 |
| Summer 1985, Wijk aan Zee |
- Mary Oliver
Jeugdherberg Panorama in Den Burg sloot in de jaren tachtig elke avond bijtijds zijn deuren. Te vroeg naar ons idee. Dus besloten wij uit het raam van onze kamer met stapelbedden te ontsnappen. We wilden stappen in De Koog en besloten te liften. Ik weet niet meer hoe of wie maar er waren ook twee jongens bij. Het duurde lang voordat er een auto stopte dus besloten de jongens in de bosjes te wachten totdat wij met z’n tweetjes een auto hadden aangehouden. Mijn vriendin en ik waren vijftien en zestien jaar oud. Naïef. Er stopte een wat grotere auto en de achterdeur zwaaide open. De twee jongens kwamen uit het groen tevoorschijn en toen werd de sfeer grimmig. Er werd een pistool op ons gericht. Alleen de meiden moesten instappen. Ik schuifelde zo onzichtbaar mogelijk naar achteren. Wij stapten niet in. Er werd niet geschoten. Adrenaline schoot door onze aderen. Niet veel later hielden we een politieauto aan en deden ons verhaal. Die nacht slopen we weer terug door het raam van de jeugdherberg en kropen veilig in onze slaapzakken op de stapelbedden. Een jeugdzonde waar ik niet vaak meer aan heb gedacht. Een zomer later vierden wij vakantie in het Zuid-Franse Cannes. Tijdens het filmfestival. Een goedkope reisbus bracht ons naar onze bestemming, een camping tussen de pijnbomen. We hadden de tent van mijn moeder geleend. Deze vakantie had ik nog twee andere vriendinnen mee gevraagd. We trokken aandacht op de camping en één van de eerste avonden verbleven er vier Duitse jongens onder onze luifel. We speelden kaartspelletjes met veel kabaal en het werd laat. We hadden die nacht een waarschuwing gekregen. Toch schrokken we ons de rambam toen de boze eigenaresse heel vroeg de volgende ochtend onze tent in stapte met pannendeksels die ze op elkaar sloeg. We werden van haar camping gestuurd. Heel snel vonden we een andere camping waar we terecht konden. Daar ontmoetten we een andere groep Duitse studenten die met een Volkwagenbusje reisden waarvan één mijn vakantieliefde werd. Diezelfde vakantie pakten mijn vriendin ik onze liftavonturen weer op. We maakten wederom de gekste dingen mee. Vieze mannetjes, maar zo reden we ook met twee Franse gasten mee die een speedboot hadden waar we een middag mee voor de kust van Cannes op en neer gevaren hebben. Op de dag dat we weer opgehaald werden bij de receptie van de vorige camping stonden we op tijd klaar alsof er niks gebeurd was. De zomer daarna vlogen mijn vriendin en ik na mijn eindexamen met z’n tweetjes naar Ibiza. We kampeerden daar op een jongerencamping en gingen veel uit. Toen we een middag met een gehuurd brommertje per ongeluk een erf opreden kwam er een gevaarlijk uitziende hond op ons afrennen. Ik zat achterop (volgens mij met alleen een bikinibroekje en een T-shirtje aan). We moesten het brommertje nog omkeren, ik sprong achterop en gilde dat ze gas moest geven. Te laat, die hond beet in mijn bil en ik hield daar een enorm blauwe plek aan over. Een onhandig avontuur.
Op dat Spaanse strand hadden we studenten uit Parijs ontmoet. Een groepje jongens waar we mee in het luxe zwembad doken (waar we eigenlijk helemaal niet behoorden te zijn) of sierlijk van de hoge rotsen de zee in doken. Zij konden ook over elkaar’s rug duiken. Eén van die jongens, Bila, was doof. Niet lang na onze vakantie, ik was al begonnen met mijn studie in Amsterdam, stond Bila onaangekondigd voor mijn deur. Daar had ik geen zin in. Mijn stiefvader had een week met hem opgetrokken, want ook hij vond Bila een aardige gast. Ook dichter bij huis maakten mijn vriendinnetje en ik avonturen mee. We gingen achterop een motor van een iets oudere buurjongen waar mijn moeder achteraf heel boos over was. Toen we nog wat jonger waren hadden we langs het treinspoor eens bij volkstuintjes stiekem aardbeitjes geplukt. Het was begin van een zomeravond en in het zachte avondlicht kropen we op onze knieën door de rijtjes aardbeien. We snoepten ze zelf op. Tot we ontdekten dat de veiling aan de andere kant van de dorpsweg gelegen was. De grote schuifwanden stonden open, we verstopten ons. Van een container gevuld met kartonnen doosjes met de grootste, rijpe zomerkoninkjes die we ooit zagen, pikten we uit elk doosje de grootste. Met handenvol aardbeien slopen we weg en brachten deze trots naar onze moeders. Ze moesten lachen maar waren ook boos natuurlijk. Het waren ons meest onstuimige jaren. We waren echt intieme vriendinnen. Vriendschap is één van de mooiste, wonderbaarlijkste relaties die een mens kan hebben. We logeerden bij elkaar en brandden dan met een aansteker de haartjes van onze grote teen. Met Luilak - een verdwijnende traditie in Noord-Holland waarbij veel lawaai gemaakt dient te worden voor zonsopgang om zogenaamd de lente te doen ontwaken - ontsnapte ik in de nacht stiekem uit huis. We zwierven met een groepje vrienden over straat. Uit balorigheid hadden we een boodschappenkarretje in de sloot geduwd. Ik heb heel wat jeugdzonden waar ik niet trots op ben… Dit vriendinnetje woonde schuin tegenover mij en wij vonden zielsverwanten in elkaar. Wat bepaalt wanneer iemand een echt goede vriendin is? Wanneer begint een vriendschap? Wanneer stopt het? Na onze vakantie op Ibiza verwaterde onze vriendschap. Ik ging in Amsterdam studeren, ontmoette vrij snel mijn wederhelft en mijn moeder verhuisde naar een andere woonplaats. Een digitaal zoektochtje naar haar leverde nooit wat op. Onlangs zag ik een foto van haar in de krant met haar aangetrouwde naam eronder. Via LinkedIn stuurde ik een klein berichtje. Vanaf dat moment delen we dagelijks herinneringen aan onze onbezonnen jeugd, want zo’n jeugd was het. Vergeelde, oude fotootjes worden uitgewisseld en herinneringen die we koesteren. De intensiteit van onze vriendschap en de hoge mate van vertrouwen maakte het bijzonder. We zijn beiden nooit meer zo rebels geweest schreven we elkaar. Beiden zijn we - zonder dat we het van elkaar wisten - op ons achttiende onze partners tegen gekomen en daarmee zijn we nog steeds gelukkig. Het bleef bij die onbesuisde jeugdzonden die ik hierboven beschreef. Leve het geschenk dat vriendschap heet!
