Traffic jam…

DREAMERS
‘I address you all tonight for who you truly are: wizards, mermaids, travelers, adventurers and magicians. You are the true dreamers.’

-  Brian Selsnick

Op een strandstoeltje op het half natuur, half door mensen gemaakte strand kijk ik dromerig uit over de azuurblauwe zee. Tussen de donkergekleurde, woeste kustrotsen is ooit cement gestort.  Je kunt hier alleen het water in met waterschoentjes, de rotsen zijn scherp. Bovendien nestelen zee-egels met hun lange stekels hier graag in spleten tussen de rotsen. In de verte snorkelen twee van onze meiden. Ik zit half in de schaduw van wat pijnbomen. Zij verspreiden een heerlijke geur. Een zeebries voel ik zacht langs mijn schouders en benen bewegen. Voor deze rust hebben we de lange reis van bijna tweeënhalve dag gemaakt. Onderweg met ons Volkswagenbusje én de elektrische Volvo, grotendeels achter elkaar gereden. De Volvo achter het busje, want het antieke busje bepaalt het tempo. Slow travel. Het oude besje kan bergafwaarts net over de negentig kilometer per uur aantikken maar bergop gaat hij soms maar vijftig kilometer per uur, met moeite. Hij deed het echter fantastisch. Dat vonden andere reizigers ook. Duimpjes omhoog onderweg, complimenten bij de benzinepomp. Voorrang bij het invoegen op de drukke snelweg. Ik houd van het rijden in dat ding. Je zit hoog, je hebt een heel groot stuur. De kleine raampjes die als uitstaande oortjes open gaan. De schakelbewegingen lijken wel een workout voor je rechterarm zo wijd. Het typische geluid van een oude Volkswagen, radio is niet nodig al zou de muziek amper boven het geruis van de motor uitkomen, vind ik heerlijk. 

Wanneer we bij zonsondergang langs Keulen rijden over een lange brug en ik zie door het raam het silhouet van de Dom uitsteken tegen de feloranje gekleurde lucht geeft dat een geweldig gevoel. In een lange stilstaande file de volgende dag vlakbij de grens van Slovenië stapte bijna iedereen uit z’n vehikel. Er was een ongeluk gebeurd. Files vanwege werk aan de weg zagen we regelmatig, maar waarschuwingsborden van tachtig kilometer per uur veranderde grappig genoeg niks aan onze snelheid. Dit was echter een monster van een file niet ver van de Karawankentunnel vandaan. Een jonge Duitser uit de voormalige DDR was helemaal weg van onze bus. René knoopte op de snelweg een praatje met ons aan. Stilstaan op de snelweg verbroedert. Hij was al de tweede die aan ons vroeg voor welke prijs we hem zouden verkopen, en wilde ook de binnenkant bewonderen. Daar was nu alle tijd voor. Tijdens heftige regenbuien in de buurt van Italië en Slovenië was ik de dag daarna wel bang of de ruitenwissers het zouden houden. Ze zwiepten steeds vaker buiten het raam. Dat is eerder gebeurd, op een bepaald moment is er dan geen kracht meer om terug naar het voorraam te zwiepen en blijft hij naar links buiten de auto uitsteken. Met je hand moet je hem weer met een zetje in het gareel duwen. Dat zou in deze stortbuien heel spannend zijn, in no-time moet je naar de vluchtstrook navigeren. Voor vertrek had de garage dit euvel verholpen dachten wij. Er is godzijdank niks ergs gebeurd. Aan de andere kant van de bergtunnel klaarde het weer op, liep de temperatuur heel snel op naar dertig graden en scheen de zon volop. Dat was gisteren. Vandaag staat de bus te pronken tussen de pijnbomen op de camping. Een nieuwe luifel en doek over het voorraam en zijraampjes. Gezellige oranje lampjes passen bij het jaren ‘70 thema. We hebben heerlijk geslapen met de achterklep open. Het rustgevende ruizen van de golven op de achtergrond.  

27 juli 2025 | Savudrija, Kroatië

Yield of blackberries!

BRAMEN
‘When your time comes to die, be not like those whose hearts are filled with fear of death, so that when their time comes they weep and pray for a little more time to live their lives over again in a different way. Sing your death song, and die like a hero going home.’ 

- Tecumseh

De bel op de telefoon ging dat er een kamer was die mijn hulp deze ochtend nodig had. Bij de overdracht had ik al vernomen dat er een zoon van de bewoonster uit het buitenland op weg was naar ons hospice in Breda, naar zijn moeder die op sterven lag. De bewoonster wilde dan ook niet in sedatie. Ze wilde in haar kracht blijven totdat haar zoon er zou zijn. Precies dat heeft ze gedaan. Hij was er ruim een half uur, hij praatte tegen haar, stelde haar gerust. Je helpt iemand ontzettend als je bij dit proces betrokken bent. Je kunt namelijk stimuleren tot loslaten. Dat geeft de stervende een prettig en veilig gevoel. Het moeilijkste aan sterven is natuurlijk je verdrietige dierbaren achterlaten. Hij naast haar op bed, zij haar ogen al lang gesloten. Iemand die in het laatste stadium van leven komt, raakt qua bewustzijn op afstand van het aardse bestaan. Maar haar hand had ze op zijn arm gelegd, ze maakte alles nog mee. Haar ex-man was erbij, hij had deze ochtend hun kleinzoon afgelost met waken. Toen de zoon op de alarmbel had gedrukt was ik ter plekke. Zijn vraag was of ze nog leefde, hij dacht dat ze overleden was. Dat leek mij ook, maar ik haalde de verpleegkundige erbij. Geen hartslag. De procedure is dat we dan eerst de huisarts verwittigen en deze moet de dood vaststellen. Dat is het officieel tijdstip van overlijden. Daarna mag er pas een uitvaartorganisatie gebeld worden. Ondertussen verzorgden de verpleegkundige en ik de overleden bewoonster. Ze werd gewassen. De snoeren, slangen en pleisters werden voorzichtig verwijderd. We hebben haar samen omgekleed in schone kleding. Een frisse kussensloop om haar kussen. Een opgerolde handdoek onder haar kin om haar mond te sluiten. Het dekbed netjes straks getrokken en haar handen erboven gevouwen. Precies zoals de familie zal verwachten hoe ze erbij ligt. Haar haar een beetje in het gareel, haar speldjes in haar lange witte lokken. Een week ervoor was ik met dezelfde verpleegkundige toevallig ook op het moment van een overlijden. Mijn eerste overlijden in het hospice waar ik daadwerkelijk bij was. Dochter die continue bij haar moeder was ging heel even naar huis. Zoon kwam langs en zag dat het niet lang zou duren. Verpleegkundige en ik bleven erbij omdat alles erop leek dat het om enkele minuten zou gaan. Op het moment zelf kreeg ik meteen een signaal op de telefoon dat de bewoonster was overleden. De intelligente matrassen meten zoiets. De deurbel ging. Ik liep in rap tempo naar de deur. Dochter stond weer voor de deur. ‘Kom gauw binnen’ zei ik tegen haar. Ze rende naar haar moeder die nét een paar minuten ervoor haar laatste adem uitblies. Dit tafereel zien we best vaak. Iemand kan pas loslaten en overlijden als de andere even uit de kamer is. Dat kan een sigaretje roken zijn, een toiletbezoek of kort naar huis. Het scenario van vanmorgen horen we ook regelmatig. Er wordt gewacht met het verlaten van deze wereld totdat het verre familielid erbij is. Beiden vind ik heel bijzonder. Beiden scenario’s raken me. Sterven is sowieso bijzonder. Iets wat zó gewoon bij het leven hoort en toch zo wonderlijk is. Het is nooit dramatisch in het hospice. Er wordt naartoe geleefd. Het is altijd vredig, rustig, pijnloos en sereen. Helemaal niet eng. Alhoewel, ik vanmorgen voor het eerst een net overleden persoon mocht verzorgen toen, ik nog een zucht hoorde ondanks dat de buik niet meer op en neer ging. Daar twijfelde ik een kort ogenblik aan haar dood. Eng momentje. Ook omdat er nog een traan uit haar ooghoek rolde… Toch kregen haar nagels vrij snel een blauwe rand en werden haar benen al koud. Ik vond het een heel eigen en natuurlijk proces, ik vond het een eer dat ik bij zo’n intiem moment mocht zijn. 

Ik liep mijn hardlooprondje eens anders deze ochtend. Tussen de buien door hoopte ik vijf kilometer te rennen, maar liep uiteindelijk toch door twee zomerse regenbuitjes heen. Aan de rand van het Mastbos ontdekte ik op deze andere route megagrote bramenstruiken. Bramenstruiken nemen de wereld hier over. Het wemelt van de bramenstruiken. Ook tegenover ons huis trouwens. Ik plukte twee handjes met pikzwarte, rijpe bramen, want ik kon ze écht niet laten hangen, en rende nog een paar kilometer met volle handen verder naar huis. Van huis uit heb ik van mijn moeder het bramen plukken meegekregen. Ik denk dat dit tijdens de twaalf seizoenen die we op de camping in Drenthe doorbrachten ontstaan is. Altijd een oog voor bramenstruiken langs fiets- en wandelpaden en dan met name voor dikke, zwarte bramen. Ik herinner me bloedrood gekleurde handjes waarvan de kleur er niet makkelijk af ging, en wanneer ik érg hebberig was ook krassen op mijn onderbenen van de prikkelige doornen. Ook onze dochters hebben die familietik meegekregen. Bramen plukken met een emmertje bij strandopgangen, bramen plukken met een plastic tasje rondom het Mastbos, bramen plukken op een Zeeuwse plukboerderij om er daar meteen jam van te koken. Thuis heb ik de rijpe bramen uit mijn oranjerie erbij gedaan. Diezelfde dag ben ik op de fiets en met mijn beslagkom in m’n houten fietskratje voorop terug gegaan. Gelukkig was niemand me voor geweest! Ik weet het niet precies maar ik heb in m’n uppie in een klein uurtje toch wel gauw een kilo aan rijpe bramen geplukt. Ze hingen allemaal voor het pakken! Ik hoefde geen rare capriolen uit te halen. In de pruimenboom in de achtertuin hangen dit jaar kilo’s pruimen, jammer dat deze nog niet rijp zijn, anders had ik mooie combinaties van jam kunnen maken. De vijgen in de tuin zijn wel rijp maar die heb ik al in het bananenbrood verwerkt. Vorige week had ik dikke augurken uit de kas ingemaakt met water, natuurazijn en mosterdzaad waaraan toegevoegd wat rozemarijn en tijm uit mijn kruidentafel. Een frisse salade op tafel gezet van mijn eigen gele bieten. Lekker kokkerellen met vers fruit en groenten! Morgen ga ik geleisuiker in huis halen om bramenjam en bramensaus te maken. Mijn moeder kijkt vast opgetogen over mijn schouder mee. 

Outside Sunday night dinner with lovely homemade pizzas!

ENERGY VAMPIRE
‘Stay away from energy vampires. Surround yourself with people who give you energy instead of taking it away.’

- Kiana

‘Mijn zitkussentje heb ik nog in de theaterzaal laten liggen, Anja’ krijg ik te horen. ‘Oh, u wilt dat ik hem even voor u ga halen?’ vraag ik bereidwillig. Dus vertrek ik naar de inmiddels bijna verlaten, donkere theaterzaal om het kussentje te halen van de plek waar ze tijdens de voorstelling zat. Ik breng het haar en ze laat meteen even weten dat het blad met versnaperingen bij de borrel haar steeds passeert. Ik vertel de bediening dat haar tafel mogelijk overgeslagen is en ook dat mevrouw kennelijk honger heeft, met een knipoog. Nadat ik voor mijn deelnemers de drankjes opgehaald heb aan de drukke bar en een flesje Rivella met een glas voor mijn veeleisende deelneemster op tafel zet laat ze me haar oorbel zien. De andere is ze kennelijk verloren. Dat benadrukt ze door aan haar lege oorlel te trekken. ’Oké duidelijk’ denk ik, ‘daar gaan we weer’. ‘U wilt dat ik ga zoeken naar uw oorbel?’ vraag ik haar met een geforceerde lach op mijn gezicht. Hij zou in de zaal moeten liggen, want daar had ze aan haar haar zitten plukken. Warempel, ik vind de oorbel op de grond. Wanneer ik later aan een collega-vrijwilliger uitleg wat ik deze middag meemaak met haar krijg ik volop herkenning. Deze mevrouw heeft veel meegemaakt in haar leven, hoor ik, ze heeft PTTS, vraagt veel aandacht en is qua inlevingsvermogen niet zo sterk. Op de heenweg in de auto vroeg ze mijn volledige aandacht. Sterker nog, toen ik haar rollator nog achterin aan het inladen was zat zij al op de passagiersstoel uitgebreid te klagen over de thuiszorg. Ik kreeg er niks van mee. We haalden vervolgens nog twee dames op die achterin mochten zitten. Normaliter is er één centraal gesprek in de auto en verheugen we ons met elkaar op de show waar we naartoe gaan. Deze keer komt niemand aan bod, alleen die mevrouw blijft maar praten en zoekt steeds mijn bevestiging. We zijn op weg naar een vrolijke zomermatinee in een dorpje in Zeeland. In de zomer is onze theateragenda leeg en organiseren we als stichting lokaal een extra uitje. Provincie West-Brabant samen met provincie Zeeland. Vorige zomer gingen we met een grote boot door de Biesbosch, inclusief een lunch en een museumbezoek. Echt een leuke dag voor de grote groep deelnemers. Deze keer dus een zomermatinee van Music Care, die ons al zingend meenemen op een muzikale reis. Met een caravannetje op het podium langs verschillende plekken zoals Duitsland en Frankrijk. Liedjes geïnspireerd door vakantie. We zijn met meer dan honderd deelnemers, en zo’n dertig vrijwilligers in de zaal. Alle bekende liedjes die de sfeer van vakantie oproepen worden door de ouderen meegezongen. ‘Ich bin wie Du’ wordt bijvoorbeeld luidkeels meegezongen, ‘Onder moeders paraplu’, ’T’is weer voorbij die mooie zomer’ en ‘Champs-Elysées’ ook. Zelf zit ik aan een extra tafeltje helemaal achterin, eigenlijk in het donker, en mijn ogen vallen steeds dicht. Bij een applaus schieten mijn ogen weer open. De ontevreden mevrouw was bij aankomst door mijn collega op een verkeerde plek neergezet, want ze kende de dames links en rechts van haar niet. Dat zou ze hem nog wel laten weten!, zegt ze me in de auto. Zo ratelt ze maar door op de terugweg. Mijn sociale batterijtje is bijna leeg. Zij wordt als laatste afgezet door mij en vlak voor het uitstappen komt ze met een A4tje uit haar tas, volgeschreven met diagnoses waar ze allemaal aan lijdt. Ik beaam hoeveel het is en dat ze veel pech heeft. Ze verdient dit niet deelt ze me mee. Ze stapt bíjna uit tot ze ziet dat er een buurvrouw aan komt lopen. ‘Oh nee dan ziet ze dat ik met een taxi ben weg geweest’ reageert ze. ‘Welnee dat ziet ze niet', maar ik moet tóch mijn broche van de stichting afdoen van haar. Ik begrijp heel goed dat ze het heel zwaar heeft gehad, en wellicht ook nog heeft, maar deze klagende energievampier zoog mijn energie weg en was erg geobsedeerd door zichzelf. Ook een beetje mijn eigen schuld, denk ik, omdat mijn betrokkenheid mij verraadde. De hele heen- en terugweg gebruike ze mijn meelevendheid, en mijn luisterend oor. Een eventuele volgende keer zal ik met terughoudendheid reageren om mezelf goed te beschermen.

Hoe heerlijk om met mijn lief in onze antieke kampeerbus te rijden met de kleine raamoortjes voorin wijd open voor wat frisse lucht. Beiden op blote voeten, zand in ons haar. Onze huid door de zon gekust. De koelbox tussen ons in gevuld met verse roombrie, verse worstjes, verse bramenjam en verse bramensap. Alles van de boerderijcamping van Marjan. We zijn met ons busje áltijd welkom zegt ze elk seizoen weer. Dat geeft ons de vrijheid die mij zo gelukkig maakt. Wanneer het mooi strandweer wordt en onze agenda laat het toe, of ik heb al eerder een kruis door het weekend gezet, bel of mail ik Marjan en zijn we verzekerd van een plek op haar boerderijcamping dichtbij zee. We plaatsen de bus na aankomst, maken het bed op en zetten de tafel met stoeltjes buiten en dan vertrekken we op onze nieuwe ‘plooifietsen’ naar het strand. We eten die avond dan ook altijd aan het strand en komen pas in de avond weer terug. Volgende ochtend halen we verse broodjes en croissantjes op én een fles verse melk voor mijn lief; een vorstelijk ontbijt buiten met verse jam en brie! Het is zo vertrouwd en omdat het zo eenvoudig en makkelijk is geeft het ons een enorm gevoel van vrijheid. We zouden altijd in de bus kunnen stappen en een reis(je) kunnen maken. Precies waar de Volkswagen kampeerbus voor bedoeld is. Ooit tijdens het laatste jaar in Mexico in een opwelling gekocht omdat ik zo verdrietig was ons vrije leven daar weer in te wisselen voor een heel ander leven terug in Breda. Tijdens een ontbijtje op een prachtige patio in Puebla uitte ik mijn verdriet over ons plotse vertrek uit dit fijne land. ‘Wat zou je het meest missen?’ vroeg mijn lief me. ‘Onze vrijheid’ was mijn antwoord. Elk weekend waren we écht vrij, elke schoolvakantie reisden we naar mooie bestemmingen. Wij hadden geen verplichtingen. De verwaarloosde lichtblauwe Volkswagenbus die we op de terugweg van ons ontbijt langs de weg zagen staan met een stuk karton achter het raam waarop slordig se vende geschreven stond was het rechtstreekse antwoord van de universe op mijn wanhopige, krachtige vraag. We stopten, keken naar binnen, ons hart maakte een grote sprong en de rest is geschiedenis. 

A great summer night with a fantastic goal in Rotterdam!

JE BENT STERK
‘In running, it doesn’t matter whether you come in first, in the middle of the pack, or last. You can say, ‘I have finished.’ There is a lot of satisfaction in that.’ 

- Fred Lebow

Ik ben deze bloedhete, vroege avond met mijn fiets helemaal doorgereden naar de glazen entree van het kantoorgebouw, voorbij de fietsenstalling. Daar parkeer ik mijn fiets pal in de zon. Het is maar liefst zevenendertig graden. Ik had die middag in het zwembad mijn baantjes getrokken en had thuis geen puf gehad mijn natte haar uit de knot te halen. Ik had wel mijn bikini verwisseld voor droog ondergoed. Ik woon vanavond een vergadering van de gemeente bij over een nieuwe noodopvang voor asielzoekers, niet ver van ons huis. Door de spreidingswet biedt ook Breda opvang aan. Ons deel van de stad is deze keer aan de beurt. En wel in het hotel vlakbij ons huis, de duurste vorm van opvang. De iets meer dan tweehonderd mensen die deze maand al zullen komen zijn statushouders en komen hun partner achterna reizen die al (te kleine) huisvesting in Nederland heeft. De zogenaamde nareizigers. Veelal vrouwen met hun kinderen. Gezinshereniging. De kinderen zullen hier de komende twee jaar naar school gaan en zo snel mogelijk Nederlands gaan leren. Met een verblijfsvergunning ligt hun toekomst in Nederland. Ik word ontvangen met een handdruk van de burgemeester himself en zijn advies dat ik mijn fiets beter in de schaduw kan zetten, vanmiddag was er al een fietsband geklapt in de zon. Ik volg zijn advies op. Binnen krijg ik meteen ijs aangeboden, softijs of een verpakt ijsje. Water en gekoelde frisdrank staat volop klaar. Ondanks de hitte gaat deze bijeenkomst toch door, omdat er spoed bij is. De locatiemanager Fokke van de COA wil het samen met ons, de buurtbewoners gaan doen. Hij wil de nieuwkomers goed laten landen. Kennen we sportverenigingen die open staan voor nieuwe leden? Willen we bijzonderheden op straat melden? Vrijwilligerswerk doen? Is er een kerk of een moskee in de buurt? De statushouders hebben een werkvergunning, dus mogen aan de slag. De meesten komen uit Afghanistan, Syrië, Turkije, Jemen en Eritrea. Er zijn vooral bewoners gekomen uit de straat aan de andere kant van het hotel. De straat waar wij een jaartje woonden toen we uit The States kwamen. Mensen herinnerden ons gezin nog, hoe leuk! Van óns straatje was er niemand, alleen ik dan.  Een oude buurman van ons vorige huis begon over de drugsdealers bij een doodlopende straat naast het hotel. Overdag loop ik daar hard, maar in de avond schijnt het er duister te zijn. Hij had jongens erop aangesproken maar zij staken een mes uit het autoraam. De burgemeester wil bij de aansluitende borrel wel even verder praten hierover. Ik ook. Aan het eind van óns doodlopende straatje wordt namelijk ook gedeald. De bijeenkomst wordt in de loop van de avond steeds negatiever van sfeer. Mensen hebben veel te zeuren of te vragen met een negatieve kijk op dingen. Zelfs dingen als waarom de brief in de bus een dag later kwam dan het in de krant te lezen viel? Waarom de nareizigers niet ergens anders kunnen wonen? Ze halen er andere dingen bij zoals de drugsdeals of het te hard rijden door de straat. Hangjongeren bij de supermarkt tijdens schoolpauzes.  De conclusie is eigenlijk dat er een wankelend draagvlak is door de omwonenden. Wij zijn de oren en ogen in de buurt, er wordt ons gevraagd onmiddellijk onregelmatigheden te melden. Er zal vierentwintig uur bewaking zijn in het hotel. Volgens mij loopt het allemaal niet zo’n vaart. Gelukkig durft er een dame uit het publiek op te staan en te vragen of we allemaal ons beste beentje willen voor zetten. Dat werd beantwoord met een luid applaus. Eindelijk een positief geluid! We gaan het samen maken. Het komt vast goed. Nadien loop ik naar de burgemeester en meld de drugsverkoop aan het eind van óns straatje. Ze wanen zich daar ongezien. Hij kent ons straatje, weet niks van drugs. Of ik daar een bericht van wil sturen. Ze hebben voldoende boa’s en zullen af en toe ons straatje controleren, belooft hij. We komen er pratend achter dat we bijna dezelfde route hardlopen. Ik zou zoveel met hem willen bespreken over de geplande kantoorbouw in het natuurgebied op de Trippelenberg bijvoorbeeld of het toenemende aantal campers dat langs mijn hardlooprondje parkeert en vuil achterlaat. Hij had toevallig deze ochtend tijdens het hardlopen ook een geel campertje zien staan, zei hij. Maar ook dat de stoplichten om de rondweg over te steken veel te snel op rood springen, hoe onveilig dat is, ook voor de schoolgaande kinderen straks. Ik vertrek met een bakje Ben&Jerry’s ijs voor onderweg, thuis zie ik pas in de spiegel dat ik mijn rommelige zwembadknot nog in had. Hopelijk deed dat geen afbreuk aan de indruk die ik achterliet bij onze burgervader. 

Parkeren was een gedoe dus reden we na het eten bij dochter in Rotterdam naar een P+R en namen de metro tot vlakbij de Kralingse Plas. Onderweg kwamen we steeds meer sportievelingen tegen in korte hardloopbroekjes en sportshirts aan. We kwamen allemaal voor hetzelfde belangrijke doel. Flink geld ophalen voor het Erasmus Kanker Instituut, het voormalige Daniel den Hoed kliniek, voor meer wetenschappelijk onderzoek. Een doel dat mij persoonlijk erg raakt. Allereerst omdat ik daar zélf aan onderzoeken heb meegewerkt als patiënt. Ik heb meegedaan aan een onderzoek om na een chemokuur op een snellere manier door te spoelen zodat de patiënt voor een dagopname kan komen in plaats van een overnachting. Ook heb ik meegewerkt aan een studie om de tumor met een fluorescerend stofje te markeren waardoor de tumor preciezer weg gesneden kan worden. Bij beiden onderzoeken heb ik zelf veel baat gehad. Heel erg dankbaar. Hoe belangrijk dat zulke onderzoeken blijven plaatsvinden. Onderzoek maakt beter! Fijn dat ik zo iets terug kan doen, mijn kleine steentje kan bijdragen. Er is deze warme zomeravond bijna vier ton euro opgehaald. Het was beredruk in het Kralingse bos en tóch vonden we de andere leden van ons kleine team en ook onze supporters langs de kant. Hartstikke gezellig. Het was wel flink warm, gelukkig was het langs de Kralingse Plas door de wind wel te doen. Halverwege was een waterpost. Jongste dochter en vriendje liepen tien kilometer, een persoonlijk record zelfs van haar. Middelste dochter, haar vriendin met moeder en ik liepen vijf kilometer. Middelste liep ook haar persoonlijk record, op het einde rende ze alleen voorop zelfs. Ik was blij dat het erop zat, toch last van de warmte, eind van de week en ik loop nooit in de avond. Met vriendin’s moeder liep ik samen over de eindstreep onder een luid gejuich van het publiek. De euforie! 

Proud of graduated youngest daughter!

DROMEN VERVULLEN
‘Dit is een tijd om langzaamaan te doen, 

Dekking te zoeken,

Tot de bittere kou voorbij is.’

- John O’Donohue

Er is zo’n reclame op televisie en in de bushokjes waar je Beau van Erven Dorens voorbij ziet vliegen als stuntman. Of dat hij met een grote stapel pizza’s balanceert. Ik heb er nooit wat mee gehad met zulke, in mijn ogen, agressieve commerciële bedrijven als Groupon, Vakantieveilingen of Social Deal. Ik verwachtte bij deelname veel ongewenste mail in mijn postvakje. Nu weet ik inmiddels dat Social Deal ooit opgezet is om prijzen te verlagen om mensen met minder geld ook toegang te geven tot leuke uitjes. Het bedrijf schijnt zelfs de meest tevreden medewerkers van ons land te hebben. Ik belandde een paar weken terug voor het eerst op hun website toen ik een massage wilde boeken in mijn stad. Kennelijk was ik zonder dat ik het doorhad van Google naar deze website verplaatst en vond ik een scherpe aanbieding van een holistische massage met bovendien heel goede reviews. Normaliter kosten zulke massages van een uur iets minder dan honderd euro. Ik betaalde nog geen dertig euro! Ik begreep dat ik eerst de voucher moest kopen op hun site en dan later op de website van de aanbieder een massage moest boeken. Ik zou dan moeten betalen met de voucher. Ik liet een bericht achter voor de masseurs dat dit mijn eerste keer was via Social Deal en ik graag op zeer korte termijn een massage wilde boeken. Er stond namelijk een disclaimer bij dat je met zulke vouchers niet op korte termijn kon reserveren. ‘Zie je,’ dacht ik, ‘tóch een kat in de zak!’. De volgende ochtend werd ik echter gebeld en ik kreeg dezelfde week nog een afspraak. Helemaal top! Ik had er zin in. Mijn lief en oudste dochter genoten die dagen namelijk dagelijks van massages in Thailand en ik kreeg door hun berichtjes zo’n verlangen naar een ontspannende massage. Helaas belde de masseur een dag van tevoren af wegens ziekte. Laatst was dan ik écht welkom. Ik reed erheen met m’n autootje, het was in een dorpje zeven kilometer verderop. Een aardige vrouw van mijn leeftijd opende de deur in wat later bleek haar ouderlijk huis. Op zolder was de praktijk. Vooraf voerden we een gesprekje waarom ik bij haar was. Claudia vertelde wat over haar achtergrond. Ze had Bewegingswetenschappen gestudeerd, maar ook Reiki diploma’s op zak. Ze geeft nu holistische massages. Niet alleen fysieke klachten worden behandeld, maar er wordt ook aandacht besteed aan de emotionele en mentale aspecten. Ook de term ‘energetische massage’ viel. Ik zag het vooral als een avontuur. Ik had niks verteld over mijn ziekte of herstel. Alleen dat ik behoeft had aan wat quality time en dat de massage een cadeautje aan mezelf zou zijn. Eenmaal op mijn buik op de massagetafel, stroomde warme olie op mijn rug, oefende ze lichte druk uit op de zachte weefsels van mijn rug. Zo stimuleerde ze de bloedsomloop en zuurstoftoevoer naar die plekken. Haar handen voelden zó heet aan dat het wel hot stone massage leek! Ze hield haar handen regelmatig stil op één plek wat dan heel heet werd.  Haar massage zou mijn algehele welzijn bevorderen. Het voelde inderdaad heerlijk ontspannen en een weldaad voor mijn rug, én mijn neus. De olie geurde namelijk heerlijk. Na de massage hebben we nog flink wat tijd nagepraat, haar volgende afspraak was afgezegd. Veel over yoga, mijn EMDR- en hypnotherapie werd er besproken. We zijn allemaal energetisch verbonden met elkaar en in deze wereld waarin nu zoveel gebeurt en chaos heerst, is het belangrijk dat we vertragen. Ook op mijn yogaschool hoor ik dat het vooral nu belangrijk is om in te tunen met jezelf en verbinding te zoeken met elkaar, en met wat écht belangrijk is in je leven. Het is zo makkelijk om perspectief te verliezen, om je leven uit te stellen en om te vergeten wat echt belangrijk is. Zo makkelijk om je dromen op de bovenste plank te leggen waar je ze niet meer kunt zien. Belangrijk zijn nu juist de dingen die betekenisvol voor je zijn. Trouw blijven aan jezelf. Dat hoor ik dan weer in het hospice. Het is belangrijker om die droom te vervullen dan vol spijt bij het eind aan te komen…

Het kletterde keiharde regen op de grote parasols van het Maastrichtse terras. Jongste dochter die net deze donderdagochtend haar scriptie verdedigd had op de universiteit zat naast mij op het bankje. We hadden een stuk Limburgse vlaai gedeeld. Kort nadat ze voorstelde ergens anders te gaan zitten keek ik om en stroomde het hemelwater langs de parasol, precies op mijn zitplek. Nét op tijd opgestaan! We verschoven naar het midden op het terras. Zowat bij elkaar op schoot, regenjas van dochter over onze benen, redden wij het om droog te blijven. Andere gasten hadden zelfs hun paraplu opgezet ónder de parasols of ze gingen staand dicht tegen elkaar aan schuilen. Zodra de plensbui voorbij was wandelden we verder. Dit fenomeen herhaalde zich rond lunchtijd precies zo toen we net lekker op een terras op de Markt zaten en de wind, en daarna de regenbui, op kwam zetten. Mijn lief kwam in de middag vanuit Aachen om het afronden van dochter’s studie te vieren. Ik wachtte hem op het station op terwijl jongste nog even naar de universiteit fietste om haar stagebegeleider te bedanken met een stuk vlaai. ‘Kom even meekijken, ik ben net je cijfers aan het insturen’ zei ze. Dochter was flabbergasted, ze kreeg maar liefst een negenenhalf voor haar stage! Trots vierden we dit met haar met een drankje en nachos op een stads zonnig terrasje. En weer ópnieuw vierden we haar en haar bul diezelfde warme avond aan de Maas, dit keer met heerlijke tapas die we deelden. Wát een dag, en wát een zaterdag erna, toen we haar kamer leeghaalden bij bijna dertig graden. Met een aanhangwagen volgeladen reden we terug naar Breda. Een periode is afgesloten in Maastricht. Nu definitief, na vier jaar. Middelste dochter had daar haar master afgerond, jongste dochter haar bachelor. Ook voor mij voelt het alsof we een belangrijke klus afgerond hebben. Drie dochters met diploma’s op zak. Een nieuwe levensfase voor jongste en ook voor ons als ouders. Wij mogen stoppen met pleisters plakken. Onze jongste gaat haar eigen dromen vervullen, naar Utrecht verhuizen. Een masterstudie in een nieuwe studentenstad.