms liet hij een YouTube filmpje zien. Ik was aanwezig in de ruimte. Op de achtergrond. Ik absorbeerde zijn ontspannen manier van doen. Soms deed ik mee met een korte meditatie. Hij vroeg steeds nadien wat ik van zijn cliënt vond en wat ik van het gesprek vond. Wij zaten helemaal op één lijn. Wat ik voelde bij een cliënt voelde hij ook. Eén keer zette hij meteen de deur naar de tuin open, wat een bonk energie nam deze cliënt mee. We sparden over de opvolgende afspraak, wat ik zou doen en wat zijn ideeën waren. We spraken over onze gezamenlijke yogaleraar uit Texas waar we beiden les van hadden gevolgd. Ik merkte ook op dat hij die kennis van onze yogaleraar inzette. Het voelde zo bevrijdend dat je op deze manier ook mooie interventies kunt doen. Zonder de strakke schoolse modellen en schema’s. Zonder de technische gesprekken. Gewoon van mens tot mens. Interesse alsof je met een vriendin aan het praten bent. Na afloop bedankte ik hem voor zijn mooie rolmodel. Hij bood aan dat als ik in de toekomst een stageplek nodig zou hebben ik bij hem terecht kon. Hij complimenteerde mij; ik zou het wel redden met de vaardigheden die ik als mens reeds beheers. Tijdens de lunchwandeling kwamen we er achter dat we hemelsbreed een paar honderd meter bij elkaar vandaan wonen. We spraken af dat we elkaar eens zouden ontmoeten bij een kop thee op ons dorpse marktplein om over een opdracht of een casus van mij te praten. Dat gaan we doen. Met een tevreden gevoel over m’n stage, m’n studie en hopelijk m’n toekomstige beroep reed ik zingend naar huis.
