Japan!

KOSMOPOLIETEN
‘Japan is the most intoxicating place for me. The Japanese culture fascinates me: the food, the dress, the manners, and the traditions. It's the travel experience that moved me the most.’ 

- Roman Coppola 

Die middag waarop de dame van Personeelszaken belde waren mijn lief en ik toevallig samen aan het lunchen in de achterkamer. Zijn telefoon ging. ‘Ik neem hem even boven op mijn werkkamer’ zei mijn lief. ‘Zal ik met je meegaan?’ stelde ik voor. Zo kwam het dat ik met gekruiste benen op de grond zat met mijn bordje op schoot, mijn lief op zijn bureaustoel achter zijn beeldgesprek en wij tegelijkertijd hoorden dat de deur naar een nieuw expatleven opengezet was. Na het gesprek vlogen we elkaar in de armen. Het is gelukt! Mijn lief heeft een nieuwe baan! Dit is het resultaat van zijn keuzes en zo was hij ook de architect van onze toekomst. Ongeveer een kwart van de Nederlanders is ongelukkig met zijn werk. Mijn lief is al een jaar lang ontevreden met zijn destijds aangewezen nieuwe functie. Hij was begin vorig jaar overgeplaatst en had na een kennismakingsbezoek in Duitsland de overstap geweigerd maar hij bleek helaas niks in te brengen te hebben. Zo kwam het dat hij inmiddels alweer een jaar lang doordeweeks in Aachen werkt en woont. Lang niet iedereen durft de stap te nemen om het roer om te gooien, maar mijn lief had na een half jaar - die voor hem immens lang duurde - de stoute schoenen aangetrokken. Hij had tegen zijn leidinggevende gezegd dat hij zeer ongelukkig werd van zijn werkzaamheden. Kleine keuzes lijken klein… maar ze bepalen je richting. Hij had aangegeven weg te willen. Hij had afgelopen zomervakantie voor zichzelf de keuze gemaakt, en nu had hij het openbaar gemaakt. Zelf had hij ook wat buiten zijn bedrijf rondgekeken maar het lukte hem niet een andere interessante baan te vinden. In november kwam zijn bedrijf met twee functievoorstellen. Eentje had mijn persoonlijke voorkeur maar die werd het helaas niet, bleek al snel. De andere functie, héél ver van huis, sprak mij vanwege onze privésituatie niet perse aan. Die baan bleek uiteindelijk bijna onbereikbaar, omdat vanaf november elk sollicitatiegesprek weer opgevolgd werd door een volgende. Maar liefst acht gesprekken voor één andere baan binnen hetzelfde bedrijf! Mijn lief nam na bijna vier maanden lang sollicitatiegesprekken voeren automatisch afstand van de situatie. Het voelde alsof het buiten zijn controle lag. Zijn geduld raakte op. Na zoveel sollicitatiegesprekken met als antwoord steeds wéér een nieuw gesprek met andere mensen in de organisatie, lieten wij de controle los. Het leverde hem alleen maar stress en frustratie op. Mijn lief zat inmiddels bijna een jaar op de functie waar hij weinig verbinding mee voelde en dat veranderde ook niet. Om ons heen hoorden we steeds vaker verhalen van mannen van dezelfde leeftijd als mijn lief die zonder werk kwamen te zitten. Bijna uitzichtloos probeerden zij een nieuwe baan te vinden. Voor een blanke man die tegen de zestig loopt is dat tegenwoordig flink moeilijk. Doemscenario’s popten bij ons op als  ‘Stel dat dit pad ons geen andere baan gaat opleveren?’ of ’Stel dat het bedrijf überhaupt geen geschikte functie kan vinden?’ en ‘Stel dat ze ons een zak geld aanbieden, én een ontslagbrief?’. Hoe meer maanden verstreken en hoe meer uit de sollicitatiegesprekken geen concrete uitkomst volgde hoe meer ik ging relativeren. Ik kreeg tijd om naar deze verhuizing toe te groeien. Ik ging uiteindelijk verlangen naar een positieve uitkomst. Ookal zou het dan heel ver van thuis zijn. Mijn lief mag nog een aantal jaren werken voordat hij met pensioen kan. Stel dat we dat veraf wél op een gelukkige manier kunnen waarmaken? Mijn lief en ik zijn kosmopolieten, wij voelen ons wereldburgers die zich overal ter wereld thuis kunnen voelen. Wij zijn vaak internationaal georiënteerd, tolerant en nieuwsgierig. Zigeunerbloed. Wij hebben in Massachusetts en Alabama gewerkt en gewoond, maar ook in Spanje en Mexico.  Succes is geen gebeurtenis. Het is persoonlijke ontwikkeling. Je krijgt niet wat je wilt. Je krijgt wat je wordt. Mijn lief wordt weer industrieel directeur wat hij zo fijn vindt om te doen. In het land van de rijzende zon. Japan. Hij had verantwoordelijkheid genomen en dat bleek de sleutel tot zijn vrijheid. Wij hebben deze kans met beiden handen aangenomen. We zijn heel dankbaar dat dit ons gegund is binnen zijn internationale bedrijf. Dat is de betekenis die ik eraan wens te geven. Juíst doordat dit proces zoveel maanden duurde kreeg ik de kans om mijn mening om te buigen. Ik zag uiteindelijk dat dit de oplossing was voor onze ongezonde situatie. Nieuwe horizonten en opwaartse kracht. Precies op tijd.

Ik schrik wakker van mijn rinkelende telefoon. Ik was kennelijk even weg gedommeld op de bank.  Het bleek toch later dan ik dacht toen ik ‘t telefoontje uit Aachen aannam. Door het telefoontje van mijn lief was ik op tijd om me voor te bereiden op een avondje uit met vierhetleven. Ik was die ochtend al om zeven uur opgestaan om snel te ontbijten, want ik moest drie uur nuchter zijn voordat ik de geplande echo had in het Erasmus ziekenhuis. Ik had al een tijdje een niet-pijnlijke bult tussen mijn heupbot en lies zo groot als een grote knikker - een reuzebonk van vroeger zeg maar. Onze jongste dochter wees me erop toen ik er weer eens mee zat te spelen door het heen en weer te duwen. Ik noemde de bobbel tijdens mijn controle bij de kaakchirurg. Ze wilde alles uitsluiten met een echo. De arts die de echogram maakte stelde me meteen gerust door te zeggen dat het écht niks met mijn lymfeklieren te maken had. Zo’n geruststelling is natuurlijk het mooiste om te horen voor mij en mijn gezin. Opluchting, want stel je voor dat die uitzaaiing van destijds..? Ik ben nu drie jaar kankervrij maar helaas nooit meer zorgeloos. Nog even gezellig geluncht bij middelste dochter in Rotterdam en weer terug naar huis. Daar stortte ik op de bank van vermoeidheid in slaap. De leuke avondshow ‘Ramses enzo’ van pianist Cor Bakker en acteur/zanger Maarten Heijmans was een muzikale ode aan Ramses Shaffy doorspekt met anekdotes, ontroering en humor. Ik vond het een heel verrassende en vermakelijke avond. Ze bundelden hun talenten om de mooiste nummers zoals ‘Zing-Vecht-Huil-Bid-Lach-Werk en Bewonder' en 'Laat me' ten gehore te brengen. Ook een prachtig liedje van Kermit de Kikker en Michael Jackson. Ook voor mij onbekende muziekstukken waarvan sommigen heel klein en sommige juist héél uitbundig ten gehore werden gebracht. Na middernacht stopte ik mijn sleutel weer in het slot van de voordeur waarna ik nog niet meteen kon slapen…

Cosy lunch together!

VOICE OF FREEDOM
‘Jazz stands for freedom. It's supposed to be the voice of freedom: Get out there and improvise, and take chances, and don't be a perfectionist - leave that to the classical musicians.’ 

- Dave Brubeck

Precies één week na Chinees nieuwjaar, de start van het jaar van het Vuurpaard, vernamen wij dat we een groot avontuur zullen aangaan. Amper een week nadat een krachtige astrologische periode was aangebroken staat ons leven - die al een paar maanden on hold stond omdat we elke week konden vernemen of mijn lief een nieuwe baan zou hebben - ineens op z’n kop. In de startblokken voor een zeer grote verandering. Een internationale verhuizing. Diezelfde avond van het heuglijke nieuws begon bij mij de griep. Een zware griep. Het startte met keelpijn en spierpijn in mijn onderrug en bovenbenen. Hoofdpijn. Zó hard hoesten om het slijm uit mijn longen te krijgen dat mijn schedel bijna knapte van de pijn. Ik moest me ziek melden bij het hospice. Yogalessen cancelen en vriendinnenafspraakjes afzeggen. Bij vierhetleven pakte ik het anders aan, want griep is lang na herstel nog steeds besmettelijk. Een week na de start van mijn griep had ik een musical ingepland staan. Ik had alleen nog af en toe een hoestbui zoals iedereen hier in Brabant na carnaval. Echter, de deelnemers zijn zo oud en kwetsbaar… Ik kon het risico niet nemen dat ik het zou overdragen, dus met mondkapje op in de auto. ‘Is corona weer terug?’ vroegen ze me verbaasd. Ik legde de heersende griepepidemie uit, en de gevolgen. Deze griep dwong me letterlijk te vertragen en stil te staan. Waardoor ik de kans kreeg om opgebouwde stress en spanning van de laatste weken en maanden los te laten. De koorts kon mijn emoties verbranden. Dit nieuwe jaar zal volgens de astrologie staan voor snelle transformatie, passie, vrijheid en gedurfde acties. Die gedurfde actie begon bij ons dus razendsnel; een week in het nieuwe jaar notabene! Mijn lief heeft een baan in het buitenland aangeboden gekregen en hij heeft geaccepteerd. ‘Get out there and improvise, and take chances!’ Het jaar van het Vuurpaard nodigt ons uit om keuzes niet langer uit te stellen. Ook om te leven vanuit een duidelijke visie en met heldere doelen. Dit slaat op ons! Dit moment van het nieuwe Chinese jaar markeert een diepe energetische verschuiving. Wij zullen dit jaar voor een aantal jaren verhuizen naar het verre buitenland. Het is een overgang die je vaak al voelt vóór ze zichtbaar wordt. Wij zaten vanaf november al in de wachtkamer, wachtend op een uitgesproken, heldere kracht die beweging bracht in wat vastzat namelijk het werkleven van mijn lief. Nu beweegt er ineens heel veel in ons leven. Een nieuwe baan en een verhuizing, heel ver van huis. Een groot avontuur van zo’n drie jaar dat we samen met z’n tweetjes aangaan. Mijn lief en ik, maar eigenlijk ook onze meiden. Oudste dochter woont alweer een flinke tijd zelf in het buitenland. Twee wonen er in in Nederland en zij gaan voor het eerst niet mee op uitzending. Een grote uitdaging voor ze als achterblijvers en dat beseffen wij maar al te goed. Ook al zijn ze twintigers en wonen ze al lang niet meer thuis. Tot nu toe komen ze vrijwel elk weekend naar huis. Dat gaat veranderen naar telefoongesprekken, ‘app-berichtjes en handgeschreven brieven. Geen spontane knuffels meer, niet meer wekelijks samen hardlopen, geen gezamenlijke maaltijden of samen gekruld op de bank TV kijken. Een groot gemis. Hopelijk vliegen ze eens naar ons toe. Ik zal sowieso elk kwartaal terugvliegen om thuis te zijn in ons huis in Breda, hopelijk komen ze die weken vaak thuis. Ik zal ze opzoeken in hun eigen stad. Ik neem de poezen weer een paar weken in huis. Ik zal mijn ziekenhuiscontroles inplannen. Mijn vriendinnen weer ontmoeten. Yogalesjes volgen. Misschien af en toe werken voor mijn twee vrijwilligersbanen. Er is ons een kans geboden voor persoonlijke groei en werksucces voor mijn lief. Deze kans grijpen we met beiden handen aan, we wachten niet verder af. Ik ben een nomade, ik houd van reizen en ben nieuwsgierig naar andere culturen. Nu gaat er beweging komen.

Door de drukke levens van de kinderen was het de laatste weken niet gelukt om eens goed de tijd te nemen voor elkaar. We leefden zoals het weermannetje en weervrouwtje uit het nostalgische blauw/witte huisje. Dat huisje heeft twee figuurtjes: een mannetje (weermannetje) en een vrouwtje (weervrouwtje). Bij droog weer komt het weermannetje naar buiten, en bij vochtig/regenachtig weer komt het weervrouwtje naar buiten. Dus als mijn lief en ik buiten waren kwam één van de kinderen thuis. Wanneer wij thuis waren in het weekend vertrokken zij weer voor allerlei bezigheden buitenshuis. Weinig tijd samen. Na het belangrijke toelatingsexamen van onze jongste deze zaterdagochtend haalden we haar op bij het universitair ziekenhuis in Utrecht en gingen lekker met z’n vieren uitgebreid lunchen in een hotel. Met dit examen zou ze toegelaten kunnen worden voor een vierjarige, soort ‘elite’ masterstudie in de geneeskunde waar maar veertig mensen per jaar aangenomen voor worden in Utrecht. Haar grote wens is om daarmee klinisch arts te worden. Met de masterstudie die ze nu volgt kan ze klinisch onderzoeker worden, maar geen arts. Een flinke switch dus. Weer vier jaar aan de bak. De eerste ronde bestond uit een motivatiebrief en een goed curriculum. Ze heeft maandenlang in de avond gestudeerd naast haar master in het Wilhelmina Kinderziekenhuis. Afgelopen zaterdag vierden we dus met z’n viertjes dat ze het examen gemaakt had. Nog niet gehaald, op de uitslag mogen we nog een paar weken wachten. Het was gezellig om samen te eten en te horen waar zij de laatste tijd allemaal mee bezig zijn. Middelste dochter heeft een nieuwe baan met nieuwe uitdagingen. Ze ontmoeten beiden de laatste tijd veel nieuwe mensen. Ze leven met een grote vaart zoals wij dat ook vroeger deden toen we twintigers waren. Heel leuk om aan de zijlijn mee te kijken en om betrokken te zijn. Het is ook fijn om via deze manier op het leven en de beslissingen van mijn lief en mij zelf terug te kijken. Wat hebben wij de voorbije tijd (bijna veertig jaar) in stilte samen opgebouwd zoals inzichten, vaardigheden, innerlijke groei en welke plannen hebben wij nog?

Our first antique VW camper in front of our house in Mexico!

BEIGE
‘Niks aan de hand

in onze maatschappij

Ga maar rustig slapen
het gaat Nederland voorbij’
- Annie M.G. Schmidt (musical Foxtrot)

Daar rijdt ie weer, achteruit de grote boerenschuur uit. Mijn grote liefde. Ons ultieme symbool van vrijheid. Mijn lief achter het stuur. Eerst start-ie niet meteen, een paar keer flink gassen en dan hoor je het typische Volkswagen geluid. De typische beat van een ouderwetse luchtgekoelde motor. Het geluid waar mijn hart warm van wordt. Onze Volkswagen oldtimer gebouwd in 1975. Een halve eeuw oud! Het geluid dat ik me herinner uit mijn jeugd in Groningen. Wanneer ik als jong kind op ons pleintje buiten wachtte totdat opa en oma uit Haarlem arriveerden. Ik hoorde ze al van ver in de straat in hun witte kever naar ons pleintje komen rijden. Het relatief luide, ook wel snerpende, zoemende en tikkende geluid van een oude Volkswagen. Oma nam altijd een babypop, zelfgenaaide poppenkleertjes mee of een mandje gevuld met een zelfgemaakt matrasje en dekentje voor de pop. Opa had ooit een heus poppenhuis voor mij gemaakt. Een motorgeluid dat altijd liefde meebracht. Dat vind ik de charme van deze kampeerbusjes en kevertjes. Je hoort ze van verre en ik kijk op straat altijd even nieuwsgierig om wat er aan komt rijden. Zoals de meeste mensen trouwens. Het bekoorlijke geluid van de boomers en hun kinderen (zoals mijn lief en ik) dat ons in één seconde weer terugbrengt naar onze jonge, onbezorgde jaren. Altijd lachende gezichten en opstekende duimpjes wanneer we langs rijden. We halen onze bus vandaag op uit de winterstalling omdat hij morgenochtend naar de garage gaat. We hebben er lang op gewacht, maar er is ein-de-lijk plek bij de autospuiterij. Sinds het avontuur afgelopen zomer - toen ons busje naar huis gesleept moest worden vanuit Oostenrijk vanwege motorpech - willen we ‘m weer lekker opknappen aan de buitenkant. We hebben deze kampeerbus nu tien jaar in ons bezit en de originele lak is behoorlijk verkleurd in de afgelopen vijftig jaar van zijn bestaan, vijftig jaar zonlicht. Je zou het nu betongrijs kunnen noemen maar het wás de iconische Volkswagenkleur uit het midden van de jaren zeventig. Het veelvoorkomende, schitterende Sahara beige. Dat kun je zien op de onderdelen aan de binnenkant van de kampeerbus. Het toeval wil dat wij de eerste Volkswagenbus die we in 2015 in Mexico kochten - die was trouwens lichtblauw toen we hem langs de weg te koop zagen staan in Puebla - ook in deze kleur beige hadden laten spuiten. Deze kleur past ons goed, de huidige Volvo waar we in rijden is ook Sand Dunes beige. Onze tweede, Nederlandse kampeerbus schaften wij een jaar na terugkomst uit Mexico aan. Nadat de door ons in Mexico prachtig gerenoveerde VW bus verscheept naar Nederland was, bleek hij beschadigd in de zeecontainer omdat hij niet goed vast gezet was met riemen. Vervolgens werd hij hier niet goedgekeurd voor import. Een teleurstelling, mijn hart was gebroken. We verkochten hem aan Poolse mensen en kochten zelf een Nederlandse bus terug met blauw kenteken. Het nieuwe interieur hadden we natuurlijk overgezet. Zolang we hem hebben heeft de kleur grijs geleken maar bleek dus van origine beige. Wij laten de kampeerbus binnenkort weer in zijn originele kleur lak spuiten. Het opnieuw lakken is ook nodig vanwege de roest. De schuifdeur is aan de onderkant op elke centimeter verroest. Langs de onderste rubbers van de ruiten roest het ook. We moeten eraan geloven anders wordt het een roestbak, dat laten we niet toe. Dit is als het ware een groot jubileumcadeau voor de vijftigste verjaardag van onze lieftallige bus. Er komt een nieuwe schuifdeur in die we vorig jaar al hadden gekocht. Deze deur staat al heel lang te wachten om erin gezet te worden. Het wordt wel een uitdaging hoe de bekleding aan de binnenkant van de oude deur overgezet gaat worden. Het is een fotocollage van zo’n één bij één meter op een dunne houten plaat. Foto’s van ons gezin tijdens onze wereldreizen. Deze fotowand geeft onze bus een persoonlijk, uniek tintje. Deze foto’s maken van een kampeerbus echt ons rijdend vakantie-thuis. Ze weerspiegelen onze reisherinneringen. Dus heb ik de garagehouder gevraagd er héél voorzichtig mee om te gaan. Ook al weet ik dat de plaat met schroeven bevestigd is en deze zullen met een schroevendraaier dwars door de foto’s heen losgedraaid moeten worden… 

Ik stond met een dienblad vol flesjes frisdrank en alcoholvrije bierpijpjes in mijn handen terwijl mijn collega de drank en glazen uitdeelde. Hij pakte het één-na-laatste flesje met glas en toen kieperde ik het dienblad om. Ik moest lachen om een grapje, verloor mijn concentratie en balans en mijn eigen flesje met green tea ging over de vloer van de grote zaal in het Chassé theater. Gauw terug naar de bar voor een doekje en een theedoek om de plakkerige zooi op te ruimen. Het was pauze tijdens de musical Foxtrot. Mijn drankje voor de aanvang van de show ging ook al bijna mis. Ik had bij mijn collega een koude chocomel besteld en hij kwam met een cappuccino terug, want ze hadden geen chocomel vertelde hij. Ik drink geen koffie dus ik sloot weer aan bij het einde van de lange rij. Vlak voordat omgeroepen werd dat we ons naar de grote zaal mochten begeven nam ik mijn laatste slok. Nogal een haastklus want ik had een deelneemster beloofd samen nog naar het toilet te gaan. De gereserveerde stoelen waren gelukkig super en de musical zelf ook. De nieuwe bewerking, vijftig jaar na dato!, was onheilspellend actueel. Het verhaal speelt zich af in de crisisjaren vlak voor het uitbreken van de oorlog. Roerende tijden, verdeeldheid en stijgende politieke spanningen. Eigenlijk zoals we nu ook in de voordagen van een mogelijke oorlog leven. De inmiddels tachtig-jarige zangeres Gerrie van der Klei is na vijftig jaar opnieuw te zien in de musical. Ik vind zoiets geweldig. De liederen waren mooi gezongen, veel dans (foxtrot) en glitter en een tijdloos verhaal over oorlogsdreiging, hoop en natuurlijk liefde. Lekker een zondagmiddag genoten met de vierhetleven deelnemers van een grootste show. 

Old and young together...

SCAM
‘Take advantage of every opportunity to practice your communication skills so that when important occasions arise, you will have the gift, the style, the sharpness, the clarity, and the emotions to affect other people.’ 

- Jim Rohn

Bijna trapte ik er weer in. Ik was onschuldig op zoek naar aanbiedingen van sloffen. Lekker warme slofjes met rubberen zool. Gewoon uitverkoop in schoenenwinkels nagaan om daarna in de winkel in de buurt mijn slag te slaan. Ik houd niet zo van rondrijdende bezorgwagentjes waarvan de bezorgers onder hoge werkdruk overal pakketjes langs brengen. Ik haal het liever zelf op, op mijn fiets. Dan weet ik meteen of het goed is en hoef ik het niet weer terug te zenden wanneer het onverhoopt niet goed is. Op een slinkse manier kom ik terecht op een vage website met (te) goedkope aanbiedingen van sloffen. Eerst werd ik verleid door de lage prijzen en toen zag ik pas dat het een webwinkel was. Eén zonder een slotje voor de ietwat rare domeinnaam. Als een gewaarschuwd mens checkte ik deze keer eerst of het een veilige webshop was met een bekend keurmerk. Dat was niet het geval en daarom ging ik uit nieuwsgierigheid naar de reviews kijken via een zoekmachine. Die waren niet mals. Het was een scam, en ik kwam er op tijd achter. In oktober vorig jaar zocht ik online naar briefpapier, mooie enveloppen en sluitzegels om onze verre-afstandsdochter mee te verrassen op Pakjesavond. Ik kwam terecht op de website van Getkaspr en zag mooie thema’s van briefpapier. Zo mooi dat ik behalve voor onze dochter ook voor mezelf setjes briefpapier uitzocht en mooie sluitzegels. Ik betaalde met creditcard en merkte later op dat er een paar euro teveel was afgeschreven. Ik kreeg netjes een bevestigingsmail met een link om mijn pakketje te volgen. Het pakketje ging de hele wereld over en na een paar weken zou het eindelijk in Breda bezorgd worden. Plots kreeg ik een bericht dat het reeds bezorgd was, wat natuurlijk niet waar was en ik plaatste nog hoopvol een oproep in de buurt‘app of het misschien bij de buren bezorgd was. Ik mailde de webshop dat het pakket niet gearriveerd was en ik kreeg zowaar antwoord dat ik de buren moest vragen en het dichtstbijzijnde postkantoor moest checken. Ik kreeg notabene een nieuwe link toegestuurd om het opnieuw te volgen. Ze deden erg veel moeite om mij te laten geloven dat mijn pakketje nog bezorgd zou worden. Ik  wilde dat ook zó graag! Uiteindelijk ging ik eens reviews lezen en schrok me dood. Mensen die dure bladblazers en andere kostbare apparatuur gekocht hadden en nooit geleverd kregen. Herkenbaar was dat áltijd een hoger bedrag van de creditcard afgeschreven werd. Ik was er voor een paar tientjes ingetuind. Achteraf waren er rode vlaggen die ik gewoon niet wilde zien zoals taalfouten op de site en geen bekend keurmerk dat genoemd werd. Nep-webwinkels komen helaas veel voor en zorgen voor miljoenen aan schade per jaar. Criminelen maken professioneel ogende sites die producten aanbieden die vaak te mooi zijn om waar te zijn. Met trucs en valse zekerheden zoals logo’s, nep-keurmerken en zelfs betalen via iDeal. Vorige maand kocht mijn lief online een metertje zonder zich te bekommeren over de juistheid van de webshop. Het pakketje werd weliswaar (te laat) thuisbezorgd maar het apparaatje deed het niet goed. Ik wilde het terugsturen en toen begon de ellende. Vage contactgegevens en het bestelnummer dat ingevuld moest worden voor een retour werd niet herkend. Op de website Snapbuy miste inderdaad een slotje, geen keurmerk te vinden, megakortingen en maar anderhalve ster bij reviews. Wederom een scam, daar leek het sterk op. Ik vond via veel omwegen op een Duitse website een mailadres en na veel te lang wachten kregen we gisteren een mail met zowaar een (verwarrend) retourlabel erbij. Ik heb het pakketje vanmorgen afgeleverd bij PostNL. Nu is het heel hard duimen voor het terugstorten van de paar tientjes die we ervoor betaald hebben. Wij houden nu onze creditcardafschriften wat meer in de gaten. Soms worden de creditcardgegevens namelijk ook nog heel brutaal misbruikt om te webwinkelen op jóuw kosten.

Een ijselijke kreet in de nacht. Het klinkt als paniek. Angstaanjagend geschreeuw. Onze oude, gestreepte poes van dik zestien jaar huilt eigenlijk elke nacht. Dat begon maanden geleden op de eerste verdieping waarna we daar een extra kattenbak en waterbakje hebben neergezet, en een nachtlampje hebben opgehangen. Ze huilt midden in de nacht en wanneer ze mijn stem hoort komt ze naar zolder trippelen en kruipt op mijn hoofdkussen erbij. Helemaal tevreden spinnend. Ze weet weer waar ze is. Althans ik vermoed dat ze dat denkt. Ze is dol op warmte en mijn ademhaling werkt rustgevend. Oudere katten kunnen last krijgen van dementie, waardoor ze 's nachts gedesoriënteerd raken en gaan schreeuwen. Ik kan haar geruststellen. Laatst hoorde ik haar ook op de begane grond schreeuwen. Ook daar hebben we nu een nachtlampje opgehangen. Katten zijn nachtdieren. Hun ogen werken uiteraard goed in de nacht maar daarvoor hebben ze wel een glimp van licht nodig. Wanneer het helemaal donker is zien zij ook niets. Misschien helpt het nachtlampje haar om zich beter te kunnen oriënteren. Dat ze de weg kwijt raakt in de nacht wordt bevestigd doordat ze af en toe haar plasje ergens doet. Twee keer in de lege wasmand en laatst een keer in het mandje met kattenspeelgoed. Helaas kon ik veel speelgoedmuisjes en -balletjes weg gooien want de geur van kattenpis gaat bijna nooit helemaal weg. Ik vind dat zo sneu voor haar, dat ze zo verward is. Ze heeft ouderdomsreuma in haar staart. Zou pijn misschien de oorzaak van het nachtelijk gemiauw zijn? Over het algemeen willen katten met hun gemiauw ons iets vertellen. Communication skills. Ze doen het niet voor de lol of omdat ze ons opzettelijk uit onze slaap willen houden. Voor katten is miauwen de beste manier om met mensen te communiceren. Ik zorg er goed voor dat er overal volle bakjes water staan, want ze drinkt heel veel. De laatste weken ligt ze niet meer naast mijn hoofd maar kruipt ze zowat over mijn hoofd heen. Ze voelt met haar voorpootjes waar ik lig en drapeert zich er dan overheen. Beschermd en veilig voor haar. Mijn geur stelt haar gerust, maar zo kan ik natuurlijk niet slapen. Nu heb ik een fleece kussentje naast mijn hoofdkussen gelegd, onlangs was ze er op gaan liggen. Zo doen we ons best om op haar oude dag goed voor haar te zorgen. Ons huis is een bejaardentehuis geworden, voor onze senioren grijsgestreepte poes.

Celebrating carnaval in 't Kielegat | 2026

ONTSPANNEN BRIL
‘Tevredenheid is de steen der wijzen die alles wat het aanraakt in goud verandert.’

- Benjamin Franklin

Een vriendin van mij wijst mij op een webinar over ademhalen en de zenuw nervus vagus. De ademhaling van mijn lief kan nog wel eens onrustig zijn dus schrijven we ons in. We zitten dezelfde avond klaar achter de iPad voor de oefeningen die we gaan krijgen en veel theorie. Ik heb zelf al wat basiskennis opgedaan tijdens de yogalessen op mijn yogaschool. Tijdens meditaties doen we regelmatig Pranayama oefeningen. De yogische beoefening van het beheersen van ademhaling om de prana (levensenergie) te sturen en het zenuwstelsel te kalmeren. Ik leer er steeds meer van te houden. Dit webinar van vanavond gaat ons nog verder helpen de kracht van de adem te ontdekken voor een gezonder, kalmer en gelukkiger leven. Kalmte en gezondheid is precies wat wij nu nodig hebben. We leven een beetje in een rollercoaster op dit moment en je kunt ontspanning niet afdwingen. Überhaupt heeft kunnen ontspannen weinig te maken met wilskracht, en alles met je nervus vagus. Een zenuw die vanaf je hersenstam helemaal naar je staartbeentje loopt. Tijdens de yogales valt de naam van deze zenuw ook nog wel eens. De zenuw is de laatste jaren enorm populair geworden. Alsof deze zenuw een simpele aan- of uitknop is. Maar zo eenvoudig werkt het natuurlijk niet. De nervus vagus is onderdeel van een systeem dat voortdurend beoordeelt of vertraging überhaupt toegankelijk is. Of rust mogelijk is. Of herstel kan worden ingezet. Vlak na de introductie mogen we allemaal onze huig checken. De huig bevindt zich bij een gezond persoon precies in het midden van het zachte gehemelte, hangend tussen de amandelen. Daar zagen we hem ook bij mijn lief. Bij mij hing hij naar links. Als de huig naar één kant trekt of hangt, kan dit wijzen op een medisch probleem. In mijn geval heeft een operatie alles daar nu net even anders in elkaar terug gezet dan normaal. De huig speelt een zeer belangrijke rol bij het slikken, maar ook bij ademhalen en dan voornamelijk in de nacht zoals bij snurken. Slikken en ademhalen gaat gelukkig helemaal goed bij mij. Ademhaling speelt dus een bijzondere rol bij vertraging en rust. Ze geeft continu informatie aan je zenuwstelsel over wat er van binnen gebeurt. Over het tempo, over spanning, over veiligheid. Je ademhaling is iets is wat ons lichaam automatisch doet. Toch kan het bewust sturen van je ademhaling 'wonderen' verrichten voor je gezondheid, zowel fysiek als mentaal. Ik kan van zulke ademoefeningen heel erg tot rust komen. Dat merk ik aan mijn speeksel dat meer aangemaakt wordt, ik krijg het warmer, ik krijg traanvocht, soms gaat mijn maag knorren of ga ik gapen. Signalen dat mijn lijf tot rust komt. Tijd voor herstel. Op gapen plakken we makkelijk een label van vermoeidheid, verveeld of ongeïnteresseerd. Gapen heeft echter invloed op hersenvocht en doorbloeding. Tijdens een gaap opent je mond zich wijd, je kaak zakt, je tong beweegt, je nek strekt zich en je borstkas zet uit. De inademing is diep en krachtig, gevolgd door een korte pauze en een trage uitademing. Daarom is gapen fundamenteel anders dan diep ademhalen. Tegenwoordig masseren we tijdens de yogales ook wel eens ons middenrif, met onze vingers diep onder de onderste ribbenboog. Dat deden we vanavond ook. Het middenrif masseren helpt bij het losmaken van spanning, stress en verbetert de ademhaling door het ontspannen van de middenrifspier. Wanneer je te lang ‘aan’ staat, vaak zonder dat je er erg in hebt blijft je lichaam actief, je geest alert en maak je meer cortisol aan dan goed voor je is. Als er niet genoeg ontspanning en rust tegenover staat, wordt de stress chronisch en krijg je klachten. Een optimaal ademritme - waarbij je zenuwstelsel het beste in balans is - komt neer op vijfenhalve seconde in en ook uit. Dit leer ik op mijn yogaschool, en ook tijdens dit webinar. Je ademhaling is dan perfect regelmatig, in een kalm tempo. Wanneer je een aantal minuten op deze kalme, regelmatige manier ademt komt je lichaam weer terug in een staat van balans in lijf en geest. Heerlijk voelt dat. Ontspanning in plaats van ademen op een stressvolle, korte en oppervlakkige manier. Wanneer je hartslag dit grillige ritme volgt, gaat je bloeddruk omhoog en je spieren spannen zich aan. Door vaker samen ademen te oefenen met mijn lief zorgen we ervoor dat ons zenuwstelsel wat flexibeler wordt en beter in staat is te switchen tussen aan en uit. We kregen ook nog een kleine massage in je oorschelp aangeleerd die je hart rustiger kan maken. Tijdens deze oefeningen achter de iPad kreeg ik traantjes in mijn ogen, moest veel gapen en bij mijn lief hoorde ik zijn maag knorren. We waren goed bezig! Het is nu van belang dat wij elkaar herinneren om de buitenwereld door een andere, meer ontspannen bril te bekijken.  

Heel ontspannen kun je ook worden van carnaval hier in ’t Kielegat vieren. Ontspanning door de alcohol die geschonken wordt natuurlijk en door het plezier met alle andere vierders om je heen. Je bent even iemand anders en dat maakt het schijnbaar wat meer ontspannen. Ze verzamelen in ons huis. Vrijdagmiddag rond het lunchuur vult de huiskamer gezellig met leuke jonge studenten. Onze jongste dochter heeft vier verkleedpakken besteld van de Lorax. Dit is een knaloranje, harig wezentje met een grote gele snor en wenkbrauwen. De Lorax met dikke buik is de ‘stem van de bomen’ in de kinderboeken van dr. Seuss. Eén van de vier Loraxvriendinnen neemt haar zus mee, onze andere dochter gaat ook gezellig mee. De rest ziet elkaar in de stad. Ze naaien thuis de borstelige wenkbrauwen vast op het pak, ook een lint aan de gele snor tegen het verliezen. Ondertussen zingen we Piano Man van Billy Joel luidkeels mee terwijl één van de Loraxvriendinnetjes op de mondharmonica speelt. Een fles wodka op tafel. De stemming zit er goed in. Onder hun kleding trekken ze laagjes sportvestjes, -leggings en -truitjes aan. Het is deze middag droog maar net een paar graadjes boven het vriespunt. Met z’n zessen fietsen de lieve meiden in de loop van de middag naar de drukte van de stad.

Blooming Toverhazelaar in our frontyard!

WARMTE IN DE KEUKEN
‘Winter is the time for comfort, for good food and warmth, for the touch of a friendly hand and for a talk beside the fire: it is the time for home.’ 

- Edith Sitwell

Een open keuken is steeds vaker het sociaal middelpunt in het huis, echter niet bij ons thuis. Wij hebben een kleine keuken zoals het bijna honderd jaar geleden betaamde. Nog steeds op de originele plek in huis waar altijd een granieten vloer had gezeten. Deze vloer hebben wij zelf ooit verwijderd, het zand eronder was bijna een meter weg gezakt. Het was een hangende zware vloer geworden met vervaarlijke scheuren, en koud… ijskoud. We hebben er toen vloerverwarming aan laten brengen met hergebruikte jaren ’30 vloertegeltjes eroverheen. Veel comfortabeler in huis. Geen koude trek meer over de houten vloer van de ene granieten vloer in de hal naar de andere koude granieten vloer in de keuken. In het hospice waar ik werk is de woonkeuken in het hart van de woning gelegen, wat zorgt voor meer interactie met familie en bewoners. Gezelligheid. Verbinding. Een huiselijke keuken met glazen schuifdeuren naar de grote tuin. Huiselijkheid is essentieel voor het welzijn van onze zes bewoners. In een kleinschalige zorginstelling zoals ons hospice is een grote huiselijke keuken eigenlijk onmisbaar. We hebben er een grote ovalen eettafel staan, maar ook een andere keukentafel waar meestal een puzzel op ligt maar waar ook wel eens families gezamenlijk eten. Veel keukenkasten waar ons servies achter opgeborgen ligt. We hebben ook kasten vol pannen, want familie of soms een bewoner mag zelf koken. We hebben twee kookvrijwilligers per week die verse soep maken waarvan de geur lekker door het huis trekt. Op elk moment van de dag is onze keuken dé plek om bewoners zich thuis te laten voelen. Ik geniet er altijd van als bewoners of familie bij ons aan tafel koffie komen drinken, of ’s middags een kop thee. Vaak liggen er lekkere dingen op tafel die we als (afscheids-)cadeautjes gekregen hebben zoals koek, taart en regelmatig chocolade bonbons. Ook bakt de nachtverpleegkundige nog wel eens een cake. Er is een goede bakker in Breda die ons brood schenkt en vaak een taart erbij doet. Sinds november hebben we een fitte net-zestiger kinderloze dame in huis wonen. Zij komt altijd gezellig met ons avondeten. Er kwam toevallig nog zo’n aardige kinderloze dame bij en zij vonden elkaar, werden zelfs voorzichtig vriendinnen. Zij zagen elkaar meerdere keren per dag aan onze keukentafel. Wanneer ik handdoeken aan het vouwen was of beddengoed aan het strijken werd ik er altijd gezellig bijgeroepen. ‘Anja, kom je even gezellig bij ons zitten?’ Ze hebben inmiddels een derde vriendelijke, relatief jonge bewoonster uit hun clubje verloren en uiteindelijk is ook één van hun twee gegaan… Er kwam wéér een beginzestiger vrouw bij ons wonen. Zij klikt nu ook zo goed met de bewoonster die altijd aan tafel bij ons eet. Zo hebben zij echt een andere dynamiek meegebracht in huis. Vrouwenvriendschap. Vaak eten bewoners in hun bed of aan hun eigen tafel op hun kamer. Ik vind deze nieuwe trend zelf heel fijn, samen eten. Mooie tafelgesprekken. Herkenning onderling. Er mag gelachen worden. We hadden een bewoner, hij overleed deze winter na tien maanden verblijf bij ons, hij maakte altijd zijn ontbijtje en lunch zelf. Zo schuifelde hij altijd wat rond in de woonkeuken. We hadden eerder ook een heer (voormalig arts) die veel in de war was. Ik zette hem dan gezellig bij mij in de keuken met een warme chocomel waar hij dol op was. Ik kon een oogje op hem houden, onderwijl de schone vaat opruimen en gezellig met hem kletsen. Dan pakte hij vaak mijn hand en gaf er een kus op. Sinds een paar weken is er een zoon van een nieuwe bewoonster die meerdere keren per week in onze keuken voor zijn moeder kookt. Zij eten daarna samen in haar kamer. Zo blijkt onze woonkeuken steeds een plek voor ontmoeting, samenzijn met familie of een praatje met ons te zijn.

Op deze bijna lenteachtige zaterdag met helder weer en zó warm dat een muts, shawl of handschoenen niet meer nodig zijn, scharrelen wij lekker in Amsterdam rond. Mijn lief en ik zijn er om een ring van mij op te halen bij onze vertrouwde juwelier. Ik had de ring in december achtergelaten omdat de vier pootjes die de blauwe saffier edelsteen vasthouden, versleten waren. Op de heenweg naar dat leuke winkeltje halen we natuurlijk eerst mergpijpjes voor thuis en een romig slagroomijsje bij Van der Linde banketbakkerij, dat kan niet missen bij zo’n lekker winterzonnetje! Bij de juwelier vragen we aan Jeanne (spreek uit Sjaan) of zij een leuk lunchplekje voor ons weet. We zagen onderweg alleen maar toeristische restaurants. We kregen twee kaartjes mee voor een gratis drankje en de verwijzing naar de lobby van Hotel V, vlakbij op het Nesplein. Vlak achter de Dam gelegen, midden in de alleroudste straatjes van Amsterdam. Een echt leuk hip plekje waar Amsterdammers komen. Het interieur bestaat er uit de weelderige luxe van donker Art Deco dat we herkennen uit Havana, inclusief bruine fluwelen zware gordijnen, een mega kroonluchter, en veel goud en hoekige vormen. Deze lunch is een cadeau van onze meiden voor onze trouwdag. Daarna kopen we ieder sloffen bij een schoenenwinkel en pakken vervolgens de bus terug naar onze geparkeerde auto. Voor het diner zijn we uitgenodigd bij vrienden uit onze studententijd waar het altijd weer als vanouds vertrouwd voelt. Veel gelachen met z’n zessen maar ook goede serieuze gesprekken gevoerd. Generatiegenoten, zelfde levensfase met ongeveer dezelfde uitdagingen. Herkenning en ondersteuning. Op hetzelfde niveau sparren over oplossingen. We werden in de watten gelegd en hebben ongelofelijk gesmuld van een chef-waardig viergangendiner. Coquilles, varkenswangen, procureur (een deel uit de nek van een everzwijn) en heerlijk klaargemaakte groenten stonden op het menu. Hemelse pavlova als dessert. Deze gezellige winteravond versterkte onze vriendschapsband weer, een band van ruim dertig jaar inmiddels.

Moment of joy | 21dinner

EEN DAG MET GLANS
‘Alleen het nastreven van geluk is gegarandeerd. De rest is aan jou.’

- David T. Fagan

Stel je hebt een vrije dag. Zoals ik vandaag, op deze woensdag. Wat doe je dan? Ik had na een heel lange tijd weer eens een ‘lege’ dag. Wat zou ik allemaal doen, of juist niet doen? Ik had alleen maar vlak na de lunch een afspraak met mijn oedeemtherapeute. Ik had geen zin om met vrienden af te spreken. Ik had ook geen zin om lusteloos op de bank te hangen voor de TV.  Ik zou een nieuw boek kunnen starten of er op uit kunnen gaan voor een wandeling? Het werd hardlopen in de ochtend. Het werd ook spontaan slingers en ballonnen opruimen. Het werd de Kerstverlichting uit de voortuin halen en opruimen. Het werd de restanten van het feest ook maar opruimen zoals kleine strengetjes feestverlichting, cadeaus en een gordijn van lampjes weer oprollen. Helaas was ik de verpakking ergens kwijt geraakt dus heb ik het lampjesgordijn creatief in de doos van de wascapsules opgeruimd.  Het werd ook wasgoed opvouwen. Het werd dus verre van op de bank hangen, niet eens een uurtje. Ik koos voor afleiding. Ik heb alle lege wijnflessen van het feest in de glasbak gedaan vlakbij de oedeemtherapie, ik reed er toch langs. Als ik een klein beetje zou omrijden kon ik ook meteen de paar flessen wijn die over waren bij Albert Heijn terug brengen. Eigenlijk was ik op mijn vrije dag alleen maar met mijn huishouden bezig.  Ik heb dus niet met vrienden afgesproken alhoewel ik wel dik twee uur spontaan met oudste dochter heb zitten beeldbellen. Gezellig met een kop thee erbij en een rol koekjes. Als je een vrije dag hebt is de kans best groot dat je voor de meest makkelijke optie gaat - het bankhangen - ook al is dat misschien niet de keuze die je het meest gelukkig maakt. Bij mij werkt het dus nóg anders: ik kies nooit voor het makkelijke, luie of vluchtige. Ik ben juist altijd bezig. Afgeleid. Ik kan moeilijk dingen uitstellen of laten liggen. Ik doe ook vaak dingen door elkaar ookal wil ik het heel efficiënt uitvoeren. Wanneer ik de was vouw luister ik ondertussen ook naar mijn boek. Ik loop nooit de trap op naar boven met lege handen. Ik probeer alles op te stapelen, één keertje te lopen. Vooral wanneer ik onrustig in mijn hoofd ben gedraag ik me zo quasi efficiënt. Als een soort kip zonder kop.  In mijn zen stand die ik pas bereik de dag ná mijn vrije dag, kan ik zonder naar de klok te kijken geduldig verven en naar mijn boek luisteren. Heel zen een magazine doorbladeren. Als je écht een vrije dag wilt die je uiteindelijk het meeste geluk, energie en voldoening geven, zou je juist kunnen kiezen voor wat meer inspanning zoals bijvoorbeeld een boswandeling maken. Dat kan ik makkelijker in het weekend dan op een doordeweekse vrije dag. Wanneer iedereen vrij is en ik eigenlijk niks van mezelf verwacht, kan ik spontaan met mijn lief of één van de meiden die dan thuis is naar de film gaan, een bos- of een strandwandeling maken. Donderdag was mijn lief zomaar een dag vrij thuis. We gingen lekker wandelen langs een waterplas ten noorden van Breda waar mijn lief nooit eerder was. Tijdens onze kop thee bij een uitbater kozen we een film uit en hebben meteen kaartjes voor de bios gekocht. Samen voelt het toch meer als geoorloofd. Op mijn solo vrije doordeweekse dag kan ik trouwens wél lekker in mijn joggingbroek met wijde trui lopen. Heerlijk. Dat deed ik vandaag dus ook, in mijn lekker zittende wijde joggingbroek met warme wintertrui naar de oedeemtherapie en de supermarkt. Dat is óók het geluksgevoel van een vrije dag.

Het kan dus moeilijk zijn op een lege dag die uitgestrekt voor me ligt om te kiezen voor lange termijn geluksgevoel. Betekenisvolle ervaringen die je laten groeien, verbinden, ontspannen of inspireren laden mij altijd enorm op. Inzichten. Natuurlijk zorg ik voor mezelf door in m’n vrije tijd voldoende gesprekken met vriendinnen te voeren bij een kop koffie of tijdens geplande boswandelingen. Tijd buiten doorbrengen in het bos zorgt sowieso voor het verlagen van stress, het verbetert m’n humeur en helpt m’n lichaam te ontspannen. Mijn intense gesprekken met de bewoners van het hospice laten me ook vaak groeien. Deze verbindende gesprekken vinden echter tijdens mijn werk plaats. Tijdens mijn beiden - geheel verschillende - vrijwilligerswerk raak ik geïnspireerd door levensverhalen, of hoe mensen met de grootste uitdaging in hun leven omgaan namelijk met hun naderende dood, eenzaamheid of pijn. Diepgaande, stevige gesprekken. Ik houd ervan en laad er van op. Het brengt me iets. Het bevordert mijn zelfreflectie door het delen van waarden, angsten en dromen. Het resulteert in oprecht contact en dus meer geluk. De wekelijkse gezellige gesprekjes na mijn yogalessen brengen me ook wel wat, al is het alleen al verbinding. Op mijn vrije dagen zijn het juist ‘lege ervaringen’ die fijn voelen in het moment. Daarom ook heel welkom. Even geen serieuze gesprekken. Juist alles laten bezinken. Beetje mijmeren. Weg van prikkels. Foto’s kijken. Blogje schrijven. Muziek luisteren. Periode van rust en herstel. Dat geeft glans aan míjn lege dag. Mijn eigen dag wat liefdevoller voor mezelf maken met rust, acceptatie en aandacht voor het kleine. Oja, ook lezen. En óók even wat klusjes doen die naderhand rust geven omdat ik ze van mijn actielijstje kan afstrepen. Een dag met wat leegte, een dag met wat glans.

Só much fun!

SPREADING THE LOVE
Zie je ik hou van je,

ik vin je zoo lief en zoo licht -

je oogen zijn zoo vol licht,

ik hou van je, ik hou van je.

En je neus en je mond en je haar

en je oogen en je hals waar

je kraagje zit en je oor

met je haar er voor.

 

Zie je ik wou graag zijn

jou, maar het kan niet zijn,

het licht is om je, je bent

nu toch wat je eenmaal bent.

 

O ja, ik hou van je,

ik hou zoo vrees'lijk van je,

ik wou het heelemaal zeggen -

Maar ik kan het toch niet zeggen.

- Herman Gorter

Buiten was het koud, nachtvorst zelfs. Binnen regende het echter warme complimenten deze avond. Complimenten over outfits natuurlijk. Bijna iedereen kwam in een mooi glanzende, feestelijke jurk, of top. Allemaal in de kleuren van het thema Winter Forest;  bruin en donkergroen. Onze jarige dochter is er weken, misschien wel maanden mee bezig geweest welke outfit voor haar écht het meest feestelijk was. Zij mocht vanavond het absolute middelpunt zijn en dat wás ze ook. Ze straalde, lachte veel, soms een traan van het lachen en nu en dan probeerde ze een gelukstraan tegen te houden. Tijdens een speech meestal… Haar vriendinnen trouwens ook. Er werd zoveel gelachen aan tafel. Ze kon baden in een bad vol liefde. Ze kreeg veel speeches vaak gepaard met een diashow met herinneringen, vreselijk grappige filmpjes en zelfs een hilarisch lied van vriendinnen uit haar middelbare schooltijd. We verstonden er niks van zoveel werd er gelachen door die zingende meiden, maar het onderwerp was de bunda - straattaal voor billen - van onze dochter. Haar vriendinnen maakten de ethische balans op. Verbinding tussen oude en nieuwe vriendschappen. In Nederland ben je op je eenentwintigste eindelijk officieel volwassen. De ideale gelegenheid om een bijzonder feest zoals de hare te geven, een redelijk nieuwe Nederlandse studententraditie. Het is ook traditie in haar omgeving om op zo’n avond een zelfgemaakt tijdschrift te krijgen. Deze werd ook aangeboden. Door alle gasten samen én ons gezin geknutseld. Zó leuk, stampvol liefde! Iedere dochter heeft van ons sowieso een fotoalbum op hun achttiende gekregen. Een terugblik op hun leven, óok met brieven van papa en mama erin. Dit tijdschrift had echter héél veel brieven van alle mensen die ze het liefst om haar heen heeft. Lelijke en mooie foto’s van haar ertussen, leuke rubrieken, ondeugende en grappige herinneringen. Een gedrukt werkje vol bezieling. Echt waar! 

Voor zo’n diner is het traditiegetrouw dat de ouders van de jarige job als gastheer en -vrouw de meerdere gangen koken en op tafel zetten. Zoals je wel kunt verwachten was het menu één van de belangrijkste dingen. We hebben er wekenlang aan gewerkt. Deze avond hadden we veel liefde op hun bordjes voorgeschoteld. Ze proefden het! Alle bordjes en soepglazen kwamen leeg terug. Veel complimenten kwamen richting de keuken. Ook aan de ceremoniemeester trouwens, beste vriendin van dochter, zij had steeds voldoende tijd tussen een gang en een speech ingepland. De wijn vloeide rijkelijk. Af en toe kondigde dochter een shotje aan en werden de meest schattige, bij de kringloop verzamelde borrelglaasjes, gevuld met een heel oranje sterk spulletje. Uiteraard begon de avond met een borrel vooraf. In de voorkamer. Jarige job schonk iedereen warme chocomel in met een scheutje Baileys. Een staande receptie. Sommige vriendinnen kwamen van ver, uit Londen, sommige juist van vlakbij zoals ons buurmeisje van twee deuren verder. Rond zes uur verplaatsten ze zich naar de achterkamer waar een extra lange tafel gereed stond, prachtig gedekt met servies, glazen, veel kaarsen en mooie menukaartjes. Wederom veel complimenten! Dochter was zo blij en dankbaar. Ze stond in het licht vanavond. De vibe was heel fijn. Haar vriendje en vader knalden twee champagnekurken door de eetkamer. Mijn lief en ik hielden samen een welkomstwoordje, welkom in haar thuis-thuis zoals dat heet. Welkom in haar geboortehuis. We hieven onze champagneglazen. Proost, meissie! Tijdens de eerste gang hield ik als eerste (en ook meteen de langste) speech. Ze kon het net droog houden zei ze later, sommigen van haar vriendinnen ook. Mijn lief hield bij de volgende gang ook een emotionele toespraak. Vriendje en haar zus serveerden de hele avond alle gangen uit, wasten tussendoor af en schonken water en wijn, veel wijn. Mijn lief stond achter het fornuis vol pannen. Ik hield overzicht over de aanpassingen voor de voedselallergieën en de juiste opmaak van de bordjes.  Wij viertjes aten elke gang in de voorkamer achter de halfgesloten schuifdeuren, soort personeelspauze eigenlijk. Na afloop van zo'n diner duiken ze als vanouds de kroegen in waar de jarige job altijd kwam. En dát deden ze nu ook heel traditiegetrouw.  Ergens tegen de ochtend kwamen ze op (OV) fietsen weer thuis, een aantal bleven logeren. Tegen de tijd dat ze ’s ochtends uit hun bed rolden hadden mijn lief en ik het huis opgeruimd, schoon gemaakt, hardgelopen en wederom een mooie, warme herinnering toegevoegd aan de vele herinneringen in ons (t)huis.

No words....

BLUE WINTER
‘De dagen glijden voorbij en ik creëer niets ... Ik hoop dat mijn gedachten zich rijpen; dit is mijn enige troost.’

- Sully Prudhomme

De dagen in januari glijden voorbij. Is het echt anderhalve week geleden dat oudste dochter weer vertrokken is naar Singapore? Is het ál anderhalve week, of pás anderhalve week? Ik heb in een vacuüm geleefd en merk dat ik het lastig vind om er weer uit te komen. Ik pas mijn tempo iets aan. Even rustig aan doen nog. In mijn lijf zit eigenlijk nog de spanning van haar vertrek dat zo stressvol verliep door de enorme sneeuwval. Ik hoef van mezelf heus niet meteen weer in hetzelfde tempo te leven als vóór de decembermaand. Ik ga weer naar mijn reguliere yogalessen zoals voor december. Natuurlijk ging ik de weken van haar verblijf ook wel, soms met dochter erbij, maar het waren maar een paar lessen. Niet echt mijn vaste stramien. We liepen ook hard, soms zelfs met ons hele gezin waarbij we na een stukje rennen opsplitsten in twee groepjes een lange en korte afstand. Nu loop ik weer standaard lekker elke woensdag- en zondagochtend. Ik merk dat ik het joggen fijn vind in mijn hoofd, maar ook in mijn lijf. Ik heb het gewoon nodig. Lekker sportief buiten zijn. De unieke schoonheid van de koude. De winter in al zijn vormen opsnuiven. Dat kan kou zijn, rijp, een winters zonnetje, sneeuw, nachtvorst, maar ook mist of grijze luchten met regen. Thuis kruip ik met een dekentje op de bank. Een warme chocomel of een kop thee. Ik neem wat meer tijd voor mezelf wat ik soms ook wel lastig vind. Moeilijk om mijn agenda een beetje leger te maken door afspraken uit te gummen, want ik had alles juist tot na het vertrek van oudste dochter uitgesteld. Nu stel ik afspraken nog verder naar achter uit, pas in februari weer sociale afspraken. Januari is eigenlijk van oudsher tijd voor meer rust en bezinning. Wat tegelijkertijd ook erg moeilijk is omdat jongste dochter’s 21dinner staat te rammelen aan de deur. Ik heb met twee vriendinnen deze avond goed door genomen en gouden tips gekregen. Zodoende heb ik al mijn glaswerk bij elkaar gezocht en niet gewacht tot op de dag zelf om het overal vandaan te vissen. Daarom heb ik een plank in mijn servieskast leeggemaakt voor alleen de bordjes en kommetjes die nodig zijn voor het diner.  Ik mag meteen alles schoon maken, overal komen stoflaagjes tevoorschijn. Zo kwam ik er achter dat ik helemaal niet genoeg ruimte heb in de keuken om vijftien bordjes klaar te zetten om het eten op te scheppen, mooi op te maken en daarna alles tegelijk uit te serveren. Mijn vriendin kwam met praktische tips om een kastje in mijn kleine keuken bovenop leeg te maken en zelfs een extra tafel neer te zetten om alles goed kwijt te kunnen. Heerlijk om mee te liften op de ervaring van anderen. Andere vriendin moedigde me aan alles afgelopen weekend al te koken en in te vriezen. Dat heb ik dus twee dagen gedaan met mijn lief. Een vak in de vriezer is zelfs speciaal leeggemaakt ervoor en nu liggen er een flink aantal platte zakken opgestapeld met soep, ragout en saus voor gnocchi. Zo’n fijn gevoel! 

Terugkeren naar routine dus. Ik heb de laatste weken fysiotherapie, heel specifiek kaakfysiotherapie. Doorverwezen door de mondhygiëniste in het Erasmus ziekenhuis waar ik nog steeds elk kwartaal kom vanwege tandsteen dat zich snel ontwikkelt vanwege aanmaak van weinig speeksel in mijn mond. Zij kwam met ’t idee van de fysiotherapie in verband met mijn kaakklachten in de nacht. Ik doe namelijk vrij stevig aan kaakklemmen. Mijn nieuwe fysiotherapeut Kees legde uit dat mijn linkerkaakspier continue gespannen is omdat ik links niet kauw. Ik heb aan die kant geen gevoel in mijn tong en zou bij wijze van spreke keihard op mijn tong kunnen bijten of klemmen. M’n grote kaakspier is aan die kant in een kramp geschoten. Ik spreid mijn mond ook nooit meer helemaal wijd open. Orofaciale fysiotherapie is een specialisatie binnen de fysiotherapie. Hij helpt mij bij m’n gezondheidsproblemen van het kauwstelsel zoals een krakend gewricht bij het openen van mijn mond, het klemmen van m’n kaken gedurende de nacht maar ook van het halsgebied zoals m’n nekklachten. In downfacing dog houding tijdens de yogales voel ik dat mijn schouders op een andere hoogte staan. Bij mijn oor op mijn schouder leggen heb ik een groot verschil tussen links en rechts. Enerzijds logisch want aan de linkerkant zijn mijn lymfeklieren uit mijn hals verwijderd, er hoopt oedeem op en daar is het een wirwar aan littekens en verklevingen onder mijn huid. Hij heeft me veel oefeningen gegeven, want hij wil mijn tong weer bewegingen laten maken die ik voor mijn operatie ook kon. Ik ben nu drie keer geweest en ik geloof echt dat ik verandering merk. Hij masseert mijn hals heel zacht maar heel diep wat een heel beurs gevoel geeft. Het was afgelopen vrijdag precies drie jaar geleden dat ik mijn laatste bestraling had. Destijds een zwaar dieptepunt in mijn leven. Lijfelijk en emotioneel. Mijn gezin was gelukkig mee. Allemaal stonden ze te wachten op mij op de gang. Ze hadden mogen meekijken met de laatste bestraling in het apparaat. Het was de dag dat ik met een belletje uit de kleedkamer kwam op mijn sokken, schoenen in mijn ene hand en de klepel los in mijn andere hand, die was afgebroken… Aan tafel haalden we samen vrijdag wat herinneringen op aan deze dag en de dagen ervoor. Dat de slang voor de sondevoeding steeds afgekoppeld moest worden voor de dagelijkse bestraling. Ik kreeg darmproblemen door alle morfine en moest een klysma laten plaatsen in het ziekenhuis. Waar ik zoooo ziek van was dat de drie dienstdoende verpleegkundigen me élk afzonderlijk lieten weten dat ze zo’n medelijden met me hadden. Ik heb het allemaal overleefd. Na drie winters ben ik nog steeds kerngezond en heb ik mijn blik vooruit. Ik heb nog wel steeds extra zorg nodig, ik slik dagelijks medicijnen voor de rest van mijn leven en heb regelmatig controles in het ziekenhuis maar ik besef maar al te goed hoeveel geluk ik gehad heb. Ik hou van deze winter! Ik draag sloffen of dikke geitenwollen sokken, vaak een warme kruik bij me en draag grote warme truien. Ik luister een zeer inspirerend boek, ‘Er stromen rivieren in de lucht’  dat het genieten van deze winter nog meer vergroot.

At IJmuiden beach, just before snowfall!

OPLUCHTING
‘If it’s just the dinner, it’s about the food and place; if it’s love, it’s about the person you go with.’ 

- Vikrmn

‘Be careful what you wish for!’ zei mijn yogadocente in Mexico meermaals tegen mij. Ze had opgemerkt dat mijn affirmaties uitgezonden naar het universum kennelijk heel sterk kunnen zijn, ze komen nog wel eens uit. Mijn allergrootste wens destijds kwam direct uit nadat ik tegen mijn lief had gezegd dat ik heel, héél erg graag een hippiebusje mee naar Nederland wilde nemen. Als balsem op de wonde gieten vanwege onze onverwacht (te) snelle terugkeer. Meteen toen we wegreden uit het restaurantje zag ik lang de weg het Volkswagen busje te koop staan dat we daadwerkelijk kochten. Manifesteren gaat dus om het creëren van een realiteit die we zelf zouden willen ervaren. Óf het antwoord op de vraag ‘als ik alles zou mogen wensen, wat zou ik dan wensen?' Nou, heel graag sneeuw in de periode dat onze dochter uit Singapore bij ons in Breda is. Dat kregen we, heel erg veel sneeuw. Zóveel sneeuw dat haar vlucht naar huis twee dagen werd uitgesteld. Dat lijkt heel leuk en gezellig, lekker twee dagen langer bij elkaar, maar zij moest meteen gaan werken vanaf hier omdat er anders meer vakantiedagen werden afgeschreven. Mijn lief zou weer gaan werken nadat oudste vertrokken was en ging om diezelfde reden ook thuis aan de slag. Jongste dochter die naar Utrecht zou gaan voor haar studie zat vast in Breda, in Utrecht lag het openbaar vervoer helemaal plat. Het magische gevoel dat ik alle weken heb gehad - namelijk elke dag samen onder ons dak ontwaken, een gezamenlijk ontbijt waarbij we de plannen voor de dag doornamen en wat we ’s avonds met elkaar zouden eten - verdween. Ookal waren we nog twee extra dagen samen in ons huis. Ookal was er een sprookjesachtige witte wereld om ons heen. Waar we ook naar buiten keken overal was de wereld donswit, stil en zuiver. Een dikke laag sneeuw van wel zo’n twintig centimeter was op ons huis en in de tuin gevallen. In ons doodlopende straatje komen nooit sneeuwvegers of zoutstrooiers. Het leek wel of ons huis in Zweden stond. Toch was er een laagje glans af. Onze dochter zat vast in Nederland. Natuurlijk maakten we nog steeds een winterwandeling met elkaar of gingen we lopend boodschapjes doen. Het vakantiegevoel was eraf…  Om de paar minuten werd gecheckt op de website van Schiphol wat de status was. Beiden dochters mochten donderdagochtend vliegen. Middelste dochter ging naar Wenen voor een solotrip. Voor de zekerheid stapten we extra vroeg om zes uur in de ochtend met z’n allen in de auto, thermoskan met thee mee en belegde broodjes. Er was gelukkig geen monsterfile zoals de dag ervoor. Er bleek een ander monster te zijn. De stroom was die ochtend uitgevallen in een deel van de vertrekhallen. We konden nergens de trap op naar boven, overal beveiligers die ons tegenhielden. Alle liften en roltrappen waren afgezet met rood lint. Er werd niks uitgelegd of omgeroepen. Alle gestrande passagiers van de dagen ervoor en alle nieuwe passagiers werden onrustig. Toen er honderden mensen stonden te drommen om te kunnen bewegen richting de incheckbalies kregen we eindelijks iets te horen. We moesten naar buiten en dan buitenom naar de andere vertrekhal lopen. Buiten liepen honderden reizigers met rolkoffertjes en rugzakken om hun schouders in de donkere koude om het gebouw heen. Het gevoel van radeloosheid van al deze mensen pakte me ineens, ik kreeg tranen in mijn ogen. Middelste dochter had haar weg naar boven gevonden, maar boven was geen licht. Ze stond in het donker bij de security check die hun werk niet konden doen. Onwerkelijk gewoon. Uiteindelijk ging het licht aan en kon ze naar de gate lopen. Oudste dochter had inmiddels haar bagagestukken beneden ingecheckt. Wat waren mijn lief, jongste en ik opgelucht toen we na een paar uurtjes op Schiphol terug naar de auto liepen. In plaats van met een zwaar hart van afscheid nemen en acute heimwee liepen we nu monter, zonder een zwaar gewicht op onze schouders, terug. Gemis had plaats gemaakt voor een opgeruimd gevoel. Het is gewoon gelukt.

Thuis in Breda eerst ons huis opruimen. Alles weer op z’n plek terugzetten. De ballonnen en slingers uit de achterkamer opruimen. In de voorkamer laten we alles hangen. Over anderhalve week viert de jarige job haar 21dinner en daar horen gedeeltelijk slingers bij. De gasten worden namelijk eind van de middag in de voorkamer ontvangen aan twee statafels. Tussen de slingers. Vooraf wordt de eettafel heel chique gedekt met winter forest als thema. Dat betekent een groot wit tafelkleed en een grote olijfgroene er nog schuin overheen gedrapeerd. Vijftien couverts met wel vier verschillende borden, ook soepglazen, wijn- en champagneglazen en zelfs vijftien schattige piepkleine glaasjes voor het shotje, die we bij de kringloop verzameld hebben. We hebben servetten in het thema en vijftien besteksetjes uitgeteld. We hoeven niks te huren anders dan een extra tafel die aan onze grote tafel geschoven wordt. Ik heb geluk dat mijn oudste tante na haar overlijden mij grote hoeveelheden wijn- en champagneglazen nagelaten heeft. Zelfs een groot wit katoenen tafelkleed. Mijn tante gaf in haar jongere jaren grote diner’s thuis aan lange tafels. Dat komt ons nu goed van pas. Alle vijftien stoelen hebben we toevallig ook in huis. Met Kerst had ik alvast geoefend met decoratieve elementen in het winter forest thema zoals groene takjes op grote gezaagde boomstammetjes om sfeer te creëren. Veel lichtjes, brandende kaarsen en opgespaarde glazen potjes gevuld met waxine kaarsjes erin. Een natuurlijke look. Afgelopen weekend heb ik met de jarige job de menulijst grondig doorgenomen. Alle zes gangen hadden we reeds in de Kerstvakantie een keer uitgeprobeerd en soms aangepast. Nu we de volgorde uitgeschreven hebben met voor mij een overzichtje van het bijbehorende servies plus glazen erbij, heb ik rust. Met deze info hebben we een gedetailleerde boodschappenlijst gemaakt, met alle alternatieven voor de paar gasten die gluten- of lactosevrij eten. Er komt veel bij kijken. Nu alleen nog de boodschappen in huis halen en zorgen dat de geleende statafels, beamer en gehuurde tafel in huis komen - en de loveseat juist uit huis gaat. Ook mijn speech ga ik natuurlijk nog schrijven en wat leuke fotootjes erbij uitzoeken. Vervolgens is het alleen de feestavond zelf dat ik paraat mag staan als chef ‘eettafel en keuken’. Het allerbelangrijkste is natuurlijk dat onze jongste deze avond zorgeloos mag shinen tussen al haar vrienden aan tafel, waarvan sommigen van verre komen. Samen vieren we onze liefde voor haar.