 |
| Etosha, our intelligent striped cat |
“There is, incidentally, no way of talking about cats that enables one to come off as a sane person.”
Mijn zus heeft een nieuw katje nadat ze vorige zomer twee katten was kwijt geraakt na de verhuizing. Wanneer ze vertelt dat haar kleine bolletje Soof van pas elf weken oud buiten spoorloos kwijt was toen ze terug kwam uit haar werk, dacht ik eraan hoe wij in hoge mate voorzichtig zijn met onze katten. Zij vond Soof overigens terug onder de motorkap van een vrachtwagen in de straat. Misschien zijn wij zo behoedzaam vanwege ons trauma met kater Woester die eens elf lange weken kwijt was in Mexico. Eenmaal weer thuis, tweeënhalve kilo afgevallen en versleten kussentjes onder zijn poten, kon de dierenarts vertellen dat hij vele, vele kilometers afgelegd moest hebben. Hij was zó blij toen hij uiteindelijk ons huis terug gevonden had en aan de deur stond te miauwen. Wij ook! Zelfs Tossie was na een paar dagen nukkig te zijn heel blij met zijn terugkomst. Hij durfde daarna nooit meer naar buiten als de voordeur dicht ging. De deur moest altijd open blijven staan voor hem. Hij had duidelijk een trauma opgelopen, wij ook. De twee lilac poezen die we nog steeds stug de baby’s blijven noemen mogen van ons alleen in de achtertuin. Broer en zus zijn nu ruim drie jaar oud maar ze mogen niet aan de voorkant van ons huis. Bang als we zijn dat ze op straat aangereden worden, ookal wonen we aan een doodlopend straatje, of verdwalen. De katten wéten ook dat ze niet voor het huis mogen. Als we ze onverhoopt toch op de oprit zien, waar ze kunnen komen door over het dak van de garage te lopen en via de kast met opgestapeld brandhout naar beneden te glippen, roepen we boos hun naam en gaan ze meteen plat op hun rug liggen. We kunnen ze zo heel makkelijk oprapen van het pad om binnen te zetten. Dat werkt heel goed. Elke avond zorgen we dat ze binnen zijn. Anders ga ik in de achtertuin roepen en in mijn handen klappen. Als ik niet de laatste ben die naar bed gaat en er toch een kat onverhoopt nog buiten is dan zal iemand anders van ons gezin gaan roepen. Daarentegen mag Tossie, een bejaarde grijsgestreepte Silvertabby van dertien jaar oud en destijds ook mee verhuisd naar Mexico, wel in de voortuin. De voorkant van ons huis is haar territorium en die bewaakt ze met haar leven tegen alle katten (en honden) uit de buurt. Ze slaapt en zont het grootste gedeelte van de dag op het kussen op de tuinbank. Met één oog houdt ze alles in de gaten. Zo begroet ze ons elke keer enthousiast miauwend als we thuiskomen. De liefde van katten wordt vaak minder serieus genomen, katten zouden alleen uit zijn op eten en onderdak. De liefde die er tussen een mens en dier wordt uitgewisseld is echter meer dan dat. Het is een diepe vertrouwensband tussen wezen en wezen, van hart tot hart, met unieke gewoontes en tederheden. Ook tussen kattenbroer en kattenzus trouwens, ze begroeten elkaar altijd met kopjes en een lik over hun kop.
Deze week stond in de agenda genoteerd dat onze drie katten hun jaarlijkse vaccinatie moesten halen. We deden dat al bijna twintig jaar bij dierenarts John die nu met vervroegd pensioen is. Ik had de files van onze huisdieren doorgestuurd naar een nieuw geopende dierenpraktijk bij ons in de buurt. Maar liefst zes dierenartsen werken daar. Wij hadden een afspraak met dokter Erik. De twee baby’s werden samen in een grote kennel vervoerd. Tossie in de rode kattentas. Dokter Erik met baard bleek dol op katten te zijn. In zijn sterke arm droeg hij één van onze katten als een baby en met zijn andere hand typte hij z’n verslag. Jongste dochter en ik keken onze ogen uit in de behandelkamer. Onze eenkennige katten lieten zich knuffelen en kussen door hem. Ze lieten een pijnloos prikje zetten in hun vacht. Ze lieten zich zonder problemen wegen. Dochter en ik wisselden verbaasde blikken uit. Dokter Erik vertelde dat hij dol op katten is, meer nog dan op honden. Hij wist ons ook iets nieuws over het ras van onze lilac’s te vertellen. Sierra, het vrouwtje, heeft een lichtgrijze effen vacht precies zoals het hoort. Zij zou hoge ogen kunnen scoren bij kattenshows zei de dokter. Salvador daarentegen heeft heel lange haren tussen zijn korte vacht. Dat blijkt te komen omdat ze af en toe een British Shorthair mengen met een Perzische langharige kat met zo’n stompe snuit. Dit om de snuitjes van British Shorthair weer wat stomper te krijgen. Die lange haren van een Perzische kat zijn bij Salvador goed terug te zien in zijn vacht. Tijdens onze allereerste ontmoeting met Salvador en Sierra waren ze zó klein dat ze in hun geheel in mijn hand konden liggen. Zo lief. Meteen verkocht. Zo lief zijn ze nog. Elke ochtend als de wekker gaat komen ze naar boven om ons in bed te begroeten. Ons jongste kind heeft vooral een bijzondere band met kater Salvador. Zij kan alles met hem doen (op z’n rug leggen op haar benen, op de grond gooien, ruw aaien) hij blijft terug komen bij haar. Ze missen elkaar nu ze op kamers woont. Katten zijn warm, lief en je kunt er al je verhalen aan kwijt. Luisteren doen ze als geen ander. En als je wilt leren hoe je in het nu kunt zijn, kun je het beste een dagje goed naar een kat kijken. Katten geven – onbewust – heel veel mooie inzichten zoals bijvoorbeeld in het moment leven. Ze doen alles met volle overgave. Vooral heel zen op dat ene zonnige plekje in de tuin gaan liggen.
