Geofferde kindertjes

“With endless time, nothing is special. With no loss or sacrifice, we can’t appreciate what we have”
― Mitch Albom

Door oude verstofte dorpjes rijden we. Dorpjes waar de echte cowboys nog met een cowboyhoed op een paard rijden, waar kilo’s sinaasappels nog in een oud vrachtwagentje aangeboden worden en waar de varkens in z’n geheel aan de haak hangen, buiten in het volle zonlicht. Mark, mijn tante en ik zijn op weg naar oude piramides. Mijn tante geniet van de omgeving. De eerste piramide die we bezoeken is heel bijzonder en zeker het bezoeken waard. Het bevat fresco’s van de Maya indianen die nog helemaal intact zijn. Nauwelijks verbleekt door de zon. Je ziet gedetailleerde afbeeldingen van dieren en mensen met prachtige kleding zoals verentooien en jaguarhuiden aan. (zie ons fotoalbum) Dat de fresco’s niet verbleekt zijn komt omdat deze piramide pas in 1975 per toeval ontdekt is. Daarvoor lagen de fresco’s onder het puin en ik stel me zo voor onder lagen zand waar in de honderden jaren daarna gewoon weer struiken en cactussen op zijn gaan groeien. De piramide is rond het jaar 1000 verlaten door de Maya’s vanwege aanvallen door andere indianen, de Chichimeken. Omdat de fresco’s bovenop de piramide aangebracht waren en het voor mijn tante onmogelijk was om al die trappen op te klimmen, heeft zij ze alleen op onze foto’s kunnen bewonderen. De andere piramides die we daarna bezochten zijn al drieduizend jaar oud: een observatorium, de piramide van de slang, piramide van de vulkanen en piramide van de bloemen. Deze piramides lagen twee kilometer verderop. Toen we met de auto arriveerden doken mijn tante en ik meteen een klein museumpje in en daar riepen we steeds “Oooh” en "Aaah” want er lagen tientallen intacte beeldjes, sieraden, potten, kruiken en nog meer mooie beelden en speerpunten die men rondom deze piramides gevonden had. Er was helemaal niemand, geen bezoekers maar ook geen oppasser. Buiten stonden ook grote antieke beelden geëxposeerd en door het gebrek aan bewaking waren er al twee gestolen. Mark en ik zijn samen de piramide van de bloemen opgeklommen. Deze piramide was gewijd aan de vruchtbaarheidsgoden. Er zijn stoffelijke resten van tientallen geofferde kindertjes gevonden. Na wat foto’s met z’n drietjes zijn we gaan eten in het dichtbij gelegen stadje Tlaxcala.

Toen we door Guatemala reisden afgelopen zomer zag ik de leukste gekleurde tuinstoeltjes en bankjes langs de weg staan. Ze waren van plastic waslijn gemaakt in de meest mooie en vrolijke kleurtjes. Ik zei tegen Mark dat als we ze ergens langs de weg verkocht zagen worden dan wilde ik wat stoeltjes mee nemen. En toen zagen we ze natuurlijk niet meer. En nu, afgelopen weekend, toen we van bergdorp Atlixco naar huis reden stonden ze daar. In verschillende vrolijke kleuren werden ze langs de weg aangeboden. We zijn gestopt en ik viel voor paars en oranje. Ook een blauw bankje kon mijn goedkeuring weg dragen, maar die paste gewoonweg niet meer in de achterbak van de auto. Helemaal blij ben ik nu met mijn vrolijke zitstoeltjes in de voortuin. En wie weet…rijden we nog eens terug om het blauwe bankje mee te nemen! De aanleiding dat we hier reden op deze zondag was omdat mijn tante ons uitgenodigd had voor een uitgebreide lunch op een oude hacienda in bergstadje Atlixco. Op zondag serveren ze buiten in een grote tropische tuin een buffet en dat was een festijn. (zie ons fotoalbum) Overal stonden tafels en buitenkeukentjes waar maaltijden aangeboden werden zoals pastagerechten, vlees of vis van de grill of Mexicaanse gevulde tortilla’s. Tafels vol met zalm, garnalen, salades en allerlei bijgerechten, En dan ook nog… een aantal nagerechten zoals worteltjestaart, jell-O, pudding en chocoladebonbonnetjes. We hebben er de hele middag doorgebracht. Prachtige pauwen liepen tussen de tafeltjes door en een mooie zwarte elegante zwaan zwom in een vijvertje. Wat een onvergetelijke plek! Ook onvergetelijk was dat Mark en mijn tante op de terugweg keihard André Hazes mee blèrden – met de ramen van de auto wijd open! Ik zat met onze drie meiden op één achterbank gepropt vanwege die tuinstoelen. En de meiden wilden wel ónder die bank kruipen, van schaamte…