Voor zoverrrrr!

You say you love rain, but you use an umbrella to walk under it. You say you love sun, but you seek shade when it is shining. You say you love wind, but when it comes you close your window. So that’s why I’m scared when you say you love me.
- Bob Marley

Elke avond als de Mexicaanse zon weer vroeg onder gegaan was. Als de eettafel weer afgeruimd was. Als de boel in de keuken in de afwasmachine stond. Als de meiden weer hun eigen ding gingen doen. En als een vers kopje thee klaar gezet was. Dán gingen wij samen achter de computer een uitzending van “De Wereld draait door” kijken. Vrijwel elke weekavond. Een ontspannen manier om betrokken te blijven bij het verre Nederland. Wat was er in het nieuws geweest die dag en wat was spraakmakend? Het nieuws in México volgden we niet. Ik heb nooit op geen enkele televisiezender het Mexicaanse nieuws gevolgd. Als er iets verschrikkelijks gebeurd was, ergens in het grote México, dan lazen we dat online in de Nederlandse kranten. Of ik zocht op de internationale nieuws sites zoals CNN. Een paar keer per maand kocht ik de krant van Puebla van een straatventer als ik stond te wachten voor een stoplicht. El Sol de Puebla. Voor acht pesos. (vijftig eurocent) Als ik er doorheen gebladerd had gebruikte ik de krant voor de kattenbak. Heel eerlijk gezegd was de kattenbak eigenlijk de hoofdreden van de aankoop. We leefden drie jaar lang in een bubbel. Waar vrijwel geen slecht nieuws binnen drong. Nederland was te ver weg. Aanvallen van de IS ook. Zo ook vluchtelingenstromen. Massamoorden in México waren gelukkig ook ver van ons vandaan.

Matthijs van Nieuwkerk was dus onze nieuwsbrenger. Dat was ook al zo vóór we naar México verhuisden. Ik herinner me dat ik Matthijs eens tegen kwam op één van de grachten in Amsterdam. Zijn gezicht was zo vertrouwd dat ik een paar stappen op hem af liep, hij mij daarop verwonderd aankeek en ik op tijd wakker geschud werd dat hij míj natuurlijk niet kende! Sinds we weer terug zijn in Nederland kijken we gek genoeg niet meer. Hier beginnen de uitzendingen te vroeg voor ons. Tóch kwam mij ter gehore dat er een bijzondere uitzending zou komen vanwege het tienjarig bestaan van DWDD. Het leek mij leuk om for old times sake zo’n uitzending bij te wonen. Met z’n tweetjes zijn we naar de studio in Hilversum gereden en kwamen we als één van de laatsten binnen druppelen. Op z’n Mexicaans zeg maar. Behoorlijk laat, maar niet té laat. Terwijl we achter een meisje aan naar de zitplaatsen liepen zagen we backstage al wat bekende gezichten voorbij gaan zoals de kleine Roel van Velzen en Halina Reijn in een prachtige avondjurk. Hoogleraar Vincent Icke passeerden we buiten op weg naar de studio al. Vreemde gewaarwording om al deze bekende gezichten in levende lijve te zien. Toen we eenmaal op onze stoelen zaten, ergens bovenin, herkenden we ze allemaal. Alle vaste tafelgasten waren aanwezig. Marc Marie Huijbregts was deze feestelijke uitzending tafelheer. Heel verrassend was dat huisdichter en columnist Nico Dijkshoorn blijkbaar goed kan zingen en zichzelf daarbij begeleidt op gitaar. Voordat de uitzending begon mocht hij twee liedjes vertolken waarbij alle vijf de housebands (!) mee mochten jammen.

Matthijs was tijdens deze uitzending, die overigens niet live was omdat hij extra lang duurde, gewoon zichzelf. Hij sprak het publiek op een spontane manier toe. Vlak voordat de camera’s gingen draaien en hij alle namen van de gasten – en dat waren er heel erg veel deze keer – moest opsommen sprak hij even zijn gedachten hardop uit. “Goh, tien jaar” brabbelde hij tegen zichzelf. “Dat is toch wel wat. Hoe bijzonder zeg.” Hij is een vakman en zeer welbespraakt. Ook al doet hij zijn kunstje al tien jaar lang elke weekdag. Alle vijf de housebands waren uitgenodigd en speelden een medley van Aretha Franklin. Dat was erg leuk voor ons; wij waren namelijk opgestaan om over een randje naar het podium te kijken. En juist deze potpourri van muziekfragmenten moest opnieuw opgenomen worden. Een toegift zeg maar. Matthijs was na de opname meteen vertrokken. Hij heeft geen handjes geschud of geposeerd voor fotootjes. Op weg naar de uitgang was ik nog heel even naar binnen geglipt bij de grote rode tafel waar alles gebeurt. Ik liep vlak langs Alexander Klopping en Twan Huys, die samen stonden te praten, richting Glenn de Surinaamse zanger van Typhoon. Glenn poseerde met gasten voor de foto. “Zou ik…?” dacht ik een seconde, maar nee. Na drie jaar lang onze link met Nederland te zijn geweest was het leuk om een DWDD opname zelf bij te wonen. Het was groots, er waren 800 gasten in de studio, en het was niet live zoals altijd. Het leuke daarvan is dat het a.s. zaterdagavond op televisie wordt uitgezonden. “Voor zover!” en ik trommel denkbeeldig met mijn vingers op tafel.