Our daughter - in the front row - making her exam....

EEKHOORNTJE
“There’s not much of a point to going out, but you can’t always stay in.” 

- A.D. Aliwat

Ons ingedutte sociale en culturele leven dat, zoals bij de meeste mensen, wat jaren op een zeer laag pitje stond is opeens weer springlevend. Onze agenda is plots weer gevuld met vooruitgeschoven concerten, theatervoorstellingen, etentjes met vrienden, familiebezoek en ook weer gewoon gezellige gezinsuitjes, of uitjes alleen met m’n wederhelft. Zo had ik heel lang terug een voordeeluitje geboekt in de stad Roermond. Gelegen bij national park Meinweg waar we al eens een weekend met ons gezin doorbrachten en natuurlijk de bekende outlet. De stad Roermond verraste mij enorm. Allereerst omdat het aan de Roer en de Maas bleek te liggen - ik wist dat niet! - en het als eerste Limburgse stad zich aansloot bij de Hanze. We schrijven nu 13e eeuw. De Hanzesteden kenden niet alleen een groeiende welvaart maar de rijkdom leidde ook tot imposante nieuwe bouwwerken, sierlijke koopmanshuizen, indrukwekkende handelskantoren en imposante stadsmuren. De historie overrompelde me. Ik had een hotel in het centrum geboekt dus op een zonnige zaterdag slenterden wij voor een lunch door het stadshart. Leuke pleinen vol terrassen, live muziek, twee oude kerken (of basilieken?) en mooie eeuwenoude pandjes. Een Middeleeuwse brug en een gezellige kade aan de Maas vol levendigheid. Uiteraard wandelden we ook naar de outlet. De tijd dat ‘met je innerlijk bezig zijn’ automatisch betekende dat het niet uitmaakte wat je droeg, is gelukkig voorbij. Via je kleding straal je uit wat je voelt en hoe je wilt dat mensen je zien. En ook dat je om schoonheid en liefde geeft. Door de crisis kocht ik de laatste jaren eigenlijk alleen het noodzakelijke. Er was immers geen urgentie om in nieuwe kleding te investeren. We kwamen nauwelijks buiten de deur. Het enige, naast werk en studie, dat ik had waren eigenlijk mijn yogalessen in de studio en zo nu en dan een lange wandeling. 

Mijn doel om te shoppen was dan ook nieuwe yogashirts. En oja, voor de zomer een wit overhemd. Op het lijstje van mijn lief stond een zwembroek, T-shirts en een nieuwe spijkerbroek. Als iedereen een aantal heel mooie kledingstukken zou hebben en het daarbij houdt, zou er niet zo’n groot klimaatprobleem zijn. Geen impulsaankopen in de outlet dus… We slaagden. In de avond volgde een lekker etentje samen op een terras, een wandeling langs de Maas en nog wat te drinken op een terrasje aldaar. De volgende, warme ochtend na het ontbijt wilden we weer langs de rivieren en de bootjes wandelen. Ik had echter de avond ervoor een lichte zomerbroek in een etalage van een boetiekje gezien wat ik nog heel even wilde checken. En daar ging het mis met mijn goede intentie… De broek zat heerlijk en was precies wat ik hoopte. Stel dat kleding iets zegt over je persoonlijkheid, dat je kledingkast je innerlijk weerspiegelt, dan wil je toch het liefst dat het iets móóis over je zegt? De eigenaresse van de boetiek had oog voor stijl en toegegeven, ze was goed in verkoop. Ondanks dat ik bedachtzaam de boetiek instapte paste ik nog één kledingstuk dat ook in de etalage hing, een jumpsuit. Ik bleef maar dralen voor de spiegel. Het staat heel mooi, maar heb ik het nódig? Tuurlijk heb ik het nodig! De volgende dag hadden we een theatervoorstelling van Guido Weijers. Het weekend erna een concert van Rowwen Hèze. Ook volgende maand een theatershow van Dolf Jansen, een vriendinnenlunch, een muziekfestival en een concert van Ed Sheeran in Amsterdam. Nog zoveel leuke momenten om de jumpsuit te dragen. Ik liet me overhalen, ik legde hem op de kruk met aankopen. De meeste mensen verzamelen spullen zoals een eekhoorn beukennootjes verzamelt – altijd op zoek naar meer. We kopen omdat we iets nodig hebben (of iets denken nodig te hebben), omdat het ons heel even een geluksgevoel geeft of om erbij te horen. We verzamelen in de loop van ons leven vaak zoveel kleding, dat we vaak alweer vergeten zijn wát we precies in ons holletje hebben gesleept. Zo’n argeloos eekhoorntje wil ik natuurlijk niet zijn. Ik zal mijn bij elkaar geraapte, oude kleding binnenkort bij een kledingketen inleveren. Je kunt daar alle textiel inleveren, zelfs kapotte kleding. Het wordt vervolgens als tweedehands verkocht, hergebruikt om andere producten van te maken of gerecycled. Daar vergoelijkte ik mijn aankopen mee. Daarnaast loont het om te investeren in goede kwaliteit, want een spijkerbroek of blouse van goede stof gaat een stuk langer mee. Is het tóch versleten, dan levert het ook beter basismateriaal op voor recycling. Mijn nieuwe jumpsuit maakte me de volgende avond al heel blij op de zakelijke bijeenkomst van een groot accountancy kantoor dat subsidie-adviezen verstrekt aan het bedrijf waar mijn wederhelft werkt. Een staaltje relatiebeheer. Ik had de juiste outfit gekozen, voelde me fijn tussen de zakenlui. Een kop thee vooraf met heerlijke Franse macarons, een speech van het bedrijf, een amusante conference over geluk van Guido Weijers en een borrel met lekkere hapjes achteraf. Hoe heerlijk!