 |
| Love... |
Voor het eerst sinds je geboorte was ik niet op de dag dat je verjaart. Je eenentwintigste verjaardag nog wel. Jouw verjaardagen hebben we overal ter wereld gevierd. Om een paar landen te noemen: Massachusetts, Alabama, Frankrijk, Spanje, Namibië, Portugal, Peru, Mexico of Oostenrijk. Een werelds kind. Ik hoefde deze keer geen taart in huis te halen. Er werden geen slingers opgehangen in onze huiskamer. We hebben wél gezongen. Papa en ik voor de camera van een telefoontje. Het filmpje werd naar Maastricht gestuurd. Je slaapt twee weken achter elkaar in je nieuwe studentenkamer. We hebben zelfs speciaal voor jouw introductieweek onze reis aangepast. Zondag kwamen we thuis en dezelfde zondag werd je door je vader naar je nieuwe stad gebracht. Je potten met planten op de achterbank. Tassen en dozen achterin. Schone was van de vakantie mee. Geen feestelijke dag dus deze bijzondere verjaardag van jou. Des te meer voor jou. Je werd om twaalf uur ’s nachts toegezongen door je groep van de introductieweek. Je sliep bij een vriendinnetje. Als ontbijt carrot cake en een latte. Op je nieuwe kamer lag een verjaardagskaart van ons. En van je tante. Een kaart met een verrassing bij de post van je Bredase vriendinnen. Eerst zou de introductieweek niet doorgaan. Toen gelukkig weer wel. Uiteindelijk kreeg je een paar dagen vooraf het bericht dat het wel doorging maar zonder grote feesten in de avond. Een afgeslankte, saaie versie… Gelukkig blijkt nu dat er illegaal toch feestjes en avondjes uit georganiseerd worden. Daar zijn jullie ook studenten voor. Lekker een normaal studentenleven. Wel elke ochtend een snelle covid test laten doen op een locatie in de stad. Ook meteen de tweede vaccinatie laten zetten. Ik zie leuke foto’s van jou voorbij komen. Ik zie het gezicht van een blije dochter. Ik zie je zongebruinde lichaam. Tweeënhalve week zijn we op reis geweest. Twee weken heel coronaveilig op één camping aan de Kroatische kust. Het tentje van jou en je zusje én onze VW kampeerbus pal aan het water. We lazen boeken aan zee. We snorkelden. We zwommen. We hebben diverse keren op een paddle board gestaan. We liepen samen naar de douches of toiletten. We hebben een dag gezeild. We kletsten aan zee. We leefden in het nu. Maakten foto’s aan zee. Genoten van elke zonsondergang. Elke avond samen met jou en je zus een aflevering van onze serie op de iPad voor de bus kijken. We ontbeten aan zee. Papa kookte met uitzicht op zee en daarna aten we gezamenlijk onder de koelte van de pijnbomen aan zee. We zagen de dolfijnen langs zwemmen na het eten. Het waren heerlijke weken. Aan de azuurblauwe Adriatische zee. Nu zijn we sinds een paar dagen thuis. Het zijn grijze, regenachtige dagen. Herfstachtig koud. Ik moest het vakantie wasgoed veelal binnen laten drogen. Zelfs de wasdroger gebruikt. Ik heb gewoon een kater. Heimwee naar de zon. Ik mis het zonlicht. Ik mis de heerlijke warmte op mijn lijf. Ik mis de hele dag tot ’s avonds laat in m’n bikini lopen. Op slippertjes naar het bakkertje voor vers brood. Of naar de campingwinkel voor een emmertje yoghurt en een stukje brie. Naar de groentekraam pal naast de camping voor verse groente en fruit. Zo simpel. Zo fijn.
