Interior of our greenery

LUISTEREN NAAR DE NATUUR
‘Het gaat erom rivieren te redden, de planeet te redden.’ 

- Ned Tapa

Wij als gezin reizen samen de hele wereld af op zoek naar ontspanning, natuur en avontuur. Wat we in deze verre oorden zoeken, kunnen we natuurlijk ook vinden in onze eigen omgeving. Ook onze groene tuin kan een plek worden om bij onszelf te komen. Een groen toevluchtsoord in onze eigen voor- en achtertuin. Het vele groen is voor mij de eerste belangrijke voorwaarde. Veel volwassen groen boven alles. Vooral na een frisse regenbui zo energierijk. Een oase voor m’n zintuigen! Hoe creëer ik een buitenruimte waarin ik nóg meer kan opladen, ontspannen en inspiratie opdoen? We komen vaak tot rust in stilte. Geur kan ook veel doen voor een ontspannen sfeer in de tuin. De uitbundig bloeiende lila salie en paarse lavendel ruiken heerlijk als ik er langs loop. Onze kruidentafel tegenover de ingang van de tuinkas, met heerlijke geuren als citroenmelisse, salie, basilicum, peterselie: wanneer je je ogen sluit is er slechts plek voor horen, voelen en ruiken. De geur van bepaalde planten werkt direct in op je brein. Onze nieuwe ‘orangerie’ is ook een oase van rust. Het licht is er werkelijk magisch. Overal om je heen groen. Elke plant, plantje of bloesem groeit en verandert dagelijks. Elke dag in de tuinkas is anders. Nieuwe aangegroeide blaadjes, knoppen die ontstaan, stengels groeien in de hoogte, klimmen langs de begeleiding of bloesem dat een klein vruchtje wordt. Door slim met ruimte en hoogte te spelen door planken op te hangen en hangplanten krijgt de tuinkamer een heel bohemien sfeer. Het hout van de meubels, de terracotta potten, de macramé plantenhangers, de bamboestokken én de bamboestoel in het midden maken het sfeertje warm en het contact met de natuur wordt versterkt. Ik geef de tuinkamer een vaste plek in m’n dag. Even een wandelingetje er doorheen met de gieter. Het water geven is waar het om gaat niet dat je snel klaar bent, maar juist om er al doende volledig bij betrokken te raken. Water geven is kalmerend en vreemd genoeg voel je je als je klaar bent net zo opgefrist als de planten zelf. Meteen even kijken hoe het het met mijn plantjes gaat. Heel verkwikkend voor de geest. Tuinieren brengt alles even terug tot z’n essentie. Ik ben hier, buiten, ik adem, geef het groen water – en dat is ’t. Even weg van nieuws, mails, de boodschappen die je nog moet doen. Tuinieren werkt twee kanten op: het is zowel naar binnen als naar buiten gericht. Door zaadjes te planten en de boel water te geven, draag je bij aan groei. Door te zaaien, plant je een verhaal over toekomstige mogelijkheden. Zaaien is eigenlijk een een hoopvolle daad. Het ruilen van plantjes een sociale daad. Hoewel het een grote investering is geweest kan ik het hele jaar door van de natuur genieten, no matter the weather. Luisteren naar de natuur, daar gaat het eigenlijk om. Een tuin of -kamer verzorgen kan dan uitgroeien tot een levenshouding.

De Israëlische schrijver Yuval Noah Harari noemt het een van de meest opmerkelijke juridische uitvindingen van de moderne tijd: de rechtspersoon. De afgelopen jaren is er iets bijzonders aan de hand. Steeds meer natuurgebieden en dieren vergaren wereldwijd in meer of mindere mate de status van rechtspersoon. De klimaatcrisis wakkert de discussie aan over de menselijke relatie met de natuur. Het besef groeit dat de mens niet opzichter of uitbuiter van de natuur is, maar eerder onderdeel ervan. Het idee dat de natuur rechten heeft volgt een radicaal andere logica dan de manier waarop de natuur nu wordt beschermd. Milieubescherming staat er nu in de eerste plaats voor om de gezondheid van mensen te beschermen. Door een stuk grond of een rivier schoon te houden. Daarmee wordt de leefomgeving van de mens gewaarborgd. De mens staat nog steeds bovenaan in de piramide. Bij het erkennen van een stuk natuur als rechtspersoon is de natuur een zelfstandige en gelijkwaardige entiteit. Ze heeft rechten omdat we haar intrinsieke waarde erkennen. In die zin staat ze op gelijke voet met de mens. De rivier Whanganui in Nieuw-Zeeland wordt sinds 2007 erkend als levend wezen en heeft dus dezelfde rechten als een mens. Het Māori volk onderhandelde maar liefst honderdveertig jaar over de status van de rivier! Om de rivier te kunnen beschermen tegen bijvoorbeeld vervuiling. De rivier heeft een belangrijk spirituele betekenis voor hen. Zij zien de rivier als hun voorouder. De Māori woonden al in het gebied voor Europeanen er arriveerden en zien de natuur als een schatkist waarvan zij de bewakers zijn. De overheid en Māori delen nu samen het bestuur, elk een gezicht van de rivier. Zij krijgen de bevoegdheid om namens de rivier op te treden en geschillen aan te kaarten. De Whanganui is de langste bevaarbare rivier in Nieuw-Zeeland zoals de Rijn in Europa. Het is een bekende toeristische bestemming. Veel mensen varen de rivier af in kano’s. ‘Het gaat erom rivieren te redden, de planeet te redden,’ zegt Māori stamleider Ned Tapa aan het begin van de documentaire. Ik zag I am the River, the River is Me vorige week in de bioscoop. De makers waren ook aanwezig in de zaal. In deze adembenemend mooie documentaire onderneemt Ned Tapa een kanotocht van een week over de Whanganui rivier met een groep mensen. Het wordt in fraaie shots vastgelegd. Het bracht me terug naar onze eigen tocht op een traditionele lange boot over de Amazone rivier. Met onze drie kinderen acht dagen op een smalle houten boot met een kokkin, een gids en een kapitein. Of onze primitieve bootreis over de Suriname rivier, een week lang. Afgelopen zomer maakten we met onze drie dochters zelfs twee onvergetelijke meerdaagse bootreizen, dit keer door de jungle van Borneo. Ook aan het geluid van de natuur is in de documentaire veel zorg besteedt. Juist in navolging van het Māori credo dat je altijd naar de natuur moet luisteren.

Our new greenhouse, and grass!

TEGENVALLERS ZIJN TIJDELIJK
“Your entire life can change in the blink of an eye. Storms can come in and rock you to the core. I started to doubt myself, but I eventually learned two unbelievably valuable lessons at that moment:

1. Never doubt yourself.

2. Never stop pursuing your dreams.

Setbacks are temporary and a natural occurrence on the road to success. So I figured I better get used to them.” 

- Cliff Beach

Hoeveel tegenspoed en teleurstellingen kun je als mens redelijk veerkrachtig opvangen? Feitelijk is er niet eens veel aan de hand. Het gaat namelijk allemaal om verwachtingen voor de achtertuin. Ik heb zo uitgekeken naar het gras dat er zo’n drie weken geleden in zou worden gelegd. Ik had een tuinman via marktplaats gevonden. Hij bood zichzelf aan als hovenier en we kochten openhaard hout bij hem. Bij de levering van het hout zou hij meteen een kijkje nemen in de achtertuin. Grasveld moest vervangen worden, vlonderhout en betonmuur moesten gesloopt en afgevoerd worden. Alarmbellen hadden misschien al af moeten gaan bij de eerste afspraak. Hij kwam namelijk zonder haardhout naar de tuin kijken. Het haardhout zou hij bij de volgende afspraak meebrengen. Hij was tamelijk vaag over wanneer hij het grasveld kwam leggen, want het weer moest bij het leggen droog zijn en de dagen erna moest het juist regenen. Dat werd dus steeds uitgesteld. Hij kwam wel tussendoor een keer om het beton af te voeren. Nooit met een tijdsafspraak. Ik moest altijd maar zien. Gelukkig ben ik relatief veel thuis en kwam het steeds net goed uit. In zijn aanhangwagen lag toen zwart zand dat hij ook moest afvoeren. Ik vroeg of ik een kruiwagen mocht hebben voor het nieuwe reepje tuin achter de gesloopte betonmuur. Het bleek veel te weinig te zijn. Hij beloofde nog vier kruiwagens zwart zand te brengen. Hij kwam zijn afspraken alleen nooit na. Telkens een flauwe smoes. Zijn één-na-laatste excuus was dat hij op een vrijdag met autopech langs de snelweg stond. Op weg naar ons. Hij kwam weer niet opdagen om gras te leggen. Ik vond het zo teleurstellend, hoopte in het weekend een groen grasveld te hebben. Ik meldde hem dat ook. Hij beloofde écht dat hij maandagochtend zou komen met gras en zwarte aarde. Mijn lief had er al helemaal geen fiducie meer in. Ik wilde zo graag geloven dat hij maandag zou komen. Die maandagochtend was hij niet op tijd. Ik belde hem tig keer. Geen gehoor. Ik hoopte nog dat hij zwarte aarde aan het scheppen was, voor ons, en daarom mijn belletjes niet kon beantwoorden. Uiteindelijk belde hij drie kwartier later terug. Zijn auto stond voor reparatie bij de garage en hij had geen auto kunnen lenen. Ik reageerde nog best begripvol maar mijn lief nam het gesprek over en zei dat hij niet meer hoefde te komen. Hij hield zich niet aan de afspraken. De hovenier opperde nog dat hij het wel zo netjes van zichzelf vond dat hij ons belde nu hij niet kwam. ‘Netjes was geweest als je dat een half uur voor onze afspraak had gedaan. Wij wachten al een uur en je beantwoordt onze telefoontjes niet.’ Einde verhaal. 

Mijn lief en ik zijn dezelfde dag zelf tuinaarde bij de doe-het-zelf zaak gaan halen, het prijsverschil viel gelukkig mee door de scherpe aanbieding. Ik ging als een dolle op internet zoeken naar graszoden-leggers. Twee offertes die beiden drie keer zo duur waren als onze onbetrouwbare hovenier. Eén kon zelfs de zelfde week gras komen leggen. Zij kwamen op tijd. Ze hadden wel te weinig graszoden mee, hun collega was niet op komen dagen, het pinapparaat werkte niet en ze waren de brochure voor onderhoud van het gras vergeten. Toch waren ze na een uur vertrokken en lag er een fatsoenlijk nieuw grasveldje in. Daarna regende het een week lang. Dit waren echter niet alle tegenslagen deze week. De tuinkas werd geleverd. De oude meneer met het kleine vrachtwagentje was op tijd. Bij het achteruitrijden brak hij bíjna een grote tak van onze magnoliaboom af ondanks dat ik keihard ‘Stop!’ schreeuwde. Hij stapte uit en zei doodleuk dat hij hier maar stopte omdat hij anders een tak mee zou sleuren. Beetje doof dus. Hij zette zo’n vijftigtal glasplaten in vele maten tegen onze houtkast aan. Hij stampte ondertussen lekker met z’n klompen door de voortuin. Hij trapte een bloeiend plantje eruit en stampte het weer aan. Met z’n klomp. Ik werd niet goed. Ik zei hem dat daar snijbloemen gezaaid waren. ‘Dat dacht ik al’ reageerde hij merkwaardig. Ik zag dat hij met een stapeltje glasplaten de straattegels aantikte en daarna met zijn klomp wat wegveegde. Hij zal toch niet …? Ik keek het even aan en toen zei hij dat er een piepklein hoekje van één ruitje af was dat zou onder de rubbers wegvallen. Geen probleem. Ik ging natuurlijk goed kijken. De tweede ruit had echter ook een flinke beschadiging. Hij kwam ook kijken. Hij haalde wat glasplaatjes naar voren tegen zijn benen aan om beter te kunnen kijken en die ruit brak. In duizend stukjes. Hij zou zorgen dat we twee nieuwe ruiten kregen, die konden we zelf ophalen zodra we wisten welke maten het zouden zijn. Ik baalde ervan. De scherven nam hij niet mee. Mijn lief belde in de middag naar de kassenbouwer en zo kwamen we erachter dat er niet één maar twee ruiten aan diggelen waren en dus twee flink beschadigd. We bleken al twee reserves erbij te hebben gekregen en konden er nog twee dezelfde middag ophalen. De gepensioneerde oude man zat nergens mee en genoot van zijn werk vertelde hij uitgebreid. ‘Lekker met het wagentje het land door, gezellig bij de mensen een kop koffie drinken terwijl ik doorbetaald word en meteen een work-out voor mijn lijf’. Een heel tevreden man. Hij was toe aan een kop koffie had hij gezegd. Ik ging koffie maken in de keuken toen ik zijn stem in onze huiskamer hoorde. ‘Zal ik mijn klompen even uit doen?’ Ik rende naar de hal en zei dat we buiten koffie zouden drinken. Ik zou deze praatgrage man nooit mijn huiskamer weer uitkrijgen. Horror. Het was na de koffie in de voortuin überhaupt al een klus om hem weer terug in zijn vrachtwagentje te krijgen. Mijn lief zette afgelopen weekend de tuinkamer in ruim twee dagen in elkaar. Zonder enkele glasbreuk. Hij staat prachtig tussen al dat groen! 

At the beach with old friends!

MIRAKEL
“It always amazes me to look at the little, wrinkled brown seeds and think of the rainbows in 'em," said Captain Jim. "When I ponder on them seeds I don't find it nowise hard to believe that we've got souls that'll live in other worlds. You couldn't hardly believe there was life in them tiny things, some no bigger than grains of dust, let alone colour and scent, if you hadn't seen the miracle, could you?”

- L.M. Montgomery

Zaadjes zijn zo sterk, zo krachtig en zó vol energie. Ik had een paar maanden terug zakjes zaadjes gekocht van onder andere passiebloem, en een kleine plastic zaaibak. Mijn passiebloem was namelijk na een paar jaar prachtig gebloeid te hebben, gestorven. Waarschijnlijk door het niet kunnen overwinteren. Zijn pot hing aan de regenpijp aan de voorkant van ons huis. Vanaf vroeg in de ochtend in het volle zonlicht. Toch niet warm genoeg om te overwinteren. Ik wilde het from scratch opnieuw proberen. Vanmorgen las ik nog eens na hoe dat zaaien van passiebloem nu feitelijk stapsgewijs moet. Beetje laat dat wel, ik had de zaden twee maanden geleden al in de kweekkas gestopt en de aarde vochtig gehouden. De eerste stap was eigenlijk dat de zaden een nacht moesten weken… Och! Wat hebben de zaailingen hard moeten vechten om uit die harde schil te komen. De minikas had op een vaste plaats moeten staan in het volle licht en een constante temperatuur boven de twintig graden. Och, och! Ik verplaatste het kasje steeds in de huiskamer naar de zon en het was daar overdag maximaal achttien graden de afgelopen maanden. In de nacht amper maar vijftien graden, of minder. En tóch zijn er nu zes ontkiemd! Een mirakel! Ik ben zo trots op deze zes robuuste zaailingen.  Inmiddels staat het minikasje zonder deksel buiten in de zon en ze doen het goed. Ze krijgen steeds meer blaadjes. Het wonder van de natuur. Wonderlijk was het ook toen ik onze jongste trots alle gevulde terracotta potten liet zien met bramenstruiken zonder doorns die tegen het metalen hoofdsteun van haar oude bed aangroeien, grote pot met twee vlierbessenstruiken (waarvan één uit mijn moeder’s tuin) die langs een bamboestok groeien, grote pot met twee tomatenstruiken gesteund door het voeteneind van haar oude bed en nog kleine plantjes zoals courgette, aubergine, paprika en een grote aardewerk pot met een blue berries struik. ‘Huh is dat niet dezelfde als die andere pot?’ vroeg ze me. Ik maakte foto’s van het blad van een boompje dat we al járen in de tuin hebben staan. Ooit de grote donkergroene pot in de achtertuin achtergelaten met een olijfboompje erin. Een boompje ik van mijn vriendinnen kreeg in Madrid tijdens het feest op mijn veertigste verjaardag. Het boompje hing destijds vol felicitaties. Toen we terugkwamen van ons expat-avontuur in Mexico in 2015 had de huurder het olijfboompje vervangen voor dit boompje. Ik heb me er nooit in verdiept wat voor boompje het eigenlijk was. De planten-herken app vertelde ons dat het ook om een Amerikaanse bosbes gaat. Juist onze dochter wees mij erop! Nu gaat de grote pot zo snel mogelijk de kas in, naast zijn kleine broertje, zodat de vogels dit jaar niet de bessen kunnen pikken. Zoals de vogels ook alle nog-niet-eens-rijpe kersen elk jaar opvreten. We vinden alleen achtergelaten kaalgevreten kersenpitten in de tuin. Gelukkig laten ze de kilo’s pruimen wel altijd hangen, zo ook de vijgen. Waarschijnlijk zijn die te zwaar voor ze. Met de perenboom hebben wij elk jaar een uitdaging. De boom zit boordevol witte bloesem, heel hoopvol. Er ontstaan ook schattige kleine peertjes en ineens liggen ze allemaal op de grond. Om de boomstam heen. Een raadsel. Junival schijnt dat te heten las ik recent. Dit is een natuurlijke uitdunning. Junirui dus. Op deze manier krijgen de resterende peren de kans om uit te groeien tot mooie, grote vruchten. Het mysterie is alleen dat ik die dikke peren nooit zie. Wellicht heeft zonlicht ermee te maken? De drie fruitbomen zijn leibomen die naast elkaar tegen een warme muur aan staan. Ze voelen zich daar goed, en de takken groeien uitbundig, geleid door mij, over elkaar heen. Teveel groen blad misschien waardoor de peertjes geen energie om te groeien uit de zon kunnen halen? Het blijft een mirakel voor mij.

Door de groene begroeiing in de zandkleurige duinen tuffen we over het glooiende fietspad. De zon schijnt op onze helmpjes en blote armen. We rijden richting zee. Ik zit achterop bij een oude vriend van ons, die we nog kennen uit Madrid. Zo’n zeventien jaar vriendschap dus. Samen op het scootertje van zijn zoon. Mijn jurk wappert aan de achterkant door de wind. Aan het strand klemmen we de helmen onder de zitting van de scooter. Een paar minuten later komt mijn lief aanfietsen met mijn vriendin. Hoe leuk dat dit zo kan! Zonder auto en parkeerstress naar het strand. Zij wonen in Wassenaar niet ver van de strandopgang. Eerst hadden we uitgebreid geluncht onder de parasol in hun grote achtertuin. We hebben altijd genoeg te bespreken. Ook telkens weer veel lachen en plezier. Een wandeling over het strand op blote voeten. Borrelen op het terras van een strandtent. Het heeft zo lang geduurd voordat het lenteseizoen dit jaar goed op gang kwam. Zeker al een half jaar grijze luchten, veel regen en storm achter de rug. Voor mij voelde dit als een van de eerste échte zonnige, warme lentedagen. Een lange zomerjurk aan, blote benen, zonnebril en zeewind door mijn haren. Een cadeau.  

Our girls in Krabi, Thailand

REISBLUNDERS
“Je bestemming is nooit een plek, maar een nieuwe manier om dingen te zien.” 

- Henry Miller

Reizen is altijd een avontuur. Het kan gepaard gaan met tegenvallers, grote flaters of gemaakte foutjes. Ondanks goede voorbereidingen. Toen ik mijn telefoon vrijdagmiddag uit had staan miste ik tientallen berichtjes in onze gezins ‘app. De laatste was van mijn lief ‘Jullie veel plezier Anja2 en Anja3!’ Ik werd wel geprikkeld door zo’n opmerking. Wat hadden de globetrotters in Thailand gedaan? Ik kreeg te horen dat ze hun hotel in het prachtige Krabi, met mooie stranden en bekende rotsformaties in zee, een dag te kort gereserveerd hadden. Hun hotel in Bangkok een dag te vroeg. Eigenlijk zou hun vlucht verplaatst moeten worden, maar dat wilden ze niet. Dat verklaart inderdaad hun vernoeming naar mij. Hoe vaak ík niet zulke flaters tijdens onze reizen begaan heb! Ik herinner me onder andere Portugal waar we met een stationwagon en volgeladen aanhangwagentje met kampeerspullen arriveerden vanuit Madrid waar we destijds woonden. We zouden daar drie weken kamperen aan zee. De drie meisjes nog op de basisschool. De auto onder naaldbomen geparkeerd vanwege de hitte. Ik liep met de papieren in mijn hand naar een klein wit geschilderd houten loketje bij de ingang. De mevrouw zei dat ik niet op de lange gastenlijst stond van die dag. Ik begreep er helemaal niks van. Die mevrouw bleef maar de lange rij namen checken, we stonden er écht niet tussen. Ik had een bevestigingsmail uitgeprint. Dat A4tje verklaarde alles. We zouden de volgende dag pas moeten arriveren! Gelukkig konden we wel terecht. Ik herinner me ook een kampeervakantie in Zuid-Frankrijk. Ik was zwanger van onze derde. De twee meiden sliepen al en mijn lief en ik zaten relaxt te lezen toen er die avond iemand van de camping langskwam met de vraag waarom we nog niet het restant bedrag betaald hadden. We hadden de volgende ochtend voor een bepaalde tijd moeten vertrekken. We hadden werkelijk nog niks ingepakt, want wij dachten de dag dáárna pas te vertrekken. Die avond eerst betaald bij de receptie en zoveel mogelijk zachtjes ingepakt zodat we de volgende ochtend bijtijds weg konden rijden. Een flinke flater had ik ook geslagen toen ik met jongste dochter van drie jaar oud een weekje in Breda was vanuit Madrid. Het was eind van het schooljaar en alledrie de meisjes hadden een rol in de musical. Ik zelf trouwens ook. We logeerden bij vrienden in Breda en hij bracht ons die ochtend naar Eindhoven om terug te vliegen. Diezelfde avond was de uitvoering. Bij de luchthavenbalie konden ze mijn reservering niet vinden. Ik werd heel zenuwachtig want ik kende mijn eigen tekortkoming… Ik zal toch niet? Inderdaad, ik zou de volgende dag pas moeten vliegen… Dat kon écht niet. De behulpzame mevrouw boekte een nieuwe vlucht naar Madrid vanaf Brussel. De vriend was zo hulpvaardig om ons naar Brussel te rijden. Mijn lief haalde ons vlák voor de start van de musical op en reed rechtstreeks naar de grote zaal. Alle gasten zaten al op hun stoelen. Op het nippertje! Deze keer in Thailand hadden onze oudste twee dochters net zo’n domme fout gemaakt tijdens hun rondreis. Daarbij was oudste dochter ook nog bij het afstappen van een bootje vlakbij het strand achterover uit het bootje gevallen. Het werd snel vloed en ze moesten vlot uitstappen via een trappetje. Het bootje ging alle kanten op door de hoge golven. Met haar schoudertasje om waarin een e-reader, oplader en iPhone zat opgeborgen lag ze in het zeewater. De iPhone laadde niet meer op. In de avond was hij kennelijk zodanig opgedroogd dat alles het gelukkig weer deed. Échte Anja-blunders inderdaad! Diezelfde middag was in Breda jongste haar visum aan het aanvragen voor Australië. Honderden vragen moesten beantwoord worden. Ze belde me in de auto. Ik was op weg naar een vriendin en stond in de file van de A27. Ik had alle tijd. Ze moest van de afgelopen tien jaar alle bezochte landen doorgeven. Ze had het helemaal gehad met al die vragen. ‘Schiet mij maar lek’ riep ze. Ik wees haar op de grote stapel reisboeken in de boekenkast. Op elke rug stond de titel met daarin het land waar we doorheen reisden en het jaartal. Het werd een mega lange lijst waarvan ze een foto in de familie ‘app plaatste. Meteen reageerden de zussen en haar vader erop. ‘Je hebt Suriname er niet bij staan’. Zo ook Jordanië, België, Guatemala, Belize, Noorwegen, .… Haar gefrustreerde reactie ‘Die mensen zoeken het maar uit, ik ga niet élk detail erin zetten!’ Reisvoorbereidingen zijn alles. Zo’n visum naar Australië krijg je blijkbaar niet zomaar even cadeau. 

Rommelmarkten afstruinen. Het mat me helemaal af. Op Bevrijdingsdag was er een heel grote jaarlijkse rommelmarkt in ons dorp. Mijn zus stond er met een dubbele kraam. Ze vroeg me wat spullen aan te dragen. Dat werden twee tassen met kleding van onze dochters en een kleine kartonnen doos met kleding van mij. Ik had ook wat zaailingen meegenomen van radijs en paarse distel. Mijn zus was al om vier uur in de ochtend vanuit Friesland vertrokken. Het aantal bezoekers viel die dag mee, geïnteresseerden vielen echter tegen. Mijn zus had een tiental verhuisdozen met boeken mee. Ze verkocht gelukkig uiteindelijk toch best wat. Jongste dochter stond eind van de dag in de min net zoals dochter van mijn zus. Ik daarentegen had dertien euro verdiend en ook precies dertien euro uitgegeven aan een tinnen gieter, groenteplantjes, bloempottenstandaard en een leuk vaasje. Alles voor de toekomstige tuinkas. Ik had een kraam met drie tinnen gieters ontdekt. De dame vroeg vijftien euro per stuk. Veel te veel. Ik vroeg mijn lief ook eens langs te lopen en haar over te halen minder te vragen. Helaas. Mijn zus bood ook aan het te proberen. Geen kans. Zelfs mijn nichtje probeerde het eind van de middag nog een keer en kreeg ook nul op het rekest. De dame week niet af van haar hoge prijs. Eind van de middag liep ik met mijn zus nog één keer over de markt, deze keer rechtsaf de straat in. Eén kraam verder dan de onze liep ik tegen een tinnen gieter aan. Voor slechts vijf euro. Het maakte deze warme dag helemaal goed!