Two days ago in Loonse & Drunense Duinen!

DINGEN DIE WE TOEN VERZWEGEN
‘The thing I love about me is you, don’t wanna know who I’d become if you were gone.’

- MAX & Andy Grammer

‘Wat is er gebeurd met al die dingen die we denken en voelen, maar verzwijgen?’ Deze mooie romantische zin deed mij mijmeren over mij en mijn lief. Volgend jaar veertig jaar samen maar hebben wij onze gevoelens en gedachten voldoende gedeeld? Vooral tijdens het snelle leven dat we vroeger leidden? Nu hebben we meer tijd om erover na te denken. Belangrijker nog, nu hebben we de mogelijkheid om gedachten en gevoelens van destijds te delen met elkaar. Ik dacht aan onze eerste kus. Ik geloof niet dat we dat daarna uitgebreid besproken hebben. Nu zou ik met hem wel eens terug willen gaan naar dat moment. Het gebeurde tijdens een vrijdagmiddagborrel van de faculteit. We zonderden ons af in een lege collegezaal. ‘Wat voelde en dacht jij eigenlijk toen?’ Of het moment dat we elkaar voor het eerst zagen. Hij weet nog precies waar hij me voor het eerst zag. Ik moet eerlijkheidshalve bekennen dat ik me het moment dat ik hem zag niet meer voor de geest kan halen… Ik had de introductieweek van mijn studie Chemie gemist, want ik was nog aan het feesten op Ibiza. Ik liet me pas zien tijdens het allereerste college-uur in een best grote collegezaal. Mijn eerste keer vanuit huis in Hoorn met de bus naar het station vertrokken, trein naar Amsterdam-Sloterdijk gepakt en vervolgens de bus naar de VU op de Boelelaan. Ik moest het gebouw van de scheikundefaculteit nog vinden, en toen de juiste collegezaal. Ik kwam te laat. Dat moment weet ik nog precies. Ik stond voor die grote bordeauxrode, gesloten deur en ik hoorde iemand binnen luid een hoorcollege geven. Ik móest die deur openen… Ik kwam bovenaan in de zaal binnen en beneden zaten alle studenten op de eerste rijen te luisteren. Ik keek naar beneden, de studenten keken juist allemaal naar boven. Voornamelijk jongens in de zaal, meisjes studeerden in die tijd nog niet zo vaak exacte vakken. Ik liep die trap af. We weten beiden nog precies wat ik droeg. Cowboylaarzen onder een witte spijkerbroek, geblondeerd lang haar met een restje permanent en hartstikke zongebruind. Een rank figuur en pas achttien jaar oud… Ik ging ergens aan de buitenkant zitten, klapte mijn tafeltje uit en pakte mijn ringband plus pen om aantekeningen te gaan maken. Mijn lief herinnert zich dit moment nog als de dag van gisteren. Ik neem aan dat we elkaar in de koffiepauze erna voor het eerst écht ontmoet hebben, maar daar herinner ik me niks van anders dan dat er heel veel studenten waren om mee kennis te maken. 

Tegengesteld aan de gevoelens van onze eerste kus hebben we de gevoelens op onze trouwdag wel heel uitgebreid nabesproken. Eigenlijk omdat we beiden best teleurgesteld waren. De verwachtingen waren veel te hoog na een ge-wel-dig vrijgezellenfeest. De grote gevoelens en wat we dachten tijdens de geboorten van elk van onze drie dochters hebben we vaak gedeeld, ook met de kinderen zelf. Mooie gelukkige verhalen. Oudste die eerst met haar handje naar buiten kwam (‘wat een beleefd kind is dat’ zei de gynaecoloog met een knipoog) om haar vervolgens met een spoedkeizersnede ter wereld te brengen. Ze had drie keer de navelstreng om haar nekje. De schok van de Amerikaanse dokter die zei ‘It’s a girl!’ terwijl wij meenden zeker te weten dat de volgende een jongetje zou zijn. Onze jongste die met blauwe lipjes geboren werd en niet meteen huilde tot ze op de koude gang werd meegenomen in de armen van de verpleegster. Het wonder! De liefde! Deze grote sentimenten versterken de verbinding in ons gezin maar ook tussen ons tweetjes. Ik herinner me vele jaren voordat er kinderen kwamen de grote, gedeelde teleurstellingen die we beiden voelden wanneer een Amsterdams huurhuisje dat we bezichtigd hadden wéér niet voor ons bestemd was. Uiteindelijk kregen we een geweldig benedenhuis vlakbij de Javastraat met zelfs een tuintje en een appelboom in het midden van het grasveldje. Gedeelde herinneringen en gevoelens bepalen de identiteit van onze relatie. Ik denk aan de jaren dat we in het buitenland woonden. Eerst met alleen ons oudste kind, toen anderhalf jaar oud. De reizen die we in The States maakten! We kwamen terug met twee kindjes. Daarna met drie kindjes naar Spanje verhuizen, toen was jongste net geen twee jaar oud. Een geweldige tijd als gezin waarin we ook weer bereveel reisden. Zoveel herinneringen! De laatste uitzending waren ze alweer een stukje ouder. De twee oudsten op de middelbare school en de jongste maakte de lagere school daar af. Daar hebben we ons als gezin extra goed kunnen verbinden door gezamenlijk uitdagingen aan te gaan zoals een nieuwe taal leren, samen in m’n Jeep de weg naar de drie schoolgebouwen vinden door de onbekende stad, uitvinden welke dagen nou een schooluniform verplicht was en vooral wanneer niet. De gevoelens van wanneer het misging worden nog regelmatig besproken en gedeeld. Er kan nu om worden gelachen. Mijn lief en ik kunnen samen alles aan weet ik. Grote keuzes maken kunnen wij samen heel goed. We zijn avonturiers en optimisten, niet bang en vertrouwen erop dat het goed gaat. De angstige gevoelens en onzekerheid die kwamen kijken op het medische pad dat ik ruim drie jaar terug startte kunnen we écht met elkaar bespreken, en samen in groeien. Als optimisten hebben we beiden nooit gedacht dat het verkeerd zou kunnen aflopen… In de loop van de tientallen jaren is onze relatie steeds veiliger en intiemer geworden. Natuurlijk komt dat ook door een milder oordeel en emotioneel stabieler zijn. Wat er gebeurd is met al die dingen die we dachten en voelden maar toen verzwegen, daar kunnen we nu op terugkijken en alsnog samen delen…

Japan!

KOSMOPOLIETEN
‘Japan is the most intoxicating place for me. The Japanese culture fascinates me: the food, the dress, the manners, and the traditions. It's the travel experience that moved me the most.’ 

- Roman Coppola 

Die middag waarop de dame van Personeelszaken belde waren mijn lief en ik toevallig samen aan het lunchen in de achterkamer. Zijn telefoon ging. ‘Ik neem hem even boven op mijn werkkamer’ zei mijn lief. ‘Zal ik met je meegaan?’ stelde ik voor. Zo kwam het dat ik met gekruiste benen op de grond zat met mijn bordje op schoot, mijn lief op zijn bureaustoel achter zijn beeldgesprek en wij tegelijkertijd hoorden dat de deur naar een nieuw expatleven opengezet was. Na het gesprek vlogen we elkaar in de armen. Het is gelukt! Mijn lief heeft een nieuwe baan! Dit is het resultaat van zijn keuzes en zo was hij ook de architect van onze toekomst. Ongeveer een kwart van de Nederlanders is ongelukkig met zijn werk. Mijn lief is al een jaar lang ontevreden met zijn destijds aangewezen nieuwe functie. Hij was begin vorig jaar overgeplaatst en had na een kennismakingsbezoek in Duitsland de overstap geweigerd maar hij bleek helaas niks in te brengen te hebben. Zo kwam het dat hij inmiddels alweer een jaar lang doordeweeks in Aachen werkt en woont. Lang niet iedereen durft de stap te nemen om het roer om te gooien, maar mijn lief had na een half jaar - die voor hem immens lang duurde - de stoute schoenen aangetrokken. Hij had tegen zijn leidinggevende gezegd dat hij zeer ongelukkig werd van zijn werkzaamheden. Kleine keuzes lijken klein… maar ze bepalen je richting. Hij had aangegeven weg te willen. Hij had afgelopen zomervakantie voor zichzelf de keuze gemaakt, en nu had hij het openbaar gemaakt. Zelf had hij ook wat buiten zijn bedrijf rondgekeken maar het lukte hem niet een andere interessante baan te vinden. In november kwam zijn bedrijf met twee functievoorstellen. Eentje had mijn persoonlijke voorkeur maar die werd het helaas niet, bleek al snel. De andere functie, héél ver van huis, sprak mij vanwege onze privésituatie niet perse aan. Die baan bleek uiteindelijk bijna onbereikbaar, omdat vanaf november elk sollicitatiegesprek weer opgevolgd werd door een volgende. Maar liefst acht gesprekken voor één andere baan binnen hetzelfde bedrijf! Mijn lief nam na bijna vier maanden lang sollicitatiegesprekken voeren automatisch afstand van de situatie. Het voelde alsof het buiten zijn controle lag. Zijn geduld raakte op. Na zoveel sollicitatiegesprekken met als antwoord steeds wéér een nieuw gesprek met andere mensen in de organisatie, lieten wij de controle los. Het leverde hem alleen maar stress en frustratie op. Mijn lief zat inmiddels bijna een jaar op de functie waar hij weinig verbinding mee voelde en dat veranderde ook niet. Om ons heen hoorden we steeds vaker verhalen van mannen van dezelfde leeftijd als mijn lief die zonder werk kwamen te zitten. Bijna uitzichtloos probeerden zij een nieuwe baan te vinden. Voor een blanke man die tegen de zestig loopt is dat tegenwoordig flink moeilijk. Doemscenario’s popten bij ons op als  ‘Stel dat dit pad ons geen andere baan gaat opleveren?’ of ’Stel dat het bedrijf überhaupt geen geschikte functie kan vinden?’ en ‘Stel dat ze ons een zak geld aanbieden, én een ontslagbrief?’. Hoe meer maanden verstreken en hoe meer uit de sollicitatiegesprekken geen concrete uitkomst volgde hoe meer ik ging relativeren. Ik kreeg tijd om naar deze verhuizing toe te groeien. Ik ging uiteindelijk verlangen naar een positieve uitkomst. Ookal zou het dan heel ver van thuis zijn. Mijn lief mag nog een aantal jaren werken voordat hij met pensioen kan. Stel dat we dat veraf wél op een gelukkige manier kunnen waarmaken? Mijn lief en ik zijn kosmopolieten, wij voelen ons wereldburgers die zich overal ter wereld thuis kunnen voelen. Wij zijn vaak internationaal georiënteerd, tolerant en nieuwsgierig. Zigeunerbloed. Wij hebben in Massachusetts en Alabama gewerkt en gewoond, maar ook in Spanje en Mexico.  Succes is geen gebeurtenis. Het is persoonlijke ontwikkeling. Je krijgt niet wat je wilt. Je krijgt wat je wordt. Mijn lief wordt weer industrieel directeur wat hij zo fijn vindt om te doen. In het land van de rijzende zon. Japan. Hij had verantwoordelijkheid genomen en dat bleek de sleutel tot zijn vrijheid. Wij hebben deze kans met beiden handen aangenomen. We zijn heel dankbaar dat dit ons gegund is binnen zijn internationale bedrijf. Dat is de betekenis die ik eraan wens te geven. Juíst doordat dit proces zoveel maanden duurde kreeg ik de kans om mijn mening om te buigen. Ik zag uiteindelijk dat dit de oplossing was voor onze ongezonde situatie. Nieuwe horizonten en opwaartse kracht. Precies op tijd.

Ik schrik wakker van mijn rinkelende telefoon. Ik was kennelijk even weg gedommeld op de bank.  Het bleek toch later dan ik dacht toen ik ‘t telefoontje uit Aachen aannam. Door het telefoontje van mijn lief was ik op tijd om me voor te bereiden op een avondje uit met vierhetleven. Ik was die ochtend al om zeven uur opgestaan om snel te ontbijten, want ik moest drie uur nuchter zijn voordat ik de geplande echo had in het Erasmus ziekenhuis. Ik had al een tijdje een niet-pijnlijke bult tussen mijn heupbot en lies zo groot als een grote knikker - een reuzebonk van vroeger zeg maar. Onze jongste dochter wees me erop toen ik er weer eens mee zat te spelen door het heen en weer te duwen. Ik noemde de bobbel tijdens mijn controle bij de kaakchirurg. Ze wilde alles uitsluiten met een echo. De arts die de echogram maakte stelde me meteen gerust door te zeggen dat het écht niks met mijn lymfeklieren te maken had. Zo’n geruststelling is natuurlijk het mooiste om te horen voor mij en mijn gezin. Opluchting, want stel je voor dat die uitzaaiing van destijds..? Ik ben nu drie jaar kankervrij maar helaas nooit meer zorgeloos. Nog even gezellig geluncht bij middelste dochter in Rotterdam en weer terug naar huis. Daar stortte ik op de bank van vermoeidheid in slaap. De leuke avondshow ‘Ramses enzo’ van pianist Cor Bakker en acteur/zanger Maarten Heijmans was een muzikale ode aan Ramses Shaffy doorspekt met anekdotes, ontroering en humor. Ik vond het een heel verrassende en vermakelijke avond. Ze bundelden hun talenten om de mooiste nummers zoals ‘Zing-Vecht-Huil-Bid-Lach-Werk en Bewonder' en 'Laat me' ten gehore te brengen. Ook een prachtig liedje van Kermit de Kikker en Michael Jackson. Ook voor mij onbekende muziekstukken waarvan sommigen heel klein en sommige juist héél uitbundig ten gehore werden gebracht. Na middernacht stopte ik mijn sleutel weer in het slot van de voordeur waarna ik nog niet meteen kon slapen…

Cosy lunch together!

VOICE OF FREEDOM
‘Jazz stands for freedom. It's supposed to be the voice of freedom: Get out there and improvise, and take chances, and don't be a perfectionist - leave that to the classical musicians.’ 

- Dave Brubeck

Precies één week na Chinees nieuwjaar, de start van het jaar van het Vuurpaard, vernamen wij dat we een groot avontuur zullen aangaan. Amper een week nadat een krachtige astrologische periode was aangebroken staat ons leven - die al een paar maanden on hold stond omdat we elke week konden vernemen of mijn lief een nieuwe baan zou hebben - ineens op z’n kop. In de startblokken voor een zeer grote verandering. Een internationale verhuizing. Diezelfde avond van het heuglijke nieuws begon bij mij de griep. Een zware griep. Het startte met keelpijn en spierpijn in mijn onderrug en bovenbenen. Hoofdpijn. Zó hard hoesten om het slijm uit mijn longen te krijgen dat mijn schedel bijna knapte van de pijn. Ik moest me ziek melden bij het hospice. Yogalessen cancelen en vriendinnenafspraakjes afzeggen. Bij vierhetleven pakte ik het anders aan, want griep is lang na herstel nog steeds besmettelijk. Een week na de start van mijn griep had ik een musical ingepland staan. Ik had alleen nog af en toe een hoestbui zoals iedereen hier in Brabant na carnaval. Echter, de deelnemers zijn zo oud en kwetsbaar… Ik kon het risico niet nemen dat ik het zou overdragen, dus met mondkapje op in de auto. ‘Is corona weer terug?’ vroegen ze me verbaasd. Ik legde de heersende griepepidemie uit, en de gevolgen. Deze griep dwong me letterlijk te vertragen en stil te staan. Waardoor ik de kans kreeg om opgebouwde stress en spanning van de laatste weken en maanden los te laten. De koorts kon mijn emoties verbranden. Dit nieuwe jaar zal volgens de astrologie staan voor snelle transformatie, passie, vrijheid en gedurfde acties. Die gedurfde actie begon bij ons dus razendsnel; een week in het nieuwe jaar notabene! Mijn lief heeft een baan in het buitenland aangeboden gekregen en hij heeft geaccepteerd. ‘Get out there and improvise, and take chances!’ Het jaar van het Vuurpaard nodigt ons uit om keuzes niet langer uit te stellen. Ook om te leven vanuit een duidelijke visie en met heldere doelen. Dit slaat op ons! Dit moment van het nieuwe Chinese jaar markeert een diepe energetische verschuiving. Wij zullen dit jaar voor een aantal jaren verhuizen naar het verre buitenland. Het is een overgang die je vaak al voelt vóór ze zichtbaar wordt. Wij zaten vanaf november al in de wachtkamer, wachtend op een uitgesproken, heldere kracht die beweging bracht in wat vastzat namelijk het werkleven van mijn lief. Nu beweegt er ineens heel veel in ons leven. Een nieuwe baan en een verhuizing, heel ver van huis. Een groot avontuur van zo’n drie jaar dat we samen met z’n tweetjes aangaan. Mijn lief en ik, maar eigenlijk ook onze meiden. Oudste dochter woont alweer een flinke tijd zelf in het buitenland. Twee wonen er in in Nederland en zij gaan voor het eerst niet mee op uitzending. Een grote uitdaging voor ze als achterblijvers en dat beseffen wij maar al te goed. Ook al zijn ze twintigers en wonen ze al lang niet meer thuis. Tot nu toe komen ze vrijwel elk weekend naar huis. Dat gaat veranderen naar telefoongesprekken, ‘app-berichtjes en handgeschreven brieven. Geen spontane knuffels meer, niet meer wekelijks samen hardlopen, geen gezamenlijke maaltijden of samen gekruld op de bank TV kijken. Een groot gemis. Hopelijk vliegen ze eens naar ons toe. Ik zal sowieso elk kwartaal terugvliegen om thuis te zijn in ons huis in Breda, hopelijk komen ze die weken vaak thuis. Ik zal ze opzoeken in hun eigen stad. Ik neem de poezen weer een paar weken in huis. Ik zal mijn ziekenhuiscontroles inplannen. Mijn vriendinnen weer ontmoeten. Yogalesjes volgen. Misschien af en toe werken voor mijn twee vrijwilligersbanen. Er is ons een kans geboden voor persoonlijke groei en werksucces voor mijn lief. Deze kans grijpen we met beiden handen aan, we wachten niet verder af. Ik ben een nomade, ik houd van reizen en ben nieuwsgierig naar andere culturen. Nu gaat er beweging komen.

Door de drukke levens van de kinderen was het de laatste weken niet gelukt om eens goed de tijd te nemen voor elkaar. We leefden zoals het weermannetje en weervrouwtje uit het nostalgische blauw/witte huisje. Dat huisje heeft twee figuurtjes: een mannetje (weermannetje) en een vrouwtje (weervrouwtje). Bij droog weer komt het weermannetje naar buiten, en bij vochtig/regenachtig weer komt het weervrouwtje naar buiten. Dus als mijn lief en ik buiten waren kwam één van de kinderen thuis. Wanneer wij thuis waren in het weekend vertrokken zij weer voor allerlei bezigheden buitenshuis. Weinig tijd samen. Na het belangrijke toelatingsexamen van onze jongste deze zaterdagochtend haalden we haar op bij het universitair ziekenhuis in Utrecht en gingen lekker met z’n vieren uitgebreid lunchen in een hotel. Met dit examen zou ze toegelaten kunnen worden voor een vierjarige, soort ‘elite’ masterstudie in de geneeskunde waar maar veertig mensen per jaar aangenomen voor worden in Utrecht. Haar grote wens is om daarmee klinisch arts te worden. Met de masterstudie die ze nu volgt kan ze klinisch onderzoeker worden, maar geen arts. Een flinke switch dus. Weer vier jaar aan de bak. De eerste ronde bestond uit een motivatiebrief en een goed curriculum. Ze heeft maandenlang in de avond gestudeerd naast haar master in het Wilhelmina Kinderziekenhuis. Afgelopen zaterdag vierden we dus met z’n viertjes dat ze het examen gemaakt had. Nog niet gehaald, op de uitslag mogen we nog een paar weken wachten. Het was gezellig om samen te eten en te horen waar zij de laatste tijd allemaal mee bezig zijn. Middelste dochter heeft een nieuwe baan met nieuwe uitdagingen. Ze ontmoeten beiden de laatste tijd veel nieuwe mensen. Ze leven met een grote vaart zoals wij dat ook vroeger deden toen we twintigers waren. Heel leuk om aan de zijlijn mee te kijken en om betrokken te zijn. Het is ook fijn om via deze manier op het leven en de beslissingen van mijn lief en mij zelf terug te kijken. Wat hebben wij de voorbije tijd (bijna veertig jaar) in stilte samen opgebouwd zoals inzichten, vaardigheden, innerlijke groei en welke plannen hebben wij nog?

Our first antique VW camper in front of our house in Mexico!

BEIGE
‘Niks aan de hand

in onze maatschappij

Ga maar rustig slapen
het gaat Nederland voorbij’
- Annie M.G. Schmidt (musical Foxtrot)

Daar rijdt ie weer, achteruit de grote boerenschuur uit. Mijn grote liefde. Ons ultieme symbool van vrijheid. Mijn lief achter het stuur. Eerst start-ie niet meteen, een paar keer flink gassen en dan hoor je het typische Volkswagen geluid. De typische beat van een ouderwetse luchtgekoelde motor. Het geluid waar mijn hart warm van wordt. Onze Volkswagen oldtimer gebouwd in 1975. Een halve eeuw oud! Het geluid dat ik me herinner uit mijn jeugd in Groningen. Wanneer ik als jong kind op ons pleintje buiten wachtte totdat opa en oma uit Haarlem arriveerden. Ik hoorde ze al van ver in de straat in hun witte kever naar ons pleintje komen rijden. Het relatief luide, ook wel snerpende, zoemende en tikkende geluid van een oude Volkswagen. Oma nam altijd een babypop, zelfgenaaide poppenkleertjes mee of een mandje gevuld met een zelfgemaakt matrasje en dekentje voor de pop. Opa had ooit een heus poppenhuis voor mij gemaakt. Een motorgeluid dat altijd liefde meebracht. Dat vind ik de charme van deze kampeerbusjes en kevertjes. Je hoort ze van verre en ik kijk op straat altijd even nieuwsgierig om wat er aan komt rijden. Zoals de meeste mensen trouwens. Het bekoorlijke geluid van de boomers en hun kinderen (zoals mijn lief en ik) dat ons in één seconde weer terugbrengt naar onze jonge, onbezorgde jaren. Altijd lachende gezichten en opstekende duimpjes wanneer we langs rijden. We halen onze bus vandaag op uit de winterstalling omdat hij morgenochtend naar de garage gaat. We hebben er lang op gewacht, maar er is ein-de-lijk plek bij de autospuiterij. Sinds het avontuur afgelopen zomer - toen ons busje naar huis gesleept moest worden vanuit Oostenrijk vanwege motorpech - willen we ‘m weer lekker opknappen aan de buitenkant. We hebben deze kampeerbus nu tien jaar in ons bezit en de originele lak is behoorlijk verkleurd in de afgelopen vijftig jaar van zijn bestaan, vijftig jaar zonlicht. Je zou het nu betongrijs kunnen noemen maar het wás de iconische Volkswagenkleur uit het midden van de jaren zeventig. Het veelvoorkomende, schitterende Sahara beige. Dat kun je zien op de onderdelen aan de binnenkant van de kampeerbus. Het toeval wil dat wij de eerste Volkswagenbus die we in 2015 in Mexico kochten - die was trouwens lichtblauw toen we hem langs de weg te koop zagen staan in Puebla - ook in deze kleur beige hadden laten spuiten. Deze kleur past ons goed, de huidige Volvo waar we in rijden is ook Sand Dunes beige. Onze tweede, Nederlandse kampeerbus schaften wij een jaar na terugkomst uit Mexico aan. Nadat de door ons in Mexico prachtig gerenoveerde VW bus verscheept naar Nederland was, bleek hij beschadigd in de zeecontainer omdat hij niet goed vast gezet was met riemen. Vervolgens werd hij hier niet goedgekeurd voor import. Een teleurstelling, mijn hart was gebroken. We verkochten hem aan Poolse mensen en kochten zelf een Nederlandse bus terug met blauw kenteken. Het nieuwe interieur hadden we natuurlijk overgezet. Zolang we hem hebben heeft de kleur grijs geleken maar bleek dus van origine beige. Wij laten de kampeerbus binnenkort weer in zijn originele kleur lak spuiten. Het opnieuw lakken is ook nodig vanwege de roest. De schuifdeur is aan de onderkant op elke centimeter verroest. Langs de onderste rubbers van de ruiten roest het ook. We moeten eraan geloven anders wordt het een roestbak, dat laten we niet toe. Dit is als het ware een groot jubileumcadeau voor de vijftigste verjaardag van onze lieftallige bus. Er komt een nieuwe schuifdeur in die we vorig jaar al hadden gekocht. Deze deur staat al heel lang te wachten om erin gezet te worden. Het wordt wel een uitdaging hoe de bekleding aan de binnenkant van de oude deur overgezet gaat worden. Het is een fotocollage van zo’n één bij één meter op een dunne houten plaat. Foto’s van ons gezin tijdens onze wereldreizen. Deze fotowand geeft onze bus een persoonlijk, uniek tintje. Deze foto’s maken van een kampeerbus echt ons rijdend vakantie-thuis. Ze weerspiegelen onze reisherinneringen. Dus heb ik de garagehouder gevraagd er héél voorzichtig mee om te gaan. Ook al weet ik dat de plaat met schroeven bevestigd is en deze zullen met een schroevendraaier dwars door de foto’s heen losgedraaid moeten worden… 

Ik stond met een dienblad vol flesjes frisdrank en alcoholvrije bierpijpjes in mijn handen terwijl mijn collega de drank en glazen uitdeelde. Hij pakte het één-na-laatste flesje met glas en toen kieperde ik het dienblad om. Ik moest lachen om een grapje, verloor mijn concentratie en balans en mijn eigen flesje met green tea ging over de vloer van de grote zaal in het Chassé theater. Gauw terug naar de bar voor een doekje en een theedoek om de plakkerige zooi op te ruimen. Het was pauze tijdens de musical Foxtrot. Mijn drankje voor de aanvang van de show ging ook al bijna mis. Ik had bij mijn collega een koude chocomel besteld en hij kwam met een cappuccino terug, want ze hadden geen chocomel vertelde hij. Ik drink geen koffie dus ik sloot weer aan bij het einde van de lange rij. Vlak voordat omgeroepen werd dat we ons naar de grote zaal mochten begeven nam ik mijn laatste slok. Nogal een haastklus want ik had een deelneemster beloofd samen nog naar het toilet te gaan. De gereserveerde stoelen waren gelukkig super en de musical zelf ook. De nieuwe bewerking, vijftig jaar na dato!, was onheilspellend actueel. Het verhaal speelt zich af in de crisisjaren vlak voor het uitbreken van de oorlog. Roerende tijden, verdeeldheid en stijgende politieke spanningen. Eigenlijk zoals we nu ook in de voordagen van een mogelijke oorlog leven. De inmiddels tachtig-jarige zangeres Gerrie van der Klei is na vijftig jaar opnieuw te zien in de musical. Ik vind zoiets geweldig. De liederen waren mooi gezongen, veel dans (foxtrot) en glitter en een tijdloos verhaal over oorlogsdreiging, hoop en natuurlijk liefde. Lekker een zondagmiddag genoten met de vierhetleven deelnemers van een grootste show.