Só much fun!

SPREADING THE LOVE
Zie je ik hou van je,

ik vin je zoo lief en zoo licht -

je oogen zijn zoo vol licht,

ik hou van je, ik hou van je.

En je neus en je mond en je haar

en je oogen en je hals waar

je kraagje zit en je oor

met je haar er voor.

 

Zie je ik wou graag zijn

jou, maar het kan niet zijn,

het licht is om je, je bent

nu toch wat je eenmaal bent.

 

O ja, ik hou van je,

ik hou zoo vrees'lijk van je,

ik wou het heelemaal zeggen -

Maar ik kan het toch niet zeggen.

- Herman Gorter

Buiten was het koud, nachtvorst zelfs. Binnen regende het echter warme complimenten deze avond. Complimenten over outfits natuurlijk. Bijna iedereen kwam in een mooi glanzende, feestelijke jurk, of top. Allemaal in de kleuren van het thema Winter Forest;  bruin en donkergroen. Onze jarige dochter is er weken, misschien wel maanden mee bezig geweest welke outfit voor haar écht het meest feestelijk was. Zij mocht vanavond het absolute middelpunt zijn en dat wás ze ook. Ze straalde, lachte veel, soms een traan van het lachen en nu en dan probeerde ze een gelukstraan tegen te houden. Tijdens een speech meestal… Haar vriendinnen trouwens ook. Er werd zoveel gelachen aan tafel. Ze kon baden in een bad vol liefde. Ze kreeg veel speeches vaak gepaard met een diashow met herinneringen, vreselijk grappige filmpjes en zelfs een hilarisch lied van vriendinnen uit haar middelbare schooltijd. We verstonden er niks van zoveel werd er gelachen door die zingende meiden, maar het onderwerp was de bunda - straattaal voor billen - van onze dochter. Haar vriendinnen maakten de ethische balans op. Verbinding tussen oude en nieuwe vriendschappen. In Nederland ben je op je eenentwintigste eindelijk officieel volwassen. De ideale gelegenheid om een bijzonder feest zoals de hare te geven, een redelijk nieuwe Nederlandse studententraditie. Het is ook traditie in haar omgeving om op zo’n avond een zelfgemaakt tijdschrift te krijgen. Deze werd ook aangeboden. Door alle gasten samen én ons gezin geknutseld. Zó leuk, stampvol liefde! Iedere dochter heeft van ons sowieso een fotoalbum op hun achttiende gekregen. Een terugblik op hun leven, óok met brieven van papa en mama erin. Dit tijdschrift had echter héél veel brieven van alle mensen die ze het liefst om haar heen heeft. Lelijke en mooie foto’s van haar ertussen, leuke rubrieken, ondeugende en grappige herinneringen. Een gedrukt werkje vol bezieling. Echt waar! 

Voor zo’n diner is het traditiegetrouw dat de ouders van de jarige job als gastheer en -vrouw de meerdere gangen koken en op tafel zetten. Zoals je wel kunt verwachten was het menu één van de belangrijkste dingen. We hebben er wekenlang aan gewerkt. Deze avond hadden we veel liefde op hun bordjes voorgeschoteld. Ze proefden het! Alle bordjes en soepglazen kwamen leeg terug. Veel complimenten kwamen richting de keuken. Ook aan de ceremoniemeester trouwens, beste vriendin van dochter, zij had steeds voldoende tijd tussen een gang en een speech ingepland. De wijn vloeide rijkelijk. Af en toe kondigde dochter een shotje aan en werden de meest schattige, bij de kringloop verzamelde borrelglaasjes, gevuld met een heel oranje sterk spulletje. Uiteraard begon de avond met een borrel vooraf. In de voorkamer. Jarige job schonk iedereen warme chocomel in met een scheutje Baileys. Een staande receptie. Sommige vriendinnen kwamen van ver, uit Londen, sommige juist van vlakbij zoals ons buurmeisje van twee deuren verder. Rond zes uur verplaatsten ze zich naar de achterkamer waar een extra lange tafel gereed stond, prachtig gedekt met servies, glazen, veel kaarsen en mooie menukaartjes. Wederom veel complimenten! Dochter was zo blij en dankbaar. Ze stond in het licht vanavond. De vibe was heel fijn. Haar vriendje en vader knalden twee champagnekurken door de eetkamer. Mijn lief en ik hielden samen een welkomstwoordje, welkom in haar thuis-thuis zoals dat heet. Welkom in haar geboortehuis. We hieven onze champagneglazen. Proost, meissie! Tijdens de eerste gang hield ik als eerste (en ook meteen de langste) speech. Ze kon het net droog houden zei ze later, sommigen van haar vriendinnen ook. Mijn lief hield bij de volgende gang ook een emotionele toespraak. Vriendje en haar zus serveerden de hele avond alle gangen uit, wasten tussendoor af en schonken water en wijn, veel wijn. Mijn lief stond achter het fornuis vol pannen. Ik hield overzicht over de aanpassingen voor de voedselallergieën en de juiste opmaak van de bordjes.  Wij viertjes aten elke gang in de voorkamer achter de halfgesloten schuifdeuren, soort personeelspauze eigenlijk. Na afloop van zo'n diner duiken ze als vanouds de kroegen in waar de jarige job altijd kwam. En dát deden ze nu ook heel traditiegetrouw.  Ergens tegen de ochtend kwamen ze op (OV) fietsen weer thuis, een aantal bleven logeren. Tegen de tijd dat ze ’s ochtends uit hun bed rolden hadden mijn lief en ik het huis opgeruimd, schoon gemaakt, hardgelopen en wederom een mooie, warme herinnering toegevoegd aan de vele herinneringen in ons (t)huis.

No words....

BLUE WINTER
‘De dagen glijden voorbij en ik creëer niets ... Ik hoop dat mijn gedachten zich rijpen; dit is mijn enige troost.’

- Sully Prudhomme

De dagen in januari glijden voorbij. Is het echt anderhalve week geleden dat oudste dochter weer vertrokken is naar Singapore? Is het ál anderhalve week, of pás anderhalve week? Ik heb in een vacuüm geleefd en merk dat ik het lastig vind om er weer uit te komen. Ik pas mijn tempo iets aan. Even rustig aan doen nog. In mijn lijf zit eigenlijk nog de spanning van haar vertrek dat zo stressvol verliep door de enorme sneeuwval. Ik hoef van mezelf heus niet meteen weer in hetzelfde tempo te leven als vóór de decembermaand. Ik ga weer naar mijn reguliere yogalessen zoals voor december. Natuurlijk ging ik de weken van haar verblijf ook wel, soms met dochter erbij, maar het waren maar een paar lessen. Niet echt mijn vaste stramien. We liepen ook hard, soms zelfs met ons hele gezin waarbij we na een stukje rennen opsplitsten in twee groepjes een lange en korte afstand. Nu loop ik weer standaard lekker elke woensdag- en zondagochtend. Ik merk dat ik het joggen fijn vind in mijn hoofd, maar ook in mijn lijf. Ik heb het gewoon nodig. Lekker sportief buiten zijn. De unieke schoonheid van de koude. De winter in al zijn vormen opsnuiven. Dat kan kou zijn, rijp, een winters zonnetje, sneeuw, nachtvorst, maar ook mist of grijze luchten met regen. Thuis kruip ik met een dekentje op de bank. Een warme chocomel of een kop thee. Ik neem wat meer tijd voor mezelf wat ik soms ook wel lastig vind. Moeilijk om mijn agenda een beetje leger te maken door afspraken uit te gummen, want ik had alles juist tot na het vertrek van oudste dochter uitgesteld. Nu stel ik afspraken nog verder naar achter uit, pas in februari weer sociale afspraken. Januari is eigenlijk van oudsher tijd voor meer rust en bezinning. Wat tegelijkertijd ook erg moeilijk is omdat jongste dochter’s 21dinner staat te rammelen aan de deur. Ik heb met twee vriendinnen deze avond goed door genomen en gouden tips gekregen. Zodoende heb ik al mijn glaswerk bij elkaar gezocht en niet gewacht tot op de dag zelf om het overal vandaan te vissen. Daarom heb ik een plank in mijn servieskast leeggemaakt voor alleen de bordjes en kommetjes die nodig zijn voor het diner.  Ik mag meteen alles schoon maken, overal komen stoflaagjes tevoorschijn. Zo kwam ik er achter dat ik helemaal niet genoeg ruimte heb in de keuken om vijftien bordjes klaar te zetten om het eten op te scheppen, mooi op te maken en daarna alles tegelijk uit te serveren. Mijn vriendin kwam met praktische tips om een kastje in mijn kleine keuken bovenop leeg te maken en zelfs een extra tafel neer te zetten om alles goed kwijt te kunnen. Heerlijk om mee te liften op de ervaring van anderen. Andere vriendin moedigde me aan alles afgelopen weekend al te koken en in te vriezen. Dat heb ik dus twee dagen gedaan met mijn lief. Een vak in de vriezer is zelfs speciaal leeggemaakt ervoor en nu liggen er een flink aantal platte zakken opgestapeld met soep, ragout en saus voor gnocchi. Zo’n fijn gevoel! 

Terugkeren naar routine dus. Ik heb de laatste weken fysiotherapie, heel specifiek kaakfysiotherapie. Doorverwezen door de mondhygiëniste in het Erasmus ziekenhuis waar ik nog steeds elk kwartaal kom vanwege tandsteen dat zich snel ontwikkelt vanwege aanmaak van weinig speeksel in mijn mond. Zij kwam met ’t idee van de fysiotherapie in verband met mijn kaakklachten in de nacht. Ik doe namelijk vrij stevig aan kaakklemmen. Mijn nieuwe fysiotherapeut Kees legde uit dat mijn linkerkaakspier continue gespannen is omdat ik links niet kauw. Ik heb aan die kant geen gevoel in mijn tong en zou bij wijze van spreke keihard op mijn tong kunnen bijten of klemmen. M’n grote kaakspier is aan die kant in een kramp geschoten. Ik spreid mijn mond ook nooit meer helemaal wijd open. Orofaciale fysiotherapie is een specialisatie binnen de fysiotherapie. Hij helpt mij bij m’n gezondheidsproblemen van het kauwstelsel zoals een krakend gewricht bij het openen van mijn mond, het klemmen van m’n kaken gedurende de nacht maar ook van het halsgebied zoals m’n nekklachten. In downfacing dog houding tijdens de yogales voel ik dat mijn schouders op een andere hoogte staan. Bij mijn oor op mijn schouder leggen heb ik een groot verschil tussen links en rechts. Enerzijds logisch want aan de linkerkant zijn mijn lymfeklieren uit mijn hals verwijderd, er hoopt oedeem op en daar is het een wirwar aan littekens en verklevingen onder mijn huid. Hij heeft me veel oefeningen gegeven, want hij wil mijn tong weer bewegingen laten maken die ik voor mijn operatie ook kon. Ik ben nu drie keer geweest en ik geloof echt dat ik verandering merk. Hij masseert mijn hals heel zacht maar heel diep wat een heel beurs gevoel geeft. Het was afgelopen vrijdag precies drie jaar geleden dat ik mijn laatste bestraling had. Destijds een zwaar dieptepunt in mijn leven. Lijfelijk en emotioneel. Mijn gezin was gelukkig mee. Allemaal stonden ze te wachten op mij op de gang. Ze hadden mogen meekijken met de laatste bestraling in het apparaat. Het was de dag dat ik met een belletje uit de kleedkamer kwam op mijn sokken, schoenen in mijn ene hand en de klepel los in mijn andere hand, die was afgebroken… Aan tafel haalden we samen vrijdag wat herinneringen op aan deze dag en de dagen ervoor. Dat de slang voor de sondevoeding steeds afgekoppeld moest worden voor de dagelijkse bestraling. Ik kreeg darmproblemen door alle morfine en moest een klysma laten plaatsen in het ziekenhuis. Waar ik zoooo ziek van was dat de drie dienstdoende verpleegkundigen me élk afzonderlijk lieten weten dat ze zo’n medelijden met me hadden. Ik heb het allemaal overleefd. Na drie winters ben ik nog steeds kerngezond en heb ik mijn blik vooruit. Ik heb nog wel steeds extra zorg nodig, ik slik dagelijks medicijnen voor de rest van mijn leven en heb regelmatig controles in het ziekenhuis maar ik besef maar al te goed hoeveel geluk ik gehad heb. Ik hou van deze winter! Ik draag sloffen of dikke geitenwollen sokken, vaak een warme kruik bij me en draag grote warme truien. Ik luister een zeer inspirerend boek, ‘Er stromen rivieren in de lucht’  dat het genieten van deze winter nog meer vergroot.

At IJmuiden beach, just before snowfall!

OPLUCHTING
‘If it’s just the dinner, it’s about the food and place; if it’s love, it’s about the person you go with.’ 

- Vikrmn

‘Be careful what you wish for!’ zei mijn yogadocente in Mexico meermaals tegen mij. Ze had opgemerkt dat mijn affirmaties uitgezonden naar het universum kennelijk heel sterk kunnen zijn, ze komen nog wel eens uit. Mijn allergrootste wens destijds kwam direct uit nadat ik tegen mijn lief had gezegd dat ik heel, héél erg graag een hippiebusje mee naar Nederland wilde nemen. Als balsem op de wonde gieten vanwege onze onverwacht (te) snelle terugkeer. Meteen toen we wegreden uit het restaurantje zag ik lang de weg het Volkswagen busje te koop staan dat we daadwerkelijk kochten. Manifesteren gaat dus om het creëren van een realiteit die we zelf zouden willen ervaren. Óf het antwoord op de vraag ‘als ik alles zou mogen wensen, wat zou ik dan wensen?' Nou, heel graag sneeuw in de periode dat onze dochter uit Singapore bij ons in Breda is. Dat kregen we, heel erg veel sneeuw. Zóveel sneeuw dat haar vlucht naar huis twee dagen werd uitgesteld. Dat lijkt heel leuk en gezellig, lekker twee dagen langer bij elkaar, maar zij moest meteen gaan werken vanaf hier omdat er anders meer vakantiedagen werden afgeschreven. Mijn lief zou weer gaan werken nadat oudste vertrokken was en ging om diezelfde reden ook thuis aan de slag. Jongste dochter die naar Utrecht zou gaan voor haar studie zat vast in Breda, in Utrecht lag het openbaar vervoer helemaal plat. Het magische gevoel dat ik alle weken heb gehad - namelijk elke dag samen onder ons dak ontwaken, een gezamenlijk ontbijt waarbij we de plannen voor de dag doornamen en wat we ’s avonds met elkaar zouden eten - verdween. Ookal waren we nog twee extra dagen samen in ons huis. Ookal was er een sprookjesachtige witte wereld om ons heen. Waar we ook naar buiten keken overal was de wereld donswit, stil en zuiver. Een dikke laag sneeuw van wel zo’n twintig centimeter was op ons huis en in de tuin gevallen. In ons doodlopende straatje komen nooit sneeuwvegers of zoutstrooiers. Het leek wel of ons huis in Zweden stond. Toch was er een laagje glans af. Onze dochter zat vast in Nederland. Natuurlijk maakten we nog steeds een winterwandeling met elkaar of gingen we lopend boodschapjes doen. Het vakantiegevoel was eraf…  Om de paar minuten werd gecheckt op de website van Schiphol wat de status was. Beiden dochters mochten donderdagochtend vliegen. Middelste dochter ging naar Wenen voor een solotrip. Voor de zekerheid stapten we extra vroeg om zes uur in de ochtend met z’n allen in de auto, thermoskan met thee mee en belegde broodjes. Er was gelukkig geen monsterfile zoals de dag ervoor. Er bleek een ander monster te zijn. De stroom was die ochtend uitgevallen in een deel van de vertrekhallen. We konden nergens de trap op naar boven, overal beveiligers die ons tegenhielden. Alle liften en roltrappen waren afgezet met rood lint. Er werd niks uitgelegd of omgeroepen. Alle gestrande passagiers van de dagen ervoor en alle nieuwe passagiers werden onrustig. Toen er honderden mensen stonden te drommen om te kunnen bewegen richting de incheckbalies kregen we eindelijks iets te horen. We moesten naar buiten en dan buitenom naar de andere vertrekhal lopen. Buiten liepen honderden reizigers met rolkoffertjes en rugzakken om hun schouders in de donkere koude om het gebouw heen. Het gevoel van radeloosheid van al deze mensen pakte me ineens, ik kreeg tranen in mijn ogen. Middelste dochter had haar weg naar boven gevonden, maar boven was geen licht. Ze stond in het donker bij de security check die hun werk niet konden doen. Onwerkelijk gewoon. Uiteindelijk ging het licht aan en kon ze naar de gate lopen. Oudste dochter had inmiddels haar bagagestukken beneden ingecheckt. Wat waren mijn lief, jongste en ik opgelucht toen we na een paar uurtjes op Schiphol terug naar de auto liepen. In plaats van met een zwaar hart van afscheid nemen en acute heimwee liepen we nu monter, zonder een zwaar gewicht op onze schouders, terug. Gemis had plaats gemaakt voor een opgeruimd gevoel. Het is gewoon gelukt.

Thuis in Breda eerst ons huis opruimen. Alles weer op z’n plek terugzetten. De ballonnen en slingers uit de achterkamer opruimen. In de voorkamer laten we alles hangen. Over anderhalve week viert de jarige job haar 21dinner en daar horen gedeeltelijk slingers bij. De gasten worden namelijk eind van de middag in de voorkamer ontvangen aan twee statafels. Tussen de slingers. Vooraf wordt de eettafel heel chique gedekt met winter forest als thema. Dat betekent een groot wit tafelkleed en een grote olijfgroene er nog schuin overheen gedrapeerd. Vijftien couverts met wel vier verschillende borden, ook soepglazen, wijn- en champagneglazen en zelfs vijftien schattige piepkleine glaasjes voor het shotje, die we bij de kringloop verzameld hebben. We hebben servetten in het thema en vijftien besteksetjes uitgeteld. We hoeven niks te huren anders dan een extra tafel die aan onze grote tafel geschoven wordt. Ik heb geluk dat mijn oudste tante na haar overlijden mij grote hoeveelheden wijn- en champagneglazen nagelaten heeft. Zelfs een groot wit katoenen tafelkleed. Mijn tante gaf in haar jongere jaren grote diner’s thuis aan lange tafels. Dat komt ons nu goed van pas. Alle vijftien stoelen hebben we toevallig ook in huis. Met Kerst had ik alvast geoefend met decoratieve elementen in het winter forest thema zoals groene takjes op grote gezaagde boomstammetjes om sfeer te creëren. Veel lichtjes, brandende kaarsen en opgespaarde glazen potjes gevuld met waxine kaarsjes erin. Een natuurlijke look. Afgelopen weekend heb ik met de jarige job de menulijst grondig doorgenomen. Alle zes gangen hadden we reeds in de Kerstvakantie een keer uitgeprobeerd en soms aangepast. Nu we de volgorde uitgeschreven hebben met voor mij een overzichtje van het bijbehorende servies plus glazen erbij, heb ik rust. Met deze info hebben we een gedetailleerde boodschappenlijst gemaakt, met alle alternatieven voor de paar gasten die gluten- of lactosevrij eten. Er komt veel bij kijken. Nu alleen nog de boodschappen in huis halen en zorgen dat de geleende statafels, beamer en gehuurde tafel in huis komen - en de loveseat juist uit huis gaat. Ook mijn speech ga ik natuurlijk nog schrijven en wat leuke fotootjes erbij uitzoeken. Vervolgens is het alleen de feestavond zelf dat ik paraat mag staan als chef ‘eettafel en keuken’. Het allerbelangrijkste is natuurlijk dat onze jongste deze avond zorgeloos mag shinen tussen al haar vrienden aan tafel, waarvan sommigen van verre komen. Samen vieren we onze liefde voor haar.

Celebrating birthday of youngest!

HAPPY SNOWY BIRTHDAY
‘The snow itself is lonely or, if you prefer, self-sufficient. There is no other time when the whole world seems composed of one thing and one thing only.’ 

- Joseph Wood Krutch

We zien geen cruiseschip aan de kade in IJmuiden liggen… De meiden op de boot kunnen ons niet bereiken vanaf zee. Mijn lief vraagt het binnen op het kantoor van waar ze drie dagen geleden vertrokken zijn naar Newcastle, en krijgt te horen dat de boot met anderhalf uur vertraging zal aanmeren. Later zullen we van de kinderen vernemen dat ze megahoge golven onderweg hadden, hun hut was aan de boeg van het schip gelegen. Ze waren in eerste instantie dolblij met het uitzicht. Het kan daar echter heviger bewegen en ook geluidsoverlast geven. Net zoals het achtersteven van het schip. Achteraf hadden ze een hut willen hebben die midscheeps gelegen was en het stabielst was. In Engeland kwamen ze door het slechte winterse weer op zee maar liefst vier uur vertraagd aan waardoor ze geen dag in Newcastle meer konden doorbrengen. Wel kregen ze een gratis lunch aan boord. We zullen ook horen dat ze eenmaal aan land eerst pilletjes tegen zeeziekte hadden gekocht voor de terugweg. En dat ze ’s avonds in het restaurant op de weg terug al het serviesgoed van de tafels zagen glijden. We zullen ook te weten komen dat ze er het beste van gemaakt hadden. Ze hadden het heel gezellig gehad met z’n drietjes. Mijn lief en ik glibberen door de smeltende sneeuw naar een gezellig bakkertje om te wachten op hun aankomst waar we warme chocomel bestellen en er plakjes cake bij krijgen. Na het weerzien met de dochters rijden we naar het IJmuiderstrand. Goed voorbereid hebben we zes paar snowboots ingeladen. We lopen naar het strand met mutsen, shawl, dikke sokken aan en dus snowboots. Het sneeuwt, en dan weer niet. Zo ook op het strand. Prachtig licht door de dreigende sneeuwbuien, een verdwaalde fotogenieke zonnestraal. We maken natuurlijk wat gezinsfoto’s als herinnering op het Hollandse koude strand. Ook wat rechtopstaande gezinsfoto’s voor mij en oudste dochter, want wij willen heel graag onze achtergrondfoto van ons gezin in Vietnam op ons mobieltje verversen. De wind raast over het strand. Sneeuw, mooi licht en wind creëren samen een magische winterervaring. We zijn heel enthousiast. Achter ons wordt de lucht ineens pikkedonker en er valt zodra een pijnlijke hagel/sneeuwbui over ons heen. We vluchten het strandpaviljoen in waar we gaan lunchen. Het is pas eind van de middag wanneer we weer thuiskomen in Breda. Bij de thee smullen we van verse scones meegebracht uit Newcastle met jam en échte Engelse clotted cream.

Vandaag is onze jongste dochter jarig. We zingen haar in de ochtend wakker, alhoewel haar zussen haar precies om middernacht ook zachtjes wakker gemaakt hadden en gefeliciteerd hadden. We geven onze cadeautjes op het grote bed. De wereld is wit buiten. Een bel ijskoude lucht die ontsnapt is uit het poolgebied is af komen zakken richting ons land. Meer sneeuw. Jarige dochter gaat zelf in de loop van de ochtend een bananenbrood bakken met chocola erin. We hebben nog verse clotted cream van gisteren over. We zingen voor haar met kaarsjes in het bananenbrood. Warme chocomel erbij natuurlijk. Haar vriendje is er ook bij en hij geeft zijn cadeaus. Daarna vertrekken we met z’n zessen voor een zonnige winterse wandeling. Deze keer steken we dwars het witte weiland over, in de diepe sneeuw. Natuurlijk ligt Nederland plat, maar als je zo te voet in het bos en tussen de weilanden bent, dan denk je daar helemaal niet aan. Het is volop genieten van een witte wereld, die soms echt sprookjesachtig aandoet. Sneeuwvlokken reflecteren licht waardoor alles helderder lijkt. Het warme licht van het einde van de dag nodigt ons buitengewoon uit om foto’s te maken. We maken magische foto’s met elkaar. De sfeer van het prachtige winterse landschap zo dicht bij ons huis geeft een boost aan de stemming en energie van onze groep. En aan de jarige job. Zo hadden ze eerder op de dag al een sneeuwballengevecht gehouden. Ze is een winterkind. Witte sneeuwvlokken vormen hun typische vorm, namelijk met zes perfect symmetrische armen. Eigenlijk een wonder, elke vlok. Sneeuw reist heel langzaam naar beneden omdat de vlokjes zo licht zijn, ook als ze best groot op de aarde vallen. Aan die romantische gedachten komt een eind wanneer we ’s avonds in het restaurant in Dordrecht zitten te eten en oudste dochter de ellendige mail ontvangt op haar telefoon. Haar vlucht de volgende dag naar Singapore is gecanceld. Tóch nog terwijl we net aan de desserts wilden beginnen… We hoopten dat haar vlucht wél zou vertrekken, want ze hoorde zo lang niks. Tot nu. Traantjes in de auto op weg naar huis. Vlucht uitgesteld naar donderdag. Haar werk ingelicht dat ze dus een paar dagen later zal starten met werken. De volgende ochtend wanneer jarige dochter weer terug naar Utrecht zou gaan met de bus, lezen we dat er geen openbaar vervoer rijdt in Utrecht. Zij blijft dus ook langer thuis. Middelste dochter zou een solo trip maken naar Wenen voordat ze met haar nieuwe baan begint in Den Haag. Ook daarvan hoorden we niks, en geen nieuws is goed niks toch? Helaas krijgt zij ook te horen dat haar vlucht van de volgende ochtend een dag is uitgesteld. Ze moet haar hotel en dagtrip van de eerste dag cancelen. Hoe leuk, romantisch en fijn de sneeuw ook is, praktisch staat in ons landje de wereld even helemaal stil. Gladde wegen, files, vertragingen of uitval openbaar vervoer en afzeggen van afspraken. Teleurstellingen alom in ons gezin. Als moeder vind ik het toch ergens ook fijn dat ze allemaal wat langer thuis blijven. Cocooning. Waar we ook uit het raam kijken, overal dikke pakken sneeuw. Ookal durf ik amper nog iets heel erg blij over de sneeuw te zeggen thuis.

First snow at the third day of the New Year!

FIRST FALL OF SNOW
‘The first fall of snow is not only an event, it is a magical event. You go to bed in one kind of a world and wake up in another quite different, and if this is not enchantment then where is it to be found?’

– J. B. Priestley 

Oudejaarsdag. En alwéér worden de verhuisdozen met keukenspullen, een bedmatras, kledingrek en een bed uit de opslag in onze garage gesleept. Uit haar slaapkamer weer opnieuw het bureau, haar oude commodekastje plus nachtkastje naar de aanhangwagen gezeuld. Het studentenleven met steeds verhuizen van kamers is een uitdaging door de extreme kamertekorten. De woningmarkt is erg krap op het moment. Desondanks is op kamers wonen belangrijk voor sociale ontwikkeling van studenten. Jongste dochter had afgelopen maand weer wat hospitaties gedaan vanwege het naderende einde van haar onderhuur en werd één keer uitverkorene. Dat huis wordt over een jaar verkocht dus wil je dat eigenlijk wel? Wéér verhuizen? Ze weigerde met pijn in haar hart deze kamer in de stad. Ze werd moedeloos van het online verder zoeken en steeds weer een enthousiast berichtje sturen met vrolijke foto’s erbij. Prompt kwam er per januari een best grote kamer in haar eigen studentenhuis in Nieuwegein vrij, en hij was voor haar. Wat doe je dan als ouders en als grote zussen met je vrije dag? Juist. Ik huurde een aanhangwagen met ruif dit keer, haar vader besteedde zijn vrije dag aan sjouwen en spullen uit- en in elkaar schroeven. De zussen liepen af en aan met spullen op de laatste dag van het jaar. Jongste dirigeerde alles en sjouwde ook mee. Ik had mijn emmer met schoonmaakspullen weer klaargezet. Stofzuiger mee. De nieuwe kamer is heel licht en ook best ruim in vergelijking met de kamer in onderhuur. Klein ten opzichte van haar loft in Maastricht. Ik maakte de kamer schoon en ben toen maar in de algemene keuken begonnen. Wát een bende op het aanrecht. Dochter kreeg een nieuw keukenkastje toegewezen die ik reinigde en inruimde. Ik maakte het aanrecht eerst leeg en toen schoon, afwas gedaan, overvolle vuilniszak buitengezet, statiegeld glaswerk bij elkaar verzameld. Gestofzuigd en vieze handdoeken en vaatdoekjes in een teiltje verzameld. Boven in de badkamer had ik de wasmachine al aangezet voor beddengoed van dochterlief zodat ze in januari in een schoon bedje kan duiken. Toen we met z’n vijfjes na een paar uur weer instapten om de gehuurde  ‘Pak ’n Bak’ kar weer terug te brengen in Breda zag de kamer er leuk ingericht uit. Schoon met een ’n blije dochter erin. Zó blij met haar kamer, zelfs een zitbankje past erin. Op de terugweg zagen we dat tussen de weilanden fikkie gestoken werd en ook carbid afgeschoten werd. De laatste dag van het jaar. Met een heel grijze lucht. Ons hele gezin in de auto. Ik voel trots, opluchting en nieuwe vrijheid. Onze jongste heeft tóch weer een plekje gevonden om te groeien en zelfstandig te worden. Ik besef dat ze zelfstandigheid en nieuwe kansen krijgt en ben trots op ons volwassen geworden kind. Dit vieren we onderweg met warme chocomel, gehaald bij McCafé. Jongste is dankbaar voor onze hulp. Haar wens is nog steeds een kamer in de stad Utrecht te vinden, maar dat heeft nu geen haast meer. Ze heeft het huurcontract ondertekend, zich officieel ingeschreven in de gemeente Nieuwegein. In het nieuwe jaar kan ze zich volledig op haar studie richten. Thuis rijden we langs onze verhuisde oude buurtjes die nog steeds jaarlijks oliebollen bakken voor hun nieuwe buren. Wij blijven trouw elk jaar een bak oliebollenmix afgeven om eind van de middag de allerlekkerste en meest sappige verse oliebollen op te halen.

Sneeuwvlokken waaien om het huis. Een gure wind. De wereld buiten is deze eerste zaterdagmorgen in het nieuwe jaar, spierwit. Een dikke sneeuwdeken van toch wel vijf centimeter heeft de wereld om ons heen bedekt. Ik zit naast het raam in mijn pyjama en warme geitenwollen sokken aan mijn voeten te schrijven en zie de vlokken buiten steeds dikker worden. Vanmorgen toen ik het zolderraam opende was er alleen die serene stilte en witte daken. De katten zitten nu voor het raam met hun koppies omhoog de grijze lucht in te staren. Al die witte pluizige dingen zouden ze wel willen vangen. Vooral onze kater vindt dat heel erg leuk om te doen. Andere jaren springt hij bezeten alle kanten op tijdens een sneeuwbui omdat ze maar blijven vallen die vlokken. Ik houd heel erg van sneeuw. Gisteravond reden we van het noordelijkste puntje van Nederland, namelijk Den Helder, helemaal naar het zuiden terug naar huis. Tijdens een sneeuwbui. Op sommige stukken reden auto’s maar vijftig kilometer per uur. Dan kun je heel erg lang over dat lange eind doen. Toch genoot ik ervan. Wij hebben winterbanden, mijn lief reed en ik voelde me veilig in onze auto. Ik dommelde zelfs een stukje in slaap. We waren met z’n tweetjes. Eerder hadden we gisteren onze drie meiden in IJmuiden afgezet bij een cruiseschip van DFDS. Zij zijn drie dagen op een zussentrip naar het Engelse Newcastle. Vandaag is onze eerste vrije dag zonder kinderen in huis sinds de afgelopen weken. Precies de dag met sneeuwbuien en een waterig winterzonnetje. We beginnen na een rustige start eerst met een wandeling door ons eigen buurtbos waar we altijd hardlopen. Mijn lief pakt de snowboots uit de garage en we vertrekken vanuit ons huis. Vers krakende sneeuw waar ik zo gelukkig van word! We lopen langs het bos en door het bos. Genieten van verse sneeuw, genieten van de stilte, genieten van het heldere licht, en genieten van de mogelijkheden voor winterpret zoals sleeën of sneeuwballen gooien. Herinneringen van sneeuw met onze kleine meisjes komen terug. Sneeuw absorbeert geluid, waardoor het zoooo rustig wordt. We horen alleen een groep wilde ganzen overtrekken. De reflectie van licht verbetert ons humeur. Eenmaal thuis zetten we ons er toe de Kerstboom op te ruimen. Veel lichtjes en lampjes leg ik opzij voor het 21dinner van onze jongste binnenkort. Morgenochtend halen we onze meisjes weer op uit IJmuiden. De winterse omstandigheden houden het hele weekend aan dus oudste dochter gaat sneeuwpret meemaken in Nederland!