Naar Mexico afgereisd

We kunnen onze kinderen geen toekomst geven, hoezeer we er ook naar streven die veilig te maken. Maar we kunnen hen wel een héden geven.
- Kathleen Norris

Ons gezin is deze dagen even heerlijk compleet. Een drukte van jewelste. Ze schreeuwen elk het hardst om aandacht. Discussies. Enthousiaste verhalen. Hard gelach. Gezellige maaltijden aan de tuintafel. Overal troep van rondslingerende economie samenvattingen, kleding, koffiemokken, theekopjes en limonadeglazen. Oudste dochter is een paar dagen thuis om haar twintigste verjaardag met ons te vieren. Dat ze dát niet meer vanzelfsprekend thuis viert ben ik me heel goed bewust. Middelste dochter vertrekt op zondag voor een paar weken naar Mexico. Omdat we tijdelijk voltallig zijn vieren we de verjaardag heel nostalgisch met zingend wakker worden, cadeautjes op het grote bed, slingers en ballonnen in de huiskamer, taart met een kaars en een lied en een etentje buiten de deur. Eigenlijk staat haar twintigste verjaardag in het teken van haar grote verhuizing. Naar de andere kant van de wereld. Naar Zuid-Korea. Deze zomer. Die avond in dat sushi restaurant zijn we echter ook goed doordrongen van de laatste avond voor het vertrek van onze ándere dochter, de examenstudente. Aandacht voor haar reis naar Midden-Amerika. De lange vlucht vindt ze het engst. De uren op de luchthaven. Zoals altijd benoemen we tijdens het diner de positieve punten van de jarige job. De bijdragen van de kinderen worden steeds groter, mooier, volwassener en emotioneler. Wat zijn papa en mama toch trots op dit grootse gezin! Onze drie kuikentjes zijn zo mooi groot geworden. De kinderen zijn zelf ook trots hoor. Door onze expat-avonturen durf ik te zeggen dat we een hecht gezin zijn. We hebben op elkaar moeten leunen, elkaar moeten vertrouwen en zijn elkaars steun en toeverlaat geweest. En dat meerdere opwindende periodes in ons leven. De basis van ons gezin is stevig. Mede daardoor (en geïnspireerd door haar oudste zus) heeft middelste dochter de stap durven nemen om alleen terug te vliegen naar haar vrienden in Puebla. Om precies díe reden staan we nu op Schiphol. Ik met een kaart volgeschreven met onze goede wensen in mijn handen - om te lezen in het vliegtuig. Reizende dochter met een rugzakje om haar schouder. Grote koffer is ingecheckt. Lange omhelzingen, tranen, goede wensen en nogmaals omhelzingen. Dan zwaaien, zwaaien en als ze boven loopt nogmaals zwaaien. Zo’n grote stap voor haar. Alleen reizen. Ze zal volwassener terugkeren.

In een bekend café hier in Breda heb ik van mijn werk een workshop. Op een zwoele maandagavond fiets ik erheen. Ik kom in een warm zaaltje terecht waar veel collega’s druk staan te praten. Er zijn twee sprekers - die beiden ook zangeres zijn - en een Surinaamse zangeres met gitaar. Miracles of Music. Muziek raakt iedereen en op meer manieren dan je misschien zou denken. Muziek maken en naar muziek luisteren is niet alleen fijn, het is ook goed voor je brein, je ontwikkeling en je gezondheid. Uit onderzoek blijkt dat muziek je denkvermogen en stemming verbetert. Je wordt er zelfs slimmer van… Muziek is gewoon goed voor je algehele ontwikkeling. Het raakt je: het verwondert, verbaast, emotioneert en brengt herinneringen boven. Het verbindt je met anderen. Ik had al vaker van het effect van muziek op ouderen gehoord. Eén van de zangeressen is ook muziektherapeute en laat wat indrukwekkende filmpjes van haar werk zien. Ouderen die door een hersenbloeding niet meer kunnen praten, maar wél kunnen zingen. Tranen van demente mensen. De muziek brengt ze terug naar vroeger. Zelf had ik onlangs, tijdens het concert van Rob de Nijs, al ondervonden hoe zijn muziek mij terug bracht naar vroeger en hoe het emoties bij me op kon roepen. Een muziekritme kan parkinson patiënten beter laten lopen in plaats van met een been te slepen. De andere zangeres zingt klassieke muziek voor demente bejaarden in tehuizen, zoals het prachtige ‘Ave Maria'. Elke oudere reageert. Hun mantelzorgers staan versteld van de reacties. Als de Surinaamse zangeres wat deuntjes speelt op haar gitaar zingen we allemaal mee. Als ze salsa speelt bewegen we allemaal mee. Dit effect heeft muziek op mensen. Ik zag deze avond ook een filmpje waarin een oude, donkere man die met z’n hoofd gebogen in een rolstoel voorover hangt. Niemand kan echt contact met hem krijgen. Hij herinnert zich niks van zijn jeugd en van zijn werkend leven, zegt hij. Totdat ze hem een koptelefoon opzetten met muziek uit zijn pubertijd. Hij lacht ineens zijn witte tanden bloot, begint met z’n hoofd te schudden als Stevie Wonder en begint te zingen. Zijn ogen stralen. Hij begint te vertellen over zijn jeugd en studie. Dit doet muziek met mensen! Muziek verhoogt de kwaliteit van leven bij dementie, parkinson, autisme, afasie, oorlogstrauma, verstandelijke beperking, eenzaamheid en depressie. Door deze workshop willen ze bij mijn organisatie zo veel mogelijk kwetsbare mensen en hun naasten de wonderbaarlijke kracht van muziek en muziektherapie laten ervaren.Tijdens deze leerzame training wordt er door ons gezongen, gedanst en op een swingende manier geleerd over muziektoepassing tijdens zorgtaken. De muziek die gemaakt wordt tijdens de workshop roept verschillende emoties op. Het zélf ervaren, voelen van muziek gaat tijdens de hele workshop door. Wat weer direct vertaald wordt naar onze cliënten – de ouderen die zorg aan huis ontvangen. Wat doen verschillende soorten muziek met je? Hoe zet je muziek in om te kalmeren, hoe om te activeren? Hoe integreer je muziek in de zorg van je cliënten? Hebben je cliënten wel behoefte en baat bij muziek, en hoe voorkom je overprikkeling?