 |
| No unannounced visits, please |
I know that in life there will be sickness, devastation, disappointments, heartache - it's a given. What's not a given is the way you choose to get through it all. If you look hard enough, you can always find the bright side.
Douchen is voor mij ultieme ontspanning. Alhoewel de hammam sessie die ik in de sauna had, vlak voor de lange ziekenhuisopname, dat niveau natuurlijk ver oversteeg. De eerste dagen in het ziekenhuis werd ik gewassen door de lieve dames van de verpleging. Op het bed. Met een warm washandje. Later werd ik op een douchestoel gezet en werd ik lekker gewassen met een zacht washandje door een geduldige verpleegkundige. Met een handdouche, want veel pleisters, gips en verband mochten niet nat worden. Als ik er op terug kijk eigenlijk best wel een milde vorm van hammam. Ze gebruikten heel veel handdoekken om me lekker warm te houden. Een nieuwe fase in de verzorging was de stoel die achter de wastafel geschoven werd zodat ik mezelf met opgewarmde washandjes kon wassen. Lekker de tijd om zelfstandig mijn dagelijkse verzorging te doen. Mijn eigen serum en gezichtscreme, mijn deodorant. Na een tijdje moest natuurlijk mijn lange haar een keer gewassen worden. Ook daar hebben ze handige maniertjes voor om pleisters en verbandjes in mijn hals te omzeilen. Gipsen arm in het plastic ingepakt. Speciaal douchedopje op de trachea canule in mijn hals. De lieve verpleegsters kamden heel zacht en met aandacht mijn haar. Ze deden er een knot in of een haarklem. Natuurlijk niet op mijn manier maar dat was wel het laatste waar ik me druk over maakte. De dagelijkse verzorging was heerlijk maar tegelijkertijd ook energieslurpend. Op het einde van mijn verblijf lieten ze me alleen in de douchecel, met een handdouche, douchegel en een stapel handdoeken. Lekker wat langer douchen…terwijl zij mijn beddengoed verschoonden. Mijn lief sliep zo nu en dan ook een nachtje bij mij op de kamer en verzorgde mij dan onder de douche. Soms ging er een wondje open door de warmte en de daardoor verwijdde bloedvaten. Absorberend wondgaas erop, opgelost.
Het fijne van thuiskomen - na twee weken opname - in ons eigen huis vond ik het genieten van de mooie, zo vertrouwde, lichtinval. Vooral nu in de herfst. Overal gekleurd herfstblad aan de bomen. Warm gefilterd zonlicht door het raam. Ook de stilte en de rust in huis behaagden me enorm. In het ziekenhuis lag mijn kamer vlakbij een soort pauzeruimte met koffie- en theeapparaten. Regelmatig taart, veel vrolijke geluiden en lachsalvo’s. De eerste week snapte ik er niks van ‘vierden ze hier elke dag feest ofzo?’ Thuiskomen voelde als een weldaad. Vanwege de ongestoorde nachtrust. Ook komt er nog maar één wijkverpleegster om de dag. De eerste keren samen eten aan de eettafel was een feestje ookal at ik alleen maar een gepureerd soepje of een medicinaal proteïnedrankje. We zijn weer met elkaar. Relaxt. Thuis. In de ochtend kan ik lekker douchen in onze eigen Marrokaanse douchecel. Wat langer op een tuinstoel onder de regendouche relaxen. Jongste föhnt en kamt mijn haar, mijn zus masseert mijn handen, oudste dochter friemelt regelmatig aan mijn haar en middelste houdt de verzorging van mijn verbandjes in de gaten en mijn medicijninname. Overal wordt bewust de tijd voor genomen. De poezen en ik genieten van elkaars aanwezigheid. Van al die aandacht knap ik op. Er wordt hier van mij gehouden. Thuiskomen.
