 |
| Our hammock at sea |
― Ernest Hemingway
Ik laat m’n vouwfietsje vallen en loop met grote passen op de Grieks-blauw geverfde waterpomp af. Ik pak de hendel beet en voel direkt een harde prik in mijn ringvinger. Een wespensteek. Uit de kraan zie ik nu wespen vliegen. Schrik. Ik doe snel mijn ringen af en begin te zuigen. Het gif spuug ik uit. Ik had juist zo’n dorst. We maken een fietstocht door het achterland. Ik had de avond ervoor een website gevonden met diverse fietsroutes door Istrië. Voor de meiden hadden we twee fietsen gehuurd. Toen we in de ochtend vertrokken was het bewolkt met een harde wind. Het had de nacht ervoor gespookt aan de kust. We lieten de hoge golven voor wat het was. Ik had naast zonnefactor 50 zelfs een zomertruitje met lange mouwen in m’n fietsmandje gedaan. We fietsten al snel door een mooi glooiend heuvellandschap. Veel olijvenboomgaarden. Slaperige dorpjes. De zon verscheen aan de hemel. Van de harde zeewind was niks meer over. De temperatuur steeg gestaag. Geen supermarktjes om een fles water te kopen. We hadden al een stop gemaakt om iets kouds te drinken en een beetje af te koelen. Dat restaurant verkocht helaas geen waterflessen. De route was geweldig. Soms over bospaden, vaak landerige weggetjes. Klimmend naar boven, maar ook keihard naar beneden crossend. Regelmatig stond er bij een oud, met druivenplanten begroeid, landhuis een oldtimer voor de deur. Ik genoot. Alleen die dorst. En toen bereikten we op een klein verlaten kerkpleintje die beruchte waterpomp.... De fietsroute boog af naar de kust. Daar lunchten we op een heerlijk schaduwrijke terras met uitzicht op de lichtblauwe zee. Veel water gedronken, heerlijk gegeten. We vervolgden de route die langs Umag ging. Wij weken even af van de route en fietsten het eeuwenoude havenstadje in. For oldtimes sake. Drie jaar terug hadden we hier de heerlijkste en grootste ijscoupes ooit gegeten. We parkeerden de fietsen en vonden hetzelfde terras aan het water weer terug. Heaven on earth. Ik had mijn schoenen en sokjes uitgetrokken. De hoge golven sloegen over de kade heen. Heerlijk over mijn warme voeten en benen heen. We genoten van het ijs. Dronken er ook veel water bij. Toen we langs de plezierjachten fietsten om het stadje te verlaten voelde ik een platte band. Mijn lief bood aan de laatste zeven kilometer te lopen met de fiets aan de hand. Ik fietste met de meiden weg en we passeerden al gauw een benzinepomp aan de boulevard voor de boten. Ze hadden een luchtpomp. Ik kocht daar meteen een koude fles water. Mijn lief arriveerde al snel. Band opgepompt en gauw samen onze weg vervolgd. Prachtige fietspaden pal langs het water. Het laatste stuk was de band tóch weer plat. Mijn lief ging weer lopen en wij fietsten verder. Kort daarna had ook middelste dochter een lekke band op de huurfiets. Zeer waarschijnlijk van de kiezelsteentjes waar we vaak over reden. Ook wij wandelden de laatste kilometers over een kronkelig pad door de natuur en bereikten de achterkant van onze camping. We leverden de huurfietsen in en daar kwam mijn lief al aan lopen. Bezweet. Bij de kampeerbus verwisselden we snel onze bezweette kleding voor een bikini en zwembroek. Een frisse duik in de golven. Verkoeling. Na bijna vijftig kilometer bij zo’n dertig graden fietsen en de laatste kilometertjes zelfs lopend waren we daar wel aan toe!
Savudrija - 5 augustus 2021
