Walk in Loonse en Drunense duinen

OPNAME

Alles is veranderd

Alles is hetzelfde

Alles is kapot

Alles doet het nog

Alles staat stil

Alles gaat door alles heen

Er is niets meer dat ik zeker weet

- Nielson

Zoveel dagen wachten. Het wachten ging me best goed af met hulp van mediteren en yogalessen. Bioscoopbezoekjes. Op de één na laatste wachtdag was ik plotsklaps van de opbouwende spanning stikchagrijnig. De trigger voor mijn wrevelige bui was mijn broek die ik oppakte om aan te trekken en een natte plek zag. Kattenpis. Eén van de katten had op mijn lange broek, die op de vloer van onze slaapkamer lag, gepiest. ‘Gatverdarrie’ dacht ik natuurlijk, maar ook meteen ‘welke van de katten heeft dit gedaan?’.  Is dit wellicht een reactie op de stress die hier in huis gevoeld wordt? Vervolgens vertrok ik naar mijn zondagochtend yogales. Op zich heel relaxt, op mijn fiets, behalve dat er in mijn jaszak een briefje zat voor een Tesla rijder hier uit de buurt die al sinds de middag ervoor zijn zwarte Tesla op de openbare oplaadplek had geparkeerd. Wij hebben lang gewacht totdat hij eindelijk weg zou rijden. Ten langen leste op zondagochtend vroeg maar uitgeweken naar een oplaadpunt wat verder in ons dorp. Op weg naar yoga zag ik dat de oplaadplek weer vrij was. De schuldige zwarte Tesla stond even verderop in de straat geparkeerd. Ik heb alsnog mijn beleefde briefje uit mijn jaszak onder zijn ruitenwisser gepropt. Thuis wilde ik lekker rustig douchen voordat we naar Den Bosch zouden rijden voor een originele Bosschebol van bakkerij de Groot. Pech, middelste dochter ging eerder douchen. Na mijn douchebeurt was het te laat voor een lunch, want ik had met oudste dochter op een bepaalde tijd bij een P+R afgesproken. Ook nog glad vergeten dat de Tesla ergens in het dorp geparkeerd stond… Bij onze Tesla aangekomen kreeg ik de oplaadstekker er niet uit, zat stevig vast. Een paar jongens haastig op straat aangehouden of ze konden helpen. Nee dus. We bleken op het scherm in de auto eerst de auto te moeten ontgrendelen. Veel te laat vertrokken we,  ik met een lege maag. Eenmaal met z’n viertjes op de Markt in de gezellige stad waar we in de serre van het stadshotel een originele Bosschebol zouden eten, bleek één minuut voordat wij mochten bestellen de laatste Bosschebol uitverkocht te zijn. Ik stortte helemaal in. ‘Wat doe ik hier dan?’ vroeg ik me geïrriteerd af. 

Onze drie meiden zouden gaan shoppen en ik zou lekker in deze warme hotelserre gaan relaxen met een tijdschrift en een kop thee. Goede afleiding van het lange wachten deze dag, dacht ik. Na de thee toen de meiden vertrokken waren stond ik ook maar op en slenterde in m’n uppie naar een tearoom verderop die ook originele Bosschebollen zou verkopen. Ik zag in de vitrine nog enkele staan. Eerst maar gauw in de rij om een Bosschebol te betalen voordat ik weer mis zou grijpen. Ik kreeg echter te horen dat als ik het op het terras zou opeten dat ik het daar bij de serveerster moest bestellen. Ik zat buiten aan een tafeltje in de frisse schaduw toen eindelijk de serveerster mijn bestelling opnam en reageerde met ‘Ik hoop dat u geluk hebt, volgens mij zijn ze nèt uitverkocht’.  ‘In dat geval laat je mijn kopje thee ook maar zitten’ zei ik misschien iets te bits. Gelukkig kwam ze terug met een kop thee én een Bosschebol. Ik genoot er kortstondig van; veel te koud om lang en uitgebreid op dit terrasje te blijven zitten. Ik sprak met mezelf af dat ik nooit meer voor een originele Bosschebol deze kant op zou rijden. Wat een slechte, niet relaxte zondag was dit - ookal deden de meiden zo hun best mij vrolijk te maken. Gelukkig was de dag ervoor juist heel fijn en ontspannen geweest. Met mijn lief wandelend in de Loonse en Drunense duinen. Lekker zonnetje. Mooie omgeving. Op de terugweg op een heerlijk zonnig terras gezeten met een gemberbiertje en verrukkelijke snacks. Goed toeven daar die middag. Uiteindelijk kregen we na zoveel lange dagen wachten, in het ziekenhuis het mooiste nieuws wat we in deze situatie konden wensen. Dezelfde ochtend van de goede uitslag hoorden we echter ook van de dierenarts dat Salvador met spoed opgenomen moest worden. Hij kon niet meer plassen. Zijn plasbuis was verstopt geraakt door urinekristallen. Hij kreeg dezelfde middag een roesje via een infuus en een katheter in zijn blaas. Zijn blaas moest drie dagen lang schoongespoeld worden via een infuus. Het arme katertje. De rest van zijn leven dieetvoer. Vanmiddag mag hij fijn mee naar huis. Dinsdag is het mijn beurt voor een opname in het ziekenhuis.