I love crafting!

KOEK OF GARD
‘Zie de maan schijnt door de bomen 

Makkers staakt uw wild geraas 

't Heerlijk avondje is gekomen
't Avondje van Sinterklaas’

- Jan Pieter Heije

Wel of niet? Wel doen, of…toch niet? Sinds de zomer lang twijfelen is afgelopen weekend tot een einde gekomen. De beslissing is gevallen. Er komt een 21dinner in ons huis! Dé traditie onder studenten om de eenentwintigste verjaardag groots met vrienden en familie te vieren. Het is voor onze jongste hét moment om vrienden van vroeger en nu bij elkaar te brengen. We mijmerden samen aan de eettafel over zo’n diner. Wie zou je uitnodigen? Past het aan onze eettafel of toch een tafel met stoelen huren? Hebben we voldoende bestek, borden, tafelkleden, champagne-, water- en wijnglazen? Wat zou je als thema kiezen? We overlegden alles als gezin met elkaar, want het is echt een gezinsproject blijkt. Ouders koken, zus serveert. Vriendje mag aan tafel. Zo’n diner is niet een simpel etentje. Gewoonte is namelijk dat het diner zich afspeelt in het ouderlijk huis van de jarige. Al moet dat huis dan wel een tafel voor iets minder dan twintig gasten kunnen accommoderen. Dat lukt ons gelukkig. Loveseat gaat er tijdelijk uit, statafels erin. De traditie vertelt namelijk ook dat wij als ouders koken, meerdere gangen. Doordat iedereen in het ouderlijk nest wordt ontvangen, leren alle ‘nieuwe’ vrienden waar ze vandaan komt, met wie ze is opgegroeid en haar jeugdvrienden. Jeugdvrienden zijn voor onze jongste wat ingewikkelder, omdat ze zo’n zes jaar van haar jeugd in Spanje en Mexico is opgegroeid. Tijdens haar diner zullen vrienden van Breda up-to-date worden met nieuwe vrienden uit haar twee studenten­steden Maastricht en Utrecht.  De Engelse Emily uit Londen sluit ook aan, de vriendin waar ze mee in Australië studeerde en reisde. Zo bijzonder allemaal. Ik vergelijk het een beetje met het 50 + 50 feest van mijn lief en mij, alhoewel we dat buiten de deur vierden. Meer dan zeventig gasten uit diverse perioden van ons leven. Een reünie van mijn vroegere jeugdvriendinnetjes, vrienden uit onze studententijd, buren uit ons straatje, Madrid-vrienden en zelfs een vriendenstel uit Mexico vloog over. Normen, regels en tradities voeren bij het 21diner de boventoon. Een voorbeeld van een ongeschreven regel is de volgorde van de toespraken. Eerst spreken degenen die de ­jarige het langst kennen, wij als ouders dus. Dan krijgen de jeugdvrienden het woord, en tot slot de nieuwe aanwinsten uit de studietijd. Iedereen kan meegenieten van alle rare fratsen die ons kind door de jaren heeft uitgehaald. Door de uitgebreide speeches duren de diners vaak tot laat in de avond. Er wordt luxe gegeten. Na afloop is de laatste trein naar de studentenstad waarschijnlijk al lang en breed vertrokken. Er is ook een strenge dresscode, zij heeft al een lange jurk in huis. De dresscode heeft duidelijke kleuren die overal in terugkomen. Ze heeft de uitnodigingen met als thema Winter Forest meteen die zondag na ons overleg verstuurd. Ook het welkomstdrankje (glaasje warme chocomel met Baileys) is een knipoog naar het thema. En natuurlijk glazen vol bubbels. Zonder rijkelijk vloeiende drank en een flink aantal flessen wijn is een 21diner niet compleet. Een passende wijn wordt geschonken, tussendoor een shot met kaneelsmaak en ter afsluiting is er een dessertwijn, dat wordt natuurlijk hete glühwein. Het dessert wordt Canadese S’mores. De kleur van de tafelsetting wordt ook zorgvuldig gekozen om de decoratie te completeren. Dat is echt mijn ding. Zo ontstaat een prachtig totaalplaatje, perfect voor op de foto’s. Voor sommige jarigen draait het hele ­diner om dat ene boekwerk, waaraan de genodigden al weken van tevoren knippen en plakken. Het moet zo zelfgemaakt mogelijk zijn. Hoe lelijker, hoe beter. Alle herinneringen worden erin vastgelegd, van memorabele reisjes en grappige momenten tot lelijke foto’s. Iedereen schrijft een persoonlijke brief en plakt pagina’s vol. Na haar vele 21dinners begint het tot haar en haar vriendinnen door te dringen dat het niet altijd groots, groter, grootst hoeft te zijn. Wij besloten dat we proberen alles minder streng en met mate te doen. Een enigszins ‘normaal’ diner is minstens zo leuk, zo niet leuker en dierbaarder.

Het energieniveau in de natuur is nu laag. Afgelopen week zijn de laatste blaadjes door regen en wind van de takken gevallen. Een laagje sneeuw erbovenop. De bomen zijn nu kaal en de structuur van de takken is goed zichtbaar. Zeker van de oude beukenboom recht voor onze deur. Ogenschijnlijk gebeurt er niks in de natuur. De winterwende is volgende maand. De dagen zijn dan het allerkortst. Tijdens deze koude dagen met wat vorst heb ik alle verfspulletjes naar beneden gesjouwd. Een handjevol kwasten, diverse verfdozen met tubes plakkaatverf, plastic bordjes en bakjes - die nog resten verf van anderen keren bevatten - om verf op te mengen of kwasten met water te spoelen. Ik heb elk jaar zo’n zin in Sinterklaas-surprise maken. Wij thuis allemaal hoor. Lekker urenlang knutselen met een luisterboek aan. Buiten huilt de wind om het huis. Verwarming aan. Soms hout in de openhaard. Poesjes nieuwsgierig op tafel. Pure nostalgie. Vorig jaar waren mijn lief en ik de hele maand december in Vietnam en Cambodja aan het reizen. Pakjesavond viel in het water om deze reden. Kerstmis vierden we daarentegen juist met ons complete gezin, daar in Azië. Jongste kwam uit Australië aanvliegen en oudste uit Singapore. Vietnam was een mooi verzamelpunt voor allen. Dit jaar vieren we Pakjesavond dubbel zo hard. Oudste komt uit Singapore naar Amsterdam vliegen. Weliswaar een week na Pakjesavond, maar dat deert ons niet. Wij vieren Pakjesavond met z’n zessen, een week na de Sint zijn verjaardag. Ik kijk zo uit naar zes surprises op de vloer van de voorkamer. Onze bewondering wanneer we ze allemaal aanschouwen. Wie heeft wie getrokken? Hollandse Sint-lekkernijen en warme chocomel op tafel, hout brandt in de haard. Ons gezin compleet. Ik was al even begonnen met kartonnen dozen verzamelen in de garage, in de bijkeuken en op zolder. Oude papieren kranten had ik ter voorbereiding van het hospice mee naar huis genomen. Mijn lief was vorige week drie dagen naar Parijs en geen dochters thuis, mijn moment om los te gaan. Ik heb getekend, geknipt, geschilderd, gescheurd, lijnen netjes overtrokken, geplakt en vooral genoten. De buitenkant van mijn surprise is naar alle tevredenheid helemaal af. Eerdaags zal ik cadeautjes inpakken, verstoppen in mijn surprise, alles dichtplakken en als laatste een lang gedicht in elkaar flansen. Oók een hobby van mij. Ik kan niet wachten.

Beautiful tree in front of our home | a week ago

PRACHTIG VERVAL
‘Nu is het herfst, we kruipen dichter bij elkaar

Nog net geen winter, maar de wereld maakt zich klaar

Want wat geweest is, is voorbij, dat valt, verdort

Zodat het volgend jaar een nieuwe wereld wordt’

- Yentl en De Boer

Hoe ongelofelijk schitterend is verval! Hoe prachtig en rijk is nu de natuur! Wat geweest is, is verdord. Als je écht kijkt naar oude mensen, is hun verval ook prachtig. Die rimpels en doorleefdheid, die rust en wijsheid. Afgelopen weken ben ik er weer op uit geweest. Met de senioren dames die je niet meer gek kunt maken. Stress lijken ze niet te kennen, alleen berusting en wijsheid. En dat staat ze zo mooi.  We waren naar de cabaretvoorstelling van Veldhuis en Kemper: ‘Kunnen het niet laten'. Er was zogenaamd een scheur tussen de beiden mannen ontstaan. Een niet te overbruggen onenigheid die gedurende de show steeds erger werd. De breuk of scheur werd daadwerkelijk steeds breder in het podium gedurende de show. Het eindigde ermee dat de twee mannen zittend in de brede kloof tot de conclusie kwamen dat communicatie polarisatie kan opheffen en mensen dichter bij elkaar kan laten komen. Mijn aansluiting met hun grappen was honderd procent, ik gok dat ze van mijn leeftijd zijn. Allemaal herkenbare situaties met pubers, asielzoekers, mantelzorg, extreem rechtse politiek, eenzaamheid en relatieperikelen.  Ik had veel gelachen. In de auto hoorde ik van de dames dat ze niet nóg een keer zouden gaan. Misschien vonden ze het toch iets te hip, minder aansluiting met de onderwerpen of de humor te snel. Afgelopen donderdag haalde ik drie andere dames op en gingen we naar de dagfilm ‘The pinguïn lessons’ en dat was een heerlijke film. Ook voor de deelnemers. Het speelde zich af in het verdeelde Argentinië van de jaren ’70,  dictatuur. De tienduizenden verdwenen mensen en de Dwaze moeders die in opstand kwamen. Nu nog steeds trouwens, maar liefst dertig jaar later. Wanneer Engelsman Tom op een dure privéschool in Argentinië gaat werken tijdens de staatsgreep, treft hij een groep hardleerse jongens aan. Op een met olie overspoeld strand vindt hij een pinguïn, die hij Juan Salvador noemt, die hij tegen wil en dank onder zijn hoede neemt. Zijn leven zal nooit meer hetzelfde zijn. Tom heeft dit echt meegemaakt, waargebeurd. Tientallen jaren later, toen hij het filmpje terugvond op zolder van de zwemmende pinguïn in het zwembad van de school, kwamen de herinneringen terug. Hij heeft er een bestseller over geschreven. De deelnemers waren onder de indruk, ook van de tijd van de onderdrukking. Van dit onderwerp kwamen we tijdens de lunch terecht bij het voorspelde wegvallen van elektriciteit aankomende winter. Tips over radiootjes met opladers erin, zaklampen, gasflesjes met één pitje om op te koken gingen over tafel, en ‘anders maar koude bonen uit blik eten’. De meesten hadden de oorlog als kind meegemaakt. Sterke, ervaren, dappere weduwen die elkaar vastberaden tips gaven. Verval of ouderdom met al z’n wijsheid is echt prachtig om te zien vind ik. Ik kan zo van de onverschrokken dames genieten. Vorige week liep ik ’s avonds in het donker op straat toen een autootje om de weg vroeg. Het was heel toevallig mijn nieuwe collega van 4hetleven met twee deelnemers in haar autootje. Ze konden de weg niet vinden. De deelnemers vroegen of ik even in wilde stappen, en of ik de weg wilde wijzen naar het adresje in de buurt. Zulk toeval dat ik ze ontredderd tegen kwam en dat ze mij herkenden op straat in het donker, zelfs mijn naam wisten! Ik stapte op het juiste adres uit en ging lopend weer terug naar huis. Op weg naar het theater was het mobiel met Google Maps van mijn collegaatje ook nog eens uitgevallen, één van de deelnemers loste het probleem kordaat op met haar eigen mobiel. Het was geen makkelijke avond voor mijn kersverse collegaatje geweest. De doortastende oudjes hadden kranig meegeholpen en zich het avondje uit niet laten ontnemen. Die rust en wijsheid siert de lieve bejaarden.

Netjes aangekleed kwamen we aan op het vijfendertigjarige bestaan van een klant via mijn lief zijn werk. Een grote ballonnenboog, twee champagnetorens deed ons feestelijk welkom voelen. Heerlijke hapjes werden ons in de rij voor de entree al aangeboden, wij kozen een glaasje met Noorse garnaaltjes. Ruim vierhonderd gasten aanwezig op het chique feest in een groot hotel. Na de borrel mochten we de grote zaal in met heel veel prachtig gedekte tafels. Wij kwamen te zitten naast drie personeelsleden van het jarige bedrijf, een getrouwd makelaarstel en twee heren die een modern bedrijf runnen die van afvalolie gerecycled plastic maken. De dame naast mij werkte, hoe toevallig, ook als vrijwilliger bij een hospice. Zij werkt er heel veel langer dan ik en ondanks dat ons hospice dit jaar al vijfentwintig jaar bestaat, bestaat haar hospice nog veel langer. Heel leuk om dingen te vergelijken. Dat zij in twee shifts werken, en wij in drie. Dat zij drie keer zoveel vrijwilligers in dienst hebben dan wij, en heel anders evalueren. Het diner was geweldig. Eigenlijk de keuken van Laplace; vleeskraampje, wokkraampje, saladebar en een viskraampje waar ik heerlijke sliptongetjes en gamba’s bestelde. Ondertussen live muziek en zelfs een optreden van Najib Amhali. Fantastisch dessert. Lang geleden dat we zo’n groots feest meegemaakt hebben. Ze hadden extra uitgepakt. Andere jaren werden we op cabaretier Guido Weijers of oud-schaatser Ben van den Burg getrakteerd. Deze jubileumeditie was veel feestelijker en vooral meer luxe. Toch blijft het een avond van netwerken. Ik kende niemand. Heel erg vermoeiend voor mij, om energie te investeren in nieuwe contacten. Veel meer moeite dan vroeger. Mijn stem moest hard werken aan zo’n volle tafel met veel geruis op de achtergrond. Mijn batterijtje is niet meer zo groot als een paar jaar terug. Sneller leeg. Thuis kan ik weer opladen door ten eerste goed uit te slapen, en ook door hard te lopen in de natuur. Van de week plukte ik tijdens het rondje hardlopen een prachtige bos pluizige uitgebloeide wilde bloemen. Heel licht in gewicht dus ik rende makkelijker door. Later brak ik een prachtige tak met mooie zaden af van een boom ter decoratie op onze tuintafel. Niet te zwaar. Ik rende verder, was al op de terugweg. Tot ik bij een dikke afgebroken berkentak kwam die in een berg oranje herfstblad lag, met mooi wit, glad afgebladderd schors. Oók mooi op de tuintafel! Ik nam hem mee onder mijn arm. Hardlopen werd nu moeilijker. Toch genoot ik van deze cadeaus uit de natuur. Ik kon nog steeds een beetje joggen en snelwandelen. Opgeladen kwam ik thuis.

Proud mom!

BRAHMACHARYA
‘Like wildflowers, you must allow yourself to grow in all the places people thought you never would.’

- Melanie van Baalen

Al bijna dertig jaar doe ik aan yoga. Op diverse yogascholen over de hele wereld. Meestal is dat een les met oefeningen en een meditatie vooraf of eentje achteraf. Ik heb daar heel veel baat bij. Door de rust en stilte in de meditatie voel ik meer verbinding met mijn lijf. Tijdens mijn behandelingen in het Erasmus had ik daar heel veel aan. Wat voel ik eigenlijk écht? Door yoga oefeningen stroomt er energie en worden eventuele blokkades opgeheven. Ook daar heb ik veel aan voor versterking van de spieren in mijn nek en het stromen en afvoeren van lymfevocht in mijn hals. Ook doe ik kaakyoga waarbij ik mijn hals, schedel, nek- en schouderspieren leer ontspannen. Soms schrijf ik me op mijn yogaschool in voor een theoretische verdieping. Deze zaterdag heb ik een vier uur durende verdiepende theorie over het achtvoudige pad van yoga, een holistische levensfilosofie. Een soort evenbeeld van de tien geboden uit de bijbel. Yoga is niet compleet zonder alle acht onderdelen van het pad van yoga. Yogahoudingen zouden zonder de zeven andere onderdelen slechts een fysieke workout zijn. Hiervoor kun je bij wijze van spreken net zo goed gaan fitnessen. Alle acht onderdelen zijn dus gelijk en de één kan niet zonder de ander. Ze werken samen. Het achtvoudige pad is dus eigenlijk een gids voor een leven met meer bewustzijn. Yoga van de geest. Reuzeinteressant. Alle acht onderdelen even kort op een rij. Yama’s zijn eigenlijk leefregels, en Niyama betekent zoiets als zelfzorg, persoonlijke discipline. Asana’s  zijn de fysieke houdingen in een normale yogales, Pranayama is adembeheersing door ademhalingsoefeningen die we ook elke les doen en Pratyahara bestaat uit het naar binnen richten van de zintuigen. Soms kun je een hele hoge piep in je oren horen wanneer je helemaal in rust bent. De laatste drie stappen worden meestal samen genomen. Dharana is concentratie, Dhyana is focus op één ding, een soort flow of bijvoorbeeld tijdens een nies. De laatste stap is Samadhi, verlichting. Wanneer een yogi volledige samadhi heeft bereikt is dit een ervaring van ultieme eenheid. Er is geen onderscheid meer tussen jou en de wereld om je heen. Euforie, extase. Verbondenheid met iedereen. In eenheid samengesmolten. Onvoorwaardelijke liefde. Geheeld. Puurheid. Dit klinkt waarschijnlijk behoorlijk vaag en dat is logisch. Niet veel mensen bereiken samadhi en het is moeilijk te begrijpen, omdat het zo ontastbaar is. Je ziet het leven precies zoals het is. Je ervaart alles continu in het huidige moment als zijnde een groot geheel. Een prachtig geschenk. Het achtvoudige pad wordt in het tweede hoofdstuk, van de vier hoofdstukken in de Yoga Sutra’s, beschreven. De Yoga Sutra’s zijn de fundamentele teksten van yoga, in korte zinnen geschreven om de draad van het verhaal te behouden. Ze werden tweeduizend jaar geleden mondeling overgeleverd van leraar op leerling. Hierin staat hoe je op een goede manier met elkaar om kunt gaan. In het eerste hoofdstuk staat de beste weg naar geluk beschreven, namelijk je hoofd legen. Hoofdstuk twee gaat over het pad en hoofdstuk drie gaat over je leren beheersen. In het laatste hoofdstuk staat het gevoel van blijvende vrijheid beschreven dat je kunt bereiken door het loslaten van dingen waar je aan gehecht bent. Het is veel informatie voor een zaterdagochtend. Ook veel zitten op een simpel yogablokje. Wél superinteressant. De juf gebruikt gelukkig veel voorbeelden uit haar leven om één en ander meer te duiden, en te vertalen naar deze tijd waarin wij leven. Een tijd van veel stress. Een complex en veeleisend leven, en héél dynamisch. Ik heb ook huiswerk meegekregen; ik mag de hele maand november een reflectieonderzoek doen op het onderwerp Brahmacharya oftewel gematigdheid. To what habits, believes or people am I losing my life force energy?

Daar reden we afgelopen donderdag met z’n viertjes in de auto, feestelijk aangekleed, voor de laatste keer naar Maastricht. Onze benjamin kreeg haar bachelordiploma uitgereikt. Trots namen we plaats in de collegezaal. Oudste dochter in Singapore nam plaats achter haar computer. Jongste bleef met haar zwarte baret en chique lange jurk achter bij alle andere mooi geklede afgestudeerden. De groep jonge academici, én de afstudeerhoedjes in de lucht werden vastgelegd door de fotograaf. Toen de muziek hard werd afgespeeld kwamen de studenten binnen via de hoge trap. Applaus. Een warm gevoel welde op. Bewondering voor haar. Ze had een half jaar in de laatste fase van de middelbare school een ernstig tekort aan ijzer in haar bloed gehad. Ze was toen zó moe, haalde tentamens maar op het nippertje. Na haar lange herstel haalde ze alle cijfers op tijd weer op. Goede examens gemaakt. Ook dit telgje heeft nu haar universiteitsdiploma binnen. Als enige van ons gezin zelfs met een eervolle vermelding, cum laude. Een trotse moeder. Ze heeft voor haar studie een half jaar in Australië gewoond. Net zoals haar oudste zus die destijds een half jaar in Zuid-Korea studeerde. Wegens corona werd door de uitwisseling van middelste zus naar Oklahoma jammergenoeg een streep gezet. Een vervuld gevoel van voldoening gaat door me heen. Mijn lief en ik hebben drie mondiale meiden op de wereld gezet die elk een prachtige, internationale studie afgerond hebben. Feestvarken is inmiddels begonnen aan haar tweejarige masterstudie waar ze deze zomer voor naar Utrecht verhuisde. Ze is haar stage gestart in het Wilhelmina Kinderziekenhuis op de afdeling Cardiologie. Onderzoek naar het kinderhart. Toen haar naam genoemd werd en een grote foto van haar op het scherm verscheen met benoeming van de eervolle vermelding moest ik wel even iets wegslikken. Na de officiële ceremonie volgden omhelzingen, felicitaties, kussen en foto’s. Een borrel op de uni, wat fotootjes buiten in de herfstlucht en daarna een lunch met ons gezin in het centrum van Maastricht. Alles voelde zo relaxt en fijn. Blij en voldaan reden we daarna weer terug naar het noorden. 

Dutch 'kweeperen' to process!

WARME GEUREN ALS KANEEL EN KARDEMOM
‘Autumn is the season of baking, where the warmth of the oven fills the house with the comforting scents of cinnamon, nutmeg, and pumpkin.’

- Unknown

Mijn vriendin vroeg me terloops of ik een kilootje kweeperen wilde hebben. Ze kon er via iemand in haar omgeving aan komen. Het restant peren zou binnenkort langs de weg aangeboden worden. Ik zei dat ik dat wel wilde. Van een grote kweeperenboom komen vele kilo’s peren. Mijn vriendin waarschuwde me dat het vrij omslachtig is de harde peren tot moes te maken, maar meer dan de moeite waard. Ze zijn dus keihard en niet zonder verwerken eetbaar. Ik werd vooral getriggerd door de geur van de peren, dat zou roosachtig zijn… De kweepeer is inderdaad een familielid van de rozenfamilie en is verwant aan de appel, peer en de lijsterbes. Ze verspreiden dus een heerlijke, zoete geur die doet denken aan rozen. Niet zo bekend en zeker niet te koop in een standaard supermarkt. Ze worden vaak in het Midden-Oosten gebruikt in de keuken waar ze ook oorspronkelijk vandaan komen. Tegenwoordig groeien de bomen ook in Nederland. Op dit moment, in de herfst, worden ze geplukt en is er een overvloed aan kweeperen. Ik ga dus aan de slag met uiteindelijk toch wel drie kilo aan peren. Ze hebben een donzige vachtje, echt grappig. Vaak zijn kweeperen wat hobbelig, waardoor ze er niet altijd aantrekkelijk uitzien. Die van mij hebben ook wat bruine plekjes her en der, maar ze zijn geel en niet groen, dus rijp. Ik gebruik een goed groot scherp mes om de kweepeer te snijden, want het vruchtvlees kan erg hard zijn. Daarna gebruik ik een kleiner mes om het in stukjes te snijden en het klokhuis eruit te snijden. Dit hoeft trouwens niet perse, want in de pitten zit pectine dat een natuurlijk bindmiddel is. Ik heb mijn opbrengst peren in twee groepjes verdeeld. Ik ga van bijna twee kilo perensiroop maken. Deze groep schil ik niet, ik was ze alleen onder de kraan. Van de andere groep, een kilo denk ik, maak ik compôte of gelei om bijvoorbeeld bij oude kaas te eten. Eigenlijk net zoiets als vijgenjam.  Ik schil ze heel makkelijk met mijn dunschiller. Uiteindelijk twee grote pannen op het vuur. Zo’n kwartiertje koken tot de stukjes zacht zijn, met een vork door te prikken. Ik laat ze tijdens de nacht staan in hun kookwater. De volgende ochtend ga ik verder in de keuken. Mijn luisterboek als mijn metgezel. De oranje pan met geschilde kweepeer giet ik af en daar werk ik verder met het vruchtvlees, de zwarte pan giet ik ook af maar daar vang ik juist het vocht op om siroop van te maken. Het vocht uit de oranje pan vang ik dus ook maar op, dat is bijvangst voor mijn siroop. Met een pollepel pers ik al het vocht voor de siroop door de zeef. Ik kook het nog vijf minuten met veel suiker, steranijs en kardemom. De geschilde stukjes peer pureer ik tot een moes. Deze zet ik nog drie kwartier op met steranijs, kaneel en wat geleisuiker en gewone suiker. Ondertussen maak ik de drie glazen flesjes, vier glazen potten en alle doppen schoon met kokend water en zet ze op z’n kop weg. Wachtend om gevuld te worden met de wat afgekoelde siroop en compote. Een ontplofte keuken. Ik was met de hand de vele pannen, zeef, lepels, bak vol peerafval en diverse bakken gebruikt voor overgieten af. Trots ben ik op het resultaat van drie flessen siroop en vier potjes compote, allemaal met een stickertje erop en een lapje stof met een rood-wit draadje om de deksel gewikkeld. Hoe ambachtelijk!

Het is al donker zo vroeg op de avond wanneer mijn lief ons afzet, recht voor de deur van de Mezz. Het poppodium in het hartje van onze stad. Ik stap met twee dochters uit de auto zonder jas en we lopen rechtstreeks naar binnen. Iedereen gaat binnen rechtsaf maar ik zie een pijltje naar links met ook ‘zaal’ erop geschreven. We kiezen de linkerkant en de medewerker zegt dat we via deze weg in de Golden Circle terecht komen. Geen idee wat het is maar we lopen door. Een Golden Circle bij een concert blijkt een apart vak vooraan in de zaal, dicht bij het podium, dat exclusieve staanplaatsen biedt. Dat blijkt, want eenmaal door de deur staan we meteen bijna aan het podium. De zaal is al goed gevuld, ik denk dat er zeshonderd mensen in kunnen. We genieten van het voorconcert van een Nederlandse knul, Lenny Monsou, die net als Gavin James ook met een akoestische gitaar en keyboard op het podium staat. Leuke zelfgeschreven muziek en zo jong nog! Niet lang daarna komt singersong writer Gavin himself op het podium met een donkere soort joggingbroek aan en een baseball pet op. ‘Hey, I am Gavin James’ zegt hij. Wel handig, want zijn typisch Ierse rode haar is verstopt onder de pet. Ik heb hem eerder in Paradiso in Amsterdam gezien, maar ik herken hem niet meteen. Zijn humor herken ik wel meteen. Hij start als eerste met ‘The book of love’ zijn grootste hit. Iedereen muisstil in de zaal, niemand zingt mee. Het is zo kleinschalig, intiem en dichtbij dat je niet eens dúrft te zingen. Ik haal de dopjes uit mijn oren, absoluut niet nodig met zijn akoestische muziek vanavond. We genieten de hele avond. We zingen nog voor zijn jarige moeder in het Nederlands via de mobiel van Gavin. Hij zingt al zijn hits vanavond en nog twee nieuwe liedjes die ik pas de middag vooraf afgeluisterd had. Een avond vol pure emoties, grote hits en nieuwe muziek. Op het einde mogen we nog zelf een liedje kiezen, deze zingt hij als toegift. Lekker lang uitgerekt. Wanneer hij wéér op het podium terugkomt, en wij net willen vertrekken, staan we ineens pal naast de fotograaf die op het podium staat wanneer Gavin een eigen lange versie van het nummer ‘Dancing in the dark’ van Bruce Springsteen zingt. We zingen en dansen. De fotograaf maakt nog wat foto’s van ons. Gavin maakt ook een selfie met het publiek die de volgende dag op zijn Insta pagina staat. Wij staan er ook op.