- Percy Bysshe Shelley
Blootvoets
bewegen we ons over het witte zand van schiereiland Ambergris. Blootvoets maken
we contact met de aarde, de reusachtige
magneet. De voetzool bevat duizenden zenuwuiteinden die geprikkeld worden door
over zand, aarde, gras, stenen, grind en zelfs stoeptegels te lopen. Door
contact te maken met het elektrische veld van de aarde zullen allerlei biologische
processen meer optimaal verlopen. En daar heb ik persoonlijk best wel behoefte
aan, want ik ben nog steeds elke dag erg duizelig. Mijn bloedprop in mijn long
is trouwens opgeruimd. Sinds mijn bijzondere yogales in Nederland in een
hangmat heb ik last van draaiduizeligheid. Het komt door een probleempje in
mijn rechteroor. Medicijnen hebben niets geholpen. Dus nu loop ik hier elke dag
op blote voeten, Mark en de kids ook. We aarden. Nu moet ik zeggen dat dit
schiereiland van Belize ook wel uitnodigt om op blote voeten te lopen. Het is
hier iets groter dan op het Mexicaanse Isla Holbox, maar het fijne zand is net
zo spierwit en de zee ook weer prachtig blauw. Dit eiland ligt echter in de
Caribische Zee en dat betekent koraalriffen, prachtige vissen en veel
zeeroggen. Hier worden zeeroggen geaaid. Natuurlijk kan dat als je een peperdure
excursie boekt, maar wij kwamen ze op een middag tegen toen we op gehuurde
fietsen naar het dorp waren geweest. We
fietsten over het strand en bij de steiger werd vis schoongemaakt. De restanten
werden terug gegooid in zee en dat trok veel pijlstaartroggen. In het lage
water zwommen vier grote zwarte roggen die geaaid werden door de donkere kleine
kindjes. En natuurlijk keken wij ook even bij de roggen en hebben Mark en de meiden ze ook geaaid. Het mooie eiland waar Madonna
al over zong, La Isla Bonita, en ze zong zelfs over het plaatsje San Pedro - waar we
vlakbij logeren in een yoga retreat - is inderdaad net een paradijsje.
Toen we op een
avond aan het strand zaten te eten zag ik een poster over ear candling en wat vooral mijn aandacht trok was dat het zou
kunnen helpen bij vertigo,
draaiduizeligheid. Ze had ook informatie over massages, dus ik had zo´n
donkerbruin vermoeden dat ear candling
iets met massage te maken had.Ik sta erg open voor alternatieve therapie en was
dus erg nieuwsgierig. De volgende dag toen we weer naar het dorp San Pedro
gefietst waren ben ik met open mind naar
binnen gelopen. Ik kon meteen terecht. Amy had een mooie open ruimte op het dak
van een duikersvereniging in de haven. De meiden gingen snorkelen en ik ging
naar boven. Geen idee wat ik moest verwachten! Ik moest op mijn zij gaan liggenop
een massagetafel van waar ik over zee kon uitkijken en zij stopte een lange
buis in mijn oor van een soort vloeipapier. Er kwamen ook smeulende kooltjes in
het buisje. Ik hoorde een soort geknetter in mijn oor en zij masseerde
tegelijkertijd mijn gezicht en nek met een soort eucolyptusolie. Ze raakte wat
drukpunten aan en wreef met zachte hand “iets” naar mijn oor. Na zo´n twintig
minuten had ze me aan twee kanten behandeld en voelde ik me anders.
Mijn oren voelden zo open en schoon. Ze liet op het uitgerolde
vloeipapier zien wat er allemaal uit mijn oren was gekomen, vooral de rechter
waar ik zo´n last van heb. Ik heb gevraagd of een tweede behandeling ook zou
helpen en dat kon na 24 uur. Gelukkig maar, want de duizeligheid is inderdaad
stukken minder geworden. Een combinatie van elke dag twee uur yoga, aarden op
blote voetjes en ear candling? Feit is
in elk geval dat de medicijnen helemaal niets veranderd hebben. De dag na mijn tweede sessie zouden we
vertrekken met het piepkleine vliegtuigje – een Cessna waar tien pasagiers in
kunnen - naar het vaste land. Weer terug naar Belize City, laag vliegend over
de felblauwe Caribische Zee met de piepkleine eilandjes en het prachtige koraalrif,
maken we ruimte in ons hoofd voor de
volgende stap in onze reis. We gaan de grens over naar México en slapen daar
een nachtje in de Biosfera Calakmul jungle.
“Ik stap even uit
bed om het tubetje Azaron te pakken” zei ik op een broeierige nacht. De drie
ventilatoren stonden aan, de luiken open voor een frisse zeebries. Maar toch
bleef het warm in de cabaña. “De muggenbult op mijn elleboog blijft maar
jeuken.” Waarop Mark reageerde met “Ik kan overal wel Azaron op smeren, behálve
op mijn elleboog!” Het was een grappige opmerking, maar helaas erg waar. Mark
zijn lichaam zat helemaal onder de muggenbulten. Hij kon van de jeuk en de
warmte niet slapen en was overdag bijna paranoïa. Zoveel mugjes! De meiden
hadden er ook last van. Bij de strandbar kregen we gelukkig een Chineze
remedie. Een spiraal van koolstof waarvan de rook de muggen doodt. Door de spiralen
in lege bierflesjes te steken en door de zeebries die de rook door onze cabaña
verspreidde hadden we de laatste twee nachten geen muggen meer. We hebben
honderd van die spiralen gekocht om mee terug te nemen naar México.
San Pedro, 2
augustus 2013
