 |
| Queen Máxima in Breda! |
‘De dokter is bij koningin Máxima, je mag je even aankleden en ook gaan kijken als je wilt’ zegt de aardige assistente. Ik lig al een kwartier in mijn onderkleding en alleen een BH aan op een bedje te wachten op de arts. De assistente was hem al eerder gaan zoeken in de gangen van het Amphia ziekenhuis. De arts was kennelijk gevlogen. Ze had hem gebeld. Hij zou er zo aankomen beloofde hij, hij wilde even wachten op de koningin. ‘Is koningin Máxima hier dan in het ziekenhuis?’ was mijn stomverbaasde reactie. Ze was er inderdaad om de nieuwe locatie te openen. De koningin zou zo door de gang lopen waar ik vlakbij lag. Als ik toch op de arts moet wachten kan ik net zo goed zelf even gaan kijken. Tenslotte had ik onze vorstin nog nooit in levende lijve gezien. Dus liep ik gauw naar de gang die al aardig vol stroomde met ziekenhuispersoneel in witte jasjes. Ik voegde me er gezellig tussen. Het voelde alsof we op Sinterklaas stonden te wachten. Opgewondenheid. Iedereen had een telefoontje in de aanslag om het moment vast te leggen. Ik ook. Berichtjes werden uitgewisseld waar ze precies in het gebouw liep. Er kwamen ineens overal beveiligers vandaan en toen kwam ze door de klapdeuren. Gejuich. Applaus. Ze zwaaide heel hartelijk naar ons. Ze toonde belangstelling voor alle mensen die bij het Amphia betrokken zijn: medisch personeel en vooral de patiënten. Ze nam uitgebreid de tijd voor ieders verhaal. Ook de verpleegkundigen die een selfie durfden te vragen werden niet teleurgesteld. Haar werkbezoek was in plaats van de officiële opening die deze dag gepland stond. Corona zette daar voor de tweede keer een streep door. Ook door het afscheidsfeestje in het oude te slopen gebouw trouwens. Ons ziekenhuis bestond tot voor kort uit twee locaties waarvan één vlakbij ons huis. Dat is ook de locatie waar onze jongste geboren is. Bijna zeventien jaar geleden. Een verrassende bevalling die onverwachts snel én natuurlijk verliep. De eerste twee meiden waren met een kiezersnee geboren. Om acht uur keken we nog samen op de bank journaal op TV. We hadden een zuurkoolmaaltijd gegeten, keuken opgeruimd. Twee kindjes lagen lekker op bed en ineens werd ons derde kindje nog dezelfde avond helemaal gezond geboren. Zónder kiezersnee! Mijn gynaecoloog was er niet eens bij. Hij stond de volgende dag op het antwoordapparaat dat hij helemaal flabbergasted was en dit in zijn lange carrière nog nooit meegemaakt had. Deze locatie, met voor ons dus een bijzondere herinnering, is onlangs gesloten. En wordt gesloopt. Er was de laatste jaren een heel nieuw modern deel aan de andere locatie aangebouwd. Superdeluxe (veel eenpersoonskamers), prachtig ruim en nieuw. Van een koninklijk bliksembezoek was deze middag helemaal geen sprake. De koningin bleef bijna twee uur lang in het Amphia. Ze werd welkom geheten door onze burgemeester Paul Depla. Opvallend was dat ze voor iedereen uitgebreid de tijd nam, ze had geen haast. En al even opvallend was wat haar verschijning in het ziekenhuis losmaakte: overal personeel en patiënten die haar toeriepen. De aardige assistente was inmiddels naast mij komt staan - onder het mom van mij zoeken - genoten we samen van een glimp van onze majesteit. Daarna liepen we snel binnendoor terug. Ik nam weer plaats op het bed alsof er niks gebeurd was. Bovenkleding uit. De dokter vroeg of ik een handje van Máxima geschud had. Helaas. Hij trouwens ook niet. Het onderzoekje was zo klaar. In de tussentijd stroomden de fotootjes binnen van het koninklijk bezoek op het mobieltje van de assistente. Samen keken we ernaar. Het was een raar en onverhoeds moment maar toch ook heel leuk. Ik had het niet missen willen. Nu onze charmante koningin zo vlakbij voorbij was gelopen.
