 |
| Yoga class |
WAARDERING
- Michael J. Fox
Een week vol afscheid. Grote dingen die veranderen, mensen die uit je leven vertrekken. Woelige perioden in mijn leven. Ik heb geleerd om met afscheid nemen om te gaan. Door het gewoonweg vaak te doen. Vaak verhuisd. Vaak afscheid genomen. Van vrienden, van huizen en van familie. Alles verandert, niets blijft hetzelfde. Alles stroomt. Pantha rei ouden menei. De Griekse filosofische gedachte. Alles om ons heen verandert, wij worden daarmee geconfronteerd en veranderen daarin mee. Of we dat willen of niet. Deze gedachte heeft mijn afscheid afgelopen week, van alle zes mijn senioren cliënten, naar mijn idee wat makkelijker gemaakt. Het is wat het is. Ik had mijn ontslag vanwege het verlaten van mijn kwetsbare senioren jarenlang steeds uitgesteld. Bang om mijn cliënten teleur te stellen. Heel lastig was het voor mij om zo’n besluit te nemen. Niemand is onvervangbaar. Ik natuurlijk ook niet. Daarnaast heb ik ook gewoon veel doorzettingsvermogen. Schouders eronder en … door. Vaak over mijn onvrede heen gestapt. Yoga heeft me steeds goed geholpen met gedachtenkracht. Intenties. Eindelijk vorige maand de moed gevonden om ontslag te nemen. Er bestaat geen zachte manier om mijn vertrek bij mijn clientèle aan te kondigen. Zij bleken na het delen van het (in mijn ogen) slechte nieuws allemaal toch minder kwetsbaar dan ze aan de buitenkant lijken. Wijzer ook. Sommige heb ik het nieuws diverse keren opnieuw moeten vertellen omdat ze het gewoonweg vergeten waren. Ze hebben allemaal begrip voor mijn situatie. Advies dat ik aan mijn gezondheid moet denken. Stress maakt je op lange termijn ziek. Dat het soms gewoon zo is omdat het zo is. Ze vinden allemaal dat je gezin en echtgenoot belangrijker zijn dan je werk. Zo lief, ontroerend en begripvol. Zes weken geleden had ik dus ontslag genomen. Middels een persoonlijk afgegeven brief. Ruim op tijd om rustig van mijn cliënten afscheid te nemen. Rustig de tijd om vervangers voor mij te vinden. Ik was heel relaxt op het moment suprême. Ik kon mijn mannetje staan. Ik wist waar ik het voor deed. Voor mezelf. Voor harmonie in mijn leven. Voor mijn gezondheid die er onder leed. Mantelzorgers zoals ik willen steun en waardering. En precies dát heb ik nooit van mijn werkgever gekregen. Ik voelde me niet gehoord door het team op kantoor. Mijn cliënten daarentegen droegen mij op handen. Zij zijn altijd zo lief en dankbaar geweest. Hun familieleden ook. Het is heel jammer dat ik bij sommige collega’s op kantoor altijd wantrouwen gevoeld heb. Net té vaak de boodschap gekregen dat ik net zo goed kon gaan. Nu ik het eindelijk écht heb gedaan voel ik me zo bevrijd. Op de drempel van een nieuwe fase in mijn leven. Hoe ze op kantoor met mijn opvolging en mijn vertrek omgaan, door het wekenlang te negeren, bevestigt mijn keuze om te vertrekken. Ik heb een deugdelijke beslissing genomen. Ik voel me zo licht.
“Pfff, ik zweet helemaal!” roepen we zuchtend tegelijk tegen elkaar. Het is bijna dertig graden buiten en alle tuindeuren hadden de hele dag dicht moeten blijven. Jongste dochter en ik hadden het bíjna voor elkaar toen het weer helemaal mis ging. Iets vroeger op de ochtend schroef ik alle dopjes in de kattenkennel die we vanuit Mexico in het vliegtuig hadden gebruikt voor onze twee katten. De andere kattentas stond al klaar op de tuintafel. Het is elk jaar een enorme onderneming om onze drie katten te laten vaccineren. De avond ervoor hadden we ze op tijd binnen in huis. Soms moeten we ze ook nog lokken met kattensnoepjes. Ik had op de tuindeuren en keukendeur grote vellen papier gehangen dat de deuren dicht moesten blijven in verband met het dierenartsbezoek. Op zo’n warme dag als deze werden de katten daar heel onrustig van. Normaalgesproken lopen ze in en uit. Ik zelf voelde me ook érg opgesloten met alle deuren dicht. Ik ontdekte bij toeval nog een wijd openstaand slaapkamerraam waar de katten uit hadden kunnen ontsnappen, maar dat was godzijdank niet gebeurd. Een moment voor vertrek pakten we de oude gestreepte poes op om in de kattentas te proppen. Het lukte in één keer en zonder gevecht. Het grijze poesje had ik van de trap opgepakt en in de kennel met deurtje gestopt. Het grijze katertje moest er nog bij. Dat ging mis. Terwijl dochter en ik zitten te stoeien met het openstaande deurtje en de kater, glipt zijn zusje eruit. In de chaos van dat moment - dochter en ik gillen allebei - schiet de kater ook los en lopen ze beiden hard weg. Naar boven. Natuurlijk verstoppen ze zich in het verste hoekjes onder een bed. Zodra we ze alledrie gekooid hebben zet ik alvast de deuren van mijn auto tegen elkaar open. Snikheet in de auto. Ik heb geen airconditioning. Ramen wijd open. We rijden naar de dierenarts met angstig miauwende poezen op de achterbank en op schoot. Als we aanbellen bij de kliniek horen we dat we nog even buiten moeten wachten in verband met coronamaatregelen. Daar staan we dan pal in de zon. Vrachtwagens razen langs. Katten bang. Heel blij dat we eindelijk de rustige wachtkamer binnen mogen. Met de poezen blijkt alles goed qua gezondheid en gewicht. Prikjes erin en afrekenen. Over een jaar mogen we dit ritueel weer herhalen.
