 |
| Master diploma for our oldest! |
Het zijn bijzondere tijden. Er beweegt nu heel veel in de wereld. In het universum. Door corona lijken mensen te gaan reflecteren en overdenken. Er lijkt iets aan het veranderen te zijn in ieder’s leven. Ik zie op dit moment zoveel persoonlijke ontwikkelingen gebeuren om me heen. Grote dingen en kleine dingen. De krant staat bol van veranderingen. Vaak narigheid. Mijn yogajuf benoemt het ook regelmatig. Er verschuift energie. Als de wereld om je heen een chaos wordt probeer dan stil te blijven staan. Probeer die stevige rots te zijn. ‘Keep holding the light.’ is haar boodschap. Je bepaalt tenslotte zelf hoe je met veranderingen omgaat. Het is herfst, en dat staat voor loslaten. Zoals de beukenboom voor onze deur haar bladeren en beukenootjes nu laat vallen. Naar binnen keren, reflecteren en overdenken. Ons lichaam, ons denken en ons gevoel doorlopen de lente, zomer, herfst en winter. We zijn hier onlosmakelijk mee verbonden. We zijn veel beter in balans wanneer we de veranderingen van de natuur bewust ondergaan. Daarom loop ik zo graag twee keer per week hard in het bos. In alle seizoenen. Ik sta veel beter stil bij waar het om draait. Wanneer ik meer in lijn met de seizoenen leef kan ik in deze onrustige wereld meer in harmonie en balans ervaren. Dat vind ik fijn. Dicht om mij heen zie ik mensen overspannen van hun werk raken. Onvrede. Relatieperikelen. Veel pubers en jong volwassenen zitten psychisch niet lekker in hun vel. Mensen om me heen worden ziek. Ongelukkig. Energie in beweging. Oók in ons gezin. Onze schoonzoon werd onlangs heel erg ziek. Hij moest met spoed in het ziekenhuis opgenomen worden. Heel hoge koorts. Rillingen. Spugen. Bacterie infectie. Infuus. Heel veel zorgen. Gezond zijn is het allerbelangrijkste dat er is. Dat voel je pas écht als ziek-zijn een dagelijks thema wordt. Bijna een week later mocht schoonzoon naar huis. Natuurlijk ging ik na zijn ontslag uit het ziekenhuis naar Rotterdam om onze dochter te helpen voor hem te zorgen. Zij moest werken. Ze had tijdens zijn opname gelukkig wat middagen verlof gekregen om aan zijn ziekenhuisbed te zitten. Ze moest nu ook wel weer aan de slag. Zijn moeder - zij woont in Latijns-Amerika en was toevallig in Parijs - kwam een paar dagen logeren. Om haar zoon te steunen gedurende de diagnose die heel moeilijk te stellen was door de artsen. De diagnose liet lang op zich wachten. Heel zorgelijk. Zij moest ook weer terug. Het was vreemd om elkaar op deze manier - heel laat in de avond op de Spoedeisende Hulp - te ontmoeten voor de allereerste keer. Ik zag haar met de rug naar ons toe zitten in de wachtkamer van het ziekenhuis. Coronaregels. Afstand. Mondkapjes. Bezorgdheid om haar zoon. Van een ontmoeting hadden we allebei een heel andere, veel vrolijkere voorstelling gemaakt. Helaas. Ze zei me dat ze zo blij is dat hij hier, in het voor haar verre Nederland, familie heeft. ‘Als hij een vriendinnetje krijgt hoeft dat niet automatisch te betekenen dat hij haar familie er ook bij krijgt’ liet ze me lief weten. De diploma uitreiking van oudste dochter vond ook nog midden in al dit tumult plaats. Uiteraard niet zo uitbundig als vooraf gepland, omdat haar vriend in het ziekenhuis ligt. Ze was wel bij de ceremoniële uitreiking in de schouwburg aanwezig, wij als trotse ouders ook. Echter geen feestelijk etentje ter afsluiting. Wel wat fotootjes. Weer terug naar het ziekenhuis. Na zijn ziekenhuisontslag kwam ik een dag bij hen thuis zorgen. Zijn eigen veilige plekje. Lekker thuis. Aandacht. Er zijn voor hem. Een pan verse groentesoep gemaakt, een bordje mooi vers gesneden fruit voor hem gesneden en een gezonde avondmaaltijd gekookt voor de twee jong-volwassenen die we met z’n drietjes nuttigden. Ik had huiswerk voor tussendoor meegenomen. In de middag heb ik nog een rondje in het herfstzonnetje met onze schoonzoon gemaakt. Lekker in het wereldse Rotterdam. Hij knapt zienderogen op.
