 |
| Youngest in her student room... |
– Boeddha
Op het ene moment voel je je energieker dan op het andere moment. Tijdens onze reis kwam het regelmatig voor dat ik een middagdutje deed. In een tuinstoel met een boek op schoot, op een relaxt ligbedje of lekker onder de parasol op het strand. Nu we een weekje thuis zijn moet ik mijn draai weer vinden. Er wordt veel van me verlangd. Meiden helpen herinneren aan dingen, vragen beantwoorden, meebeslissen en hulp met inpakken van verhuisdozen van jongste telg die nu écht de stad uit gaat verhuizen. Vorig weekend op de heetste dag van de hittegolf met een verhuisbus, thuis ingeladen, naar Maastricht gereden om middelste eruit te verhuizen en jongste erin. Tussendoor moesten de kieren in de oude plankenvloer met pur gevuld worden in verband met een spinneninvasie. Oude vloerbekleding eruit, nieuwe vloerbekleding erin. Keukenkastjes gepoetst en gevuld, wassen gedraaid en gedroogd in de tuin van het studentenhuis. Met een volle verhuiswagen weer terug naar huis. Alle overtollige spullen, fiets en verhuisdozen gingen onze zojuist opgeruimde garage in. De dag erna verhuisde oudste definitief naar Rotterdam met een paar laatste tassen en dozen in haar autootje. Een ritje naar de vuilstort voor ons. Verjaardag van middelste gezellig in een Rotterdams restaurant gevierd. Overvolle dagen.
De energie in ons huis voelde na thuiskomst even niet meer als de onze. Het oudere echtpaar, dat een paar weken in ons huis leefde om voor de drie katten en de tuin te zorgen, had dingen anders gedaan. Ik voelde dat en ik had er last van. Alle slaapkamerdeuren wekenlang dicht vanwege de katten. De wasdroger gebruiken terwijl de was prima buiten kon drogen. De potplanten op het terras en kruidentafel zijn helaas helemaal uitgedroogd, en ook sommige huiskamerplanten. Het gras trouwens ook. Ze sliepen niet op zolder in ons bed (waar we de matras topper speciaal van weggehaald hadden) maar ze hadden zonder overleg - vanwege de hitte - in de bedden van de meiden geslapen. Hoge energierekening… Gewoon jammer. Vrouwelijke energie gaat over ontvankelijkheid en rust. Mijn hormonen schommelen op het ogenblik juist alle kanten op. Weinig rust in mijn lijf en hoofd. Veel emoties. Opvliegers ook. Een hittegolf eroverheen. Zeer weinig ruimte om een beetje te kunnen lummelen. Mijn lief brengt steeds glazen water, omdat ik goed voor mezelf moet blijven zorgen. Hij blijft heel geduldig en rustig als de tranen weer opkomen. Ik wil me verbinden met de natuur door haar letterlijk op te zoeken zoals tijdens onze roadtrip: de zon, de zeewind voelen, het zand onder mijn voeten. Hoe meer je buiten bent, hoe meer je het ritme van donker en licht en van de seizoenen ervaart. Net als de natuur heb ik ook mijn eigen ritme. Mijn persoonlijke ritme ben ik alleen even kwijt nu ik weer thuis ben. Ik heb geen studie meer, nog geen houvast van een baan. Gelukkig wel de houvast van mijn yogalessen. Mijn energetische lichaam heeft ook wat heling nodig. Als ik me heel voel kan ik ook naar buiten toe helen. Zachtheid, liefde, geduld, respect naar buiten verspreiden. Mijn lessen en meditaties in de yogaschool geven mij de broodnodige stilte. Wij leven vaak snel. Heilzamer leven is eigenlijk langzamer leven. Tijd voor reflectie, om je leven en je keuzes te overdenken. Die stilte vind ik daar in mijn yogaschool. Mijn rechterhand op m’n hart leggen en mijn ademhaling bewust langzamer maken.
Deze week schoot ik in alle haast, vroeg in de ochtend, een paar legergroene slippertjes aan en sprong op m’n fiets naar de yogaschool. Na de les bleef ik nog even hangen om te praten en toen ik eindelijk naar de kast liep om m’n slippers te pakken lagen er alleen nog legergroene versleten, oude (nep)Havaianas slippertjes. Ze waren ook nog eens een maat te klein. Ik deelde mijn vondst met de eigenaar van de yogaschool. Hij haalde z’n schouders op en zei dat het wel weer goed zou komen. Ik fietste naar huis met die oude te kleine slippers. Thuis ‘appte ik wat yogavriendinnen of zij toevallig vanmorgen de verkeerde slippers aangetrokken hadden. Niemand. Ik mailde de eigenaar dat hij misschien de overige dames uit de les van vanmorgen kon vragen wie er per ongeluk de onjuiste slippertjes had aangetrokken. Geen reactie van hem. Eind van de middag zie ik plots tot mijn grote verbazing mijn eigen originele Havaianas in de bijkeuken liggen! Hoe kan dat nou? Ik deel mijn verwarring met middelste dochter en zij legt uit dat die oude versleten slippertjes van haar oudste zus zijn geweest. Oh nee, wat een afgang! M’n hoofd zit vol watten. De overgang én de verhuizingen van onze dochters slaan keihard toe. Ik ben nog helemaal niet geland thuis. Ik zweef. Hoezo vreugde en energie uit de menopauze halen?? Hoezo van het één naar het ander veranderen? Er gebeurt in deze levensfase gewoon heel veel. Dochters die hun plekjes vinden en uitvliegen. Mijn zoektocht naar een passende baan. Ik wil er nu nog helemaal niet zijn voor de buitenwereld. Ik ben in mezelf gekeerd. Een zachtere blik op de wereld. Ik kan het nog niet aan om open te staan voor anderen, of wereldproblemen. Al mijn aandacht gaat nu even uit naar ons kleine gezinnetje, mijn lief en mezelf. Lege nest syndroom? Eerder heimwee naar onze fijne, zorgeloze eilandenrondreis.
