Good times!

HIER EN NU

“Begin to feel instead of thinking, feel your body from head to toe, feel your heartbeat, feel the air going in and out of your body. Listen to the sounds from outside, smell the scents. Feel inhabiting your body, be present here and now.” 

― Caro Briones

Het is waar dat als je met plezier poetst en ordent, je ook je ziel poetst en ordent. Op zondagochtend haalde mijn lief een zwarte plastic koffer met verschillende compartimenten bij de doe-het-zelf zaak. Het deed mij aan een naaidoos denken, of zo’n opgeruimd kistje waar alle borduurdraadjes op kleur en nummer geordend zijn. De dag ervoor had ik een kast in de garage opgeruimd en zo’n veertig doosjes en bakjes met schroeven, bouten, spijkers en andere aanverwanten montagemateriaal eruit gehaald. Alles op de nieuwe werktafel van mijn wederhelft gezet. Ook glazen haringpotten en zelfs een vintage blikken trommel van Mackintosh Quality Street gevuld met een warboel aan bolkopschroefjes, pluggen in alle kleuren, vlinderschroeven, bouten en moeren. Hier moesten we nog iets mee. Ordenen als antwoord op chaos. Op de eettafel spreidden we alles uit. In een paar uur tijd hadden we alles in overzichtelijke laatjes en bakjes verdeeld. Mindful alle spijkertjes door je vingers laten gaan. Is het verroest of krom dan weg ermee. Welk soort is het en welke grootte heeft het? Zelfs wát is het vroegen we ons soms af. We vonden ook een koperen haakje met een tot-slaaf-gemaakte afbeelding erop, komt vast ergens uit ons oude huis. Opruimen (en huishouden) is er altijd weer. Het is altijd van nu. Het zal nooit ophouden. Ons huis is de plek om me op te laden. Tijdens opruimen en schoonmaken ben ik bezig om het energieveld waar onze levenskracht doorheen stroomt te voeden. Mezelf op te laden. Bezinning zelfs. Ik heb geen hekel aan het huishouden. Ik word altijd blij van de schone was wapperend buiten in de wind. De hoge stapels mooi en recht opgevouwen handdoeken op de houten plank onder de wastafel. De opgepoetste, blinkende kranen in de badkamer en douchecel geven me ook zo’n fijn gevoel. De perfect stofgezogen traploper ook. De schoonmaak van onze garage van de laatste twee weekends geeft mij het opgeruimde gevoel om me weer volledig en uitgerust op mijn studie te storten. De aandacht verslapte, omdat ik door andere dingen uit het verleden werd bezig gehouden. Briefwisselingen, oude foto’s en herinneringen uit mijn jeugd.  

Tijdens mijn colleges deze week in Utrecht werd ik even wakker geschud. Nog één dag en één avond college en twee module opdrachten schrijven voordat onze zomervakantie kan beginnen. Aan de slag!  Door mijn medestudenten en docent weer te zien en te spreken voelde ik me weer meer betrokken bij mijn studie. Door veel uitgevallen collegedagen vanwege feestdagen de laatste tijd was er gevoelsmatig een afstand ontstaan. Ik dacht dat de verwijdering alleen aan mij lag…  Hoe fijn om te horen dat de anderen dat precies hetzelfde hadden ervaren. Vol goede zin keerde ik weer huiswaarts uit Utrecht. Ik laat mijn verleden even het verleden en richt me op het nu zoals we dat doen tijdens mijn yogalessen. Heel puur en fijn. Of zoals in de leer van Eckhart Tolle. ‘We lijden, zegt hij, omdat we ons identificeren met tijd. Er is nooit een moment dat je leven niet nu is,’ schrijft hij in zijn boek. ‘Besef dat het huidige moment alles is dat je ooit zult hebben. Maak van het nu het belangrijkste aandachtspunt van je leven.’ Nu is aandacht geven aan mijn studie. De rest op de achtergrond. Natuurlijk is het niet altijd makkelijk om in het hier en nu te zijn. In het dagelijkse leven heb je veel aan je hoofd en daardoor springen gedachten vaak van verleden naar toekomst, zonder stil te staan bij het huidige moment. Zo leefde ik de laatste weken. Ik besluit het verleden weer even het verleden te laten. Het verleden is al gepasseerd. Die goede en slechte momenten zijn al voorbij. Naast het nu richt ik me echter ook stiekem een beetje op de toekomst, omdat ik daar zo blij van word. Ik kijk uit naar onze mooie en avontuurlijke Italiaanse eilandenreis volgende maand alweer. Waar blijft de tijd? Lekker eten, helderblauwe zee, het Mediterrane licht, het samenzijn, het reizen per trein, bus en veerboot, de oude stadjes, de tijd voor jezelf, gewoon de eiland vibe in z’n geheel en natuurlijk het lezen van mijn boeken. Eenmaal thuis volgt de verhuizing van ons jongste kuikentje naar een studentenkamer in Maastricht. Middelste dochter is dan juist weer terug naar huis verhuisd. Het afronden van mijn studie. Vervolgens het zoeken naar een passende, betekenisvolle baan in de zorg. Het schoonmaken en opruimen van de laatste weken is ruimte maken - ook voor mijn ziel. Ruimte voor nieuwe avonturen die op me wachten en die al bijna in het ‘nu’ zijn!